Uwikłana

Całkiem ciekawe, zwłaszcza opisy innej wersji Krainy Czarów, ale moim zdaniem za dużo czasu tytułowa bohaterka głowi się nad swoją dwoistą naturą. Nie współpracuje ze swoim jedynym sojusznikiem i starym przyjacielem Morpheusem, tylko dlatego, że jej "przyjaciel" Jeb jest zazdrosny ich wzajemnego zrozumienia. Naprawdę polecam, ale niektóre wątki są rozciagnięte w nieskończoność. 😉

To nie książka dla Ciebie – usłyszałem. Nie ma się czemu dziwić, przecież nie przepadam za fantastyką, a i metryka mówi, że nie łapię się na New Adult. Jestem jednak na tyle ciekawski, że nie mogłem nie sprawdzić na własnej skórze warsztatu pisarskiego tejże autorki. Nie będę owijał w bawełnę. Już na wstępie zauważyłem, że warsztat ten jest naprawdę bardzo dobry. „No nic, dobra autorka, to przemęczę się z tą tematyką” – pomyślałem. Oczywiście muszę pomarudzić, bo zachodzę w głowę, dlaczego główna bohaterka nie zastanawiała się, jak ktoś dobierał się do jej szkolnej szafki, zamkniętej na klucz. W pewnym momencie miałem też wrażenie, że zagubiłem się gdzieś w ramach czasowych. Na szczęście na koniec książki utwierdzono mnie, że po bożemu i spójnie wyliczyłem kalendarzyk akcji. Mimo że ta książka to fantastyka, przedstawiono w niej wręcz ogrom (poza zamkniętą szafką :D) prawdziwych problemów współczesnej młodzieży. Lista jest naprawdę długa. Rozwody, zdrady, alkoholizm, problemy rodzinne, wypadki, śmierć bliskich, depresja, ataki paniki, próby gwałtów, dyskryminacja w szkole, czy choćby mezalians. Oczywiście kaliber tych problemów jest bardzo różny, ale nie są one wyłącznie atrybutem fantasy. Dotykają ludzi w przyziemnej rzeczywistości. Nie wiem, co bardziej spodobało mi się w tej książce. Analogia do filmu Niezgodna, czy poruszone tematy, o których wspominałem. Szczerze współczułem głównym bohaterom. Rozumiałem ich. Autorce, bardzo dziękuję za tę dawkę świetnych emocji, ale nie daruję jej zakończenia tej książki! W związku z fabułą, w głowie pojawiło mi się kilka teorii spiskowych, ale zakończenie jest takie, że po prostu ZMUSZA do przeczytania kolejnej części. PS. Żaden ze mnie klakier i lizus. Jestem raczej brzydki, zły i szczery, dlatego powiem Wam jedno: przeczytajcie tę książkę.

Światło anioła... co by tu o nim powiedzieć? Książkę czyta się szybko... ZBYT szybko. 3-4 godziny i koniec. To moim zdaniem zdecydowanie, za krótko tym bardziej, że pomysł był naprawdę fajny. Kulminacja wszystkiego (wiem, że się powtarzam)była zbyt szybka, bo o ile jeśli początek był jeszcze właściwej długości, to końcówka była tak krótka, że miałam wrażenie, że coś pominęłam, że coś jest nie tak... Wydawało mi się, że Izabela Zawis stara się na początku, roztaczać jakąś aurę tajemnicy, ale wszystkiego można się było domyślić. Poza tym gdzieś powinno być napisane od ilu lat można czytać taką książkę... Ogólnie Światło Anioła przyjemnym językiem, a jak autorka wyda kolejną część to liczę, że będzie lepsza...

