Odporny

Dawniej zaczytywałem się w thrillerach medycznych. Tacy pisarze jak Gerritsen, Robin Cook, Palmer stale gościli w mojej biblioteczce. Pomysły na fabułę zaczynają się powtarzać, dlatego teraz czytam mniej w tej tematyce. Plusy: + pisanie książki po nagłej śmierci Michaela dokończył jego syn Daniel i trzeba przyznać, że wyszło całkiem zgrabnie; + poruszenie tematu zespołu stresu pourazowego u weteranów wojennych; + jak niewiele robią rządy, aby pomóc im wrócić do normalnego funkcjonowania; + pokazanie, że dla kasy i sławy wielu ludzi nie liczy się z życiem innych; + lekarze powinni leczyć, a nie zabijać z różnych egoistycznych pobudek; + dość zrozumiale przekazanie wielu terminów związanych z medycyną; + czy możliwa jest taka stymulacja mózgu, żeby zmniejszyć urazy psychiczne; + może i nie było wielu zaskakujących momentów, ale czyta się przyjemnie; + czasami warto poświęcić wiele dla ratowania rodziny z opresji; + bardzo przypadło mi do gustu zakończenie. Minusy: - niby dociekliwa i spostrzegawcza Carrie Bryant, czasami jej zachowanie irytowało; - pomimo wszystko fabuła zbyt przewidywalna, schematyczna. Ogółem książka dobra.

Książka była ciekawa ze względu na wątki anestezjologiczne, np. chyba już na zawsze zapamiętam, dlaczego nie powinno się nic jeść przed zabiegiem. Inne ciekawostki to szczegółowe opisanie życia rezydenta, jego toku studiów i zmagań związanych z edukacją medyczną. Niestety w tej książce nie ma akcji. Wszystko się ładnie spina, ale ta pozycja zwyczajnie nie porywa.

W świecie thrillerów szpiegowskich trudno o powiew świeżości, gdy rynek nasycony jest postaciami pokroju Jasona Bourne’a czy Jacka Reachera. Gregg Hurwitz, kreując postać Evana Smoaka, podjął jednak rękawicę i stworzył bohatera, który choć operuje w znanych schematach, posiada unikalny, niemal ascetyczny magnetyzm. Moja ocena to solidne 7/10 – to wzorcowy przykład "techno-thrillera" z duszą, który mimo pewnych gatunkowych uproszczeń, wciąga bez reszty. Konstrukcja bohatera: Etyka maszyny Evan Smoak to tytułowy Sierota X – produkt tajnego rządowego programu, w ramach którego szkolono dzieci na bezlitosnych zabójców. Hurwitz genialnie ogrywa tu topos odkupienia. Evan, po ucieczce z programu, staje się „Nowonarodzonym” (Nowhere Man), tajemniczą postacią pomagającą ludziom w beznadziejnych sytuacjach. To, co wyróżnia tę postać, to jego niemal obsesyjne przestrzeganie dekalogu zasad, które wpoił mu mentor, Jack Johns. Postać Smoaka to fascynujące studium kogoś, kto potrafi zabić człowieka na sto sposobów, ale kompletnie nie radzi sobie z interakcją z sąsiadką czy wyborem odpowiedniego gatunku herbaty. Atmosfera i realizm: Hi-tech i paranoja Atmosfera książki jest gęsta od technologicznego fetyszyzmu i paranoi. Hurwitz z ogromną dbałością o detale opisuje bezpieczne kryjówki, zaawansowane systemy inwigilacji oraz arsenał broni. Czytelnik ma wrażenie uczestniczenia w profesjonalnej operacji logistycznej. Ta dbałość o realia świata służb specjalnych sprawia, że opowieść, choć momentami ociera się o komiksową wszechmoc bohatera, wydaje się ugruntowana w rzeczywistości. Czuć tu chłód profesjonalizmu, który zderza się z gorączkowym tempem ucieczki, gdy myśliwy nagle staje się zwierzyną. Postacie kobiece: Więcej niż tło Warto zwrócić uwagę na postacie kobiece, a zwłaszcza na prokurator Mię Hall. Nie jest ona jedynie klasyczną damą w opałach. Jej obecność w życiu Evana wprowadza kluczowy element ludzki – przypomina mu o świecie wartości, których nie da się sprowadzić do taktyki i kalibru pocisków. Relacja ta, choć subtelna, stanowi emocjonalny kręgosłup powieści, kontrastując z brutalnością świata Sierot. Orphan X to świetnie naoliwiona maszyna do dostarczania rozrywki. Hurwitz sprawnie balansuje między efektowną akcją a psychologicznym portretem człowieka pozbawionego tożsamości. Choć niektóre zwroty akcji są przewidywalne, a antagoniści nieco przerysowani, książka broni się tempem i autentyczną pasją autora do opisywanej materii. To idealna lektura dla tych, którzy w thrillerze szukają nie tylko strzelanin, ale i pytania o cenę moralności w niemoralnym świecie

