Wiadomość ze Sztokholmu

Bardzo przyzwoita książka. Nieco przewidywalna i sztywna, ale czyta sie sprawnie i przyjemnie. Gdyby Autorka zastosowała nieco finezji w pisaniu, gdyby nieco podrasowała treść byłaby świetna książka. Najbardziej żałuję, że relacje międzyludzkie w tej książce są na zasadzie połknięcia kija od miotły. Mam nadzieję, że Autorka nad tym popracuje w kolejnych książkach ;)

Książka początkowo się dłuży i mało się dzieje. Jednak im dalej się czyta to akcja zaczyna przyspieszać. Policjanci zaczyna sprawniej działać. Zaczynają się pościgi. Jednak to się zaczyna dziać kiedy przyjeżdża as ze śląska nadkomisarz Polański. W książce za dużo jest złych ludzi i człowiek zaczyna się gubić kto jest kim i dla kogo pracuje.

Książka mi się podobała pomimo że trochę jestem zaskoczony że nie jest to kryminał. Nie czytałem opinii o książce i tytuł sugerował mi jakąś mocno sensacyjna treść. Jest to raczej książka obyczajowa z elementami zagadki kryminalnej. Norwegia, praca lekarza zmagającego się z trudami opieki nad pacjentami. Kupiłem to. Czytalo mi się te książkę naprawdę dobrze.

10/24/2019 Pomysł nienowy :-) Zresztą trudno chyba wpaść na coś wielce odkrywczego w kryminale. Hotel w Alpach, odcięty od świata (zagrożenie lawinami i śniegi na 1,5 metra - mogłaby u nas spaść chociaż z 1/3 tego) i trup. Chciałabym napisać, że z nożem w plecach, bo tak by mi pasowało do tej zimy za oknem, ale nie... zabity w inny sposób. Nikt z hotelu nie może wyjechać, policja nie może przyjechać, ale na szczęście na miejscu jest komisarz policji z samozwańczym pomocnikiem (którego słabo toleruje, co jest powodem kilku psikusów, których nie nazwałabym niewinnymi). Kto ma motyw, kto ma możliwość? Nie powiem. Wszystko się wyjaśnia z wyjątkiem tego, dlaczego odpalali petardy, skoro mogły zejść lawiny. Hmmm...

Przyznam, że jestem trochę zaskoczona jak zbieżne są moje wybory książkowe. Trzeci kryminał w tym roku i trzeci rozgrywający się zimą. Tym razem padło na surową Finlandię. Detektyw Joenntaa stracił żonę i od tego czasu jego święta to dyżur na posterunku i alkohol. Dokładnie takie same mają być te bieżące. Wszystko zmienia się gdy w drzwiach posterunku pojawia się młoda prostytutka. Wybija go ona z marazmu, w którym się znalazł. Ale to nie ona przykuje uwagę. Następnego ranka detektyw zostaje wezwany do ciała znalezionego w lesie. Zabitym okazuje się policyjny patolog. Krótko przed śmiercią był on gościem w popularnym talk-show. Wkrótce zostaje także zamordowany drugi z gości tego wieczora - wytwórca manekinów a sam gospodarz zostaje ranny. Wszystko koncentruje się wokół programu, który kogoś wprawił w taką wściekłość, że skłonił go do zbrodni. ,,Zima lwów" to kryminał surowy, zimny, bardzo precyzyjny i skrupulatnie zmierzający do celu. I mimo, że zagadka kryminalna jest ciekawa i nietuzinkowa to zdecydowanie więcej mówi o charakterze bohaterów. Jest opowieścią o surowych, zamkniętych w sobie ludziach, którzy nie umieją sobie radzić z traumą, śmiercią, żałobą. Są jak manekiny, wysoko funkcjonujące roboty obdarte z uczuć, na wierzchu chłodne, surowe ale wewnątrz pogubione i nie radzące sobie z uczuciami. Autor doskonale oddaje ten klimat, właściwie nie robiąc nic. Krótkie rozdziały, precyzyjnie skonstruowane sceny, niejednoznaczni bohaterowie. To wszystko wystarczy by czuć chłód i samotność. Właściwie ma się wrażenie, że cały czas panuje przytłaczający mrok i zima. ,,Zima lwów" może nie jest jakimś przełomowym kryminałem ale zdecydowanie odbiega od tego co ostatnio czytałam. Nie ma sielskiej, familiarnej atmosfery Fjallbacki czy Lipowa. Nie ma mrocznych tajemnic z przed lat. Nie ma szokujących zwrotów akcji. Jest tylko czyjś ból, czyjaś rozpacz, która musiała znaleźć ujście. Jest żałoba, jest mrok, jest pustka. Ten kryminał jest tak surowy jak finlandzka zima. I chyba dlatego tak bardzo przykuwa uwagę. Dlatego tak bardzo oddziałuje na emocje. Z pewnością jest warty uwagi.