"Mrok" dotarł do mnie dzięki akcji Book Tour i bardzo się z tego cieszę, bo inaczej pewnie bym tej książki nie przeczytała. Przyznaję bez bicia, że okładka mnie nie przekonała, na szczęście w środku jest dużo lepiej. Poznajemy Laureen: fotografkę, która jest w trakcie szukania dodatkowej pracy i przygotowań do ślubu z wieloletnim partnerem,ojcem jej córki . Dziwił mnie fakt, że Laureen decyduje się na ślub mimo, że nie jest do końca pewna czy tego chce, robi to bardziej dla córki i partnera niż dla siebie. Dziwne zdarzenie z wieczoru panieńskiego nie daje Lori spokoju, tak samo jak myśli o Siggarze, mężczyźnie, którego wtedy poznała. Mimo to bierze ślub, a już następnego dnia jej świat się wali: Josh i Cassidy giną, a na ręce pojawia się tajemnicza bransoleta, która nie daje się zdjąć. Kobieta bardzo długo wychodzi z żałoby i może trwałoby to jeszcze dłużej, gdyby w jej domu nie pojawił się Siggar z innymi Zaprzysiężonymi. Laureen zostaje wprowadzona w mroczny świat, gdzie brutalne walki z Potępionymi są codziennością, stosuje się magię, a każdy z nowo poznanych ma jakąś moc. Gdy decyduje się dołączyć do Zaprzysiężonych akcja zdecydowanie przyśpiesza(choć trudno mówić o wyborze, gdy drugą opcją jest śmierć...). Laureen musi odciąć się zupełnie od dotychczasowego życia, poznać inny świat i wiele się nauczyć, ale zamiast się przystosować robi wszystko po swojemu czym nie zjednuje sobie przyjaciół. Dodatkowo okazuje się, że z jej rodziną może być inaczej niż myślała. Alicja Wlazło stworzyła opowieść, która porwała mnie gdzieś w połowie. Później już nie mogłam się oderwać i dziękowałam opatrzności, że miałam na półce drugą część. Fakt, że na początku podział na narrację mnie denerwował, ale też dzięki temu zabiegowi książkę czytało się błyskawicznie. Osobiście mnie to mnie dezorientowało. Warto sięgnąć po "Mrok". Bardzo miło spędziłam czas z Laureen, Siggarem i całą resztą.

Nieco rozczarowująca, choć chyba jest to kwestia tłumaczenia. Infantylny język i nietrafione porównania nie są przecież typowe dla Autorki, którą bardzo cenię. Treść ciekawa, mimo że przewidująca. Bohaterowie płascy, jednak dający się lubić. Gdzieś w dalekim tle wybrzmiewa erotyzm charakterystyczny dla twórczości Bishop (seria "Czarne kamienie"), lecz ugrzeczniony i ciut nudnawy (i znów podejrzewam, że jest to kwestia przekładu). Mimo to przeczytałam również drugi tom i żałuję, iż trzeci jest wciąż niedostępny w polskim języku. Czekam na zakończenie serii (z nadzieją na innego tłumacza).

Nieco krótsza kontynuacja Klątwy Przeznaczenia. Narracja konsekwentnie raz pierwszo raz trzecioosobowa, co boli oczy :D Z racji, że głównej bohaterki jest nieco mniej, również mniej jest fiksacji narracyjnych, przez co drugi tom czyta się lepiej. Zakończenie faktycznie aż prosi się o kontynuację. Mam mieszane uczucia jeśli chodzi o całość serii. W drugim tomie znika brudna twierdza związkowców z wyuzdanymi nałożnicami, a z kolei pojawia się dworska hipokryzja przyodziana w piękne kosztowne szaty.

Czytana bez większych emocji, byc moze dlatego ze głowna bohaterka tak szybko ulegala kolejnym amantom, poza tym jest tu troch niespojnosci, np w tamtych czasach kobieta przed slubem jawnie nie dzieliła pokoju ze swoim partnerem... do tego mialam wrazenie ze tutaj zmieniaja sie w pomieszczeniu tylko firanki jak w wenezuelskich serialach. Pod koniec robi sie ciekawie. Na pocieszenie, drugi tom jest o niebo lepszy.