Jak dla mnie to za mało napięcia w tym thrillerze. Za dużo pobocznych wątków, nie wiem po co historia "Wyrywacza serc", to mógłby być temat innej kiążki. Plusem jest opisanie częściowo autentycznych faktów, istniejącego seryjnego mordercy. Trudno mi uwierzyć, że główny bohater był w stanie odpuścić uczestniczenie w pogrzebie własnej matki poświecając się tropieniu mordercy.

„Przysięga” to kolejna książka, która bardzo mi się spodobała. Trudno mi jednoznacznie przypisać ją do gatunku — to coś na pograniczu kryminału i science fiction, z wyraźnym wątkiem medycznym — ale niezależnie od klasyfikacji czytało się ją świetnie. Przeczytałem ją praktycznie w jeden wieczór, bo historia mocno wciąga i szybko nabiera tempa. Fabuła jest dynamiczna, a napięcie utrzymuje się do samego końca, co sprawia, że trudno się od niej oderwać. Nie jestem znawcą tego gatunku i ciężko mi porównać ją do innych podobnych książek, ale właśnie z perspektywy laika mogę powiedzieć, że była to bardzo przyjemna i angażująca lektura. Polecam — szczególnie osobom, które szukają czegoś wciągającego, dynamicznego i nietypowego gatunkowo.

Początek nie zachwycił mnie za pierwszym razem, więc książka czekała na swoją kolej na półce. Okazało się, że chyba ją sama potrzebowałam czasu na tego typu lekturę, bo przy kolejnym podejściu do niej całość szybko przeczytałam. Bardzo szczegółowo została opisana wyprawa i przygotowania do wyprawy, na najwyższą górę świata. Tego właśnie oczekiwałam czytając tę książkę. Pogłębiła ona moje zainteresowanie tematyką górską do tego stopnia, że zaczęłam rozglądać się za podobnymi pozycjami. Żeby nie było tak kolorowo, to szczerze mówiąc wolałabym, aby niektóre wątki zostały szerzej rozwinięte. Część z nich tylko na moment wzbudza naszą ciekawość, bo autor w dalszej części lektury już dni nich nie wraca, więc na końcówce trochę pozostał niedosyt. Niemniej książkę polecam. Bardzo mnie zaciekawiła!

Główną bohaterką tego thrillera medycznego jest Abby Dolan. To młoda kobieta pracująca na izbie przyjęć w szpitalu. Akcja powieści dzieje się więc głównie w szpitalu. Autor powieści był lekarzem pracującym w szpitalu i doskonale znał realia i zasady pracy w szpitalu. Czytelnik dostaje dużo terminów i zagadnień medycznych, ale podane są one w przystępny sposób. Fabuła jest ciekawa i trzyma w napięciu. Abby na własną rękę prowadzi śledztwo, aby dociec jaka jest przyczyna dziwnych zachowań niektórych osób. Nie jest jej łatwo, bo ma tylko jednego sojusznika. Zakończenie powieści jest zaskakujące. O ile w opisane zdarzenia jestem skłonna uwierzyć, że mogły mieć miejsce, to w ostateczne rozwiązanie trudno mi uwierzyć. To moja kolejna książka tego autora, po "Siostrzyczkach" i po kolejną z pewnością sięgnę.

