Tytus Romek i A'Tomek. Księga II

Kontynuacja przygód związana z tytułowym złotym pucharem. Szambelan ponownie knuje i spiskuje wraz z Wielkim Kompanem, a rycerze Czarnego Trójkąta uczą się latać. Czuć może miejscami, że Janusz Christa historię wymyślał na bieżąco, gdyż pierwotnie "Złoty puchar" wychodził w formie komiksowych pasków składających się z czterech obrazków w "Wieczorze wybrzeża", jednak nadal bardzo przyjemnie się to czyta.

Komiks przeczytalme w dziecinstwie. Pamietam nawet jak po "Dropsie" czy po "5-10-15" (juz nie pamietam jak sie ten sobotni program telewizyjny dla dzeici i mlodziezy nazywal) mialy miejsce odzczyty tego komiksu. Jakos utwilo mi to tak w pamieci, ze postanowilem powrocic teraz do tego komiksu.

Druga część Wojów Mirmiła to prawdziwa uczta dla fanów barwnych postaci, a szczególnie dla tych, którzy cenią nowy duet Dajmiecha i Wojskiego Niesława. Obaj panowie kradną tu niejedną scenę. Jeden z nadmiarem ambicji i skąpstwa, drugi z urzędniczo - wojskową powagą, która aż prosi się o komiczny finał. Christa jak zwykle znakomicie wykorzystuje kontrast między osobowościami: Dajmiech pcha się do władzy i intryg, jego Niesław próbuje wyeliminować najlepszych wojów księcia Mirmiła - Kajka i Kokosza, którzy z kolei wszelkimi sposobami staraja się temu zaradzić. Efekt? Humor sytuacyjny najwyższej próby i dialogi, które bawią nawet jeśli czytasz je kolejny raz. To właśnie dzięki takim postaciom seria Kajko i Kokosz nie jest tylko komiksem przygodowym, ale satyrą na ludzkie ambicje, urzędy i „ważne stanowiska”. 👉 Jeśli lubicie, gdy humor wynika z dobrze stworzonych bohaterów, a nie tylko z akcji, ta część to absolutny must-read.

Pierwsze wydanie jest nieco inne niż zapamiętałem. To znaczy czytałem chyba IV, więc już zdrowo pozmieniane. W Księdze III właściwie jest ta sama sztampa co w I, tylko w kosmosie. Trochę żartów rysunkowych i słownych (bardziej dopracowane w późniejszych wydaniach) no i oczywiście krzewienie harcerstwa. Dopiero jako dorosły dostrzegam, że to jest całkiem nachalne. Oczywiście tak musiało być, wiadomix: PRL i "Świat Młodych", ale cóż, trzeba przebrnąć przez te pierwsze książeczki. Z perspektywy czasu to całkiem nawet zabawnie los się ułożył, bo syn Papcia pracuje w NASA, a jeden z kamieni na Marsie (ponoć) został nazwany "Tytus" (pamiętam, że inny kamień pokazywał Artur Chmielewski na fotce, a inny potem miał przyklejoną podobiznę Tytusa, ale niech tam...). Czytanie Tytusa to podróż sentymentalna. Cudowna ale jednocześnie trochę słodko-gorzka. Nic nie jest takie jak za pierwszym razem. Może przy IV wydaniu Księgi I jeszcze poczułem tę iskierkę... ale przy Księdze III jest "tak se".

Nigdy nie przepadałam za komiksami, dlatego do moich wspomnien z dziecinsktwa nie należą, ale mojemu synkowi przypadły do gustu, najbardziej podobalo mu sie jak uspili olbrzyma oraz łaskotki w lunaparku. Świetna ksiazka na raz, mozna sobie razem omawiac ilustracje podczas czytania z dzieckiem.