Typowy young adults. Jest nadzwyczajne wydarzenie z innego świata. W środku dwoje osób - nastoletnia dziewczyna i trochę starszy chłopak. On samotny i wycofany robiący paranormalne rzeczy, ona świadek tych rzeczy. Oboje w sobie zadłużeni od początku. Próbują żyć. Oczywiście nikt w otoczeniu jak i oni sami nie uciekają, nie buntują się i nie poddają w wątpliwość co się dzieje. Wszyscy zgodnie akceptują zastany fakt i próbują pomoc chłopakowi wydostać się z Niziny i odnaleźć rodziców. Normalnie typowa opowieść z happy endem. Ja lubię i czytałam z przyjemnością.

Miriam nadludzkim wysiłkiem zabija Geriona, poświęcając tym samym swoje życie. Umiera w ramionach Davida. Na ostatnich stronach ,,Przeklętej" możemy zorientować się, że Miriam jednak nie umarła, a obudziła się w prosektorium. Wychodzi na ulicę, tam spotyka kogoś z kim nie chce rozmawiać. Zakapturzona postać podaje jej białą kopertę, którą Miriam wyrzuca, bo nie chce już wykonywać jej rozkazów. Wraca do żywych, jednak nikomu nie daje znać, że żyje. Sama musi uporać się ze swoimi uczuciami. Miriam nie była zadowolona, że przywrócono ją do życia. To oznaczało tylko jedno, znów czeka ją pojedynek na śmierć i życie. W czasie kiedy Miriam dochodziła do siebie, w Rades źle się działo. W każdą pełnię księżyca giną ludzie. A w czasie kiedy nie ma pełni giną istoty paranormalne. David jako ich przywódca czuje się w obowiązku odnaleźć bestie grasujące w jego mieście. O pomoc prosi Miriam. Początkowo kobieta odmawia, ale w wyniku pewnych zdarzeń zgadza się. Czy uda im się odnaleźć mordercę? Komu zależy na unicestwieniu mieszkańców Rades? Czym lub kim była bestia atakująca w czasie pełni? Jak w ,, Przeklętej" tu także narracja jest prowadzona z punktu widzenia prawie każdego bohatera. Dzięki temu wybiegowi po raz kolejny mamy bardzo szeroki kąt spojrzenia na każdą sytuację. Możemy chociaż przez chwilę przyjrzeć się wszystkiemu z perspektywy konkretnego bohatera. Po raz kolejny autorka zainspirowała się mitologią grecką. Wiśniewska wykorzystuje motywy znane z mitów, tworzy wciągającą i interesującą fabułę. Napięcie rośnie stopniowo, razem z mieszkańcami Rades możemy odczuwać wzbierającą w nich panikę, ale dopiero na końcu dowiadujemy się, kto jest za nią odpowiedzialny. No i jeszcze jak wisienka na torcie pojawia się wyjaśnienie pochodzenia Miriam. Przyznaję, że tego się nie spodziewałam. ,,Przebudzona” to porywająca i pochłaniająca historia o zemście, poświęceniu, ale przede wszystkim o trudnych wyborach. To kolejna świetna książka Igi Wiśniewskiej, którą Wam serdecznie polecam. To niebezpieczna wyprawa do Wolnego Miasta Rades, której na pewno nie zapomnicie. Myślę, że przypadnie ona do gustu wszystkim fanom gatunku, jak również osobom, które sięgają po tego typu literaturę od czasu do czasu.

"Władczyni Mroku" to niesamowite dark fantasy, do której mam ogromny sentyment. Przeczytałam ją niedługo po premierze, będąc jeszcze w liceum. Niedawno zrobiłam reread i się nie zawiodłam. Przeżywałam tą historię, kocham wszystkich bohaterów i z ogromną chęcią poznałabym kolejną przygodę właśnie z tymi postaciami. Dzięki "Władczyni Mroku" zostałam książkarą i to od tej powieści rozpoczęła się moja przygoda z regularnym czytaniem, poza szkolnymi lekturami. Uważam, że młody czytelnik, będący chociażby w szkole średniej, rozpoczynający swoją przygodę z czytaniem, fantastyką i ogólnie światem literatury, ta pozycja jest wręcz idealna.

