Twoje echa

Oczywiście, po przeczytaniu Chestnut Springs nie wytrzymałam długo bez Elsie Silver i zaczęłam serię Rose Hill. Wróciłam znowu do małego miasteczka, które i tak leży blisko Chestnut. ✨ Ford Grant, ogłoszony najprzystojniejszym miliarderem, przyprowadza się do Rose Hill, gdzie chce otworzyć swoje studio. Nieoczekiwanie pojawia się dziewczynka, Cora, która okazuje się być jego „córką”. Jego świat i spojrzenie na życie zaczynają się zmieniać. Ale to nie wszystko! Nie tylko pojawia się Cora, ale także Rose. Młodsza siostra jego najlepszego przyjaciela i miłość z młodszych lat, która dodatkowo zostaje jego asystentką. Czy rozkwitnie tu miłość, a może będą się wzajemnie mordować słowami, albo zostaną jedynie w relacji szef–pracownik?🤔 Mamy tutaj słów burn, ale chemię między nimi czuć z kilometra. Ford ma swój świat i swoje kredki, różni się od typowych miliarderów z książek. Jego uczucia, troska, to jest „nie podchodź, bo zginiesz”, może nie dosłownie, ale wiecie o co mi chodzi. To co jest wstanie zrobić dla Rose, jest nieziemsko urocze. Z kolei Rose na początku nie pokazuje swoich uczuć, bo dla niej zawsze była to relacja jak na polu bitwy, ale z czasem uświadamia sobie, co naprawdę czuje. A przekomarzanki i docinki, które między nimi występują - złoto! ✨ A odkrycie, że Ford jest bratem Willi, jeszcze bardziej podkręciło moją ekscytację tą historią.🫶🏼 I Cora. Słodka w środku, gorzka na zewnątrz. Wniosła do historii wiele emocji, a jej przemiana po tym, co przeżyła, była piękna.🩷 Elsie Silver pokazuje, że jej bohaterowie mają prawdziwe problemy i radzą sobie z nimi w prawdziwy sposób. Historia jest lekka, idealna na jeden wieczór. Jeśli lubisz pióro Elsi, małomiasteczkowe klimaty, przekomarzanki, dużo śmiechu, kilka wzruszeń, to jest idealna pozycja dla CIEBIE.☀️💞 Czuję, że Rose Hill pozostanie ze mną równie mocno, jak Chestnut Springs.🩷

Po przeczytaniu Out of the Gate miałam dość mieszane uczucia co do tej serii, ale stwierdziłam, że nie poddam się tak łatwo i chcę się dowiedzieć co będzie się działo u Violet Eaton (leciutki powrót do Chestnut Springs). Violet polubiłam już w poprzednim tomie i gdy zaczęłam ją poznawać w tym tomie tylko upewniłam się w tym przekonaniu jest silną babką, która nie da sobą pomiatać i uwielbia osiągać swoje cele, co naprawdę mi imponowało. Cole był od początku bardzo skrytą postacią, ale czułam, że ten poraniony przez świat mężczyzna będzie miał swoje ciepłe strony i z każdą kolejną przeczytaną stroną upewniałam się w swoich przeczuciach. Ta dwójka miała wspólną przeszłość, ale gdy teraz mają okazję poznać siebie naprawdę to mam wrażenie, że działa się czysta magia, pozytywna energia Violet obudziła Cole'a i to w taki sposób, że ciężko było go nie polubić. Pojawił się również kolejny koń, który swoim usposobieniem podbił moje serce i jestem nim szczerze zauroczona. Książka jak dotąd najciekawsza z całej serii, ale jestem w połowie, więc jeszcze nie powiedziałam ostatniego słowa i lecę czytać następny tom.

