Urbex History. Fukushima. Wchodzimy do skażonej strefy

Interesuję się zjawiskami paranormalnymi, dlatego też ożywiłam się, kiedy zobaczyłam książkę o nawiedzonych miejscach w Polsce. Oczekiwałam historii z dreszczykiem, szczegółowych opisów manifestacji sił nadprzyrodzonych, jednak nieco się zawiodłam. Aspektów paranormalnych było moim zdaniem po prostu mało. O wiele więcej było nakreślenia wydarzeń historycznych, które mogły mieć wpływ na dane aktywności. Z jednej strony w pełni to rozumiem, bo było to konieczne dla wyjaśnienia zaistniałych zdarzeń, ale jednak to sprawiło, że całość nie była zrównoważona. Jeżeli w książce o paranormalnych zjawiskach jest więcej historii kryminalnych, to chyba coś jest tu nie tak. Ale ogólnie to jest całkiem niezła pozycja. Przez strony czuć było niepokojący klimat tych miejsc oraz zamknięte na obcych społeczność. Doceniam autora za długie badania, tym bardziej, że w wielu próbach kontaktu z lokalsami odbijał się od ściany.

Rozczarowała mnie, oczekiwałam od niej czegoś więcej. Chyba polski tytuł jest mylący, bo według mnie to nie nauka pozostaje tu bezradna, a brak dostatecznej wiedzy (znajomości faktów), a to jednak różnica. Myślałam że znajdę w niej jakieś tajemnicze historie które próbowano wyjaśnić a się nie da zgodnie z aktualnymi naukowymi możliwościami, tymczasem miałam wrażenie że czytam jakieś legendy które nie wiadomo czy i ewentualnie dlaczego się wydarzyły bo po prostu nie dysponujemy znajomością wszystkich faktów.

Wielu historyków uważa, że na przestrzeni wieków to głownie liczne wojny dziesiątkowały ludzkość. Są również tacy, którzy uważają, że znacznie bardziej przyczyniły się do tego liczne epidemie. Już od czasów starożytnych towarzyszą one człowiekowi, wciąż nowe, silniejsze i coraz bardziej zdradliwe. Gdy ludzkość zaczyna uodparniać się na jakiś szczep danego wirusa ten zaczyna mutować i pojawia się kolejny bardziej udoskonalony niż jego poprzednik. Ciągła migracja ludzi sprawia, że cały czas pojawiają się nowe wirusy i sieją spustoszenie w kolejnych społeczeństwach. W większości winne są zazwyczaj te same czynniki czyli złe warunki sanitarne i brak odpowiedniej higieny, a to wystarczy, by od infekcji która ogarnęła garstkę ludzi przejść do sporej epidemii. Za złymi zasadami higieny szła również bardzo uboga wiedza medyczna opierająca się w dużej mierze na domysłach, czarnej magii czy leczeniu wielu schorzeń za pomocą tego samego sposobu co nie poprawiało stanu chorych, a wręcz niekiedy przyczyniało się do znacznego osłabienia i tak już nadwątlonego zdrowia. W to przeludnione i całkowicie nieprzygotowane społeczeństwo wkracza ona Dżuma występując w trzech postaciach. Dżumy dymienicznej - infekcja obejmowała cały organizm, do pierwszych objawów należało powiększenie węzłów chłonnych pachwinowych co powodowało ogromny ból przy poruszaniu się. Chorobie towarzyszyła też wysoka gorączka. Dżuma płucna - ta odmiana była przenoszona drogą kropelkową i za swoją lokalizację obierała płuca chorego. Do najbardziej śmiercionośnej odmiany zalicza się dżuma posocznicowa przenoszona przez owady i wywołująca zatory w naczyniach krwionośnych i zabijająca w ciągu kilku godzin. Epidemia zdziesiątkowała ludzkość tak bardzo, że nie nadążano z grzebaniem ciał, a wszechobecny grud i szczury powodowały ciągłe roznoszenie się zarazy. Prócz ogromnych i spektakularnych w swojej skali epidemii społeczeństwa przez lata musiały zmagać się również z bardziej przyziemnymi schorzeniami takimi jak próchnica zębów, podagra, szkorbut czy choroby weneryczne. Przez lata metodami prób i błędów udawało się zaradzić występowaniu tych schorzeń na szeroką skalę np. wymyślając w 1855 roku prezerwatywę. Ludzkość niestety nie cieszy się zbyt długo wolnością bo po pewnym czasie na mapie groźnych chorób pojawiają się trąd i gruźlica. Gruźlica atakowała wszystkie tkanki i narządy swojej ofiary osadzając się głownie w płucach powodując ich zniszczenie. Gruźlica tak samo jak dżuma doczekała się kilku odmian. Gruźlicy płucnej wywoływanej drogą kropelkową i atakującą płuca osoby zarażonej. Gruźlica kręgosłupa która wywoływała stan zapalny tkanki kostnej kręgosłupa. Zmiany w ciele wywołane tą odmianą mogły prowadzić do paraliżu a nawet śmierci. Była również odmiana zwana pozapłucną która skupiała się głownie na jelitach, pęcherzu moczowym czy układzie nerwowym. Trąd wywoływał spore zmiany w wyglądzie fizycznym osoby chorej, wywołując okropne zmiany skórne często połączone z deformacją i gniciem różnych części ciała. Ze względu na swój wygląd ludzie chorzy często byli wykluczani ze społeczeństwa wywołując strach wśród osób zdrowych. Na liście chorób zakaźnych zdecydowanie nie może zabraknąć ospy i odry. Ospa - ... https://naticzyta.blogspot.com/2024/05/przerazajace-choroby-i-zabojcze-terapie.html

