rozwiń zwiń
Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Walka cieni

Okładka książki Walka cieni autora Lucius Walter, 9788324164684
Okładka książki Walka cieni
Lucius Walter
6,3 / 10
Wydawnictwo: Amber Cykl: Trylogia Hartlandzka (tom 2) kryminał, sensacja, thriller
400 str. 6 godz. 40 min.
Kategoria:
kryminał, sensacja, thriller
Format:
papier
Cykl:
Trylogia Hartlandzka (tom 2)
Tytuł oryginału:
Schaduwvechters
Data wydania:
2017-10-19
Data 1. wyd. pol.:
2017-10-19
Liczba stron:
400
Czas czytania
6 godz. 40 min.
Język:
polski
ISBN:
9788324164684
Średnia ocen
6,3 6,3 / 10
4 opinii 13 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Walka cieni w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Oceny książki Walka cieni

Średnia ocen
6,3 / 10
13 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
0 ocen
9
1 ocen
8
1 ocen
7
3 ocen
6
4 ocen
5
4 ocen
4
0 ocen
3
0 ocen
2
0 ocen
1
0 ocen

Opinia

avatar
918
911
BasiaS
29.04.2020
8 / 10
Na półkach:
Przeczytane
,
Posiadam

Druga część znacznie lepsza i ciekawsza. Nie występują już irytujące w pierwszej części literówki. Czyta się z zainteresowaniem, a wprowadzeni nowi bohaterowie, obok już znanych, tworzą bardzo interesujący klimat. Pierwsza moja ocena to 7, ale zmieniłam na 8, bo ogólna niska ocena na stronie była niesprawiedliwa i tworzyła mylne wrażenie, że druga część jest gorsza, a faktycznie jest wręcz przeciwnie. Oceniając w sumie serię jest jest niezła i warta przeczytania.

Druga część znacznie lepsza i ciekawsza. Nie występują już irytujące w pierwszej części literówki. Czyta się z zainteresowaniem, a wprowadzeni nowi bohaterowie, obok już znanych, tworzą bardzo interesujący klimat. Pierwsza moja ocena to 7, ale zmieniłam na 8, bo ogólna niska ocena na stronie była niesprawiedliwa i tworzyła mylne wrażenie, że druga część jest gorsza, a...

więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

76 użytkowników ma tytuł Walka cieni na półkach głównych
  • 54
  • 20
  • 2
19 użytkowników ma tytuł Walka cieni na półkach dodatkowych
  • 13
  • 1
  • 1
  • 1
  • 1
  • 1
  • 1

Inne książki autora

Więcej
więcej
Lucius Walter
Lucius Walter
Pseudonim literacki Waltera Goverde – holenderskiego scenarzysty, reżysera teatralnego i producenta telewizyjnego. Światowy rozgłos zdobył powieścią wyróżnioną prestiżową holenderską nagrodą Schaduwprijs – Motyl i burza, rozpoczynającą trylogię Heartland. W 2016 zagraniczni wydawcy przypuścili szturm na autora. We Francji książka zdobyła nominację do nagrody Prix du Polar, w Belgii do Diamanten Kogel. Producenci filmowi są zainteresowani ekranizacją.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Smak prawdy Hanna Lindberg
Smak prawdy
Hanna Lindberg
Na koniec chciałabym serdecznie podziękować wszystkim tym, którzy czytają moje książki i polecają je dalej. Jesteście dla mnie wszystkim. Hanna Lindberg,z Posłowia książki Dziennikarka i pisarka szwedzka młodego pokolenia, mieszka w Sztokholmie. Jako reporterka zajmowała się tematyką branży gastronomicznej. Inspirację do tej powieści czerpała z realiów życia ( zdarzenia, spostrzeżenia) W Posłowiu Autorka dziękuje wielu osobom z pomocy których korzystała: cenne uwagi, kulisy restauracyjnych kuchni, pouczające rozmowy, wyjaśnienia kwestii prawnych. Punktem wyjścia tego absorbującego kryminału jest zorganizowana gala konkursu na Kucharza Roku. Uroczysty wieczór kończy się niestety tragicznie. Z nieznanych przyczyn zostaje zastrzelona redaktor naczelna