„Nie mój Romeo” to lekki romans z motywem randki w ciemno, która zamienia się w nieoczekiwane spotkanie ze sławnym futbolistą. Autorka zręcznie łączy schematy romansowe z humorem i kilkoma zaskakującymi momentami, tworząc przyjemną historię do szybkiego przeczytania. Jack Hawke, sportowa gwiazda z alergią na media, to bohater z potencjałem — z jednej strony pewny siebie sportowiec, z drugiej człowiek zmęczony ciągłym zainteresowaniem mediów. Elena, zadziorna bibliotekarka, to klasyczny przykład bohaterki, która wnosi świeżość do życia głównego bohatera, ale nie wychodzi poza ramy typowej „dziewczyny z sąsiedztwa”. Ich relacja rozwija się dynamicznie, choć momentami wydaje się zbyt przewidywalna. Motyw pomyłki na randce jest ciekawy i dobrze wykorzystany na początku książki, ale w dalszej części fabuła traci impet i zaczyna opierać się głównie na powtarzalnych schematach. Dialogi są lekkie i zabawne, co nadaje książce przyjemny, rozrywkowy charakter, ale brakuje im większej głębi i emocjonalnego napięcia. Największym minusem jest niestety tłumaczenie — pełne nieścisłości i błędów, które wybijają z rytmu czytania i sprawiają, że momentami trudno traktować bohaterów poważnie. Zdarzają się pomyłki w rodzaju gramatycznym i niefortunne sformułowania, które wyraźnie obniżają jakość lektury. Podsumowując, „Nie mój Romeo” to lekki, niewymagający romans, który sprawdzi się jako relaksacyjna lektura na jeden lub dwa wieczory. Nie zachwyca ani nie zaskakuje, ale dostarcza przyjemnej rozrywki, jeśli przymknie się oko na niedociągnięcia w tłumaczeniu 🧡

Caden, niegdyś chłopak z sąsiedztwa, to dziś wpływowy biznesmen z Nowego Jorku, którego życie miłosne regularnie zdobi okładki tabloidów. Jego powrót w rodzinne strony, by zarządzać luksusowym kurortem, staje się iskrą zapalną dla dawno pogrzebanych emocji. W centrum wydarzeń ponownie staje Grea, której życie krąży wokół walki z cukrzycą. Autorka w interesujący sposób kreśli portret jej rodziny – ich nadopiekuńczość, choć motywowana miłością, staje się dla dziewczyny dusząca. Dodatkowym ciężarem jest bolesne wspomnienie o Cadenie, który lata temu bez słowa wyjaśnienia uciął z nią wszelki kontakt. Los bywa jednak przewrotny. Choć Grea darzy dawnego przyjaciela szczerą niechęcią, oboje zostają zmuszeni do wejścia w nietypowy układ. Wątek "fake dating" (udawanego związku) osadzony w małomiasteczkowym klimacie to strzał w dziesiątkę. Dynamika między bohaterami opiera się na tarciach, niewypowiedzianych żalach i chemii, która mimo upływu dekady wciąż jest wyczuwalna. To opowieść o tym, że od przeszłości nie da się uciec, a dawne przyjaźnie – nawet te najbardziej poranione – zasługują na drugą szansę.

Drowning Souls. Ava Reed. Sierra nie miała łatwo. Całe studia były wyzwaniem, a kiedy zostaje rezydentką dalej nie jest łatwo. Chce każdemu udowodnić jak dobra jest. Tak to z pewnością ten typ osoby, która robi wszystko za wszelką cenę. Dla niej liczy się tylko praca. Nie ma czasu na żadne związki. Plan był prosty tylko i wyłącznie praca. Jednak wtedy Sierra poznaję kolegę z pracy. Mitch Rivera z pewnością nie daje o sobie zapomnieć. Jest arogancki, irytujący i do bólu perfekcyjny. Tak jak Sierra chce być najlepszy. Tą dwójkę z pewnością do siebie ciągnie, chociaż Sierra się przed tym broni jak może. Wtedy w szpitalu dochodzi do wypadku, który kończy pierwszy tom. Niestety nie obyło się bez rannych. Jedną z rannych osób był właśnie Mitch. A jakby tego było mało to właśnie Sierra była świadkiem tego wypadku. Nie myśląc dużo od razu chciała pomóc mężczyźnie. Byle tylko wyszedł z tego cało. Mężczyzna przeżył, ale kobieta chce trzymać się z dala od niego. Z jednej strony chce wiedzieć jak się czuje, a z drugiej nie chce by mężczyzna o tym wiedział. Ale Mitch z całą pewnością już wkradł się jej do serca. Oboje byli różni, a jednocześnie tak dobrze dopasowani. Poznajemy dobrze bohaterów i możemy zrozumieć ich zachowanie. Sierra nie miała łatwo z matką i to przeprowadzka była jej wybawieniem. Mitch z kolei miał kochaną rodzinę. Wypadek jednak zmienił mężczyznę. Tego zabawnego Mitcha. Nie był tym samym lekarzem, ale pocieszenie znalazł u Sierry. To właśnie on przebił się przez jej mury. Jak ja uwielbiam romanse medyczne, a po pierwszym tomie od razu zabrałam się za kolejny. Od tej serii nie można się oderwać. Medyczne aspekty świetnie dopracowane. Autorka znowu nam to zrobiła. Akcja świetnie dopasowana, a zakończenie wbija w fotel. Oczywiście, że chce więcej a najgorzej że trzeba czekać na trzeci tom. Ocena: 5/5⭐