Wiele powtórzeń, trochę o Kanadzie jest ale za mało na mój gust. Sporo o samej autorce i jej przeżyciach. Fragment o weselach w różnych kulturach jak dla mnie zbyteczny. Jeśli ktoś chciałby potraktować książkę jak przewodnik, to jednak się zawiedzie. Ale czyta się dobrze i po lepszej edycji byłoby dużo ciekawiej.

Z pewnością macie swoje ulubione kanały na Youtube🖥🖱 A czy słyszeliście o urbexie? To skrót od "urban exploration", który stał się bardzo popularny w ostatnich latach. Polega on na odwiedzaniu i badaniu starych, zamkniętych, opuszczonych, bądź trudno dostępnych, a czasem nawet trochę niebezpiecznych miejsc, takich jak: dawne koszary, szpitale, schrony, wille, bunkry, fabryki, magazyny, czy ruiny...🏭⛓ Łukasz, Konrad i Jakub to trójka dobrych kumpli, którzy prowadzą kanał na Youtube o nazwie: URBEX HISTORY⬅️, gdzie wrzucają filmy o swoich wyprawach. Tych materiałów jest już naprawdę mnóstwo, ale ich przygoda zaczęła się bardzo niepozornie. To było eksplorowanie jakiś mało atrakcyjnych ruin, gdzie przyświecali sobie małą latarką z... komiksu Donalda😂 W książce jest dużo humoru, więc czytelnik co chwila wybucha śmiechem, a prawdziwą wisienką na torcie są zdjęcia i mój ulubiony rozdział o elektrowni atomowej w Czarnobylu☣ Chłopaki odwalają kawał dobrej, odważnej, ciekawej roboty, są autentyczni przez co zyskali już tysiące fanów, którzy chcą odwiedzać pokazane przez nich miejsca. Sama bardzo interesuje się takimi tematami. Lubię zagadki i tajemnice urbexa, a jak się okazuje, nasz kraj (i nie tylko on) ma bardzo dużo miejsc, które czekają, aby je odkryć, czy to na własną rękę, czy przed ekranem komputera. Pamiętajcie tylko jedno: bądźcie ostrożni, bo to wciąga! Świat jest zbyt ciekawy, by go nie poznawać💀☢

Książkę czyta się bardzo przyjemnie, lekko i z zaciekawieniem. Szczególnie jeśli, tak jak w moim przypadku, nie ma się jeszcze dużej wiedzy o Korei Północnej – to świetny wstęp do poznania tego zamkniętego i tajemniczego kraju. Autor serwuje czytelnikowi ciekawostki w przystępny sposób, nie przytłaczając faktami ani nadmiarem informacji. Dużym atutem są też zdjęcia – dodają książce charakteru i pomagają lepiej wyobrazić sobie realia życia w Korei. To moim zdaniem idealna lektura na pierwsze spotkanie z tym tematem: lekka, ciekawa i wciągająca. Polecam ją każdemu, kto jest ciekawy świata i lubi odkrywać miejsca, o których często słyszymy tylko w nagłówkach wiadomości.

Książka to literatura faktu i w tym jest bardzo dobra, a przede wszystkim autentyczna. Uczucia i rozterki Autorki nie zawsze są oczywiste, nie zawsze się z nimi zgadzamy, ale to właśnie świadczy o szczerym podejściu do czytelnika. Kto spodziewa się wartkiej akcji, nadludzkich osiągnięć i nadprzyrodzonego bohaterstwa może być troszkę zawiedziony. Natomiast dla odbiorcy świadomego poplątanych losów wielu pracowników tzw. służb jest to pozycja wartościowa. Współczujemy im przecież pogubionych na drodze kariery wspomnień z rodzinnych spotkań i obiadów, ale zazdrościmy poczucia, że można faktycznie zmieniać świat na lepsze, prawda?