Ten tom poznałem już jako dorosły i w którejś z kolejnych wydań. Nie dało się go zmodernizować, bo jest niezwykle mocno osadzony w swoim czasie tj. w roku 1969. W PRLu wojsko było otaczane czcią... do czasu stanu wojennego w 1981 roku. Do późnych lat 80' dzieciaki bawiły się w wojnę, partyzantkę, śpiewały piosenki jak "Szumi dokoła las, Hitler na motor wlazł...". Świadomość, że wojna była "niedawno" wciąż nam towarzyszyła. Prędzej czy później musiał powstać tom o wojsku (a później Papcio dorysował jeszcze kolejne, tym razem już z prawilna armią NATO). Czas powstania albumu nie jest przypadkowy. Rok wcześniej miała miejsce operacja "Dunaj" (20 sierpnia – 20 września 1968) czyli interwencja wojsk układu warszawskiego w Czechosłowacji. Brała w niej również polska armia :( dowodzona przez generała Floriana Siwickiego (ministra obrony narodowej 1982 - 1990). Więc najwyraźniej istniała realna potrzeba poprawienia wizerunku i wzmocnienia poczucia więzi młodych obywateli z armią. Wyposażenie pokazane w komiksie jest typowe dla tamtego okresu, nawet mundury prezentują tzw. "polski deszczyk", pamiątką Tytusa jest drewniana wersja PM63 "RAK" (swoją drogą... bardzo ciekawa konstrukcja, będąca kwintesencją PRLu, polecam film: https://www.youtube.com/watch?v=gj_yaRjBETw) no i oczywiście legendarne kierowane pociski przeciwpancerne 3M6 Trzmiel (to właśnie nich czepia się Tytus). Zatem album ten jest prawdziwym skansenem inżynierii wojskowej i myśli politycznej. Księga IV nie jest jednym z moich ulubionych, chociaż doceniam jej walory historyczne. Narysowana jest bardzo niechlujnie, co jest cech charakterystyczna wczesnych albumów (postacie są przysadziste, bez wielu szczegółów, ubogie tła). No nic, trzeba przejść przez wszystkie etapy by się uczłowieczyć ^^

Ponieważ w kinach pojawiła się wreszcie wyczekiwana ekranizacja, uznałam, że niezbędnym elementem edukacji kulturalnej mojego siedmioletniego syna będzie zapoznanie go z twórczością Tadeusza Baranowskiego, jednego z klasyków polskiego komiksu, którego dzieła były niezapomnianym elementem mojego własnego dzieciństwa. Tak więc zanim poszliśmy do kina, wypożyczyliśmy i wspólnie przeczytaliśmy kilka tomów, zwłaszcza oczywiście ten o Smoku Diplodoku. Wciąż zachwycają charakterystyczną, fantazyjną kreską, którą zawsze uwielbiałam - światy stworzone przez Autora są po prostu urzekające wizualnie. Humor wciąż śmieszy, a niektóre żarty dopiero teraz zrozumiałam :) Świetna podróż sentymentalna i cieszę się, że Młodemu też podoba się ten styl.

Czytałam to jako mała dziewczynka i, szczerze mówiąc, nic nie rozumiałam 😉 Absurd był wtedy poza moim zasięgiem. Współczesna konfrontacja wypadła dużo lepiej. Do niektórych książek po prosty trzeba dorosnąć 😉 Ale do brzegu… Bąbelek i Kudłaczek - odkrywcy. Cały album to ich wyprawy obfitujące w zwroty akcji, pełne absurdu i humoru. Komiks miał premierę w 1983 roku. Zestrzał się dużo mniej niż ja 😉 Bawiłam się bardzo dobrze. Kocham te ilustracje.

"Powrót do czasów minionych..." Czytałem ten komiks w częściach, kiedyś za szczyla. Nie pamiętam, w jakiej gazecie, czy może w zeszycie (?). Zobaczyłem go ponownie w pięknej lakierowanej twardej oprawie i postanowiłem sobie przypomnieć. Trochę się ów komiks postarzał, ale nadal ma niezłą akcje i kapitalne rysunki. Wszystko ładnie się spina i ogląda. A że czuć delikatnie naftaliną - trudno. Na koniec mamy opisaną historię Jerzego Wróblewskiego. Dla tych co kiedyś z wypiekami na twarzy czytali. Reszta może się lekko uśmiechać - nie rozumiejąc.

Wiem, że powinienem, że tak trzeba, że jestem przecież dorosły, ale... MATKO JAK JA UWIELBIAM TEN KOMIKS! Do dziś pamiętam, gdy czytałem... Co ja mówię?! POCHŁANIAŁEM ten komiks u moich nieżyjących już Dziadków w ich stary domu przy starym ciężkim kanciastym biurku zajadając równocześnie zrobione przez Babcię placki z jabłkami. I teraz za każdym razem, gdy biorę ten komiks do ręki, czuję smak placków w ustach i czuję się, jak najszczęśliwszy na świecie dziesięciolatek. Cudo!