Ostatnio recenzowałam dla Was debiut mojej znajomej po piórze i dzisiaj przychodzę do Was z taką samą sytuacją, lecz zamiast romansu, skupiam się na historii fantasy. Mam na myśli tutaj książkę, która ukazała się w zeszłym roku i jest pierwszym literackim dzieckiem Kamili Malec, które ukazało się drukiem. Nie będę ukrywać, że odkąd tylko zobaczyłam okładkę, bardzo chciałam przeczytać tę książkę. Krąży powiedzenie, że nie ocenia się książki po okładce, ale w tym wypadku przyznaję się do winy, zachęciła mnie właśnie okładka, a raczej to co się na niej znajduje. Mowa tutaj o anielicy, a jak niektórzy z Was, co śledzą moje wpisy, wiedzą, że sama popisuję i również czeka mnie debiut, to właśnie moja przygoda z pisaniem rozpoczęła się od fantasy, w którym jest anielica. Dlatego kiedy zobaczyłam grafikę, już byłam kupiona. Jakie wrażenia zrobiła na mnie debiutancka historia Kamili Malec? Zobaczcie poniżej 😉 „Każda podjęta decyzja pociąga za sobą kolejną i kolejną. To nasze małe domino, i tylko od nas zależy, w którą stronę potoczą się jego losy.” Historia rozpoczyna się, w momencie, kiedy czarownica o potężnej mocy pragnie się jej wyzbyć w imię miłości. Dopóki tego nie zrobi los jej ukochanego jest w niebezpieczeństwie. Pojawiają się Piekielne Ogary, wysłane przez samego boga podziemi Welesa. Joanna nie zamierza czekać bezczynnie ani też porzucać swojej miłości. Woli wyzbyć się magii i żyć u boku mężczyzny, którego pokochała. Najpotężniejsza Trójka niechętnie przystaje na jej prośbę i dokonuje niemożliwego. Stawia barierę w jej umyśle, pozbywając jej wspomnień oraz magicznych umiejętności. Istnieje jednak pewien warunek. Nigdy więcej nie może wrócić do miejsca owianego legendą, w którym pozbawioną ją wspomnień. Nigdy więcej nie może postawić stopy na pewnym szlaku w górach, w miejscu, które nazywano „Złotym Widokiem”. Jeśli to zrobi wszystko, co pokochała znajdzie się w niebezpieczeństwie. „Człowiek nie docenia tego, co ma blisko do chwili, kiedy nagle tego zabraknie.” „Na Krawędzi. Pocałunek Ciemności” jest pierwszą częścią cyklu, w którym autorka nie tylko nawiązuje do słowiańskich wierzeń, ale również do miejscowych legend. Jeśli lubicie takie klimaty, to myślę, że ta cieniutka książka może wam się spodobać. Mi osobiście bardzo spodobała się postać Ewy, Pierwszej Kobiety, którą autorka umieściła w swojej historii. Może trochę to dziwne, ale skojarzyła mi się z jedną z bohaterek z „Diabelskiej Trylogii” Katarzyny Bereniki Miszczuk. Za kreację tej bohaterki duże brawa. Jedyne co trochę mi kulało w tej historii, to styl autorki, ale wiem, że każdy autor z czasem wyrobi się, a Kamila Malec ma naprawdę duży potencjał i osobiście czekam na kontynuację tej historii, ponieważ jestem bardzo ciekawa dalszych przygód Joanny! Za możliwość przeczytania dziękuję bardzo autorce, która zorganizowała booktour 😊.

Szmaragdowy wąż to historia jedenastoletniej Amandy, która w wypadku traci najlepsza przyjaciółkę. Krótko po tym jej rodzina się rozpada i dziewczyna wyprowadza się z matką do innego miasteczka - do Księżycowej Krainy. Jest pod wielkim wrażeniem nowego miejsca i dziwi się, że jej ojciec nigdy nie wspominał o tych okolicach ,a są to jego rodzinne strony. Pewnej nocy Amanda słyszy za ścianą hałasy. Ma dziwne sny, a obrazki które wiszą w jej pokoju tajemniczym sposobem zmieniają swoje miejsce. Po jednym został tylko gwóźdź w ścianie , a dziewczyna nie zdaje sobie sprawy co kryje w sobie zaginiony obraz. Wkrótce jej ojciec wyjaśnia jej rodzinne tajemnice i tylko Amanda może dokończyć historię swojego rodu. Czy nie pogubi się między snem a jawą? Czy uda jej się rozpoznać prawdziwą miłość j przyjaźń i czy uda jej się uratować Krainę? Bardzo ciekawa fabuła, świetnie opisany fantastyczny świat duchów. Momentami trochę sama się gubiłam między postaciami. Pożegnanie duchów i rozłąka po śmierci ma mocny i ważny wydźwięk. Książka bardzo mi się spodobała - jedyny minus to mała czcionka, która trochę utrudniała czytanie.