portalu, gdzie pracuje dziennikarka, Solveig. To ona, a nie policja prowadzi śledztwo z narażeniem własnego życia. Na jej drodze piętrzą się trudności, narasta niebezpieczeństwo, przerażające sceny nasycone emocjami, ale ona jest nieugięta i nieustępliwa, zdeterminowana w poszukiwaniu prawdy. Fabuła powieści, to także dramatyczna historia życia imigranta o podwójnej tożsamości z konieczności, o okrutnie zdradzonym zaufaniu. Ujawniona prawda ma gorzki smak, ale jednocześnie jest wyzwalającą siłą wiodącą ku nowej przyszłości. Czyta się dobrze, z narastającym zainteresowaniem i napięciem - lubię szwedzkie kryminały. Dodatkowym atutem- jak dla mnie- jest topografia stolicy Szwecji z pomnikiem pisarza, malarza i fotografa, Augusta Stringberga według której turysta mógłby się odnależć w tej skomplikowanej wielkomiejskiej aglomeracji. Kryminał o ciekawej szacie graficznej otrzymałam w podarunku i zdecydowanie go polecam:-))
BIETKA - awatar BIETKA
oceniła na 7 6 lat temu
Salomon Creed Simon Toyne
Salomon Creed
Simon Toyne
Początek bardzo przyjemnie rozpędza czytelnika podczas czytania tej książki, akcja dziejąca się z kilku perspektyw na raz zrealizowana doskonale dzięki czemu nie przynudza opisami a fabuła nigdy nie stoi w miejscu i każda strona dostarcza nowych informacji. Czas zleciał bardzo przyjemnie a to dopiero część pierwsza !
Łukasz - awatar Łukasz
ocenił na 8 5 lat temu
Złodziej kości Luca Veste
Złodziej kości
Luca Veste
Już od pierwszych stron czuć mroczny klimat tej książki. Rzadko zdarza mi się, żeby lektura wywołała we mnie taki niepokój, a tutaj początek naprawdę sprawił, że poczułam ciarki. Legenda, miejska opowieść, każdy o takich słyszał. Złodziej kości porywa ludzi i nigdy ich nie oddaje. A jednak ktoś uciekł… i to Louise oraz Paul muszą odkryć, co się wydarzyło. Paul podchodzi do tego sceptycznie, nie wierzy w żadne „straszne historie”. Louise natomiast czuje, że trzeba uważać a to dopiero początek tego, co na nich czeka. Ta książka wciągnęła mnie totalnie. Mroczna, pełna napięcia, z duszną atmosferą i świetnie zbudowaną intrygą. Czyta się szybko, ale z każdą stroną coraz bardziej pod skórą zostaje ten niepokój. Złodziej kości to thriller, który naprawdę potrafi przerazić. Idealna lektura dla fanów historii z dreszczykiem.
Patrycja Ćwiąkała - awatar Patrycja Ćwiąkała
oceniła na 8 6 miesięcy temu
Szmaciana lalka Daniel Cole
Szmaciana lalka
Daniel Cole
Zaczęłam trochę dziwacznie, bo od II tomu, bo znalazłam w koszu w Biedronce, ale chciałam wiedzieć, jaki był początek historii Emily Baxter i Wolfa. Więc przeczytałam, oczywiście, że na początku miałam problem, bo ciągnęło się jak flaki z oleju, ale od połowy wciągnęła mnie historia. Dziś zaczynam III tom — jestem ciekawa zakończenia tej trylogii.
kaamciia - awatar kaamciia
oceniła na 7 7 miesięcy temu
Motyl i burza Lucius Walter
Motyl i burza
Lucius Walter
Dziwna książka. Dzieje się mnóstwo, a jednocześnie jakby nie działo się nic. Pojawiają się nowe wątki, nowe dane, sporo postaci z mniejszym lub większym wpływem na akcję, a mimo wszystko miałam wrażenie spowolnienia. Książki akcji zwykle strzelają fajerwerkami jednymi po drugich z krótkim przerwami na oddech. Tutaj byłam świadkiem powolnego procesu rozwoju śledztwa. Czyli jak w najzwyczajniejszym zyciu : akcja w typowym "slow motion" i brak wybuchów co krok. Ale zakończenie... zabolało. Dlatego mimo wszystko chętnie sięgnę po kontynuację. Człowiek czasem jednak chce żeby ideały zatriumfowały.