Trochę zwlekałam z zabraniem się za tą serię i w końcu nadszedł ten moment, że sięgnęłam po nią. I powiem krótko, jestem absolutnie zachwycona tą książką! Wszystko mi się tu podobało, zaczynając od samego pomysłu na tą historię, przez styl autorki, bohaterów i niesamowity klimat jaki autorka tutaj stworzyła. Po prostu poczułam tą historię, a jak poczułam tak nie potrafiłam jej odłożyć bo musiałam wiedzieć Jak to wszystko się skończy. Wren przeszła przez prawdziwe piekło, a jej spokój i poczucie bezpieczeństwa zostało ot tak zniszczone. Po tamtych wydarzeniach oprócz tego straciła miłość swojego życia - Holta. Mimo to kobieta podniosła się po tym wszystkim i krok po kroku odbudowała to co jej niegdyś zabrano. Byłam naprawdę pod ogromnym wrażeniem tego jak Wren sobie radzi po tym wszystkim. Holt nie mógł sobie poradzić po wydarzeniach z pamiętnej nocy, kiedy to patrzył jak życie uchodzi z jego ukochanej - Wren. Po tym wszystkim zniknął z rodzinnego miasteczka. Ale dziesięć lat później wraca w rodzinne strony, gdzie spotyka Wren. Ani on ani ona nie zapomnieli o sobie. Choć oboje w pewnym stopniu się zmienili jednak ich uczucia nigdy całkowicie nie wygasły, tliły się w nich. Holt pragnie odzyskać Wren, jednak kobieta nie do końca mu ufa bo boi się, że znów ją zostawi, a drugi raz mogłaby już tego nie przeżyć. Moje serce romantyczki nie do końca zgadzało się z decyzją Holta o opuszczeniu Wren, ale za to rozum i cały czas podpowiada, że tak musiało być. I wszystko zaczyna się układać. Napastnicy od lat siedzą w więzieniu i ani Holtowi ani Wren już nic nie grozi - a co jeśli prawdziwy sprawca żyje na wolności? Bardzo podoba mi się jak autorka potrafi w historię romantyczną wpleść wątek kryminalny czym naprawdę zyskuje w moich oczach. I robi to w taki sposób, że naprawdę trzeba się głęboko zastanowić kto może być sprawcą - a przynajmniej ja się muszę nagłowić nad tym. Poza tym klimat jaki tutaj jest stworzony - naprawdę poczułam się jakbym mieszkała w tym miasteczku. Już wiem, że autorka trafi na listę moich ulubionych autorek i nie mogę się doczekać kolejnych książek spod jej pióra.

Ciekawy sposób prowadzenia narracji, dużo niedopowiedzeń, które znajdują rozwiązanie gdzieś dalej, zakończenie, za które powinno się krzyczeć na autorkę. Ale uwaga: fantastyczny przekład (i dlatego ocena tak wysoka). Tłumaczka zrobiła z tej historii prawdziwą perełkę humoru, dwuznaczności i romansu, mimo dość smutnego tła. Czytałam do późnej nocy, warto.