"Komiks młodości... któryś tam" I znów opinia napędzana sentymentem. Kiedyś czytany z wypiekami, a dziś. Nie budzi już tak wielkich emocji, ale ma pozytywne skojarzenia. Dobra kreska, scenariusz lekko naciągany, na ile zgodny z prawdą historyczną - nie mam pojęcia, nie mój okres. Oprócz komiksu dostajemy opracowanie o autorze. Bardzo staranne wydanie, na kredowym papierze z lakierowaną okładką. Jeżeli komuś nie przeszkadza naftalina - warto przejrzeć.

W roku 1981, belgijski rysownik i scenarzysta Bernard Dumont, wydał pierwszy tom komiksu Hugo. Jak się okazało, przygody tytułowego bohatera będącego trubadurem i jego dwóch kompanów – niedźwiedzia Biskoto oraz skrzydlatego stworka Narcyza – podbiły serca tysięcy dzieci oraz dorosłych. Co stało za tym sukcesem? Z pewnością niebagatelny humor, wspaniały świat starych baśni, pełny zarówno pięknych jak i niebezpiecznych stworzeń oraz gadatliwy, upierdliwy, a zarazem wierny i zawsze oddany naszemu trubadurowi Narcyz, który jest jego Przeznaczeniem. Teraz po latach, wydawnictwo Egmont postanowiło na nowo tchnąć życie w dzielną drużynę, wydając w albumie zbiorczym wszystkie pięć przygód. Dziś przybliżę wam tą od której wszystko się zaczęło W pierwszym tomie, poznajemy Hugo oraz Biskota, gdy przybywają do zamku króla Rigolta. Jak się szybko okazuje, królewski syn ma bardzo irytującą zabawę, a mianowicie strzelaniem z procy ziarnkami fasoli, do każdego kto mu się nawinie pod celownik. Na swoje nieszczęście, królewicz Robert podczas swoich strzeleckich popisów naciska na odcisk pewnej staruszce, która okazuje się być w istocie wiedźmą Kadabrą. Stara jędza nie ma zamiaru puścić paniczowi jego wybryku płazem i za karę zamienia go w ziarnko fasoli. Kiedy król dowiaduje się o tym i znajduje swego pierworodnego, okazuje się, że jedynie czarodziej Orlingo może odczynić czar. Hugo, postanawia pomóc władcy i w ten oto sposób wyrusza do legendarnej krainy Audelagonii, gdzie Orlingo ma swoją siedzibę. Tak oto zaczyna się fantastyczna, pełna niebezpieczeństw a zarazem humoru przygoda naszego dzielnego, rudego trubadura. Jak już pisałem wcześniej, postacią wnoszącą najwięcej humorystyki w serii jest Narcyz. Ciężko sprecyzować do jakiej rasy przynależy, jednak faktem jest rzecz, że właśnie on stał się Przeznaczeniem naszego głównego bohatera, co wielokrotnie doprowadza do popadnięcia trubadura w niemałe tarapaty. Narcyz ma to do siebie, że bardzo kocha się w wróżce Śliweczce, którą nasi bohaterowie spotykają w pierwszym tomie, a później ów dziewczyna będzie im towarzyszyć w każdej następnej przygodzie. Drugim, stałym komicznym akcentem jest poniekąd Biskoto – wielki, oswojony niedźwiedź, ubrany w zieloną kamizelkę i chodzący jak zwykły człowiek. Jego utarczki z Narcyzem potrafią doprowadzić do łez, tak samo przypadkowe zdarzenia wynikające z danej akcji sytuacyjnej. Innymi słowy duet Przeznaczenia z niedźwiedziem nigdy się nie nudzi. Zupełnie inaczej przedstawiono postać Hugo. Jest on rozważnym, szlachetnym czynem oraz roztropnie postępującym młodzieńcem. Otwarcie przeciwstawia się niegodziwości i zawsze jest gotów pomóc innym, niezależnie od ich statusu urodzenia. Dzięki temu zyskuje najprzeróżniejszych wrogów oraz przyjaciół, a jego życie trubadura rzuca go od jednej krainy do drugiej. Z wszelkich opresji wychodzi niemal zawsze obronną ręką, jednak nigdy w pojedynkę. Jest to idealny obraz człowieka, który zna i przede wszystkim rozumie znaczenia takich słów jak przyjaźń, oddanie, waleczność oraz honor. Wielokrotnie można by go potraktować jak rycerza z bajki, jednak fakt że mamy do czynienia z trubadurem, czyli wędrownym grajkiem, sprawia że czytelnik czuje do tej postaci o wiele większą sympatię. Poza tym zabieg ten sprawił, że autor odszedł wielokrotnie od sztampowego schematu rycerza w lśniącej zbroi, który walczy w obronie uciśnionych w imię ideałów, nie zaś z poczucia zwykłej moralności. Zaklęcie w fasolę Jest pierwszym z pięciu zeszytów o Hugo, jakie zostały wydane. Cieszę się, że będąc dzieckiem zebrałem je wszystkie i teraz mogę porównać wydanie Orbity do obecnego wydania Egmontu. Czy coś się zmieniło? W sumie to sporo, od czcionki począwszy po niektóre wyrażenia, które obecnie są mniej dobitne. Czasami nawet zbyt ugrzecznione czy dziecinne. Stare wydanie nie głaskało czytelnika po główce i często używało dosadnych sformułowań, ale sens wypowiedzi pozostał, więc nadal czyta się to rewelacyjnie. Uwielbiam wracać do tego baśniowego świata fantasy i po raz milionowy przeżywać wspaniałe przygody dzielnego trubadura. Serię polecam absolutnie każdemu, a zwłaszcza osobom lubującym się w wszelkiej maści baśniach europejskich. Z pewnością poczują od razu magię przygody, jaka tkwi w każdym z zeszytów. Bo z mądrych bajek nigdy się nie wyrasta.

