W oparach absyntu. Skandale Młodej Polski

Ciekawa lektura. Nie wiem, czy to zasługa autora, który po prostu wie, jak napisać interesującą biografię dla szerokiego grona odbiorców, czy bohatera, nieco dziś zapomnianego w świadomości czytelników. Mnóstwo szczegółów, materiałów źródłowych i anegdot, ciekawie odmalowany obraz społeczny i towarzyski minionych czasów i miejsc, z drugiej jednak strony nieco zabrakło mi informacji z życia prywatnego pisarza. Mizogina, który jednak dwukrotnie się ożenił i to, zdaje się, z miłości. Antysemity, który jednak dla każdego miał miłe i ciepłe słowo. Pisarza ukochanego przez dzieci, te same, których osobiście nie lubił. Był to na pewno człowiek pełen sprzeczności i charakterystyczna osobowość dwudziestolecia.

Lekka, pełna humoru i wartości książka o prostych ludziach i ich życiu. Możemy odnaleźć informacje o tym, z czego się śmiano, kto i co pisał w licznych gazetach (głównie Warszawa, Kraków i tak bliska sercu - Łódź), za co można było dostać mandat i dlaczego okrążenie przez kobietę płonącej stodoły, skutkowało pobiciem strażaków spieszących ugasić pożar.

Ocena jest zasadniczo za formę wizualną i dotyczy wydania Wydawnictwa Marginesy - naprawdę nie widziałam piękniej wydanej książki: twarda okładka, każdy opis rośliny lub zwierzęcia opatrzony przecudnymi grafikami i rycinami, po paru latach trzymania na półce kartki pożółkły - wszystko to razem naprawdę robi robotę. Bo gdyby nie to wydanie i nie ta autorka, sam tekst może byłby niewart wydawania w formie książki - jest raczej nużący, ale dobrze robi przeczytanie paru wpisów przed snem w celach medytacyjnych.

Niestety, nie byłam w stanie przeczytać do końca. Ale nie dlatego, że książka nie jest dobra, bo jest rewelacyjna. Ale nie mogłam dalej spać o okrucieństwie ludzi, wszystko mnie bolało. A potem będziemy zdziwieni, że Ziemia kolejny raz pozbędzie się nieprzydatnych pasożytów.

Temat ważny, ale też budzący pewne kontrowersje w nazewnictwie. Jedno z drugim ciężko porównywać, no i należałoby jednak jasno wskazywać co polskie, a co sowieckie. Ale też nie można lekceważyć pewnych faktów i je pomijać lub zniekształcać, jak to niektórzy politycy często robią. To trudna "plama", z którą w pewnym stopniu trzeba się zmierzyć.

Maria Skłodowska-Curie jest niewątpliwie jedną z najbardziej fascynujących postaci w historii, wzorem dla niejednej uczonej na starcie swojej kariery i chyba najsłynniejsza polska kobieta – naukowiec. Fascynuje nie tylko ze względu na potęgę swojego umysłu i dokonania naukowe. Fascynuje przede wszystkim jako kobieta. Nic więc dziwnego, że jej życie fascynuje nie tylko historyków, ale także jest przedmiotem licznych opracowań naukowych i powieści. Autorka przytacza wiele faktów, ciekawostek i detali z życia polskiej noblistki, dzięki czemu można znakomicie uzupełnić swoją dotychczasową wiedzę na jej temat oraz usystematyzować informacje. Na uwagę zasługuje zgrabne łączenie przez pisarkę wątków z życia osobistego Marii Skłodowskiej z jej karierą naukową oraz realiami ówczesnego świata. Mnie szczególnie zainteresowały skomplikowane relacje słynnej chemiczki z jej córkami oraz to, jak sobie radziła w roli samotnej matki. Podtytuł tej książki „Złodziejka mężów życie i miłości” jest bardzo milący i niektórzy srogo się zawiodą, licząc na ckliwe romansidło. Wszystko to sprawia, że książka Iwony Kienzler jest arcyciekawą i wciągającą lekturą. Czy tę książkę I. Kienzler można komuś polecić? Po przeczytaniu zdecydujecie.