Sięgając po „Zamknięte serca” spodziewałam się emocjonalnego rollercoastera i nie zawiodłam się, gdyż ta autorka słynie z tworzenia historii, które jednocześnie łamią i sklejają serca czytelniczek. Michaels, znana w świecie literatury kobiecej z umiejętnego łączenia romansu z trudnymi życiowymi tematami, tym razem zaprasza nas do pierwszego tomu sagi o rodzinie Whitlocków. Jest to klasyczny współczesny romans, osadzony w malowniczym, dusznym klimacie małego miasteczka, gdzie namiętność miesza się z prozą życia, a gatunkowe ramy literatury obyczajowej zostają wypełnione spora dawką pikanterii i wzruszeń. Fabuła przenosi nas do urokliwego Sugarloaf, miejsca, do którego po bolesnych przejściach wraca Phoebe Bettencourt. Dziewczyna pragnie uciec od przeszłości i odnaleźć spokój, jednak los ma dla niej inny plan. Osią narracji staje się jej niespodziewana relacja z Asherem Whitlockiem, miejscowym szeryfem, a zarazem podwładnym jej ojca. Główni bohaterowie zostali wykreowani na zasadzie kontrastu, co dodaje historii dynamiki. Asher to ucieleśnienie męskości i odpowiedzialności. Jest mrukliwy, zrzędliwy i niesamowicie oddany swojej córce, Olivii. Jego wewnętrzny konflikt opiera się na walce między poczuciem obowiązku a budzącym się pożądaniem do kobiety, która teoretycznie jest dla niego „zakazana”. Z kolei Phoebe, mimo młodszego wieku, wykazuje się dojrzałością i empatią, choć w głębi duszy wciąż walczy z demonami minionego roku. Jest postacią wiarygodną, a jej determinacja, by pomóc małej Olivii, czyni ją niezwykle sympatyczną. Powieść porusza wiele uniwersalnych tematów, wykraczających poza ramy prostego romansu. To historia o poszukiwaniu własnego miejsca w świecie, o samotnym rodzicielstwie i wyzwaniach, jakie niesie wychowywanie dziecka z niepełnosprawnością. Autorka z dużą wrażliwością dotyka kwestii komunikacji, nie tylko tej w języku migowym, ale i emocjonalnej, między dwojgiem poranionych ludzi. Motyw „age gap” oraz zakazanej miłości służy tu jako tło do rozważań o dojrzałości, zaufaniu i odwadze potrzebnej do tego, by ponownie otworzyć swoje serce na drugiego człowieka. Styl Corinne jest niezwykle lekki i płynny, co sprawia, że książkę pochłania się błyskawicznie. Autorka posługuje się językiem nacechowanym emocjonalnie, balansując między humorem a wzruszeniem. Narracja prowadzona z dwóch perspektyw pozwala nam zajrzeć w głąb umysłów obu bohaterów, co jest świetnym zabiegiem, budującym intymność i zrozumienie ich motywacji. Dialogi są naturalne, a chemia między postaciami opisana jest w sposób sugestywny i gorący, co z pewnością zadowoli fanki odważniejszych scen. Najmocniejszą stroną tej pozycji jest bez wątpienia wątek małej Olivii i sposób, w jaki autorka wplotła w fabułę język migowy. To nadało historii unikalnego charakteru i ciepła, które równoważyło mrok i zrzędliwość Ashera. Budowanie napięcia między bohaterami, to powolne przełamywanie lodów i rodzące się uczucie oparte na wspólnym celu zostało poprowadzone po mistrzowsku. Mimo wielu zalet, książka ma też swoje słabsze momenty. Pewnym rozczarowaniem była dla mnie przewidywalność niektórych zwrotów akcji, schemat „zakazanej miłości” i konfliktu z ojcem Phoebe został potraktowany nieco sztampowo. Czasami miałam wrażenie, że wewnętrzne rozterki bohaterów, zwłaszcza opór Ashera przed związkiem, były sztucznie przeciągane, co momentami hamowało tempo akcji. Brakowało mi też nieco głębszego rozwinięcia wątku traumy Phoebe z przeszłości, który wydawał się być jedynie narzędziem fabularnym, a nie w pełni przepracowanym problemem. Osobiście odebrałam „Zamknięte serca” jako bardzo przyjemną, otulającą lekturę, idealną na relaksujący wieczór. Choć nie jest to literatura, która zmienia światopogląd, to z pewnością potrafi poruszyć czułe struny i wywołać uśmiech na twarzy. To bardzo dobrze napisany romans, który chwyta za serce i angażuje.

Giselle mogliśmy poznać w pierwszym tomie, ale nie polubiłam jej wtedy. Sama byłam zaskoczona, jak szybko zmieniłam zdanie na jej temat, gdy tylko poznałam jej historię. Ta seria jest naprawdę wciągająca, uważam, że autorka potrafi tworzyć angażujące historie, które pochłania się błyskawicznie, ale możecie się rozczarować, jeśli założycie, że poznacie kulisy życia rozgrywającego NHL. Nie będę ukrywać - to jest instant love. Nie jestem fanką błyskawicznej miłości, ale na szczęście ten motyw nie odebrał mi przyjemności z odkrywania tej historii.

