Trzy życzenia

Książka mnie zaciekawiła, bo uważam, że ważne jest zwracanie uwagi na otoczenie, na to, w jaki sposób projektuje się miasta i wsie. I warto taką edukację wprowadzać już od najmłodszych lat. Tytułowy potwór uświadamia mieszkańcom Miastoszewa, co powinno być dla nich istotne w ich otoczeniu, bo są za nie odpowiedzialni. Wydaje mi się, że formą książki może być interesująca dla dzieci.

Bardzo przystępne przedstawienie świata Głuchych oraz ich języka. Ilustracje niezbyt mi pasują. Czasem łapałam ich symbolikę, a czasem wydawały mi się po prostu brzydkie. Zwłaszcza portrety dzieci. Jakby komuś proporcje nie wyszły, choć bardzo się starał. Mimo tych drobnych mankamentów cieszę się, że ta książka powstała. Oprócz "Okrążania ciszy" Agnieszki Górskiej i "Głuszy" Anny Goc, nie znam żadnej innej o tej społeczności.

Choć jest to opowieść bez większych fajerwerków, to jednak ma w sobie głęboko ukrytą mądrość. Mądrość wypływającą z relacji i ciągłości pokoleniowej. Mądrość będąca doświadczeniem życia pokoleń. Otóż pewnego razu dziadek daje wnuczkowi kocyk gdy ten przychodzi na świat; towarzyszy chłopcu ten kocyk przez całe początkowe lata życia aż zużył się. Nie chcąc wyrzucać go do śmieci chłopiec zanosi go dziadkowi, a ten szyje z niego płaszcz. Szczęśliwy chłopiec może więc być z kocykiem w nowym wydaniu przez kolejne lata. Z czasem i kurtka się zużywa, ale od czego jest dziadek; ten bowiem zawsze pomoże. Sytuacja powtarza się kilkukrotnie aż z pierwotnego kocyka zostają tylko strzępki wystarczające na przyszycie guzika. Ciepła opowieść o szacunku do osób i rzeczy, przekonuje, że nie trzeba od razu wyrzucać coś co się zużyło. Można naprawić albo zmienić przeznaczenie. W dzisiejszym świecie brzmi naprawdę abstrakcyjnie, warto więc uświadamiać dzieciom, że można inaczej. 

Mama - słowo, które zawiera w sobie tyle emocji, myśli, wspomnień i wyobrażeń. Ta cudowna książka sprawi, że niejednokrotnie popłyną Ci łzy, a podczas głośnego czytania dziecku, głos będzie Ci się łamał i więłzł w gardle ze wzruszenia. W tej niezbyt obszernej książce zawarto 7 krótkich opowiadań prezentujących postać Mamy z różnorodnych perspektyw. Mama Helenki w oczach córki jest bohaterką, która najlepiej na świecie spełnia rolę zarówno matki, jak i ojca. Hemma, mama Adila przez prawie miesiąc niemal nie sypia tocząc walkę o życie synka. Hania i jej mama wypracowują tajemny znak - niepozorny, niezauważalny przez innych gest, który znaczy dla nich dwóch więcej niż tysiąc słów. Antoś ma wspaniałą mamę - niestrudzenie walczy o niepełnosprawnego syna, jest dla niego całym światem, choć nie jest mu łatwo jej to okazać. Julka natomiast przekonuje się, że dla swojej mamy jest najważniejsza na świecie. Mama jest w stanie zrobić dla swojej córki naprawdę wszystko, by ją wesprzeć w najtrudniejszych chwilach. Mama małego Ala od początku wierzy, w jego geniusz i wbrew wszystkim, wspiera syna w jego rosnącej ciekawości światem nauki. Tashi z kolei pozna bezgraniczną miłość swojej mamy, dla której nie ma rzeczy niemożliwych. Ta książka przypomni Ci, że serce Mamy kocha najmocniej. Bywa, że macierzyństwo jest trudne, przytłaczające, a nawet frustrujące. Brzmi ponuro, ale paradoksalnie macierzyństwo jest jednocześnie czymś najcudowniejszym, co może spotkać kobietę.