Trochę zdjęć portretowych i cytatów z listów. Książka daje pewne wyobrażenie o tym, jakim człowiekiem był S.I.Witkiewicz w życiu prywatnym. Tak bywa, gdy rodzice za bardzo zachwycają się jedynakiem. Adorowały go liczne kobiety, ale odniosłam wrażenie że wszystkie były powierzchowne albo wręcz ograniczone umysłowo. Inteligentniejsze prawdopodobnie nie brały go poważnie. Jak pani Akne, która jako jedyna umiała potraktować go właściwie. Zabawiła się i już. A on świetnie to opisał nie zdając sobie zupełnie sprawy, co powieść "Bungo" o nim mówi...

Książka,, Piękno bez konserwantów.Sekrety urody naszych prababek '' to książka bardzo lekka i przyjemna, ponieważ traktuje o pielęgnacji urody w czasach 20 i 30 XX wieku. Trochę za mało moim zdaniem informacji na temat gotowych kosmetyków , za dużo z kolei przepisów na domowe środki czystości , kremy, toniki a nawet perfumy. Te traktuję z przymrużeniem oka, może w latach trzydziestych kobiety posługiwały się tymi recepturami, obecnie brak nam na to czasu i chęci. Po co godzinami wytwarzać jakieś dziwne mikstury, skoro na rynku jest tyle przeróżnych kosmetyków o dobrych składach ,już nie musimy kombinować . Zresztą nie przemawia do mnie krem czy odżywka do włosów z łojem i smalcem . Fakt,że kobiety w latach trzydziestych były zjawiskowo piękne bez operacji plastycznych i bez używania filtrów przekłamujących rzeczywistość, jednak też stosowały kosmetyki i ich skład wcale nie był lepszy niż obecnie ( bizmut, biel ołowiowa, arszenik). Książka Aleksandry Zaprutko - Janickiej na pewno nie jest wyjątkowym dziełem ,ale można się przy niej zrelaksować i poznać stare sposoby naszych babć na poprawę urody.

Kawał rzetelnej historii naszego kraju. Bez upiększeń i zbędnego słodzenia. Szkoda, że w oficjalnych przekazach od lat słyszymy zupełnie coś innego, niestety całkowicie rozmijającego się z rzeczywistością historyczną. A przecież historia to "nie je bajka".

Książka Ludzie i zwierzęta autorstwa Antoniny Żabińskiej to wyjątkowe dzieło, które odsłania niezwykłą historię jej i jej męża, Jana Żabińskiego – dyrektora warszawskiego zoo. Z postaciami Państwa Żabińskich po raz pierwszy spotkałam się w powieści Marii Paszyńskiej Willa pod Zwariowaną Gwiazdą. Od tamtej pory, pragnąc poznać więcej o ich życiu i działalności, zaczęłam poszukiwać książek i materiałów na temat Państwa Żabińskich oraz ich czasów. Ludzie i zwierzęta okazało się doskonałym źródłem wiedzy nie tylko o powstaniu warszawskiego zoo, ale także o tragicznych i pełnych poświęcenia wydarzeniach z czasów II wojny światowej oraz trudach odbudowy zoo po jej zakończeniu. "Ludzie i zwierzęta" to książka, która otwiera przed nami drzwi do niezwykłego świata Żabińskich – ludzi, którzy mimo wojennego chaosu, potrafili nie tylko zachować swoje człowieczeństwo, ale także podjąć heroiczną walkę o życie innych. Jest to dzieło pełne emocji, które pokazuje, jak w ekstremalnych warunkach może powstać coś pięknego – silna więź między człowiekiem a zwierzęciem oraz ludzka solidarność. To książka, która powinna trafić do każdego.

Cholernie ciężko się to czytało. Chyba nie przepadam za epistolografią. Lisy Jarosława były niezwykle męczące, nudne, powtarzalne. Mimo wszystko "Wszystko jak chcesz" towarzyszyło mi przez pół roku, bo od sierpnia 2022. Podczytywanie i odkładanie sprawiało mi jakąś tam przyjemność. No i część z listami pośmiertnymi Jarosława do Błeszyńskiego... Wzruszająca i tragiczna. W tym zbiorze widać życie, radość mieszana ze smutkiem - zakochanie, pierwsze nieśmiałe spotkania, żar namiętności, chorobliwa zazdrość, zdrada, przybliżanie się i oddalanie aż po ostateczne odejście.