Kristo - krótko. Pozornie wszystko jest ok, mimo, że Janusz Christa już dawno nie żyje. Ta sama kreska, ci samymi bohaterowie, to samo zagęszczenie akcji, często absurdalne. Jednak jest to imitacja, dialogi nie są już tak dowcipnie zarchaizowane, dramaturgia przygód Kajka i Kokosza czasem siada, są elementy zbędne, również w warstwie językowej. Żeby zrobić idealną kontynuację, trzeba by chyba nadludzkiego wysiłku scenariuszowego, nie tylko wiernej imitacji rysunkowej.

Dzisiaj podróż do lat szczenięcych, bo udało mi się zebrać z różnych facebookowych bazarków 3 stare dwujęzyczne komiksy składające się w cykl „Legendarna historia Polski”. Kiedyś je miałem, ale wyparowały. Rysował je w tatach 70. nie kto inny tylko Grzegorz Rosiński, późniejszy współtwórca Thorgala. Ciekawie było jeszcze raz do nich zajrzeć i zobaczyć czy się nie zestarzały. No i nie jest źle. Teraz już się tak nie rysuje dla młodego czytelnika. Wtedy te rysunki momentami porażały grozą; krew, otruci ludzie z zielonymi twarzami i wybałuszonymi oczami… http://dzikabanda.pl/teksty/felietony/pijac-ksiazki-czytajac-piwa-s02e18/

Tom zawiera kilka niezależnych od siebie historii, narysowanych przez różnych autorów, w stylach, w których czuli się dobrze. Osobiście najbardziej podeszła mi kreska Sławomira Kiełbusa. Uwielbiam te jego szczegóły, czy dynamikę. Styl Piotra Bednarczyka także jest godny uwagi, uroczy na swój sposób i cieszy oko. Najmniej z kolei polubiłam się z rysunkami Tomasza Samojlika, były dla mnie zbyt proste i trochę straszne. "Obłęd Hegemona" ukazuje tytułowe problemy wodza zbójcerzy, przygodę smoka z kłusownikami, dzieciństwo Kajka i Kokosza, bądź pomysł Łamignata na wskrzeszenie zawodu zbója. Pomysł, w którym Hegemon staje się potulny jak baranek, jest genialny! Budzi to większy strach wśród wojów niż jego standardowe zachowanie. Z kolei komiks pokazujący dzieciństwo Kajka i Kokosza to niezły odlot. Przyznaje to sam autor pod koniec, ale w tym pozytywnym sensie. Więcej na: CzasoStrefa

Asteriks zawsze bawi. Ten album jest nieco uboższy w ukryte znaczenia ALE interesująco parodiuje czasy współczesne swoim autorom (wybory we Francji w 1974 roku). Są też historyczne nawiązania do tradycji Rzymian (20 lat służby wojskowej czy świętowanie MMMMMMD czyli 6500 dni do odsłużenia, nadawanie ziemi w nagrodę). W sumie to chciałbym zobaczyć pełną parodię systemu demokratycznego w wydaniu asteriksowym :) Ten album udowadnia, że Juliusz Cezar też ma (miał?) poczucie humoru. Ale głupi ci Rzymianie!