To było naprawdę mega dziwne... Początek taki dość niemrawy i byłam niemalże pewna, że skończy się albo na DNF albo będzie się to za mną ciągnąć całe wieki. Ale wiecie co? Serio się wkręciłam w tą książką i (choć nie do końca) chyba najlepiej by pasowała do thrillerów psychologicznych. Im dalej w las tym było lepiej i zaczęłam się zastanawiać razem z bohaterami, o co w tym wszystkim chodzi. Pod koniec miałam już takie: nic nie wiem. Mój mózg po prostu wybuchł, a ja byłam w szoku, jak coś tak niepozornego rozwaliło system. Nietypowa, nietuzinkowa, na pewno nie dla każdego i na pewno zapadająca w pamięć.

„Rzeźnik” Tony’ego Parazons to całkiem udana lektura, która potrafi zainteresować czytelnika od pierwszych stron. Fabuła jest dobrze poprowadzona, a sposób narracji sprawia, że książkę czyta się płynnie i bez większego wysiłku. Historia jest intrygująca i momentami wciągająca, choć niekoniecznie przełomowa. Było to moje przypadkowe spotkanie z tym autorem, ale na tyle pozytywne, że niewykluczone, iż sięgnę po kolejną jego książkę, by sprawdzić, jak rozwija swoje pomysły w innych historiach.

„Czas jest mordercą” Michela Bussiego to wciągający kryminał z elementami thrillera psychologicznego, którego akcja toczy się na malowniczej Korsyce. Główna bohaterka, Clotilde, wraca na wyspę po wielu latach, aby zmierzyć się z traumą po tragicznym wypadku, w którym straciła rodzinę. Tajemniczy list od matki wywołuje w niej nadzieję i zmusza do konfrontacji z bolesną przeszłością. Powieść prowadzona jest dwutorowo, pokazując zarówno wydarzenia sprzed lat, jak i współczesne doświadczenia bohaterki, co pozwala lepiej zrozumieć jej emocje. Bussi umiejętnie buduje napięcie i atmosferę tajemnicy, wykorzystując piękne krajobrazy Korsyki jako tło dla dramatycznych wydarzeń. Fabuła zręcznie łączy wątki rodzinne z kryminalnymi, prowadząc do zaskakującego zakończenia, które zmusza do refleksji nad pamięcią i prawdą. Książka jest interesująca zarówno dla miłośników kryminałów, jak i osób ceniących psychologiczną głębię bohaterów.

Książka akurat na dzisiejsze czasy 🙄 ale powiem, że czytało się wybornie. To była prawdziwa przyjemność. Tym bardziej, że w książce i fikcja literacka i fakty. Dość grube tomiszcze , ale to nie był stracony czas. Na północ od Alaski statek amerykańskiej Straży Przybrzeżnej odnajduje zatopioną łódź podwodną. Badacze, którzy schodzą na jego pokład, znajdują dowody wskazujące że prowadzono tam tajne eksperymenty naukowe. W Atlancie dr Peyton Shaw zostaje wyrwana ze snu przez telefon, którego obawiała się od lat. Jako jedna z czołowych epidemiologów zatrudnianych przez CDC jest w grupie, której zadaniem jest błyskawiczna reakcja w obliczu potencjalnego wybuchu zarazy. W Kenii dwóch Amerykanów zaraziło się patogenem przypominającym zabójczy wirus ebola. Zegar zagłady zaczyna tykać, a Peyton staje na czele zespołu, który dołączy do personelu WHO oraz miejscowych lekarzy. To, co odkryją w odludnej afrykańskiej wiosce, przejdzie ich wszelkie wyobrażenia. Tymczasem w Berlinie Desmond Hughes budzi się w anonimowym pokoju hotelowym, nie pamiętając, jak do niego trafił ani kim jest. Na podłodze leży martwy ochroniarz, pracownik międzynarodowej firmy farmaceutycznej. Nieliczne wskazówki prowadzą Desmonda do Peyton Shaw. Ku swemu zaskoczeniu i przerażeniu mężczyzna dowiaduje się, że może być powiązany z wybuchem epidemii i że prawdopodobnie posiada klucz do jej powstrzymania. Podczas gdy patogen rozprzestrzenia się po świecie, a liczba zarażonych rośnie w przerażającym tempie, Peyton i Desmond ścigają się z czasem, żeby zdemaskować spisek, który może doprowadzić do zagłady ludzkości. Polecam ‼

"Ostatni policjant" mocno stoi na dwóch nogach. Jedna to nietypowe śledztwo oparte początkowo tylko na intuicji młodego policjanta, który miał wątpliwości co do stwierdzonego samobójstwa. Druga to klimat zbliżającej się, naukowo pewnej zagłady związanej z uderzeniem asteroidy i różnorodność reakcji i decyzji z tym związanych. Oba te tematy płynnie się przeplatają. Książka jest na tyle oryginalna i świeża , że pewne niedociągnięcia zostają w pełni wynagrodzone.