O tym jak kot postrzega rzeczywistość (a raczej jak człowiek wyobraża sobie, że postrzega;)). Zbiór kilkudziesięciu krótkich opowiastek przedstawiających życie domowe z punktu widzenia kota, uzupełnionych uroczymi, minimalistycznymi ilustracjami. Skupiają się one głównie na najbardziej kluczowych sprawach w życiu - jedzeniu, spaniu, głaskaniu, wspinaniu się na meble, patrzeniu z pogardą na psa i na ludzi czasem też, wizytach u weterynarza itp. Napisane jest to całkiem dowcipnie, choć z pewnym przerysowaniem.

Autor wielokrotnie gdyba, lub narzuca swoją perspektywę i często epatuje makabrą. Aztekowie, czy ofiary rytualne odkryte na mokradłach nie pasują do obietnicy z tytułu książki. Poza tym ciekawa lista opowiedzianych po łebkach historii sekt i tajemnych stowarzyszeń. Widać wspólne mianowniki takich sekt, skupiających się wokół zaburzonych, acz hipnotyzujących guru, nadających cel życiu zagubionych i wielokrotnie podstępem ściąganych ludzi. Bractwa i stowarzyszenia to grupy wsparcia, pomocne dla społeczeństwa i niejednokrotnie wskutek długiej aktywności stające się swoją karykaturą.

Mam dużo przemyśleń po przeczytaniu tej książki, jednak większość z nich nie dotyczy w ogóle głównego tematu, a raczej osoby autora i jego snobizmu. Książkę czytało mi się przyjemnie, byłam na wakacjach, z dala od komputerów, z ograniczonym zasięgiem i internetem w telefonie, co w pewien sposób korespondowało z przemyśleniami i trybem życia autora. Jednak jest w tej narracji kilka rzeczy, które mnie zastanawiają, a może nawet denerwują. Przede wszystkim autor dzielił przez większość czasu życie na swojej niemal samowystarczalnej farmie ze swoją dziewczyną, a ich wspólne dnie wypełniała głównie ciężka praca związana z zaspokojeniem swoich podstawowych potrzeb. Ona była artystką, tancerką i jak podkreślał wielokrotnie autor, wolnym duchem. Momenty szczerości, w których przyznawał, że są chwilę, gdy obojgu im brakowało dostępu do technologii i choćby obejrzenia wspólnie filmu, zdarzyły się w tej książce może dwa razy. Przez większość czasu czytelnik zapoznaje się z trybem życia autora (to akurat ciekawy aspekt) oraz jego rozterkami odnośnie zakresu i elastyczności własnego przedsięwzięcia (mam tu na myśli np. rozważania nad kupnem wyposażenia wędkarskiego lub zwykłego ołówka). Autor ma dużą świadomość wpływu swoich nielicznych decyzji konsumenckich na świat natury, ale po kilku takich wywodach stają się ona mocno przewidywalne i zwyczajnie nudne - tak, wszyscy wiemy, że moglibyśmy obyć się bez wielu przedmiotów, którymi na co dzień się otaczamy, w dodatku myślę, że po tę książkę sięgają ludzie, którym również, jak autorowi, temat dewastacji środowiska naturalnego przez człowieka itp. nie jest obcy. Chyba spodziewałam się trochę bardziej praktycznego opisu tej nietypowej codzienności, którą autor wybrał dla siebie. Pod koniec książki, gdy niespodziewanie (czyżby?) ukochana autora zostawia go, by wyruszyć w podróż za przygodą dotarło do mnie, że najchętniej poznałabym tę historię z jej perspektywy. Myślę, że kobieta oprócz wszystkich trudności, które dotyczą przy takim stylu życia mężczyzn, ma dodatkowo więcej dylematów i spraw do rozwiązania/zaopiekowania. Jak np. radziła sobie z okresem? Czy stosowała jakąkolwiek antykoncepcję? To nie są pytania wydumane, bo w jednym fragmencie autor wyraźnie daje do zrozumienia, że oboje nie chcieli mieć dzieci, a niedługo potem, że z braku rozrywek typu telewizja, czy internet, w długie jesienne i zimowe wieczory uprawiali seks przy kominku. Tak, to brzmi romantycznie, ale od razu przyszło mi do głowy, że skoro autor ma wielki dylemat, czy kupić syntetyczną żyłkę do wędki, z pewnością prezerwatywy nie są na jego liście zakupów - egzaltowanie przeżywał nawet to, że książkę musiał pisać ołówkiem i że w ogóle musiał ten ołówek kupić (sic). Jak więc połączyć rezygnację z technologii i jednocześnie nie panikować każdego miesiąca? Tak, są sposoby naturalne, ale umówmy się, one nie działają i nie bez przyczyny ludzie w poprzednich epokach mieli zazwyczaj wiele dzieci... Ale oczywiście, tak przyziemne sprawy nie zostały uznane przez niego za godne opisania, a wielka szkoda. Bardzo interesuje mnie właśnie taka kobieca perspektywa w życiu bez elektryczności i technologii; pomiędzy wierszami z narracji autora wyczytałam co najmniej kilka powodów, dla których jego ukochana zrezygnowała z tego życia i ze związku z nim.