Przepiękna historia, która zaczęła się od rozbitego nosa. Są wakacje, ale rodzice Wojtka są zapracowani. Chłopiec dowiaduje się, że nigdzie nie wyjadą i w nerwach rzuca swym przyjacielem - psem Bolusiem. Maskotce pęka guziczkowy nosek. Wojtuś chce ratować przyjaciela i udaje się do pasmanterii. Zwykłe wyjście do sklepu i poznanie trzech starszych pań powoduje, że nudne wakacje nabierają barw. Czy można zaprzyjaźnić się z kimś dużo starszym? I czy można go adoptować? Przekonajcie się sami... Ciepła opowieść o przyjaźni, budowaniu relacji i wsparciu jakie zyskujemy od innych. A przy okazji piękną opowieść na Dzień Babci, w której trzy całkowicie różne starsze damy stają się w jednej chwili babciami małego Wojtka. Książka zawiera ilustracje Macieja Szymanowicza. To czołówka moich ulubionych ilustratorów.

Bardziej 7,5/10 niż 8 ale nie chcę zaniżać oceny ze względu na wartościowe przesłanie. Historia o adaptacji w nowym miejscu, nowej sytuacji, radzeniu sobie ze smutkiem i prawie do bycia smutnym, o przyjaźni. Książeczka pięknie wydana, niewiele tekstu, myślę że ze względu na poziom historii dedykowana dla dzieci 6-8 lat Mi momentami przeszkadzał poziom infantylności, ale może trochę się po dorosłemu czepiam. Finalnie mogę śmiało polecić

Fajna pozycja, która w ciekawy sposób opowiada o wyobraźni i czytaniu książek. To krótka opowieść, mająca na celu zachęcić dzieciaki do samodzielnych lektur i pobudzająca ciekawość świata. Ładne rysunki nawiązują niekiedy do znanych pozycji dla najmłodszych i trochę starszych odbiorców.

Przepięknie wydana książka od Dwóch Sióstr. Duet Tiny Oziewicz i Rity Kaczmarskiej jest bardzo udany. Najbardziej podobają mi się dwie pierwsze ilustracje, widok oświetlonego miasta i ta sama scena - bez oświetlenia. Mało kto potrafi przedstawić noc w ilustracji, Rita zrobiła to z mitrzowską dbałością o detale. Treść również zasługuje na uznanie. Człowiek podporządkował sobie niemal cały świat, zajmując naturalne siedliska zwierzęce, zmniejszając ich populację. Te, które zostały, musiały sie zaadoptować do nowych warunków. w "Awarii elektrowni" poznacie punkt widzenia.. zwierząt. Nam się bardzo podoba. Polecam.

To, co w tej książeczce wprost uwielbiam, to ILUSTRACJE. Są przepiękne! Kitty Crowther postawiła na kredki i na kolor przewodni - róż i dało to niesamowity efekt. Oczy naprawdę cieszą się na tę szaleńczą plątaninę kresek, kropek, rozlanych barw. Postaci zostały czule odmalowane i sprawiają, że ta lektura staje się jakaś taka bliska, ciepła i milutka. Wspaniały pomysł! Mama Niedźwiadka, powiada swojemu synkowi przed snem trzy historie. Są to historie, w których sen gra bardzo ważną rolę - rolę wiodącą. Nie jest to skomplikowane, to bardzo proste opowieści, ale w połączeniu z ilustracjami tworzą zachwycającą całość. Pierwsza jest o strażniczce nocy, która uderza w gong i tym samym ogłasza lasu porę na sen. Druga opowiada o odważnej dziewczynce, która w poszukiwaniu jeżyn zaszła... za daleko. I wreszcie trzecia, o Nobo, który nie mógł zasnąć i wyruszył na spacer, by go odnaleźć. Każda z tych historii przetkana jest rozmową mamy Niedźwiadka z małym Niedźwiadkiem. Dużo tu miłości, a końcówka - ilustracyjna - jest znakomita i jest idealną kropką, o której też można ze swoim małym Niedźwiadkiem porozmawiać. Bardzo wam polecam tę książkę. Jest urocza i wspaniała do czytania na dobranoc. Zachwycił mnie pomysł i wykonanie. Nie spodziewajcie się głębokiej treści, to proste słowa, ale przy dobrej woli możemy nadać im wielkie znaczenie. I oczywiście wydanie. Gruby papier, przyjemna w dotyku okładka, piękne kolory - nic tylko brać i czytać. Dla maluszków coś ślicznego. To może być bardzo miłe zakończenie dnia. dobranoc gwiazdki 8/10 Wydawnictwo Dwie Siostry

Sympatyczna opowieść, może nie od początku fajna (szklane jajko, zabawka, zmyliło archeologów, serio???), a główny bohater zachowuje się zdecydowanie o wiele zbyt dojrzale jak na swój wiek (że niby 6 lat, w pierwszej klasie), ale ostatecznie czyta się przyjemnie, a przedostatnia opowieść (o broszce) jest wyjątkowo sympatyczna. Ogólnie polecam ja jako dorosły, a mój syn (lat 8), poleca jeszcze bardziej i jest ciekaw kontynuacji.