Rewelacyjna historia, która cały czas trzyma w napięciu i niepewności. Na pewno dreszczyku dodaje tu fakt, że chodzi o dziecko, bo jednak ta tematyka zawsze jakoś bardziej porusza i działa na wyobraźnię. Do czego zdolni są rodzice, by ocalić swoje dziecko? Ile są w stanie zrobić i poświęcić w zamian za jego bezpieczeństwo? Świetnie się czyta, a autor tak manipuluje czytelnikiem, że nie pozwala mu się niczego domyślić i sprytnie myli tropy i miesza w głowie. Jedyne, czego mogłabym się tu przyczepić, to to, że, w moim odczuciu, można było trochę skrócić tę książkę, momentami miałam wrażenie, że jest ona niepotrzebnie rozwleczona. Jednak nie jest to rażące i uciążliwe i absolutnie nie męczyłam się podczas czytania. Zakończenie jest bardzo emocjonalne i może wycisnąć łezkę.

Ciąg dalszy historii detektywa Maxa Wolfa z komisariatu na londyńskim West Endzie. Tony Parsons trzyma poziom, więc jeśli komuś podobały się "Krwawa wyliczanka" i "Rzeźnik", nie zawiedzie się również na "Klubie wisielców". Oprócz niebanalnego wątku kryminalnego zaciekawiło mnie nawiązanie do więzienia Newgate, historii Londynu i zwiedzanie jego podziemi. Mały minus za kolejną próbę zawiązania wątku romantycznego, który kompletnie nie pasuje do tej opowieści.

Reinkarnacja, wędrówka duszy po śmierci, ciało jako ziemska powłoka, odwołania do Sokratesa, czasy II wojny światowej oraz czasy współczesne... za dużo? W tym przypadku nie! Dwoje duńskich pisarzy zrobili rzecz jak dla mnie niezwykłą, to co irytowało mnie w książkach z wieloma przeskokami czasowymi, tutaj było mocną stroną. Autorzy zręcznie przenosili czytelnika w różne okresy czasowe, pokazując że taki zabieg, był niezbędny do poprowadzenia fabuły. "Drugie narodziny mordercy" to trzecia część z udziałem policyjnego negocjatora kopenhaskiej policji Nielsa Bentzona, lecz w moim przypadku pierwsza. Niels który w swojej pracy musi odkryć ludzką naturę, najczęściej tą ciemną jej stronę, decyduje się na szaloną misję: zgadza się na umieszczenie w jednym z najniebezpieczniejszych miejsc w Danii: szpitala psychiatrycznego dla najniebezpieczniejszych z niebezpiecznych, miejsca zwanego Twierdzą, w celu odkrycia kto stoi za okrutną śmiercią jego przyjaciela- psychiatry Christiana Paludana. Co wspólnego ze śmiercią psychiatry mają wydarzenia z 1939 roku? Jaki związek ma śmierć doktora z antycznym uczonym Sokratesem i wreszcie czy Nielsowi uda się odzyskać miłość swojej żony Hannah, którą jak sądzi bezpowrotnie utracił?