Niesamowicie pełna i wciągająca lektura. Absolutnie każdy Polak powinien zapoznać się z losami Witolda Pileckiego. Jack Fairweather umiejętnie poprowadził narrację tak, że czytelnik oprócz dogłębnego poznania losów bohatera Witolda poznaje równolegle wydarzenia dziejące się na świecie, które idealnie dopełniają się w całość.

Książki true crime odbieram zawsze inaczej niż nawet najbardziej krwawe kryminały. Świadomość, że opisane zbrodnie wydarzyły się naprawdę, pozostawia inny, bardziej intensywny rodzaj niepokoju. Tragedia ofiar i ich rodzin, które w wielu przypadkach nie wiedzą i nidy już nie dowiedzą się, co stało się z ich bliskimi jest przygnębiająca.

Czy zastanawialiście się kiedyś, dlaczego widok makabrycznego wypadku sprawia, że zwalniamy auto, albo dlaczego dzieci z takim zapałem dłubią w nosie? Erika Engelhaupt w swojej książce "Co za ohyda! Po mrocznej stronie nauki" nie tylko zadaje te pytania, ale udziela na nie rzetelnych odpowiedzi, podlanych sosem czarnego humoru. To lektura obowiązkowa dla każdego, kto posiada w sobie choć odrobinę mrocznej ciekawości świata. Autorka, ceniona dziennikarka naukowa, zabiera nas w podróż po peryferiach biologii, psychologii i medycyny sądowej. Książka jest podzielona na krótkie, treściwe rozdziały, co czyni ją idealną pozycją do czytania „z doskoku”. Engelhaupt z ogromną gracją przechodzi od tematów związanych z ludzkim ciałem – jak analiza składu chemicznego woskowiny usznej – do królestwa zwierząt, gdzie poznajemy pasożyty przejmujące kontrolę nad umysłami swoich żywicieli. Choć tytuł sugeruje obrzydzenie, autorka unika taniej sensacji. Każda anegdota jest poparta badaniami, a obrzydliwość służy tu jako punkt wyjścia do zrozumienia ewolucji. Najmocniejszą stroną publikacji jest styl narracji. Engelhaupt pisze z lekkością, jakby opowiadała fascynujące (choć nieco niepokojące) historie przy kolacji. Potrafi sprawić, że czytelnik zamiast odwracać wzrok, zaczyna z fascynacją studiować cykl życiowy roztoczy żyjących w naszych rzęsach. To rzadka umiejętność – przekształcenie odrazy w autentyczny zachwyt nad złożonością natury. Mimo wielu zalet, książka momentami wydaje się zbyt pobieżna. Niektóre tematy aż proszą się o głębszą analizę, jednak autorka szybko przeskakuje do kolejnej ciekawostki. Może to pozostawiać pewien niedosyt u czytelników oczekujących bardziej akademickiego podejścia. Niemniej, dla przeciętnego odbiorcy jest to kompendium wiedzy podane w sposób niezwykle przystępny. "Co za ohyda!" to hołd dla nauki, która nie boi się pobrudzić rąk. Engelhaupt udowadnia, że to, co uznajemy za tabu lub śmieci, często skrywa najważniejsze informacje o nas samych i naszej planecie. To lektura inteligentna, zabawna i – co najważniejsze – rozszerzająca horyzonty w sposób, którego nie zaznacie w podręcznikach szkolnych. Jeśli nie boicie się prawdy o tym, co żyje na waszej poduszce, dajcie tej książce szansę. Moja ocena to mocne 8/10. Przygotujcie się na to, że po tej lekturze już nigdy nie spojrzycie na świat w ten sam sposób. Co za wspaniała ohyda!