Jaśminka uratowana świnka” to kolejna książka autorstwa Leslie Crawford, która inspirowana jest prawdziwymi zdarzeniami. Bohaterką tej historii jest Świnka, która wie, choć nie zna odpowiednich słów, że zmierza ku ostateczności. Wie, że ciężarówka, w której jest stłoczona z innymi świniami jedzie tam gdzie skończy się wszystko. Nagle, całkiem nieoczekiwanie do ryjka naszej bohaterki dolatuje niezwykły zapach... To zapach ściółki leśnej, w której można tarzać się do woli, świeżych dzikich owoców, aromatycznych grzybów. To zapach wolności. Świnka zrozumiała, że musi ruszyć z tym wiatrem, który niesie te niezwykłe zapachy. I zrobiła to! Wyskoczyła z pędzącej ciężarówki, umknęła przed goniacym ją kierowcą i odkryła świat w całej swej okazałości. Udało jej się nawet załapać na piknik i schrupać kanapkę. Zyskała jednak coś więcej... Przyjaźń i Wolność. Od tej pory Świnka jest Jaśminką i ktoś odkryje jak niezwykłym jest stworzeniem. Ta historia znalazła szczególne w miejsce w moim sercu. To nie jest blog poświęcony stylowi życia i preferencjom żywieniowym, więc nie rozprawiam tutaj o swoich, prywatnych. Skupiam się na książkach. Prawda jest taka, że nie jem mięsa od 17 lat. Głównie przez empatię, trochę z innych powodów. Cieszę, że pojawiają się takie książki.

Bardzo byłam ciekawa tej książki. Niewątpliwie argumentem za, stały się cudowne ilustracje i okładka, która wręcz woła do nas i zaprasza do niezwykłego świata. Książka ma prostokątny format, co zapewne jest celowym zabiegiem. Szybko się przekonacie, że właśnie dzięki temu, bardziej odczuwamy odległość jaka dzieli bohaterów książki i tęsknotę, jaką odczuwają. Ilustracje zachwycają i opowiadają nam piękną historię. Jestem nimi zauroczona. Bohaterami książki jest dwoje dzieci, chłopiec i dziewczynka. Choć dzieli ich ogromna odległość, chcą się zaprzyjaźnić. Nie mogą ze sobą porozmawiać, ani się spotkać, ale wierzą, że gdzieś daleko ktoś na nich czeka. Tekstu w książce jest niewiele. I choć na pozór wydają się być to proste zdania, zdecydowanie jest to książka, która zostawia nam miejsce na własną interpretację. Jedni będą szukać w niej głębszego sensu, inni zastanawiać i zadawać pytania. Dzieci popatrzą na nią swoimi oczami. Dla mnie jest to książka o potrzebie bliskości, o poszukiwaniu prawdziwego przyjaciela, a także o prostych gestach, które mogą wiele zmienić i sprawić radość drugiej osobie.

Książka z serii SPEcjalne moce, traktująca o autyzmie. Do czytania dzieciom w wieku wczesnoszkolnym. Tekst główny to opowiadanie dla dzieci, które w prosty sposób pokazuje najczęstsze zachowania autystyczne. Jest też "obudowa metodyczna" czyli uwagi dla rodziców i nauczycieli oraz wskazówki omówienia tekstu z dzieckiem. Świetna pomoc dla dorosłych, którzy mają czas by rozmawiać z dzieckiem, wyjaśniać, czytać i pokazywać swoim dzieciom, że "inny" nie znaczy gorszy.

Bardzo fajna, wartościowa książka, którą czyta się jednym tchem🥰 Ja się w niej zakochałam❤️ "Kto zgubił kapelusz" to ciepła historia o pokonaniu lęku/strachu przed nieznanym, życzliwości, empatii, przełamywaniu stereotypów, przyjaźni. Książka pokazuje, że wszyscy jesteśmy różni, że warto być uczciwym i kierować się tym, co serce nam podpowiada, oraz że nie trzeba bać się nowych rzeczy i tego co wydaje nam się straszne 🙂 Piękne przesłanie oraz ilustracje, dotykowa okładka i zaskakujące zakończenie🥰 tu chyba nic więcej nie trzeba pisać😁