Zasadniczo było by super gdyby... Gdyby autor nie postanowił skomplikować fabuły do stopnia dość zbliżonego do Morderstwa w Orient Expressie. I o ile u Agathy to był ciekawy zabieg i pomysł się bronił, o tyle w tym przypadku wychodzi ciężko. Więc w sumie jest nierówno, bo książka czyta się dobrze, tylko w pewnym momencie człowiek zaczyna wątpić czy w tej fabule jest choć jeden bohater, który nie jest czyimś synem, córką, albo w inny mniej formalny sposób nie jest powiązany z ofiarą. Co powoduje przesyt i w dość dobrą książkę zwyczajnie psuje.

To chyba moje pierwsze spotkanie z fińskim kryminałem. To znaczy nie do końca fińskim, bo autor urodził się w Niemczech, ale skoro Finlandia to jego drugi dom to… :-) Książka nie jest zła, ale większego wrażenia nie zrobiła. Czasami trochę wiało nudą, bywało ślamazarnie i opornie, ale można też zobaczyć żmudną pracę policyjną. Na zachętę sześć gwiazdek z minusem, a że minusa dać nie mogę, zostaje sześć bez minusa :-) Czy sięgnę po inne tomy? Tego nie wiem.

„Bilbord” J.D.Bujak to kryminał w którym trup się ściele gęsto. I to nie byle jaki trup. Ofiary są w różnym wieku. Przeważnie kobiety. Żeby zmylić czytelnika co jakiś czas zostają znalezione zwłoki mężczyzny. Morderstwa są tak wymyślne, chwilami obrzydliwe, że w pewnym momencie odechciało mi się czytać. Kryminał to czy horror? Do tego doszły zjawiska nadprzyrodzone, które dotykają głównego bohatera, Krzysztofa, właściciela kwiaciarni. On jednak po każdym takim dotknięciu, a raczej okaleczeniu i dowodach tego w postaci krwawych ran, zadrapań czy śladów buta na klatce piersiowej nie załamuje się i spokojnie ,życzliwie i nad wyraz uprzejmie obsługuje klientów kwiaciarni. Jak już zaczęłam czytać to lubię skończyć ,choć czasami przypomina to drogę przez mękę. W przypadku „Bilbordu” nie było to aż tak męczące, choć wydawało mi się, że tracę czas. Zniesmaczona morderstwem przy współudziale karaluchów i innego robactwa, które w ogromnej ilości pokrywały ciało denatki a zwłaszcza jej przełyk na skutek czego najprawdopodobniej udusiła się …czytałam dalej. I nie żałuję. Trupów było coraz więcej, zjawisk niewytłumaczalnych logicznie też, ale ciekawość kto i dlaczego morduje jeszcze większa. Napięcie i strach rosły w miarę czytania. Zakończenie zaskakujące i satysfakcjonujące. Warto było przeczytać. „Bilbord” J.D.Bujak…GORĄCO POLECAM!

Rozumiem sporo opinii niepochlebnych i skrajnych. Dla mnie opowieść jest bardzo ciekawa, może i jest dużo wesołych historii obyczajowych, które nie mają związku z głównym wątkiem kryminalnym. Z drugiej strony wyczuwam taką lekkość pisania pana Kobra, dzięki temu czuję się, jakbym równolegle czytał dwie książki o przeciwstawnych charakterach i ta długość łączna wcale mnie nie nuży. Z chęcią bym sięgnął po inne dzieła z tej serii. Ponadto nużą mnie już śledczy, którzy mają problemy z alkoholem, z narkotykami, przemocą domową itd. Tutaj mamy coś całkiem miłego.