Autorka wykorzystała symbolikę czerwonego księżyca. Jak wpływa na człowieka i jak zachowują się pod jego wpływem bohaterowie świetnie wykreowani. Akcja bardzo szybko płynęła jak życie toczące się na ulicach Nowego Jorku. Kobieta bardzo dużo analizowała, miała koszmary, a jej własna intuicja biła na alarm. Czytając byłam przerażona, za wszelką cenę chciałam dowiedzieć się jaki będzie finał tej historii. Nieprzewidywalny... dziwny... ..... Więcej na ig: d_wachowicz

Jest to moje pierwsze spotkanie z piórem Anity, takim samodzielnym, bowiem miałam przyjemność poznać jej opowiadanie w antologii "Pod świątecznym niebem" do którego i ja opowiedziałam pewną historię. Czytało mi się książkę bardzo przyjemnie, a to za sprawą lekkiego i przystępnego pióra pisarki. Nie ma tutaj jakichkolwiek blokad. Strony niknęły jedna za drugą. Początkowo nie byłam jakoś bardzo zadowolona... Wiecie, nie interesują mnie zbytnio książki w tym gatunku, ale zawsze staram się ujrzeć w nich to, co dobre. I tutaj też znalazłam. Wrażenia na mnie nie zrobiły wątki mocy naszych bohaterów, czy innych niemożliwych wydarzeń, niemniej jednak książka w moich odczuciach jest dobra. Anita stworzyła świat, w którym są osoby, władające mocą ognia, wody, ziemi i powietrza. Poznajemy ich... Każdy z nich jest inny, więc z nimi nudzić się nie można. Jedni są oceniani przez pryzmat wydarzeń z przeszłości, członków rodziny, czy po pozorach. Nasza główna bohaterka, Jun, stara się poznać każdego z nich i widzimy jej oczami, jak spostrzega tych podobnym jej, a jednak różnych - postaci. Czy miałam swojego faworyta? Trudno stwierdzić, bo każdy z nich miał swoje wady, zalety też, ale niektóre wady były trochę zbyt pokręcone, byśmy my, normalni śmiertelnicy mogli zrozumieć. Jednak jeśli musiałabym kogoś wybrać byłby to Nomito, władający powietrzem. Gdzieś tam podświadomie liczyłam, że jeszcze mnie nie zawiedzie... Cała recenzja na blogu ;)

Historia na pograniczu fantasy, kryminału i ciężko określić czego jeszcze. Początek długo nie mogłam się wgryźć, dziwne to było. Do końca nie wiedziałam w którą to pójdzie stronę? Samo zakończenie mamy jakby w kilku wersjach i trudno powiedzieć czy mamy sobie sami wybrać, czy gdzieś po drodze autorka je wskazuje a ja go nie dostrzegłam? Jak widzicie sporo tych znaków zapytania.

„Bestia” opowiada historie pewnej dziewczynki imieniem Alys, która przeżyła masakrę rodzinnej wioski sprowadzonej przez Pożeraczki Dusz, trafia do wioski, w której społeczeństwo żyje strachem, przesądami. Alys czuje więź z mrokiem i z Bestia, której wszyscy się lękają. Ponad główna bohaterka nie pasuje do otaczające społeczeństwa w którym przyszło jej żyć, poszukuję samej siebie i tego kim tak naprawdę jest oraz swojego miejsca w życiu. Warto dodać że książka „Bestia” oprócz historii głównej bohaterki Alys, przedstawia historię samych Pożeraczek Dusz. Książkę łatwo i szybko się czyta.