W jakimś stopniu postać tragiczna. W jakimś emanująca tajemnicą, którą znał prawdopodobnie jedynie on sam. Amant i ogromny talent, choć i przywar tych mniej pięknych też mu nie brakło. Pani Karaś dużo mówi nam o Cybulskim, jego otoczeniu, życiowych rozdrożach i wiecznej podróży, bo za taki cel obrał sobie chyba poniekąd swe życie. Szczególnie ciekawe są fragmenty dotyczące jego działalności teatralnej, tej studenckiej, amatorskiej, ale i zawodowej. Niekiedy z trudem się czyta o jego potknięciach. Częściej jednak, ten wybitnie utalentowany i ciekawy człowiek budzi naszą sympatię. Był symbolem epoki jednej lub wielu, a słowa Holoubka z pierwszych stron tej biografii, chyba najpiękniej oddają jego rolę w kulturze polskiej i sercach tysięcy fanów.

Świetna książka traktująca o zapomnianej historii, zapomnianej bo sami bohaterowie starali się bardzo, żeby została zapomnianą. Ilość nieprawdopodobnych tragedii ludzkich jest, aż przytłaczająca. Do tego należy pochwalić talent autorki do opisywania tych wydarzeń w ten sposób, że można te niesamowite historie, zobaczyć własnymi oczami. Szczerze polecam.

Bardzo mnie dziwi niska ocena tej książki. W sumie zaczęło się od tego, że książka - i jej autorka - została zaatakowana przez znawców literatury. Profesorów od pozytywizmu, profesorów od Prusa (tak, są tacy). Na spotkaniach i w kuluarach nie dawali autorce żyć. Dlaczego atakowali? Bo, według tychże "profesorów od" książka jest nienaukowa, zawiera wiele półprawd i zmyśleń. I że jak autorka śmiała w ogóle coś takiego popełnić? Ale zaraz, zaraz. To nie miała być książka naukowa. A skoro tak, to autorka mogła sobie pisać, co chce. I wyszło bardzo dobrze. Pokazała , a właściwie starała się zrekonstruować, ludzką stronę pisarza. Dzięki tej niezwykłej książce Prus zszedł z pomnika i opowiedział o swoich lekach. Wreszcie z ikony stał się wyrazisty i - no właśnie - ludzki. Dzięki tej książce Prusa bardziej zrozumiałem i polubiłem. Niestety, autorka uległa presji naukowych środowisk i nawet nie próbowała bronić swojego stanowiska, swojego - dodajmy świetnego - pomysłu. Przez nieodpowiedzialność, a może i zazdrość profesorów, może nie podejmie się innych, ciekawych przedsięwzięć. Wkurza mnie to.

Publikacja ma charakter reportażu, ale zapoznaje również dosyć szczegółowo z burzliwą i zagmatwaną historią Grecji w XX wieku. Polski czytelnik otrzymuje najważniejsze informacje na temat sytuacji panującej w tym kraju podczas okupacji hitlerowskiej, greckiego ruchu oporu i lewicowo - komunistycznej partyzantki. Może również poznać przyczyny wybuchu wojny domowej, która rozpętała się zaraz po pokonaniu III Rzeszy i była skutkiem polityki Winstona Churchilla znanego z politycznego cynizmu uprawianego w imię utrzymania brytyjskich stref wpływów w różnych rejonach świata. Chcąc zachować kontrolę nad brytyjskimi bazami wojskowymi na Morzu Śródziemnym brytyjski premier zaproponował Stalinowi podział wpływów w Europie środkowej i na Bałkanach (tzw. porozumienie procentowe). Propozycja została zaakceptowana przez Stalina. Churchill traktował Grecję niemal jak kolonię brytyjską, był niechętny komunistom i zbagatelizował wojenne dokonania lewicowej greckiej partyzantki oraz poparcie, jakie Komunistyczna Partia Grecji miała w społeczeństwie. Chciał mieć w Atenach rząd prawicowy i marionetkowego króla. Działania Churchilla sprawiły, że sytuacja w Grecji była tak napięta, a społeczeństwo tak podzielone, że wojna domowa była nieunikniona. Najcięższe walki toczyły się na północy Grecji. Polityczne pomysły Churchilla wsparli mentalnie i wojskowo Amerykanie, którzy przeciwko zbuntowanym wojskom partyzanckim wykorzystywali bomby z napalmem. Los greckich i macedońskich wieśniaków na obszarach dotkniętych skutkami tej okrutnej wojny domowej nie obchodził ważnych polityków z USA i Wielkiej Brytanii. Na prośbę greckich komunistów europejskie kraje z sowieckiej strefy wpływów od 1948r. zaczęły przyjmować greckich uchodźców. W pierwszych transportach przywieziono do Polski dzieci i rannych. Rozlokowano ich na Pomorzu Zachodnim (w okolicy Dziwnowa powstał szpital i centrum rehabilitacji) a dzieci umieszczono w okolicach Kłodzka. Cała akcja była otoczona ścisłą tajemnicą. Każdy, kto miał bezpośrednią styczność z organizowaniem nowego życia greckich uchodźców w Polsce, podpisywał zobowiązanie o zachowaniu tajemnicy państwowej. Za jej złamanie groziło 25 lat odsiadki. Uchodźcy mieli szybko wrócić do ojczyzny, ale tak się nie stało. Po wojnie domowej w Grecji rozpętała się bowiem fala brutalnych represji. A pod koniec lat sześćdziesiątych terrorem wsławiły się rządy junty Czarnych Pułkowników i do Polski przybywali kolejni uchodźcy z tego kraju. Po latach Dionisios Sturis - urodzony w Polsce wnuk greckich uchodźców - odtwarza historie swoich dziadków i rodziców oraz innych Greków, którzy u nas żyli i pracowali. Książka bardzo mnie zainteresowała i dostarczyła sporo nowych informacji na temat historii współczesnej oraz relacji polsko - greckich. Szkoda, że nie miałam możliwości poznania jej także w wersji papierowej, gdyż reportaż jest naszpikowany datami, faktami i greckimi nazwiskami. Często musiałam cofać nagranie, żeby coś ważnego mi nie umknęło.