Na prawdę dobry thriller. Jedyne, co mi się nie podobało, to historie z życia Kociary. Najbardziej obrzydliwe opisy to rozdział z życia potwora. I pomyśleć ile potworów kryje nie jeden kraj, nie jeden dom i z pozoru kochająca się rodzina. Jakich można użyć chwytów, by doprowadzić do ubezwłasnowolnienia i okaleczania najbliższych nam osób? Książka na pewno dla ludzi o mocnych nerwach.

Pomysłowości nie można odmówić autorce. Nie każdy potrafi wpaść na tak tajemniczą historię. Plusem jest to, że do końca nie domyśliłem się, kto jest zabójcą. Jako kaliszanin choćby z ciekawości sięgnąłem po książkę i nie zawiodłem się. Obawiam się natomiast, czy osoby nieznające Kalisza wyobrażą sobie układ przestrzenny dawnego miasta, które na dodatek po zburzeniu w 1914 r. (akcja książki toczy się znacznie wcześniej) zostało odbudowane, a niejeden obiekt albo nie istnieje, albo ma inne przeznaczenie. Komentarze przedmówców potwierdzają przypuszczenie. Przypomina mi się styl Victora Hugo, który potrafił poświęcić cały rozdział Paryżowi, aby czytelnik wiedział, gdzie co się znajduje - może to byłoby rozwiązaniem, choć z kolei kaliszanom znającym historię miasta czytanie mogłoby się dłużyć. Po kryminały sięgam tylko czasami, ale zdarza się. Jak zacząłem trylogię Calisia, to ją dokończę, choć nie jedna książka za drugą - w międzyczasie będę czytał też inne gatunki.

46/180/2021 We Frankfurcie giną ludzie. Zabici na wymyślne sposoby. Za to w Pradze odnajdują się rękopisy pewnego pisarza. Co ma piernik do wiatraka? Mąkę (jak mawia jeden mój kolega). Skoro piernik i wiatrak mają ze sobą coś wspólnego, to nieboszczyki z manuskryptami tym bardziej. A nad bohaterami chichocze duch Kafki. I bardzo bym chciała wiedzieć, dlaczego nie ma kolejnych części.

