Tragedia w Boscombe Valley

Klasyczna, dobrze napisana: świetnie opowiedziana i skomponowana; ciekawa; w pewnym stopniu zaskakujaca, na pewno niezwykle nastrojowa (ze względu na tajemnicę rodu, w niezwykły sposób pojawiajace się postacie i oczywiście dzięki motywowi tytułowego psa - olbrzyma) ... Warto przeczytać.

Dla fanów Holmesa może trochę świętokradzka?... Dla mnie średnia, nie czułam londyńskiej mgły, może to kwestia tłumaczenia. I też obok ciągle wrażenie jakby AI pisała. Biografia jest, postaci nie było :) Dziękuję za wspólny czas, ale i też obyłabym się bez niej.

Czy autor Kubusia Puchatka potrafił pisać kryminały? Potrafił. Nie potrafił jednak robić tego z finezją i kunsztem. Jego książka to historia dziwnego morderstwa, która nie porywa, a wręcz wieje nudą. Nie czyta się źle, ale też nie wzbudza emocji kuszących do szybszego zerknięcia na kolejną stronę.

Zbiór opowiadań doktora Johna Watsona o poczynaniach Sherlocka Holmesa: "Przygoda doktora", "Zaginiony sportowiec", "Obcięte uszy", "Złośliwy figiel", "Żywy nieboszczyk", "Tajemnica willi", "Diabelska stopa", "Tajemnicze zniknięcie lady Carfax", "Błękitny brylant".

O tym, jak rozpoznać prawdziwą amnezję. To jest całkiem dobra książka, pełna świetnych, często niemalże komediowych scen ("porwanie" świadka z amnezją to w ogóle jeden z lepszych fragmentów w całym cyklu o Perrym Masonie). Ma też jednak jeden dość znaczący minus. Moim zdaniem samo rozwiązanie jest zdecydowanie zbyt skomplikowane. Szczerze mówiąc nie całkiem zrozumiałam wszystkie zawiłości.

W tym opowiadaniu Sherlock Holmes zostaje wezwany przez doktora Travelyana, który zmaga się z tajemniczym przypadkiem swojego pacjenta. Osoba, o której mowa, jest obiektem interesujących, a jednocześnie niebezpiecznych okoliczności, związanych z jego zdrowiem. Holmes odkrywa, że problemy medyczne pacjenta mogą być ściśle powiązane z zagadkowym zniknięciem oraz z szeregiem osobliwych wydarzeń, które miały miejsce wokół niego. W miarę postępu śledztwa, detektyw zyskuje wgląd w złożone relacje międzyludzkie i nieoczekiwane motywacje, które prowadzą do odkrycia szokującej prawdy. Ocena: 7/10 Dlaczego taka ocena? Pacjent doktora Travelyana to dobrze skonstruowane opowiadanie, które łączy w sobie elementy medycyny i kryminału. Tajemnica pacjenta i okoliczności jego choroby wciągają czytelnika, a styl narracji jest typowy dla klasyki Holmesa. Choć rozwiązanie może być nieco przewidywalne, to jednak sposób, w jaki Holmes poszczególne elementy układanki łączy w całość, czyni tę historię interesującą. Opowiadanie jest wartościowe nie tylko ze względu na intrygującą zagadkę, ale także na wgląd w ludzką naturę oraz dynamikę między postaciami, co dodaje mu głębi. To zdecydowanie warte uwagi dzieło w dorobku Doyle'a.