„Rodzinne wartości” to dość krótka historia osadzona w uniwersum Sin City, z prostą fabułą, ale przy tym satysfakcjonującym zakończeniem. W Mieście Grzechu dochodzi do strzelaniny, w której ginie dawny cyngiel. Główny bohater prowadzi krótkie dochodzenie prowadzące do wyjaśnienia przebiegu zdarzenia. Oczywiście w międzyczasie trup ściele się gęsto, przy czym w tej kwestii twórcy nieco przesadzili, dając bohaterowi jako sojuszniczkę jednoosobową armię. Polecam

A jednak autorzy znaleźli sposób, by wysłać Asteriksa do Ameryki. Ba, nawet upchnęli całe mnóstwo odniesień do współczesnych Stanów Ameryki Północnej. To niezrozumienie sytuacji w jakiej się znaleźli bohaterowie jest urocze. To nie jest jakiś super najlepszy album... ale mocno doceniam część wikińską, którzy są... Duńczykami :) A! Trzeba przyznać, że jedzenie w Asteriksie bywa niezwykle apetyczne :) Ten album nie dał mi takich doznań jak "Asteriks w Korsyce', lecz wciąż jest zabawny. Powolutku wpływam na nieznane wody asteriksowe czyli pozostają mi albumy, których zupełnie nie znam.

Po raz kolejny spotkałam się z serią „Sin City” na łamach komiksu „Damulka warta grzechu”. Dzieło Franka Millera ponownie zabrało mnie w mroczny świat pełen nieprawości. Część ta została w 2014 roku zekranizowana w ramach filmu o tym samym tytule. Dwight w ramach swej pracy śledzi i fotografuje niewiernych mężów, a także przyjmuje inne drobne zlecenia. Walczy z wewnętrznym demonem, gdy z dnia na dzień w jego życie z buciorami wchodzi przeszłość. Ava, która niegdyś go porzuciła dla pieniędzy, poszukuje w nim oparcia i pomocy. W jej pozornie ułożonym małżeństwie dzieje się coś niepokojącego, a ktoś usiłuje ją zabić. Otumaniony mężczyzna usiłuje się oprzeć bogini, gdy ta wciąga go w mroczną intrygę, z jakiej nie da się łatwo wyplątać… Opowieść naprawdę ma swój urok. Nawet jeśli pod pewnymi względami jest nieco sztampowa i czerpie ze znanych wzorców. Niemniej pojawia się nieco plot twistów, czy bardziej intrygujących momentów. Bardzo duża część historii poświęcona została na wewnętrzne rozterki Dwighta, co zdecydowanie czyni go bardziej wiarygodnym, rzeczywistym bohaterem. Z tekstu bije naprawdę ponury, mroczny klimat miasta, w którym deprawacja jest porządkiem dziennym. Sama intryga nawet mi się podobała, przy pierwszym podejściu może zrobić duże wrażenie, gdy nie sposób jeszcze odsiać prawdę od kłamstwa. Czarno-białe rysunki pozbawione szarości przypadły mi do gustu bardziej niż poprzednio, choć jest to raczej wynik samej fabuły, która wymogła pewną statyczność większej liczby scen. Silny kontrast najciekawiej wypada przy tym w nieco bardziej… intymnych scenach. Plansze z Avą skaczącą do basenu zdecydowanie się wyróżniają i przykuwają uwagę, to przypuszczalnie jeden z moich ulubionych fragmentów w tej części. „Sin City: Damulka warta grzechu” jest pozycją wartą sprawdzenia. To przyjemny komiks czerpiący nieco z noir, który naprawdę potrafi wciągnąć. Z mojej strony 8/10.

Młode pokolenie wzięło na warsztat klasykę polskiego komiksu. Piękne rysunki tworzone z pietyzmem i hołdem dla Janusza Christy, piękne kolory, fajna historia, humor słowny. Zmierzchnica, zaćmica, dwie północnice etc. Ogólnie polecam. Jest klimat. Było warto.