Od dziecięcej przyjaźni po pierwszą młodzieńczą miłość, która została pewnej nocy nagle przerwana. Spotkanie po 4 latach przyniosło złość i nienawiść bez chęci poznania i zrozumienia wydarzeń z przeszłości ..... a wystarczyło porozmawiać. W dodatku wszystko niepotrzebnie rozwleczone... Nie szła mi z początku ta historia. I może lubiącym slow to pasowało ale dla mnie była niepotrzebnie tak rozciągnięta. No bo jeśli tak się kogoś zna i kocha to raczej nie traci się zaufania tak łatwo prawda? Później, po tej najważniejszej rozmowie, akcja ruszyła... albo ja miałam takie odczucie bo czułam zbliżający się koniec historii. Co by nie było i jak by nie było, nie polubiłam się jakoś specjalnie, ani z bohaterami, ani z tą historią. Notka z sentymentu do innych bohaterów poznanych w książkach LS.

"Kiedy zajdzie słońce" to przyjemny romans w kowbojskim klimacie, który wyróżnia się atmosferą rancza i spokojnym tempem. Historia czyta się lekko, ale momentami irytowała mnie postać River - mimo, że była na skraju bankructwa, nie potrafiła poprosić o pomoc, choć miała wokół siebie wspaniałych ludzi. Ten upór bywał frustrujący. Mimo to, to dobra, niezobowiązująca lektura dla fanów romansów z motywem rancza.

Czy relacja rozpoczęta od przypadku i kompromitacji😅, może przerodzić się w coś prawdziwego? Jak sądzicie? Muszę przyznać, że zostałam oczarowana całością pod względem całej historii, ale również stylu pisarki. Może miałam momentami jakieś tam „ale” do nie których rzeczy to pomimo tego uważam, że ta książka zasłużyła na tak wysoką notę. Ostatnio coraz bardziej uwielbiam motywy książki z hokeistami i chętnie po nie sięgam. Dlatego cieszę się, że tą perełkę akurat w takim motywie odkryła moja przyjaciółka Jula na targach w Krakowie na które ją zabrałam. Mogę wam zdradzić, że obie przepadliśmy dla tej książki i już planujemy sięgnąć po drugi tom tej serii. Mamy tutaj łamacza kobiecych serc, awanturnika oraz największego rywala byłego chłopaka Bailey. Kobieta od zawsze była związana z hokejem, czy to przez jej tatę, brata który w niego gra czy nawet chłopaka. Niestety w swoje 21 urodziny zostaje porzucona przez faceta. Na pocieszenie przyjaciółki zabierają ją do klubu, gdzie wpadana na naszego łamacza serc Chase. Niestety mężczyzna mimo, że jest przystojny to też należy do zawodnika drużyny przeciwnej oraz wrogą jej ekschłopaka. Ich znajomość zaczyna się od zwymiotowania przez Bailey prosto na jego buty😄, zamiast ją ochrzanić Chase otacza dziewczynę opieką przez całą noc. Wiele się dzieje w tym tomie, trochę stron też ma - nie należy do cienkich książek. Bardzo oczarowało mnie to, że książka ma nie jeden, ale pięć epilogów - jest to troch zaskoczenie, po przeczytaniu tyle książek nie spotkałam się z tym takim jeszcze. Sporo w książce namiesza ekschłopaka Bailey, za szcześliwie by było jakby bez jego intryg, byłych przyjaciółek i tajemnic, które wychodzą na jaw. Pomimo tego, że jest to gruba książka czytało mi się ją błyskawicznie, chłonęłam ją z rozdziału na rozdział. Czasem zarywałam nockę dla niej nawet, czego nie powinnam robić 🫣 Zdecydowanie każdemu ją polecam, kto kocha takie motywy, relacje z wrogiem i gorących hokeistów. Zaczytana.studentka