Paweł nie miał ochoty jechać do Olsztyna z dwóch powodów. Po pierwsze nie był dziennikarzem śledczym, ale wydawca prasowy, u którego pracował, chciał jego sprawozdania z serii bardzo tajemniczych morderstw dokonywanych na starszych mężczyznach w podolsztyńskich miejscowościach. Wbrew jego woli i chęciom "szefostwo uznało go za najlepszego kandydata do tej misji". A po drugie to było jego rodzinne, źle wspominane miasto, w którym mieszkał jeszcze gorzej wspominany ojciec. Na dodatek był piątek trzynastego i wizytę rozpoczął od przejechania psa, a w hotelu pomylono datę rezerwacji jego pokoju. Nic nie układało się według jego planów i po jego myśli. Jednak w miarę odkrywania szczegółów popełnianych zbrodni o znamionach rytuału, ich dopracowanych i starannie zaplanowanych szczegółów wzorowanych na męczeńskich śmierciach pierwszych chrześcijan i odkryciu łączącego ich charakterystycznego elementu w postaci białego, włochatego motyla wkładanego w usta ofiar, nieświadomie zaczął prowadzić własne, prywatne, coraz bardziej wciągające w swoje zawiłe meandry śledztwo. "Wiedział, że ma coś, czego nie mają inni. Miał motyla, który przeraża ludzi. […] Wiedział, że to zrobi wrażenie na ludziach w redakcji. Miał też już tytuł swojego reportażu". W śledztwie pomagał mu stryj, u którego zamieszkał na czas wizyty. Były ksiądz będący kopalnią wiedzy religijnej. To dzięki niemu podłoże zbrodni zaczęło być powoli rozwiązywaną fascynującą zagadką, która ostatecznie okazała się przykrywką dla dużo bardziej poważnego problemu niż działalność mordercy wymierzającego sprawiedliwość według protokołów sądowych męczenników Kościoła. Problemu biorącego swoje początki w przeszłości, w latach 70. To dlatego narrator zewnętrzny ukazywał naprzemiennie wydarzenia współczesne Pawłowi i mające na nie wpływ wydarzenia przeszłe, nadając im charakter kolejnych odsłon tożsamości zbrodniarzy, przeszłości ofiar, egzystencjalnych zmagań bohaterów powieści i wydarzeń, by ostatecznie spleść je w jeden ciąg zdarzeń doprowadzających do obnażenia najgorszej strony natury człowieka. Nawet nie wiem, w którym momencie Paweł z dziennikarza śledczego stał się potencjalną ofiarą uwikłaną w grę, w której końcówce dużą rolę odgrywały tragiczne wydarzenia z jego dzieciństwa, będące powodem konfliktu z ojcem. Autor podjął się karkołomnego zadania ukazania zła wynikającego z dobrych pobudek człowieka uwikłanego w system zależności, pozostawiając ocenę rozgrywanych wydarzeń mnie. Udało mu się stworzyć dylemat wyboru mniejszego zła, chociaż nadal zastanawiam się, czy zabicie człowieka może nim być, skoro życie jest największym darem, dobrem i wartością. Starał się przy tym dostarczyć mi jak najwięcej informacji, wprowadzając postacie o bogatej wiedzy specjalistycznej (teolog, lepidopterolog) i trochę w tym przedobrzył, bo lekko czułam tę dydaktyczną stronę powieści, a to za sprawą między innymi takiego pytania skierowanego do dziennikarza mającego, z racji wykonywanego zawodu, minimum podstawowego pojęcia o historii i współczesnym świecie – "Czy pan wie, co to jest kontrwywiad?" Jednak to nie koniec śledczych zmagań głównego bohatera. Na tylnej okładce przeczytałam, że jego losy będzie można śledzić w kolejnym tomie "Kłamca", a z wywiadu z autorem dowiedziałam się, że "Paweł Werens powróci w rodzinne strony. Los doświadczy go ponownie". Bardzo udany początek nowego cyklu z dziennikarzem śledczym w roli głównej, który nie chciał nim być, a został. naostrzuksiazki.pl

Jako, że opłacam abonament nie tylko w legimi, ale również w empikgo czasem tam coś wybiorę na szybko do posłuchania w pracy i tak padło na ten tytuł. Spodziewałam się czegoś innego, ale nie uważam żeby to była zła książka. Myślę, że fanom komedii kryminalnych i seniorek, które próbują rozwikłać zagadki spodoba się bardziej niż mi

Tajemnicze zbrodnie, niebezpieczne śledztwo i rozliczenie z duchami przeszłości... Ta fabuła wciąga autorkę od samego początku, jako detektywa amatora. Powoli jej życie zaczyna się stabilizować, a sama pisarka czuje, że zaczyna lubić swoje nowe zajęcie. Jednak ktoś nie chce, aby prawda wyszła na jaw, zastrasza kobietę, wielokrotnie włamuje się do jej domu, aż w końcu posuwa się dalej i zabija osobę z jej bliskiego otoczenia. Na te i inne pytania znajdziecie odpowiedź w książce. Polecam