Wiele mówi się o polskim bohaterstwie, o waleczbości, o tym jak to Polacy nie walczyli na frontach. A jaka właściwie jest prawda?! Dlaczego na lekcjach historii mówi się tylko to co jest wygodne i właściwe? A zapominamy o tym co było naprawdę? Czas Goralenvolk to kolejna tego typu historia, którą naprawdę warto poznać, bo to jest prawdziwa historia. To są prawdziwe realia wojny. Naprawdę ludzie nie mają dość tych przesłodzonych historyjek o tym jak to walczono na frontach, Nikt na nikogo nie donosił? A jak już to była to była mniejszość. Książka pod tytułem Krzyżyk niespodziany. Czas Goralenvolk to jest historia na miarę polskich realiów wojenny. Jest to zdwcydowanie historia opowiadająca o losach zdrajców. Bardzo mnie ciekawiło zawsze skąd brał się ten niemalże boski kult polskich górali. Czy ludzie mogą być bardziej ludzcy lub mniej ludzcy? To też jest dobre pytanie. Przeczytałam tą książkę mimo, że literki były małe i bardzo bolały mnie od niej oczy. To treść zawarta w niej była dla mnie naprawdę bardzo interesująca, ale mam mały niedosyt i już wiem, że muszę sięgnąć po kolejną książkę. Już mam nawet jedną taką na oku. Ta konkretna przedstawiła mi historia kilku górali o tym jak rozpowszechnili, a raczej zmuszali do nabycia, na Podhalu kart z literą G. Z punktu widzenia skutków Nie ma przecież znaczenia, czy lądowały się w więzieniu w sowieckim łagrze za działalność patriotyczną, czy za kolaborację z hitlerowcami. Jedni i drudzy blisko zanim na podobne cierpienia, jednych i drugich publicznie zniesławiono i wykluczono z pamięci zbiorowej. Tishner mówił po prostu, że Podhale żyło wielkie bliskości terytorialnej, emocjonalnej i rodowej. Polską kolaborację na Podhalu otaczało oficjalne milczenie, a sięga na po nią, gdy można się było posłużyć zdradą jak młotkiem. Wiadomo- źle opowiada się o własnym wstydzie. Spadek to nie tylko dziedziczony majątek, ale również długi. Treść jest trochę zagmatwana i chaotyczna, ale jest ciekawa i wciągająca. Nie lubię książek w twardej oprawie, ale tej zawartości, ona bardzo pasuje.