oggniania - awatar oggniania
oceniła na 7 4 lata temu
Coraz głębiej Laura Lippman
Coraz głębiej
Laura Lippman
Coraz Głębiej. Obok tej historii nie możesz przejść obojętnie. To jest bardzo dobry thiller, który warto przeczytać. Ta historia jest naprawdę świetna, no i rzecz jasna ciekawa. Nie rozumiem słabych ocen, ale co zrobić. Nie którym czytelnikom się nie dogodzi. Moja opinia będzie krótka i na temat. Pewnego dnia zostaje zamordowana pewna kobieta Mary McNally. Podejrzenia padają na Arthura Drystalea. Ale czy naprawdę on to zrobił? Zagadka jest do rozwikłania. Louisa Brant jest prokuratorem okręgowym i zmierzy się z tą sprawą. Czeka ją wielkie rozczarowanie. Gdy pracuje nad tą sprawę to często pogrąża się w przeszłości. Często wspomina swojego brata Aja i Lauranne, czyli bratową. Rodzina w przeszłości mieszkała w Columbii, ale przez to, że jej tata pracował dla rządu musieli się przenieść do Washingtonu. Czy ktoś z jej rodziny ma wspólnego ze śmiercią tej kobiety? Tego Wam nie zdradzę. Dodam, że Fred został adwokatem Rudyego i za wszelką cenę będzie chciał go wybronić. Jaka niespodzianka czeka Lu? Jesteś ciekaw? Sięgnij po tą książkę. Moja ocena to: 1000/1000 punktów. Też wysoko. Do zobaczenia w następnej recenzji.
Robert Fujak - awatar Robert Fujak
ocenił na 10 9 miesięcy temu
Wdowy Lynda La Plante
Wdowy
Lynda La Plante
„Kiedy mężowie zawodzą, nawet po śmierci, żonom pozostaje tylko jedno: wziąć sprawy w swoje ręce”. Ten motyw przewodni stanowi fundament kultowej już powieści Lyndy La Plante „Wdowy”. Autorka, znana z tworzenia silnych, bezkompromisowych postaci kobiecych, serwuje nam mroczny i dynamiczny kryminał, który w latach 80. zrewolucjonizował podejście do portretowania kobiet w literaturze sensacyjnej. To historia o determinacji, zemście i bolesnym procesie emancypacji w brutalnym, męskim świecie zbrodni. Plan idealny i gorzka rzeczywistość Punkt wyjścia jest genialny w swej prostocie: nieudany napad na furgonetkę z pieniędzmi kończy się śmiercią trzech przestępców. Ich żony – Dolly, Linda i Shirley – zostają same z długami, żałobą i policyjnym nadzorem. Kiedy jednak Dolly odkrywa ukryte zapiski swojego męża, zawierające szczegółowy plan kolejnego skoku, kobiety decydują się na krok desperacki. Zamiast płakać nad grobami, postanawiają dokończyć dzieło zmarłych partnerów. La Plante po mistrzowsku buduje napięcie, pokazując proces transformacji gospodyń domowych w wyrachowane profesjonalistki. Siła kobiecej solidarności Największym atutem książki jest psychologia bohaterek. Każda z nich wnosi do grupy inny bagaż doświadczeń i lęków. Autorka nie idealizuje ich relacji – bywa ona szorstka, pełna nieufności i konfliktów, co dodaje opowieści autentyzmu. To nie są superbohaterki; to kobiety przyciśnięte do muru, które odkrywają w sobie pokłady siły, o jakie nigdy by się nie podejrzewały. Ocena 7/10 odzwierciedla solidny warsztat i świetne tempo, choć z perspektywy czasu niektóre rozwiązania fabularne mogą wydawać się nieco uproszczone. Mimo to, „Wdowy” pozostają lekturą niezwykle satysfakcjonującą. To surowy, pozbawiony ozdobników portret Londynu tamtej epoki oraz uniwersalna opowieść o tym, że w obliczu katastrofy najsilniejszą bronią bywa solidarność. Lynda La Plante stworzyła klasykę, która do dziś inspiruje filmowców i przypomina, że płeć piękna bywa najgroźniejsza wtedy, gdy nie ma już nic do stracenia.
Muminka - awatar Muminka
oceniła na 7 11 dni temu
Chłopiec, który widział Simon Toyne
Chłopiec, który widział
Simon Toyne
Mam problem z oceną. Książka mnie nie porwała, język i przebieg zdarzeń nie przekonał, główne postaci nie wzbudziły sympatii. Natomiast poruszone tematy były i są bardzo istotne i ważne jest aby o nich mówić i pisać, nie pozwolić zapomnieć aby móc bronić siebie i innych przed uprzedzeniami i nienawiścią. Szczególnie w obecnej dobie wydaje się to coraz bardziej potrzebne i konieczne.