Zgodnie ze słowami samego autora: "Nie wyjdzie z tego jakieś wielkie dzieło, wiem to. Nie zmieni myślenia ani postrzegania". I rzeczywiście, to lekka i przyjemna lektura, w sam raz na chwilę relaksu. Mimo to, książkę czytało mi się się dobrze, zwłaszcza wspominając opisywane w niej poznańskie miejsca. Wzbudziło to we mnie pewną nostalgię, a komediowe sytuacje, jak choćby ta z przeżyciami obierania ziemniaków. Jednak po przeczytaniu ostatniej strony pozostała we mnie pustka. Uczucie, że to już koniec tej historii, a wszystko, co zostało, to tylko wspomnienia.

I kolejna książka, którą przeczytałem niecały miesiąc temu i niczego charakterystycznego nie potrafię przytoczyć, jakoś się zlała z innymi o podobnej tematyce... ktoś napisał że "demo" innych książek autora i cóż, może trafny komentarz :D Nie za bardzo były to też rozmowy - głównie listy itp. I w ogóle mam wrażenie, że ktoś już kiedyś pisał o tych przypadkach, tylko obszerniej i lepiej... bo cóż, dokładnie tak było, autor zajmuje się tymi głośnymi przypadkami, którymi zajmowali się już, mam wrażenie, wszyscy. Tak, są bardziej "szokujące" niż przypadki z "Diabeł którego znasz" niedawno przeze mnie przeczytanej, ale to nie jest zaleta, bo ciężko zaciekawić czymś nowym. Więc cóż, można przeczytać, pewnie coś tam się wyciągnie, ale są lepsze książki. (czytana/słuchana: 17-18.12.2025) 3/5 [6/10]

Książka skupia się na doświadczeniach autora, opisuje jego emocje, przemyślenia w związku z wyzwaniami jakie stawia przed nim praca lekarza. Pozwoliła mi zrozumieć, dlaczego lekarze czasem patrzą na innych z góry, upewniła mnie, że to tacy sami ludzie jak my wszyscy i dało nadzieję, że nieważne jak trudnego wyzwania się podejmiesz, przystosujesz sie z biegiem czasu. Dodatkowo znalazłam odpowiedź na medyczne pytanie, które mnie gnębiło. Polecam jeśli szukasz czegoś lekkiego do poczytania, opisującego rozterki studenta medycyny, z małą ilością szczegółów medycznych.

Książka zdecydowanie dla ludzi żyjących w PRL-u, czyli m.in. dla mnie urodzonego we wczesnych latach 70-tych. To sentymentalna wycieczka do dzieciństwa i młodości. Przy wielu poruszanych tematach uśmiechałem się przypominając sobie własne przygody i doświadczenia. Jest też drugi, poznawczy aspekt, jaki niesie za sobą ta książka. Warto ją przeczytać, by wiedzieć jak żyli nasi rodzice i dziadkowie, docenić to co mamy obecnie i samodzielnie kreować swoją rzeczywistość co nie było takie łatwe w przeszłości. Lektura miła i przyjemna, doskonała na kilka godzin spędzenia swojego własnego "wolnego czasu".

Świetna książka, która ukazuje spojrzenie na pandemię, z różnych stron. Od strażaków, po ratowników medycznych i sytuację w DPS-ach. Rzetelna i poszerzająca horyzonty. Po tych 4 latach od wybuchu pandemii patrzymy na nią zupełnie inaczej. Powstało wiele mitów i wiele faktów brzmi zupełnie inaczej, jednak warto przeczytać tę pozycję. Przypomnieć sobie emocje, z którymi budziliśmy się co rano, ale i emocje, które mają wpływ na nas do dziś. Wielu z nas boryka się z powikłaniami covidowymi, fizycznymi, ale i psychicznymi. Czytałam tę książkę z ogromną ciekawością i zainteresowaniem.

Kristo - krótko. Zabawne rysuneczki antropomorfizujące koty - rzecz raczej dla ich właścicieli, zabawna, pomysłowa, czasami lekko nużąca - więc lepiej nie przeglądać wszystkiego na raz, tylko dawkować sobie te rysunkowe żarty w mniejszych porcjach. Same rysunki dość dobre, maja swój niepowtarzalny, z zamierzenia lekko nieporadny styl pańciowy.

Pierwszy raz miałam okazję robić taki escapebook i jestem zachwycona. Zagadki miały bardzo różny poziom, liczyło się wszystko. Sama treść też bardzo ciekawa. Bohaterem jest przyjaciel Profesora, ale kto oglądał serial ten na pewno będzie zadowolony. Ja jestem i to bardzo. Ostrzegam tych, którzy mają w planie serial: książkę robić dopiero po obejrzeniu. Polecam!!