„Shutout” to druga odsłona serii „Rules of the game” autorstwa Avery Keelan. Czy drugi tom romansu z wątkiem hokejowym również przypadł mi do gustu? Już spieszę z wyjaśnieniem! Głównymi bohaterami historii są Seraphina Carter — siostra Chase'a, którego poznaliśmy w poprzednim tomie oraz jego przyjaciel z drużyny Tyler Donohue. Ona wprowadza się do brata i jego dwóch współlokatorów po tym, jak zmieniła uczelnię, natomiast on to jeden ze wspomnianych współlokatorów. Chociaż mogłoby się wydawać, że ta dwójka poznała się przy okazji przeprowadzki dziewczyny, tak naprawdę łączy ich pewna intymna przygoda, którą przeżyli dwa miesiące wcześniej. Czy wspólna przeszłość będzie miała wpływ na ich sytuację mieszkaniową? Jedno jest pewne — kiedy do głosu zostają dopuszczone uczucia, trudno przewidzieć co się wydarzy. Czy Chase i drugi ze współlokatorów odkryją, co łączy parę głównych bohaterów? Po odpowiedź na to pytanie odsyłam was do lektury. Muszę przyznać, że porównując ze sobą dwa pierwsze tomy pod względem objętości tekstu, miałam pewne obawy co do tego, czy autorce uda się przedstawić historię Sery i Tylera w satysfakcjonujący sposób, ponieważ obie części dzieli ponad trzysta stron. Jednak po przeczytaniu „Shutout” mogę śmiało stwierdzić, że jeżeli dana publikacja jest dobra, obroni się nawet wtedy, gdy jest stosunkowo krótka. Podobnie jak w poprzednim tomie, bardzo polubiłam się z bohaterami. Zostali przedstawieni realistycznie, co bardzo sobie cenię. Są zabawni, pełni życiowej werwy, a przy tym mają kilka wad, z którymi starają się mierzyć. Jednak głównym powodem mojego zachwytu nad tą książką jest bez wątpienia to, jak autorka poprowadziła motyw najlepszego przyjaciela starszego brata. Przyznam, że dawno nie czytałam książki, w której ten konkretny wątek byłby opisany tak dobrze. Relacja Sery i Tylera przyciąga od samego początku. Chemia między nimi jest namacalna i towarzyszy ich relacji dosłownie w każdym momencie ich wspólnej egzystencji do tego stopnia, że czytelnik kibicuje ich uczuciu niemal od samego początku. Bardzo podobał mi się również wątek choroby mamy głównej bohaterki i kwestia dziedziczenia chorób, która spędzała Seraphinie sen z powiek. Zastanawia mnie tylko, czy autorce udało się świetnie poprowadzić również ten motyw, bo czerpała z własnych doświadczeń, czy może zrobiła naprawdę solidny research w tej kwestii. Jeżeli to drugie, to naprawdę chylę czoła. Natomiast tym, co najbardziej przeszkadzało mi w tej historii były sceny erotyczne. W mojej ocenie nie zostały dobrze przedstawione, a ich zbyt duża ilość miejscami przytłaczała fabułę, odciągając czytelnika od tego, co było w tej części najbardziej istotne. A szkoda, bo książka zapowiadała się na naprawdę świetną historię. Niemniej jednak ogólnie rzecz biorąc, oceniam ten tom bardzo pozytywnie, więc na pewno sięgnę po kolejny, gdy tylko zostanie wydany w naszym kraju.

„Czasem każdemu zajmuje dużo czasu, żeby zrozumieć, co ma przed sobą” Iris - emocjonalna menadżerka studia oraz Dex - humorzasty właściciel studia tatuażu. Iris przenosi się do Austin i zaczyna pracę u przyjaciela brata - Dexa, który na dodatek jest członkiem klubu motocyklowego. Pomimo niesamowitej chemii, Dex zachowuje się jak dupek i Iris już po kilku dniach chce zrezygnować. Iris jest małostkowa, ale też stara się nie ulegać innym. Od dziecka wszyscy ją chronili przed gangiem, do którego także należał jej ojciec, ale kobieta szybko staje się częścią tej społeczności. Dex jest lojalny i niecierpliwy. Aktualnie stara się ujarzmić swoją oschłość, ale przez wybuchowy temperament nie zawsze panuje nad tym, co mówi. Zależy mu na Iris i na swój sposób okazywał jej troskę, nawet jeśli czasem przejawiał toksyczne zachowania. Potrafił się jednak uczyć na błędach. Obydwoje starali się wypracować przyjemną rutynę i naprawić pierwsze złe wrażenie. Iris przez długi czas chowała urazę do Dexa i wypominała mu jego zachowanie, choć wielokrotnie ją przeprosił. Momentami byłam zmęczona jej dziecinnym zachowaniem. Miałam czasem wrażenie, że autorka na siłę chciała ukazać przepaść między Dexem, a Irys i tym, jak ona jest we wszystkim niedoświadczona, a on prowadzi ją za rękę w każdej swerze. Podobało mi się za to, jak Dex akceptował Iris - jej blizny, suchy humor i brak doświadczenia. Starał się jej pokazać, że wszyscy ją lubią za to, jaka jest. Uwielbiam też, że Dex był tym, który zrobił pierwszy tatuaż i piercing Iris. Dobrze, że Iris nabrała odwagi i czuła się sobą w towarzystwie ludzi ze studia i motocyklistów. Chociaż czasem jej i Dexa czyny pozostawiały wiele do życzenia, pasowali do siebie idealnie. Lubiłam te momenty, w których powierzali sobie sekrety i otwierali się na problemy rodzinne. Książka ukazuje, jakie stereotypy panują na temat ludzi z tatuażami, czy motocyklistami i je obala. Większość tych osób była wartościowymi ludźmi ceniącymi rodzinę i działającymi legalnie. Ciekawie było też zobaczyć porachunki między gangami. Dex i Iris znaczyli dla siebie najwięcej. ig: hidrancebookland