Minęło już siedem miesięcy od kiedy wszystkie popielice zapadły w sen zimowy. Wszystkie z wyjątkiem małej popielicy, która długo nie mogła usnąć. Teraz wiosna zawitała już na dobre, a wszystkie zwierzątka zbudziły się z długiej drzemki. Wszystkie oprócz naszej małej bohaterki, która ciągle spała w najlepsze! Mama próbowała obudzić swoją córkę, jednak ta tylko chrapnęła, ciaśniej owinęła się kocykiem i śniła dalej. Z pomocą mamie popielicy przybyły różne zwierzątka. Każde z nich miało swój własny sposób na skuteczną pobudkę. Wiewiórka łaskotała małą popielicę w nosek swoim puchatym ogonkiem, zajączek kusił śpiocha śniadaniowymi zapachami. Wszystko na nic! Mała popielica dalej smacznie spała. A może skuteczna okaże się pobudka proponowana przez skunksa? Sprawdźcie sami czy zwierzątkom udało się obudzić naszą zaspaną bohaterkę! „Historia małej popielicy, która nie chciała się obudzić” jest równie urocza jak poprzednia część tej opowieści. Konstrukcja fabuły w obu książkach jest podobna. Tu także poszczególne zwierzątka prześcigają się w pomysłach, by pomóc małej popielicy. I trzeba przyznać, że są naprawdę bardzo pomysłowe! Sama opowieść jest bardzo spokojna i ciepła. Będzie idealna do czytania przed snem, mimo że opowiada o pobudce! Historii o małej popielicy towarzyszą bardzo okazałe ilustracje Kerstin Schoene. Są one tak urocze, że nie sposób nie uśmiechnąć się w czasie przeglądania tej książki. Zwierzątka przedstawione są bardzo realistycznie, a jednocześnie ich mimika wyraża tyle emocji, że nie można im odmówić pewnej baśniowości. A co najważniejsze, każde z nich budzi ogromną sympatię! Nawet skunks, który urzekł mnie w tej historii najbardziej! Gorąco polecam „Historię małej popielicy, która nie chciała się obudzić” dzieciom od 2. roku życia. Jest to piękna, ciepła i urzekająca opowieść!

Piękna wzruszająca książka o odkrywaniu siebie, pokazująca, ze talent to nie wszystko, że potrzeba czasu, cierpliwości, odwagi by osiągnąć swój cel. To opowieść o spełnianiu marzeń, tęsknocie, poczuciu przynależności, prawdziwej przyjaźni, która przetrwa wszystko. My się w niej zakochałyśmy🥰 i do tego te piękne ilustracje, polecam❤️

Przepięknie to jest napisane! Ilustracje w ogóle mnie nie porwały i ta książka mogłaby spokojnie bez nich istnieć, bo taki tekst trochę się gryzie z dziecinnymi i przeciętnymi rysunkami. To nie jest zwykła książeczka dla dzieci, to napisana w poetycki sposób historia życia każdego z nas. Polecam wszystkim, bez względu na wiek!

Ulubionym pluszakiem mojego młodszego dziecka jest owieczka, więc z sentymentem podchodzimy do książek z owcami w roli głównej. W tym przypadku nie zawiedliśmy się, bo historia o Dudusiu (to imię dzieci też lubią), któremu nie chce się iść spać, więc liczy owce, przypadła dzieciom do gustu. Prawie sześciolatek lubi ją czytać, ale i dwulatek potrafi wysłuchać jej w całości. Książka jest ładnie narysowana, a dzieci lubią wyszukiwać owce z ciekawymi rekwizytami.

kto z Was z Was zastanawiał się, co się dzieje po śmierci? co się dzieje na świecie, z naszymi bliskimi po naszym odejściu? czy możemy ich wspierać? pocieszać? ogrzać jak promienie słońca? ciekawe wyobrażenie możliwych następstw. W sumie.. mogłabym mieć taki wiatraczek