Hania - awatar Hania
oceniła na 6 4 lata temu
Niepokój. Detektywistyczna seria o Axelu Steenie Jesper Stein
Niepokój. Detektywistyczna seria o Axelu Steenie
Jesper Stein
Prezent od taty. Przyznam,że nie słyszałem wcale o tym.Autorze nic mi nie mówiło ,to nazwisko. Zobaczyłem,że to Dania i pomyślałem.Że ,można przeczytać. Gdyż uważam,że troszkę po macoszemu jest traktowania Dania w literaturze kryminalnej.Że Skandynawii. Mamy tu bardzo dobry kryminał,z wątkiem społeczno-obyczajowym. Zwłoki mężczyzny,na terenie budowy.Protesty społeczne.Sprawiają,że Axel Steen.Lat 38 bierze się ostro do roboty. Mężczyzna pochodził z Macedonii i był tam Albańczykiem. Nie będę zdradzał dokładnego przebiegu śledztwa. Powiem,tylko że będzie tu polski wątek. Jest to powieść,gdzie akcja toczy się w powolny.Lecz nie nudny sposób. Są rozmowy,przemyślenia ,bolesna przepość. Z pewną dozą ,kupię kiedyś coś nowego autora.
czytamcałyczas - awatar czytamcałyczas
ocenił na 8 5 lat temu
Detektyw Arrowood Mick Finlay
Detektyw Arrowood
Mick Finlay
Nie czytam kryminałów, jednak chęć poznania wiktoriańskiej Anglii zwyciężyła. Londyn końca XIX wieku, to śmierdzące i brudne miasto pełne chorych ludzi. Baaardzo podobał mi się ten klimat niczym z musicalu "Sweeney Todd" w reż. Tima Burtona. Wątek kryminalny jest osią tej powieści, wokół której wszystko się obraca, lecz to nie on jest najważniejszy. Na plan pierwszy wybijają się postacie - ich życie, czy raczej trwanie, relacje, ale też wewnętrzne problemy. Są to jak najbardziej normalni ludzie, którzy podejmują nie zawsze właściwe wybory i muszą zmierzyć się z ich następstwami. Tak Arrowood, jak i jego asystent nie są nieskazitelnymi bohaterami, lecz właśnie zwykłymi ludźmi. I to uważam w tej książce za najlepsze. I pomimo, że trup ściele się gęsto (zwłaszcza na początku), a wątki kryminalne mnożą się jak króliki, to klimatem ta powieść przypomina raczej podgatunek cosy crime z ważnym wątkiem/wątkami obyczajowymi. Mick Finlay ma świetny warsztat pisarski, gdyż przez powieść się przepływa. Nie ma dłużyzn, ani nie czuje się znudzenia. Może to dlatego, że opisy postaci nie są zwykłą wyliczanką po przecinku, lecz są dawkowane po kawałku przez całą książkę. Cudne to było i nie mogę się doczekać kolejnego tomu.