Po poznaniu tetralogii „Zmierzch” („The Twilight Saga”), która narobiła sporo zamieszania w świecie, nie tylko wydawniczym, szturmem zdobywając czołowe miejsca w rankingach sprzedaży (co najmniej 160 mln sprzedanych egzemplarzy) i niemal z marszu doczekawszy się ekranizacji oraz po wielce oryginalnej powieści SF „Intruz” („The Host”) wiedziałem, że wrócę do twórczości ich autorki, czyli amerykańskiej bardzo współczesnej pisarki Stephenie Meyer (ur. 1973). Teraz, ciekaw co też Meyer znów wymyśliła, sięgnąłem, bez żadnego researchu, po „Chemika”. Wybrałem wydanie audio oficyny Edipresse Polska w interpretacji Krzysztofa Plewako-Szczerbińskiego, na podstawie tłumaczenia Ewy Nowak. Najpierw dygresja na temat tytułu. Nasz kraj jest wybitny w wymyślaniu nowych tytułów dzieł tłumaczonych z obcych języków i niemających niczego wspólnego z tytułem oryginału. Teraz więc byłem zadziwiony przegięciem innego rodzaju – tytuł „The Chemist” przetłumaczono optycznie ze stuprocentową wiernością - jako „Chemik”, co w tym wypadku, czyli protagonistki płci pięknej, jest błędem, gdyż od dawna mamy w naszym języku słowo „chemiczka” i nie jest to żaden nowomodny feminatyw. Jak zwykle Zulu-Gula. Główna bohaterka jest chemiczką, ale szczególnego rodzaju. Wybitny naukowiec, zarazem teoretyk i praktyk, specjalizuje się w… torturowaniu ludzi. Właściwie w momencie rozpoczęcia opowieści już czas przeszły, specjalizowała się, pracując dla rządu, ale po śmierci swego szefa i obawiając się o własne życie, stała się ciągłą uciekinierką. Do czasu… Co i jak, nie będę jak zwykle zdradzał. Spojlerowanie to zbrodnia na przyszłych czytelnikach, lecz w przypadku sensacji, kryminałów i innych gatunków zaliczanych przez Anglosasów do kategorii MYSTERY jest szczególnie godna potępienia. Fabuła w zarysie przypomina klasyczny już schemat Jasona Bourne’a, jednak w autorskiej, dość oryginalnej wariacji wzbogaconej o rozbudowany wątek miłosny. No właśnie – chyba najczęściej podnoszony zarzut wobec „Chemika” to infantylność wątku romansowego. Absolutnie się z tym nie zgadzam. Widać tu pewną nieuczciwość drzemiącą w umysłach wielu recenzentów i recenzentek. Fakt, teksty miłosnych dialogów w sytuacjach zagrożenia chyba jednak w kilku momentach są przesłodzone i za długie, ale… „Romeo i Julia” pokazuje ten sam infantylny pierwszy etap niejednej wielkiej miłości zwany zauroczeniem lub z angielska puppy love, a mimo tego R&J są uznawani za ponadczasowe arcydzieło. Jak to jest, że gdy coś zostało przez autorytety uznane za mistrzowskie, to nie jest infantylne, ale u kogo innego to samo już jest? Podświadoma zazdrość tych, którzy nigdy czegoś podobnego nie przeżyli, a być może nawet nie są sobie w stanie tego wyobrazić? Współczuć pozostaje… Jeśli już jesteśmy przy uczuciach, to jednym z najbardziej poruszających wątków jest świetny motyw z psami, dla mnie bardziej rozczulający niż te wszystkie sercowe rozterki międzyludzkie powielane w literaturze aż do bólu. W dodatku z ekstra plusikiem za sposób, w jaki Meyer pisze o swoim własnym czworonogu w posłowiu. Jeśli chodzi o aspekty fabuły i akcji spod znaku szpiegów oraz innych tajnych służb, to w kilku miejscach widać, że autorka jest cywilem. Nie zna na przykład żadnych tricków do zapamiętywania nieoczywistych haseł i wyraźnie widać niedocenianie snu, który przecież jest być może najważniejszym elementem kondycji wojownika. Mimo wszystko czyta się to świetnie, nie gorzej niż najlepsze dzieła w kanonie. Logika, konsekwencja, dobra dynamika. Wielu z nas wydaje się, że sytuacje zagrożenia życia, bycia inwigilowanym i tym podobne, nie zdarzają się w naszym, cywilnym życiu. To ułuda. Większość z nas żyje w umysłowym matrixie. Jesteśmy inwigilowani, ale póki nie wpływa to nasze życie, udajemy, że tego nie ma. Myślimy, że takie rzeczy (nagła i niespodziewana śmierć) zdarzają się tylko w powieściach. Tymczasem w Europie w grupie wiekowej 5-29 tylko jedna z odmian nagłej śmierci, wypadki drogowe, jest główną przyczyną zgonów, a są i inne. Zgony naturalne, cokolwiek to znaczy, praktycznie się w tej statystyce nie liczą. Z wiekiem zwiększa się liczba zgonów od chorób, ale nie zmniejsza liczba zejść gwałtownych, w tym zabójstw. Oczywiście, prawdopodobieństwo