♥️To opowieść o traumie, która nie znika wraz z upływem lat. O lęku, który potrafi sparaliżować codzienność. O wspomnieniach z dzieciństwa, które wracają w najmniej spodziewanych momentach. Relacja Lavender i Kodiaka nie jest bajkowa, jest naznaczona bólem, niedopowiedzeniami i próbą poradzenia sobie z tym, co kiedyś ich złamało. ♥️Lavender to bohaterka pełna sprzeczności. Jej reakcje bywają gwałtowne, czasem trudne do zrozumienia, ale kiedy spojrzy się na nią przez pryzmat przeżyć, wszystko nabiera głębi. Trauma nie jest tu jedynie tłem, jest fundamentem jej osobowości, wpływa na każdą decyzję, na sposób budowania relacji, na to, jak postrzega samą siebie. ♥️Najmocniej uderzyło mnie to, jak autorka pokazuje, że czasem druga osoba staje się naszym jedynym sposobem radzenia sobie z lękiem. Że można tak bardzo przyzwyczaić się do czyjejś obecności, że zaczyna ona definiować nasze poczucie własnej wartości. To nie jest zdrowa, cukierkowa miłość. To więź zbudowana na ranach, która jednocześnie koi i pogłębia ból. ♥️To książka, która nie każdemu przypadnie do gustu i to jest w porządku. Ale jeśli cenicie romanse z ciężarem emocjonalnym, z bohaterami dalekimi od ideału i z historią, która zostaje w głowie na dłużej, zdecydowanie warto dać jej szansę.

Czy "Caught Up" to kolejna część, przy której się rozpłynęłam? No zgadnijcie... Serio, czy Liz Tomforde próbuje mnie emocjonalnie wykończyć? Z każdą kolejną odsłoną serii Windy City tworzy historie i bohaterów, których po prostu nie da się nie pokochać. Ta część złapała mnie za serce i do tej pory nie chce puścić. Kocham. Po prostu kocham. Kai Rhodes… przepadłam. Totalnie. Liz naprawdę ma talent do tworzenia męskich bohaterów, którzy są absolutnie nie do odrzucenia i Kai tylko to potwierdza. Kupił mnie wszystkim: swoją troską, zagubieniem, ale też tym, jak bardzo się starał. A fakt, że jest samotnym ojcem? Normalnie nie jestem fanką tego motywu, ale tutaj... biorę w ciemno i jeszcze się tym jaram. Miller to z kolei idealne dopełnienie tej historii - bezpośrednia, przebojowa, z charakterem. Wnosi do fabuły lekkość, humor i ten pazur, którego bardzo tu potrzeba. No i Max... ja nie mam słów 🥺 Ta trójka to zdecydowanie moi ulubieni bohaterowie całej serii. Styl autorki? Bez zmian - lekki, naturalny, wciągający. Bez zadęcia, bez zbędnego kombinowania. Po prostu siadasz i płyniesz przez tę historię. I tak, polały się łzy - moja romantyczna dusza została tutaj solidnie przetrzepana. Kilka razy. Na ten moment Liz Tomforde mnie nie zawodzi i jestem już oficjalnie, bez żadnych wątpliwości, fanką serii Windy City. I będę ją wciskać każdemu, kto choć trochę lubi romanse. Czytajcie. Serio. ❤️

Mocną stroną tego romansu są osobiste historie bohaterów,ich emocje, które wpłynęły znacząco na ich zachowanie i miłosną relację.Dla mnie ta książka nie była nudna,ale rzeczywiście brakowało romantycznych momentów,mocniejszych wrażeń.Wydaje się też,że zbyt szybko wszystko stało się jasne,a zakończenie to tylko długaśny epilog.Mimo pewnych braków podobała mi się ta historia i nie żałuję tego czasu.