moniss - awatar moniss
ocenił na 7 1 rok temu
Skrucha Frode Granhus
Skrucha
Frode Granhus
„Wszystko, co złe, da ci jedno życie mniej.” Dłuższą chwilę trwało zanim nawiązałam nić porozumienia z książką. Wydawało się, że raczej mnie nie wciągnie, koszmarna sprawa a ja nie czułam towarzyszących jej emocji. Przeszkadzał styl narracji, lekko dostrzegalny brak przejrzystej wykładni, nawet jeśli czasem frapująco nabierał jednocześnie bezpośredniości i barwności. Jednak im bardziej zagłębiałam się w scenariusz zdarzeń i kryjące się w nim zaskakujące obroty spraw, im bardziej zaczęłam rozumieć, czym kierował się autor, dlaczego celowo rozdzielał odczucia od tego, co się działo, tym bardziej mi się podobało. Frode Granhus zbudował niezłą logicznie konstrukcję incydentów i interpretacji. Rozpisał fabułę na dziesięć dni, z czego połowa była zaledwie rozgrzewką przed tym, co czekało czytelnika. A to, co działo się w środku misternej ułożonej zagadki mieszaniny prawdy i fałszu, sekretu i kłamstwa, rozciągało się na niemal trzydzieści lat. Przekonywało mnie wielokierunkowe rozpatrywanie tego, co miało miejsce w obecnych czasach i co zdarzyło się w latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku. Nie do końca satysfakcjonowały portrety postaci, i o dziwo, nie stojących po stronie zła, ale trzymających się dobra. Sierżant Guro Hammer, specjalizująca się w rozpatrywaniu spraw powiązanych z przemocą wobec dzieci, raziła upartością i trzymaniem się jednej koncepcji. Główny bohater serii, policjant Rino Carlsen, sprawiał wrażenie powściągliwego w myślach i wyjątkowo dociekliwego, ale bez charyzmy i energii. Mylne wyobrażenia o osobach mogły powstać w wyniku z nieznajomości wcześniejszych tomów, konsekwencje wejścia w środek serii, zatem przygody czytelnicze do szybkiego nadrobienia i ewentualnej weryfikacji opinii. „Skrucha” to kryminał o specyficznym rysie, norweskim klimacie, złożonej intrydze, wykazujący tendencję do ujawniania kart w grze przypuszczeń z czytelnikiem w ostatnich rozdziałach. Bodo, miasto położone na północ od koła podbiegunowego, z ciekawą przemysłową historią, niestety należącą już do przeszłości, było świadkiem tragedii, porwania sześciolatki. Rino i Guro zostali przydzieleni do śledztwa w sprawie. Szybko okazało się, że wiele podobieństw łączyło obecne zniknięcie dziewczynki z dwoma przypadkami sprzed dwudziestu siedmiu lat, incydentami w odstępie zaledwie kilku miesięcy, z których jedno skończyło się śmiercią. Wydawało się, że dojście do prawdy będzie trudne, a może nawet niemożliwe. Pozostało zdać się na intuicję, ale czy nie sprowadziła na manowce? Czy odnaleziono klucz do rozwiązania zagadki uprowadzenia? Jak z schematycznych faktów można było dostrzec i stworzyć wzór? Spotkanie z powieścią sprawiło, że poczułam się zmotywowana, aby poszperać w zasobach bibliotecznych za innymi przygodami czytelniczymi, które wyszły spod pióra Frodego Granhusa. bookendorfina.pl
Izabela Pycio - awatar Izabela Pycio
ocenił na 6 3 miesiące temu
Muszę to wiedzieć Karen Cleveland
Muszę to wiedzieć
Karen Cleveland
Dawno nie czytałam czegoś co by wzbudzało u mnie takie napięcie, nie wiele czytam książek w tym temacie. Minus, podobno bardzo inteligentna analityczka, a wrzuciła plik do kosza i myślała że wszystko już załatwione... i jeszcze kilka innych nieścisłości. Ulubiony cytat: "Byłam dokładnie w dwudziestym miesiącu ciąży, kiedy do mnie zadzwonili." str 254
justyna - awatar justyna
oceniła na 7 2 lata temu
Cena wolności K J Howe
Cena wolności
K J Howe
📖🐲 Prawie do ostatniej strony byłam przekonana, że jednak dam 7, trochę na wyrost wprawdzie, ale jednak na zachętę planowałam trochę wyciągnąć tę ocenę, niestety zabrakło wyjaśnienia bardzo ważnego aspektu związanego z porwaniem Nicosa, a mianowicie dlaczego jego powrót do domu tak bardzo się przeciągnął i dlaczego niby przez ojca. Być może ma to być rozwinięte w kolejnym tomie, choć pewnie w Polsce nie zostanie on wydany. Całość zasadniczo czytało mi się dobrze, moim zdaniem poziom "zabili ją i uciekła" nie odbiega za bardzo od takich samych nieprawdopodobnych zbiegów okoliczności, kiedy bohaterem jest mężczyzna, ale niestety książka ma pewne dziury w fabule, jest typową sensacją klasy B, zdecydowanie bez większych zaskoczeń i efektu wow. Dużym minusem jest słaba redakcja — koszmarne literówki, pozjadane słowa w zdaniu, jakieś pomyłki w imionach bohaterów, więc ostatecznie ocena to 6/10.