To, że w tym tomie ani razu akcja nie działa się w Krainie Czarów, tylko w zwykłym świecie, to jedno. Ale znowu dobrą akcje psuje idealny "rycerz na białym koniu", czyli oczywiście Jeb. Nie dość, że ani razu tak naprawdę nie uratował Alyssie życia, tylko ja narażał (w tym tomie i poprzednim), to jeszcze cały czas zalewa ją tekstami w stylu "Jesteśmy tacy sami"," Ja Cię rozumiem", " Razem nam się uda" itd. Tak jak powiedział Morpheus: "Jeśli wciągniesz tego chłopaka w wojnę, zaciągnie Cię na dno". Zakończenie chyba miało być takim szokiem, ale na mnie nie zrobiło szczególnego wrażenia. Jedyny powód, dla którego sięgnęłam po trzeci tom (niestety są tylko po angielsku), to żeby zobaczyć, czy bohaterka zmądrzeje i wybierze Morpheusa. PS: Wgl to Jeb jest mega samolubnym, głupim i obrażalskim typem. Ale poważnie: on praktycznie rzucił Alyssę, kiedy dowiedział się o dwóch pocałunkach z Morpheusem, z których żaden nie był jej zamiarem. Tymczasem Morpheus prawie nie ma jej za złe 6 miesięcy bycia z Jebem!!!

Dziś w nocy skończyłam Okrutnika, świetna pozycja dla fanów Mitologi Słowiańskiej 🤩 Jak sama nazwa wskazuje nasz główny bohater należy do tych co muszą walczyć ze złem bez zająknięcia. Ma siłę niczym Berserk która pomaga mu w misji która mu powierzono . Wspaniale przedstawione stworzenia i odwieczna walka dobra ze złem , choć nie każdy demon jest tym niechcianym odrzutkiem. Bogowie mają plan ..czy wypali to musicie znaleźć odpowiedź sami. Bardzo ciekawa i ujmująca historia młodych ludzi którzy chciał nie chcial są wplątani w rzeczy które nie mieszczą się w normalnym rozumowaniu. Silne moce , magia i stworzenia nocy 🤩 i takie książki ja szanuje 👌