🫟Ta książka była naprawdę urocza i ciepła. Motyw drugiej szansy został tutaj bardzo fajnie poprowadzony i ogólnie bardzo dobrze bawiłam się przy tej książce, ale... ...ale książka była jak dla mnie za długa. Z powodzeniem mogłaby zostać skrócona o jakieś 100 stron i nie straciłaby na swoim cieple, a ja przynajmniej ominęłabym momenty znużenia, przez które zatrzymywałam historię i wracałam do niej po jakimś czasie. 🫟Julian był cudowny, jego upór i zaangażowanie od praktycznie pierwszych stron oraz otwartość względem Dahlii, sprawiała że się rozpływałam. Jest green flagiem nad green flagami, jednak jego relacja z matką była czymś, co mi bardzo przeszkadzało. Mam wrażenie że ich relacja, nawet biorąc pod uwagę różnice kulturowe, zostało za bardzo przerysowana i zahaczała dla mnie o toksyczne uwiązanie. 🫟Historia Dhalii wzbudziła we mnie współczucie. Jednak jej brak zaangażowania w relację przez praktycznie 80% książki sprawiał, że momentami ciężko mi było uwierzyć w uczucie. Bowiem, co to za związek, kiedy jedna osoba daje z siebie wszystko, a druga stara się to zmienić w tylko cielesną relację? I dopiero na ostatnich stronach książki nagle następuje zmiana o 180 stopni? 🫟Podsumowując - jest to przyjemna historia, jednak czytałam już lepiej przedstawiony motyw drugiej szansy, niemniej bohaterowie drugoplanowi na tyle mnie zaciekawili, że chętnie sięgnę po następny tom.

Dust Storm to przyjemny, lekki romans, który czytałam w dużej mierze z uśmiechem na twarzy. Sam motyw wielkiej ranczerskiej rodziny, samotnego ojca i energicznej „Barbie” z miasta jest dość sztampowy i fabuła płynie raczej przewidywalnym torem. Ale mimo tego książkę czyta się naprawdę dobrze. Największym plusem jest główna bohaterka — świetnie napisana, charakterystyczna i autentyczna. To nie jest typowa ciepła mamusia, która od pierwszego dnia kocha cudze dzieci. Ona ma swoje zasady, jest trochę zołzowata, bezpośrednia, buduje relacje po swojemu, ale nie jest przy tym chłodna czy nieczuła. Dzięki temu wypada bardzo naturalnie i wyróżnia całą historię na tle innych romansów o samotnym rodzicu. Podsumowując: sympatyczny romans z wyjątkowo dobrze poprowadzoną główną bohaterką. Nic odkrywczego, ale zdecydowanie przyjemny w odbiorze.

Sydney ukrywa coś bardzo ważnego przed Kylerem swoim najlepszym przyjacielem jeszcze z dzieciencych lat. Wiedzą o sobie niemalże wszystko. Lecz Syd boi się, że gdy powie mu o tym ich długoletnia przyjaźń przepadnie, więc trzyma to w ukryciu. Kylar jest znanym łamaczem serc. Wiecznie kręci się wokół niego wianuszek dziewczyn. Pewnego dnia wybierają się do chatki w górach. Mieli spotkać się tam z paczka przyjaciół, lecz śnieżyca sprawiła, że ich znajomi nie dojechali. Odcięci od świata będą musieli walczyć że swoimi emocjami... Czy Syd i Kyler mają wobec siebie te same oczekiwania? Choć motyw przyjaciół jest klasyczny w literaturze, bawiłam się wyśmienicie podczas tej śnieżycy wraz z bohaterami. Autorka zadbała o to, aby dostarczone emocje rozgrzewały czytelnika. I rozgrzały, bo scen zbliżeń Było dość sporo. Zostały one napisane ze smakiem, a nawet pokusiłabym się że pobudzają wyobraźnię i oddają emocje. Bohaterów nie da się nie polubić. Ich przyjaźń jest silna, to widać od samego początku. Idealnie przedstawiono ich wewnętrzne rozterki. Tą walkę z własnymi myślami. Nieprzewidywalne okoliczności sprawiają, że bohaterowie otwierają się na nowe, jeszcze im nieznane doświadczenia. Dzięki wprowadzeniu kryzysowej sytuacji autorka nieco dodaje świeżości historii i niepewności. Znajdziemy tu również niedopowiedzenia, które trochę namieszają...Ale tego się spodziewałam. Przecież nie mogło być aż tak kolorowo. Choć książka jest schematyczna, czytało mi się ją dobrze, miło spędziłam z nią czas.