Book_Dragoness - awatar Book_Dragoness
ocenił na 6 3 lata temu
Perfekcyjna dziewczyna Gilly Macmillan
Perfekcyjna dziewczyna
Gilly Macmillan
Fajna książka. Tak zwyczajnie dobrze się czytało. Podobał mi się motyw z muzyką, to, że dla dwojga różnych nastolatków może mieć tak odmienne znaczenie. Interesująca była też mama Zoe i jej relacje z otaczającymi ją ludźmi. Nie mogłam jej też do końca rozgryźć. Nie wiedziałam, przed kim gra, a dla kogo jest sobą. Czy w ogóle kiedykolwiek bywa sobą. Jak dla mnie jest ciekawsza nawet niż Zoe, która skądinąd też mnie na koniec zaskoczyła. Spodziewałam się zaskakującego zwrotu akcji w zakończeniu i się nie zawiodłam.
Agnieszka - awatar Agnieszka
oceniła na 6 26 dni temu
Ostatni raz, gdy rozmawialiśmy Fiona Sussman
Ostatni raz, gdy rozmawialiśmy
Fiona Sussman
" Ostatni raz, gdy rozmawialiśmy" to dosyć trudna tematycznie książka, napisana prostym, przystępnym językiem. Wciągnęła mnie od początku do końca. Autorka bardzo dobrze pokazała, dlaczego ktoś może stać się 'oprawcą' i że zawsze można dać drugą szansę sobie i innym. Zabrakło mi w zakończeniu zamknięcia historii Bena. Szkoda, że nie było epilogu w stylu 'kilka lat później'.
Paulina - awatar Paulina
oceniła na 7 1 miesiąc temu
Zmowa Dario Correnti
Zmowa
Dario Correnti
Dziwne uczucie- ta historia jednocześnie mi się podobała jak i nie podobała. Jak to możliwe? No cóż... sama w sobie opowieść jest bardzo ciekawa, ale zarazem nudna. Trochę się ciągnie, choc jest wiele momentów zapierających dech, wiele suspensow i mocne niespodziewane zakończenie. Akcja jest nierówna, przez co czasami się nudziłam. Ale od ponad połowy do końca czyta się dobrze. Polubiłam głównych bohaterów i ich pogoń za mordercą. Może gdyby było mniej dodatkowych liter byłoby zdecydowanie lepiej.
KsiążkoholiczkaKasia - awatar KsiążkoholiczkaKasia
oceniła na 7 5 miesięcy temu
Odporny Michael Palmer
Odporny
Michael Palmer
To moje 21 i zarazem ostatnie spotkanie z twórczością Palmera. Przez wiele lat czytałem jego thrillery medyczne, które w większości przypadły mi do gustu. Cykl Lou Welcome po śmierci pisarza dokończył jego syn Daniel. Jest on bardziej powieścią sensacyjną, a ostatnia część w moim odczuciu była najlepsza. Plusy: + ciekawy pomysł na fabułę, terroryzm medyczny we własnym kraju; + Stowarzyszenie Stu Bliźnich jest przykładem fanatyzmu ekstremistów; + gotowi są poświęcić życie wielu ludzi aby wymusić realizację swoich żądań; + zawsze będą przeciwnicy programów pomagających najbiedniejszym; + używanie bakterii jako broni biologicznej nad którą nie jesteśmy w stanie w pełni zapanować może doprowadzić do niekontrolowanej epidemii (co wiemy po COVID); + już wiele lat temu Palmer miał wizję tego co wydarzyło się w 2020 roku; + świat stoi przed wieloma naturalnymi zagrożeniami, nie potrzeba ich generować; + pokazanie jak ważne jest zrozumienie i pomoc dla osób niepełnosprawnych; + dobry przyjaciel nigdy nie opuści swojego kumpla w potrzebie; + szkoda, że to koniec wrażeń czytelniczych z Palmerem. Minusy: - trochę mało wiarygodna końcowa akcja w zamku, Lou jako komandos. Ogółem książka bardzo dobra.