Kiedy dostałyśmy propozycję objęcia patronatem książki Tylko Twoja, od razu zaczęłyśmy od poznania pierwszej części Niczyja. Była to dla nas podróż w nieznane…. Zupełnie inny świat, nie Nowy Jork czy inne stany, tylko Japonia, a do tego klimat mangi i anime, o którym nie miałyśmy bladego pojęcia. Wiemy tylko, że istnieje spora grupa fanów kultury japońskiej i miłośników mangi. Zaczynając czytać Niczyją, obok przygotowany był laptop i Google sprawdzało nam nazwy niektórych słów. Autorka także dla ułatwienia zamieściła nam dużo wyjaśnień w książce za co jesteśmy niezmiernie wdzięczne. Na początku, nie wiedziałyśmy do czego ta historia doprowadzi. Bo zaczęła się fantastycznie. Ona w nowym nieznanym kraju, on przystojny i wymarzony mężczyzna, który wyszedł z jej ukochanej mangi wprost w jej ramiona ❤ Co może stanąć im na przeszkodzie? No właśnie??? Dużooooo !!! Wydawało się na początku tej książki, że Ann spotkała prawdziwą, wieczną i trwałą miłość. Przystojny i kochający mężczyzna, który od zawsze był jej niespełnionym marzeniem. W końcu oboje spotykają się i już nie mogą od siebie oderwać. Jedynym problemem jest powrót Ann do Polski i zostawienie mężczyzny swojego życia w Japonii. Czy taka odległość zniszczy te nowe i nieznane im uczucie? Jak się okaże, to nie odległość może być problemem i przeszkodą w ich miłości. Nasza bohaterka doświadczy uczucia pożądania i namiętności i to nie w kierunku tego mężczyzny, którego kocha. Na jej drodze bowiem stanie inny mężczyzna, który zatrzęsie jej poukładanym życiem uczuciowym. Sprawi że zaschnie jej w ustach, pożądanie będzie płynąć we krwi, a żołądek wywinie tyle koziołków, że aż braknie jej tchu. To co będzie czuła do jak się okazało najlepszego przyjaciela, mężczyzny jej życia, to nie będzie błahe uczucie. Namiętność to potęga, która obezwładni jej ciało i duszę. Stanie nad przepaścią nie wiedząc w które ramiona ma się rzucić…. Nie zazdrościłyśmy jej sytuacji, w której się znalazła…Naprawdę na jej miejscu, chyba żadna z nas nie myślała by racjonalnie i nie wiem czy dokonałybyśmy racjonalnego wyboru. Oczywiście bezpieczniej okazało by się wybrać Ryu, i przestać myśleć o Koichim. Ale czy to byłoby łatwe? Ten wybór nie mógł się dobrze skończyć dla nikogo z nich. Jakiego wyboru by nie dokonała, któreś z nich będzie cierpieć. Kogo wybierze? Taro czy Ryu? Czy w ogóle można kochać dwóch mężczyzn naraz? Ta pozycja zostawi po sobie słodko-gorzkie wspomnienie miłości, przyjaźni i zaufaniu. Jak jedna kobieta może namieszać w życiu dwójki najlepszych przyjaciół oraz w całej ich „ekipie”. Nie wszyscy będą mogli spokojnie patrzeć na to, jak Ann miota się między gorącym uczuciem Taro, a kojącym dotykiem Ryu… Jeden z nich urzekł ją delikatnością, spokojem i urokiem. W drugim odnalazła namiętność, skrywane pragnienia i pożądanie. Jaki będzie jej wybór? Kochała ich dwóch….Oni kochali ją….Była ich, a jednocześnie była Niczyja. Ta książka wywołała w Nas tornado emocji. Normalnie miałyśmy ochotę sięgnąć i potrząsnąć główną bohaterką, Koichiemu przywalić nie raz, a Ryu chciałyśmy mu w końcu otworzyć oczy. Działo się wiele i miejscami miałyśmy już dość. W myślach błagałyśmy autorkę o rozwiązanie tej historii w zamian dostając zakończenie, które powaliło nas na kolana… To nie jest sprawiedliwe tak kończyć książkę…!!!! Ann miała charakterek, dzięki temu wzbudzała nas mieszane uczucia. Raz chciałyśmy ją przytulić i wydawało nam się, że ją rozumiałyśmy, a za chwilę wpadałyśmy w szał chcąc zrzucić ją z wieżowca. Nie było łatwo i lekko przejść krętymi ulicami Japonii z tyloma emocjami pod skórą. Przy zdrowych zmysłach trzymał nas jednak fakt, że Niczyja, będzie miała kontynuację, a my chętnie będziemy patronować, tej powieści, bo jest co polecać. Klimat Japonii jest rzadko spotykany i jeszcze nie znany przez czytelników. Wyobraźnia nie oddaje nam jeszcze tylu obrazów z kraju kwitnącej wiśni. Ale obiecać możemy jedno : Po lekturze Niczyjej to się zmieni!!!! A my z ogromną przyjemnością będziemy ją polecać ❤ Arigate!!!

Jak na debiut, książka naprawdę pozytywnie zaskakuje. Autorka stworzyła historię, która od pierwszych stron wciąga w swój świat i nie pozwala się od niego oderwać. Fabuła jest przemyślana, dynamiczna i zbudowana w taki sposób, że czytelnik z ciekawością odkrywa kolejne tajemnice. Na duży plus zasługują bohaterowie – pełnokrwiści, interesujący, każdy z własnym charakterem i motywacjami. Ich relacje wypadają naturalnie, co sprawia, że łatwo się w nich odnaleźć i kibicować im w kolejnych wydarzeniach. „Sylfida” to lektura, która udowadnia, że nawet bardzo młody autor potrafi stworzyć coś wartościowego. To dopiero początek serii, a już zapowiada się obiecująco. Zdecydowanie warto sięgnąć, szczególnie jeśli ktoś lubi klimaty magii, tajemnic i legend splecionych z codziennością.