zabójstwa Kowalskiego jest niewielkie, ale nie jest zerowe i gwałtownie rośnie, gdy Kowalski zbliży się, świadomie lub nie, do polityki, służb lub przestępczości. Od razu mało prawdopodobne staje się znacznie bardziej realne, o czym przekonać się może każdy uważny czytelnik literatury faktu, jak na przykład dzieła Moniki Góry „Człowiek, który wiedział za dużo. Dlaczego zginęli Jaroszewiczowie”, o którym wkrótce, lub uważny czytelnik wiadomości kojarzący zadziwiająco wysoką śmiertelność wśród naszych elit w następstwie wypadków, samobójstw, itp. Warto też wspomnieć o najnowszych ustaleniach w sprawie życiorysu Hemingwaya, które każą się zastanowić, czy nienormalni są wietrzący wszędzie układy, śledzenie i spiski, czy też wręcz odwrotnie – oni są normalni, a stado jest ślepe. No, ale znów zabrnąłem w dygresje i refleksje, co prawda wywołane powieścią, ale jednak dość subiektywne. Wracając do meritum, trzeba poruszyć sprawę tłumaczenia i redakcji tekstu. Zasadniczo jest bardzo dobrze, lecz warsztat stylistyczny tłumaczki doprasza się korekty, której wyraźnie brak. Liczne powtórzenia momentami rażą; nawet tak trywialne słowa jak dłonie jakoś nie mogą się doczekać synonimów. Nie pasuje mi też i brzmi wręcz boleśnie w audiobooku ciągle używane „skomlić”. Podobno to forma poprawna, lecz mało używana i konsekwentne trzymanie się jej wręcz mnie bolało. Już kilka razy pisałem Wam, że coraz częściej widzę wyraźnie wyartykułowaną w książce Paula Masona „Skąd ten bunt” rosnącą przepaść między władzą (politykami i wszystkimi osobami na stanowiskach najwyższego szczebla), a zwykłymi ludźmi, czyli społeczeństwem. Na ekranie ostatnio uderzyła mnie ewolucja w wizerunku władz w serialu „Seal Team” od początkowej akceptacji i wiary, do kompletnie odwrotnych odczuć w ostatnim sezonie. I w „Chemiku” też widać, że nie tylko u nas przepaść między władzą a społeczeństwem stale się powiększa. Puentą tego wątku jest niby nic nieznaczący, ale jakże symptomatyczny dialog: „ - Alex, jesteś republikanką czy demokratką? – Pesymistką.” Ta tendencja raczej nie wróży dobrze na przyszłość. Na koniec jeszcze warto się odnieść do osnowy tej książki, czyli pomysłu wykorzystania różnorodnych związków chemicznych do „specjalnych metod przesłuchań”. Na pewno jest to interesująca propozycja, gdyż przy odpowiedniej wiedzy niesie dużo mniejsze ryzyko bezowocnej „utraty obiektu” w wyniku przesłuchania niż metody tradycyjne, czyli mniej lub bardziej wyrafinowana przemoc, i jednocześnie jest szybsza niż najczęściej obecnie stosowane nieopresyjne metody (jak deprywacja sensoryczna), czy inne metody stojące na pograniczu, w mniejszym lub większym stopniu obarczone wadami obu. Większość z nas nie zdaje sobie sprawy z potęgi i rozwoju chemii, więc warto przypomnieć, co ujawniono dopiero stosunkowo niedawno, że II wojna światowa była nie tylko wyścigiem techniki i technologii bojowej, lecz także nauki, w tym chemii. A w tej ostatniej wyścigiem dopalaczy i narkotyków. Kto czytał o zestawie, który zabierali ze sobą na lot piloci Stukasów, a który przypominał skrzyneczkę z miksturami Merlina, ten wie o czym mówię. II wojna skończyła się niemal wiek temu, a w chemii to całe epoki. Kto wie, co naprawdę jeszcze jest dziś niemożliwe… Z drugiej strony podobno najlepszy przesłuchujący w III Rzeszy, który miał najlepsze statystyki, nigdy nie stosował przemocy ani nawet niefizycznej opresji. Tylko ilu może być takich geniuszy? To były takie wstawki przybliżające interesujące tematy na których zbudowano powieść, która poza tym jest dość klasyczna w swym, czyli Bourne’owym kanonie. No, poza ciążeniem ku miłosnemu dziełu Szekspira. Wciąga, świetnie relaksuje. Niby tylko czytadło, ale świetnie napisane i wcale niegłupie. Skoro zaś komiks już od wieków uznawany jest za sztukę, to może najwyższy czas oddać sprawiedliwość gatunkom stereotypowo nie zaliczanym do wielkiej literatury i nie ograniczać się w docenianiu tylko do dzieł trudnych w odbiorze, poważnych, głębokich, pełnych wałkowanych od wieków rozterek i literackiego onanizmu. Jeśli coś, jak „Chemik”, napisane w lekkiej formie, jest świetne, to zdecydowanie i gorąco polecam. źródło: https://klub-aa.blogspot.com