„Dołek” Adbåge odwołuje się do sytuacji, którą wszyscy doskonale znamy z autopsji: najlepsze jest to, co zakazane. A już w oczach dziecka – zwłaszcza. Wyobraźmy sobie coś takiego: za szkołą znajduje się duży dołek, czyli wielka dziura, powstała „dlatego, że ktoś kiedyś wybrał stamtąd dużo ziemi”, w której da się przyjemnie i aktywnie spędzać czas. Jak? Można na przykład bawić się w „mamę niedźwiedzicę, szałas, kryjówkę, kiosk”. Oczywiście, jak to w świecie dorosłych bywa, nie wszystko, co najmłodszym miłe, jest przez starszych rozumiane i akceptowane. Jak czytamy, „Dorośli nienawidzą Dołka. Nie chcą, żebyśmy się w nim bawili, bo możemy się zabić” lub „przynajmniej się przewrócić i zrobić sobie krzywdę”. By uprzykrzyć najmłodszym życie (lub – po dorosłemu – wyprzedzić potencjalny wypadek) nauczyciele podejmują decyzję najpierw o zakazie wchodzenia do dziury (w rezultacie sprytni uczniowie organizują sobie rozrywki na jej krawędzi), a następnie – o jej całkowitym zakopaniu. Oba polecenia wywołują u dzieci duży smutek, szkoła niejako zamiera („Nie ma gdzie się turlać. Nie ma gdzie sobie zwisać. Nie ma gdzie zjeżdżać na kolanach, nie ma gdzie robić toru przeszkód ani bawić się w ognistą przepaść. Można tylko iść prosto przed siebie”), jednak po jakimś czasie – bo, jak wiadomo, wyobraźnia najmłodszych nie zna granic – z całej tej sytuacji młodzi znajdują wyjście. Pojawia się bowiem nowa, wcale nie gorsza, atrakcja. Książka Adbåge, choć niedługa, jest bardzo interesująca. Przede wszystkim ze względu na nieoczywistą perspektywę, z której została napisana. Autorka mając świadomość tego, że sama opowieść o szkolnych perypetiach nie byłaby specjalnie ciekawa, bo przecież znaczna część książek dla dzieci o nich traktuje, decyduje się na poprowadzenie wątku szkolnego w „Dołku” gdzieś w tle, poniekąd na marginesie – najważniejsza staje się uczniowska krnąbrność i swego rodzaju pobłażanie dla niesforności najmłodszych. Oczywiście – żeby była jasność – książka nie zachęca dzieci do buntowania się przeciwko dorosłym czy do nierealizowania poleceń rodziców i nauczycieli, jednak zdaje się opowiadać po stronie tego, co zakazane. Owszem, patrząc z perspektywy opiekuna szkolnego, który odpowiada za uczniów, zabawa w tytułowym dołku może uchodzić za niebezpieczną i faktycznie należałoby jej zakazać, jednak recenzowana publikacja nie stanowi tego typu przestrogi. Wprawdzie moglibyśmy przypuszczać, że Adbåge poprowadzi losy swoich bohaterów tak, by dawały dowód na to, że należy bezwzględnie przestrzegać zasad wyznaczanych przez pedagogów, bo w tego typu kwestiach zawsze mają rację, lecz narracja w „Dołku” niejako gloryfikuje zabawę i to, co zakazane. Robi to jednak nie po to, by namawiać czytelnika lub czytelniczkę do podejmowania nieroztropnych decyzji, tylko po to, by pokazać, jak wygląda dziecięcy punkt widzenia: bo choć można spędzać przerwy na placu zabaw, grać w gumę czy organizować chowanego, to prawdziwą atrakcją w oczach najmłodszych (ale czy tylko? czy dorośli myślą inaczej?) będzie to, co niedostępne i rzadkie – a wielka dziura w ziemi z pewnością do takich rzeczy należy. „Dołek” jest opowieścią zaskakującą i przewrotną. Oczywiście najbardziej niespodziewany okazuje się sam finał, skądinąd bardzo zręcznie i symbolicznie zrealizowany, który w tym konflikcie między najmłodszymi a dorosłymi zdaje się opowiadać po stronie dzieci, ale niespodzianek jest zdecydowanie więcej. Dla mnie dużym zaskoczeniem okazały się również same ilustracje, za które odpowiada autorka – książka jest pod tym względem zupełnie autorska (zarówno treść, jak i warstwa graficzna zostały przygotowane przez Adbåge). Rysunki w „Dołku” są poprowadzone nie tylko ciekawie i konsekwentnie, ale także odważnie – wydaje się bowiem, że graficzne przedstawienie krwawienia z nosa w książce dla dzieci nie należy do najłatwiejszych zadań (wszak nie można przesadzić ani z realistycznością i brutalnością, ani z nieautentyczną idealizacją świata przedstawionego), a autorce to się z powodzeniem udaje. Poznańskie wydawnictwo Zakamarki zaproponowało tą książką bardzo ciekawą i frapującą opowieść, z którą z całą pewnością najmłodsi będą się utożsamiać. https://lekkokrytyka.blogspot.com/2020/04/jesli-nie-na-dole-to-na-gorze-emma.html