słoneczko - awatar słoneczko
ocenił na 8 4 dni temu
Czerwona jaskółka Jason Matthews
Czerwona jaskółka
Jason Matthews
Zapowiadało się obiecująco, jednak szybko się okazało, że lektura nie jest tak fascynująca, jak się tego spodziewałam. Autor, to emerytowany oficer CIA z trzydziestoletnim doświadczeniem, więc raczej nie ma się co dziwić, że jego powieść rzetelnie oddaje realia pracy szpiegów i obfituje w detale dotyczące ich pracy i działań operacyjnych. Jednak ta drobiazgowość była tutaj trochę przytłaczająca, co przedkładało się na istotne informacje dla fabuły, wręcz odwracając uwagę od kluczowych elementów historii. Postać Dominiki mało przekonująca, jak na dobrze wyszkoloną agentkę. Nie staje się ona ikoną siły, wręcz przeciwnie. Jej postać w miarę rozwoju akcji traci na mocy, a jej działania są często zdominowane przez manipulacje innych. Zamiast silnej bohaterki, otrzymujemy postać, która musi podejmować decyzje z ograniczonymi możliwościami, co stawia pod znakiem zapytania jej kompetencje. Powieść z potencjałem, który nie został jednak w pełni wykorzystany. Czyta się ją z umiarkowanym zainteresowaniem, w nadziei na emocjonujące zwroty akcji, które rzadko mają tutaj miejsce. Brakuje napięcia i emocji, a postać głównej bohaterki nie rozwija się w sposób satysfakcjonujący. Trudno było mi zaangażować się w tę historię oraz uwierzyć w autentyczność niektórych szczegółów z życia agentów. Niestety, to jedna z tych książek, która nie jest w stanie przekonać mnie do sięgnięcia po kontynuację.
Joanie - awatar Joanie
ocenił na 6 3 miesiące temu
Feralna umowa Wiesław Rybski
Feralna umowa
Wiesław Rybski
Milionowe kontrakty, piękne kobiety i Daleki Wschód, a to może oznaczać tylko jedno – Nel Durand powraca! Po „Relacji rodzinnej” i „Na północ od Okinawy” przyszedł czas na „Feralną umowę” Wiesława Rybskiego, czyli pełną intryg i tajemnic powieść sensacyjną na najwyższym poziomie. Świat Nela Duranda to świat, który obcy jest zwykłym śmiertelnikom, niedostępny nawet dla wielu z wyższych sfer. Wszyscy wokół niego są bajecznie bogaci, każdy stoi na czele jednego z największych przedsiębiorstw na świecie, a biznes załatwia się tutaj w ociekających dobrobytem kasynach, restauracjach najwyższej klasy, albo w ośrodkach SPA, ukrytych pośród japońskich lasów. On sam jest częścią Wschodu i Zachodu, łączy w sobie najlepsze cechy obu kultur i zwinnie, ze znanym sobie tylko urokiem lawiruje pomiędzy, by rozwiązywać sekrety na swojej drodze. „Feralna umowa” to już trzeci tom przygód i łóżkowych perypetii Nela Duranda, oraz intryg, w które zostaje wplątany on i jego firma. Wiesław Rybski wie, jak od pierwszych zdań wciągnąć czytelnika w swoją historię, wie jak zaskoczyć, potrafi w schemacie dodawać wciąż coś nowego. Na dokładkę, czytelnik otrzymuje moc technologicznych nowinek, skomplikowanych rozwiązań, o których nie miałby w ogóle pojęcia, a które intrygują i zachęcają badania tematu na własną rękę. A wszystko to pośród zjawiskowych opisów Dalekiego Wschodu, zaskakujących zwrotów akcji, z których bohater zawsze wychodzi obronną ręką i od razu gotowy jest, by podbijać kolejne kobiece serca. Cóż ja na to poradzę – wpadłam w sidła Nela Duranda. I chcę więcej! Miłośnicy opowieści sensacyjnych, prozy Jamesa Pattersona lub Lee Childa, znajdą u Wiesława Rybskiego wszystko to, za czym przepadają, a nawet więcej. Dużo, dużo więcej.
WielkiBuk - awatar WielkiBuk
ocenił na 7 6 lat temu
Prawie was utraciłam Jessica Strawser
Prawie was utraciłam
Jessica Strawser
Lubię książki, które skłaniają mnie do zastanowienia się nad ludzką kondycją, psychiką, motywami różnych działań. Do takiej literatury zalicza się „Prawie was utraciłam” Jessiki Strawser, którą miałam okazję niedawno przeczytać. Były ciarki, chwile zwątpienia i chwile grozy… Violet i Finn – małżeństwo idealne. Przynajmniej z pozoru. Ich spotkanie było zupełnym przypadkiem, a mimo to przerodziło się w uczucie. Dziś są już 3 lata po ślubie i są rodzicami małego syna, który jest ich dumą i oczkiem w głowie. Wakacyjny wyjazd na Florydę sprawia jednak, że rodzinne szczęście pryska jak bańka mydlana…
Lidia - awatar Lidia
oceniła na 8 6 lat temu

Cytaty z książki Walka cieni

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Walka cieni