Pierwsza połowa książki bardzo dobra ale druga bardzo słaba, przewidywalna. Po Blackout i Zero stromy zjazd. W tamtych powieściach byli bohaterzy, których można było polubić tu niestety nie znalazłem ani jednego. Do wyboru albo egoiści, którzy dla rodziny zrobią wszystko (jak w Netflix :) albo naiwni, nieskuteczni a nawet głupi stróże prawa.

Belfer " - to bardzo mocny , brutalny thriller psychologiczny z często wykorzystywanym w literaturze motywem zemsty . Dostajemy tutaj zgrabnie skonstruowaną historię, która do końca jest tajemnicą. Była zbrodnia, więc musi być kara. Ofiara staje się katem. Fabuła mroczna, przesiąknięta brutalnością . Polecam

To było moje pierwsze spotkanie z twórczością Roberta Dugoniego i muszę przyznać, że jestem bardzo pozytywnie zaskoczona. „Grób mojej siostry” to książka, która od pierwszych stron wciąga czytelnika w wir tajemnic, emocji i rodzinnych sekretów. Autor doskonale buduje napięcie, z rozdziału na rozdział coraz trudniej się oderwać, bo ciągle chce się wiedzieć, co wydarzy się dalej.Styl Dugoniego jest lekki i przystępny, dzięki czemu książkę czyta się naprawdę szybko. Fabuła jest dopracowana, a bohaterowie wiarygodni i pełni emocji. To thriller z elementami dramatu rodzinnego, który porusza i zaskakuje do samego końca.Jestem pewna, że to nie ostatnia książka tego autora, po którą sięgnę. Jeśli kolejne jego tytuły są równie dobre, to czeka mnie jeszcze wiele świetnych literackich przeżyć.

Zapowiadało się obiecująco, jednak szybko się okazało, że lektura nie jest tak fascynująca, jak się tego spodziewałam. Autor, to emerytowany oficer CIA z trzydziestoletnim doświadczeniem, więc raczej nie ma się co dziwić, że jego powieść rzetelnie oddaje realia pracy szpiegów i obfituje w detale dotyczące ich pracy i działań operacyjnych. Jednak ta drobiazgowość była tutaj trochę przytłaczająca, co przedkładało się na istotne informacje dla fabuły, wręcz odwracając uwagę od kluczowych elementów historii. Postać Dominiki mało przekonująca, jak na dobrze wyszkoloną agentkę. Nie staje się ona ikoną siły, wręcz przeciwnie. Jej postać w miarę rozwoju akcji traci na mocy, a jej działania są często zdominowane przez manipulacje innych. Zamiast silnej bohaterki, otrzymujemy postać, która musi podejmować decyzje z ograniczonymi możliwościami, co stawia pod znakiem zapytania jej kompetencje. Powieść z potencjałem, który nie został jednak w pełni wykorzystany. Czyta się ją z umiarkowanym zainteresowaniem, w nadziei na emocjonujące zwroty akcji, które rzadko mają tutaj miejsce. Brakuje napięcia i emocji, a postać głównej bohaterki nie rozwija się w sposób satysfakcjonujący. Trudno było mi zaangażować się w tę historię oraz uwierzyć w autentyczność niektórych szczegółów z życia agentów. Niestety, to jedna z tych książek, która nie jest w stanie przekonać mnie do sięgnięcia po kontynuację.