91/2023 (audiobook 55/2023) “Jak do tego doszło – nie wiem” śpiewa klasyk rodzimej pieśni kiczowatej. I tym razem w pełni mogę utożsamić się ze słowami wieszcza sporej części narodu ;) A dokładnie: nie wiem, jak doszło do tego, że… pomyliłem książki. :) Zamiast “Kryminalnego Wrocławia” Izy Michalewicz sięgnąłem po… “Kryminalny Wrocław” spółki autorskiej Guzowska, Krawczyk, Michalewska. Zorientowałem się dość szybko, że “coś tu nie gra”, no ale jak zacząłem, pomyślałem – to skończę. Nigdy nie przepadałem za krótkimi formami prozatorskimi. Ani jako dzieciak, ani jako młodziak, ani jako absolwent filologii polskiej, wreszcie – ani jako boomer. Potrafię oczywiście docenić arcydzieła gatunku i bynajmniej nie uważam takich form za coś słabszego czy gorszego a priori. Lubię po prostu, jako czytelnik, wnikać, wchodzić, wsiąkać stopniowo w świat przedstawiony, stawać się jego częścią. W tych formach siłą rzeczy nie jest to możliwe z uwagi na nikłą objętość formalną i treściową: zanim się człowiek “rozejrzy” po danym świecie – już trzeba go opuszczać. “Kryminalny Wrocław. Mroczne przechadzki po mieście” to właśnie zbiór opowiadań trzech autorek. Wbrew tytułowi – nie tylko kryminalnych, związanych ze zbrodniami. Kilka z nich to opowiadania iście fantastyczne (mam tu na myśli ich treść, nie swoje entuzjastyczne określanie ich poziomu). Autorki powzięły za cel wymyślenie krótkich, fikcyjnych rzecz jasna, historyjek związanych ze znanymi wrocławskimi lokacjami, czy charakterystycznymi atrakcjami. Znajdziemy to zatem opowiadania, których akcja ma związek np. z Mostkiem Pokutnic, z Mostami – Grunwaldzkim, Tumskim, z Halą Stulecia, fontanną Szermierza, windą paternoster, mitycznym Podziemnym Miastem. Raz nawet wybierzemy się na górę Ślężę. Poznamy też Wrocławskie Krasnale z dość ciekawej strony ;) Kłopot w tym, że opowiadania nie porywają. Owszem, mają swój potencjał, widać, że autorki mają pomysły. Pomysły te mogłyby się stać zalążkiem np. powieści. Ale zamknięte w ramach opowiadania, mam wrażenie, tracą swoją atrakcyjność, nie mają okazji się rozwinąć. Najciekawsza wydała mi się historia o autorce – widmo. Tej historyjce dałem się ponieść. Książki wysłuchałem w wersji audio, w interpretacji Piotra Grabowskiego (klasyk!) oraz Marii Seweryn – miła niespodzianka, wspaniała lektorka!

Po zakochaniu się w kryminałach Miłoszewskiego, kiedy zobaczyłam na półce w księgarni kryminał polskiego autora, postanowiłam sprawdzić. Nie powiem, że nie było warto, jednak na pewno nie jest to ta sama wartka akcja, przeplatanie się wątków i zaskakujące zwroty akcji co u Miłoszewskiego. "Schodząc ze ścieżki" to kryminał "do poczytania" wieczorami, jednak moim zdaniem nie jest to książka, którą pochłania się jednym tchem. Mnie specjalnie nie wciągnęła, więc czytałam ją sobie po trochu wolnymi chwilami, ale nie szukałam ich na siłę jak w przypadku niektórych lektur. Główni bohaterowie wydali mi się natomiast bardzo sympatyczni, kilka razy złapałam się na uśmiechach do książki. Zakończenie książki jest dość zaskakujące, to trzeba przyznać. Nie żałuję, że poświęciłam na nią czas, jednak nie poleciłabym wielbicielom wytrawnych kryminałów.

Bardzo dobra psychologiczna obyczajówka, dobre dialogi, znakomity lektor Mariusz Bonaszewski. Dobra, wciągająca lektura wymagająca uwagi, bo mamy tu wiele postaci pierwszo- i drugoplanowych oraz kilka znaczących wątków. Od razu zabieram się za drugą część.

Znalazłem w koszu z książkami, w Kerfurze (za 6.99 PLN) i przyznaję, że czytało mi się lepiej niż niejeden 5x droższy 'hit z Empiku'. Ciekawa sprawa kryminalna, interesujące (niektóre) postaci. Nużące jedynie momenty z życia prywatnego głównego bohatera (sprawy dot. Żony, dzieci, wyjazd do rodziców) czy nieco rozwlekłe opisy. które wtrącone zostały jakby na siłę. Zakończenie sensowne i dobrze podsumowujące całą kryminalną sprawę.

Fabuła książki bardzo mnie wciągnęła. Podobało mi się iż akcja dzieje się dwutorowo. Przyznam że trudno mi było z pełną klarownością wskazać zabójcę co uważam za kolejny plus. W sumie czy nie to zabawa w detektywa w domowym zaciszu zachęca nas do sięgania po kryminały? Z minusów dla mnie to: za dużo scen erotycznych z panem komisarzem i jego kochanką oraz sam motyw zdrady.