Książka napisana z potrzeby pamiętania, którą można rozumieć jako pewną dyspozycję polegającą na odkrywaniu tego, co zapomniane lub przemilczane. Z potrzeby mówienia o historii z perspektywy pojedynczych ludzi, a nie nieokreślonych mas ludzkich podlegających abstrakcyjnym procesom historycznym. Z potrzeby mierzenia się z niegodziwością, skądinąd troskliwych, najbliższych. Są tu więc wspomnienia autora z dziedziństwa spędzanego m.in. w towarzystwie dziadków - zagorzałych nazistów. Są też relacje z podróży i próba spojrzenia na zdarzenia historyczne z boku, np. oczami chłopa pracujacego na polu, z dala od wiru wydarzeń. Są też próby odczytania zbieranych przez autora zdjęć, najczęściej przedstawiających anonimowe ofiary wojny. Autor próbuje pochylić się nad ich cierpieniem zarysowując kontekst i wskazując, na co mamy patrzeć. Pisze też szkice o Galicji, krainie, której dziś już nie ma, z całym jej bogactwem kulturowym. Wszystko to, jak wyżej zaznaczyłem, wynika z potrzeby pamiętania, ale też z założenia, że pamięć konstytuuje tożsamość. A bez szczerego "ja", nie może być szczerej relacji z Innym. Pollack nie pisze tej książki po to, żeby pewne rzeczy, jak to się modnie mówi, "przepracować", czyli żeby zamknąć pewien temat po to, by móc w końcu pójść dalej. Jego potrzeba pamięci nie jest funkcjonalna ani utylitarystyczna, jak np. u autora "Traumalandu", tylko moralna.

Barwna, pełna twórczości, być może nawet inspirująca książka. Mnóstwo zdjęć, wierszyków, ilustracji do popularnych niegdyś "Świerszczyka", "Płomyka", oraz innych pism dziecięcych. Sam wywiad też niczego sobie. Poznajemy Panią Wandę jako małą, dziewiecioletnią dziewczynkę z czasów wojny. W dalszej kolejności jako redaktorkę, poetkę. Zawarte są rozdziały, w których wypowiadają się osoby znające Panią Wandę osobiście. Przedstawiają ją w taki sposób, w jaki ją zapamiętali. Delikatna jak śniegowe płatki, których niebo nam tak skąpi. Malownicza niczym pierwszy kolorowy telewizor, który po latach szarości mieni, ku uciesze wpatrzonych weń oczu. Beztroska niczym wakacyjne dni, niespieszne spacery lasem wśród ptasich treli. Jednak jest pewne ale... w dalszej części, części o dorosłej Wandzie Chotomskiej, jest głównie jej twórczość. Czasami ma się przesyt Jacka i Agatki, to kultowe postacie, ale "ciągnięte" jak najdłuższy żelek. Zaś chciałoby się odkryć Chotomską, która z jakiegoś powodu chowa się pod wszelakimi innymi postaciami. Postacie dla dzieci - ich szczegółowa geneza, no nie wiem czy ktokolwiek skusił się na tą książkę, aby właśnie przez "set" stron czytać tylko powyższą tematykę. No ale cóż. Barbara Gawryluk nie kwapiła się, by zejść na tematy dotyczące Pani Wandy od strony prywatnej. A szkoda.

Książka długo leżała na moim stosie wstydu czego żałuję, bo jest to na prawdę bardzo dobra pozycja. Poznajemy wszystkie fakty i są one przedstawione w bardzo przystępny sposób. W ogóle nie czuć, że czyta się literaturę faktu opartą na dużej ilości źródeł. Autor zachował też obiektywizm, co pozwala na samodzielną ocenę Olgi Hepnarovej. Ja odniosłam wrażenie, że w jej historii wszystko poszło źle. Zabrakło pomocy, ciepła, empatii i takiego zwykłego zainteresowania drugim człowiekiem. Została tylko samotność i poczucie niesprawiedliwości i niezrozumienia. Co doprowadziło do tragedii. Książka jest świetnie napisana, a historia Olgi pozostanie ze mną na długo.

Audiobook " Warto być przyzwoitym." - Władysław Bartoszewski Wspomnienia o zwyczajnym niezwyczajnym człowieku. 123 historyjki, humoreski, dykteryjki- czasem smutne, czasem żartobliwe, ale zawsze z konkluzją i morałem. Świetne na przypomnienie sobie jakim człowiekiem był Pan Władysław Bartoszewski.