Perry Mason postanowił nieco wypocząć, ale wychodziło mu to średnio. Nie dość, że sam sobie nie pozwalał na zapomnienie o pracy, to dodatkowo praca także nie pozwoliła mu o sobie zapomnieć. Belle Adrian, jako nadopiekuńcza matka dwudziestojednoletniej Carlotty, niepokoi się, gdy córka nie wraca zbyt długo z pewnej kolacji. Carlotta pojechała na spotkanie z człowiekiem o mocno kiepskiej reputacji, playboyem, podrywaczem i draniem, o którym wiadomo, że potrafi się nawet posunąć stanowczo za daleko, gdy nie otrzyma tego, na co ma ochotę. Zaniepokojona matka odchodzi od zmysłów, gdy widzi, że po północy samochodu córki jeszcze nie ma w garażu. Można jedynie sobie wyobrazić, co poczuła, gdy z okolicy położonego niedaleko domu gospodarza tej kłopotliwej kolacji dobiegł przeraźliwy krzyk kobiety. A co robi kochająca matka, gdy chwilę potem biegnie do domu towarzysza swojej córki i znajduje go martwego? „Sprawa nerwowej żałobniczki” to kryminał, którego akcja rozgrywa się w popularnym, górskim kurorcie. Perry Mason pojechał tam na wakacje, lecz skończyło się tym, że zaangażowany został do obrony osoby oskarżonej o morderstwo. Pani Belle Adrian zgłosiła się do niego jeszcze zanim postawiono jej oficjalne zarzuty. W kręgu podejrzanych jest także Carlotta, jako osoba, która spędziła wieczór z ofiarą, lecz reprezentowaniem spraw Carlotty zajmował się będzie jej przyjaciel, więc Perry Mason skupi się na pani Adrian. Ciężko jednak współpracuje się z osobą, która już na wstępie zataja pewne istotne informacje. Perry Mason, jako rasowy adwokat, nie rozpoczyna sprawy od ustalenia faktów, lecz od określenia tego, czego jego klientka absolutnie nie powinna mówić prowadzącemu dochodzenie szeryfowi. Belle Adrian oczywiście myśli tylko o tym, jak uchronić córkę od kary i skandalu, więc także nie zamierza adwokatowi ujawniać wszystkich faktów i mówi jedynie to, co jej się wydaje słuszne tudzież bezpieczne. Carlotta chciałaby pomóc, ale powodowana lojalnością wobec przyjaciela również nie opisuje Masonowi pełnej wersji wydarzeń widzianych z jej perspektywy. Adwokat nie jest więc na początku pewien, czy broni niewinną osobę, nie jest w stanie z całym przekonaniem ustalić, czy pani Adrian ma rzeczywiste powody, by kryć córkę, nie mówiąc już o tym, że do końca nie wie on o niektórych bezsprzecznie ustalonych przez śledczych lub ujawnianych w trakcie procesu przez świadków faktach. Perry Mason trzyma jednak fason w każdej, nawet najbardziej zaskakującej sytuacji, powodując niemałe zdziwienie u swojego przeciwnika, prokuratora Hale’a. Pomimo więc tego, iż o tym, że pani Adrian była feralnej nocy w domu zamordowanego, dowiaduje się w bardzo zaawansowanej fazie procesu („Każdy, kto wynajmuje prawnika i pozwala przygotować mu obronę na podstawie fałszywych przesłanek, postępuje głupio”), udaje mu się zapanować nad sytuacją i doprowadzić przed oblicze sądu istotnego, ale niechętnie współpracującego świadka, który w dodatku może być wykorzystany przez jego przeciwników z sali sądowej w rozgrywce dotyczącej etyki jego postępowania. Adwokatowi ostatecznie udaje się wyłowić ze wszystkich usłyszanych zeznań coś, co pozwoli na wiarygodną rekonstrukcję rzeczywistych wydarzeń w domu ofiary. Jednak same zeznania na nic by się zdały, gdyby wcześniej nie zebrano odpowiedniego materiału poszlakowego, który stanowi obiektywny punkt odniesienia dla wszystkich krętactw osób zamieszanych w sprawę. „Sprawa nerwowej żałobniczki” to kryminał do połknięcia w jedno popołudnie (i to niecałe). Pomimo tego, iż spora część akcji ma miejsce na sali sądowej, toczy się ona wartko i nie grzęźnie w prawniczych szczegółach czy w zawiłych mowach uczestników procesu. Zagadka kryminalna jest skonstruowana w sposób podchwytliwy i wciąga, chociaż czytelnik wie od samego początku, jak tragiczna noc wyglądała z perspektywy Belle Adrian i nie doszukuje się potwierdzenia jej winy na siłę. Skutkiem ubocznym tego jest fakt, iż unika też dzięki temu moralnego niepokoju, który mógłby być spowodowany poczuciem, że być może adwokat broni mordercy. Erle Stanley Garder zdecydowane pierwszeństwo w opisie przedstawionych wydarzeń daje dialogom, wciągającym nieustannie bohaterów w sytuacje wymagające prowadzenia przez nich rozmów. Jedynie zaniepokojona Belle na samym początku nie ma z kim porozmawiać o córce, która wciąż nie wróciła, potem już żaden z bohaterów nie zostanie sam nawet na krótką chwilę. Perry Mason jest jak zwykle pewny siebie aż do bólu, nie ma zbyt dobrego zdania o swoich rywalach i ostatecznie to jemu udaje się wychwycić ten jeden szczegół, dzięki któremu można zinterpretować cały materiał dowodowy zupełnie inaczej. Całość poprzedza stosowny spis osób biorących udział w dramacie, przy czym uwagę przyciąga sposób, w jaki zaprezentowani są bohaterowie cykliczni - autor musi w każdej powieści charakteryzować ich inaczej. W „Sprawie nerwowej żałobniczki” Erle Stanley Gardner zamieścił także dosyć osobisty, a jednocześnie bardzo pasujący do jego pracy i twórczości wstęp. Nawiązuje w nim również do wydarzeń opisanych w powieści. W pamięć szczególnie zapadają słowa „Materiał poszlakowy jest niezawodny, jeżeli jest kompletny. Złą opinię wyrobiła mu jego interpretacja”. Warto o tym pamiętać, nie tylko przy okazji czytania kolejnych kryminałów.

Gdybym miała określić jednym słowem tę książkę, napisałabym: brawurowa. Ale to stanowczo zbyt mało. Ja podczas czytania bawiłam się przednio. Nie dość, że zabawna, napisana z polotem, to jeszcze pełna odniesień do klasyki i w pewien subtelny sposób zachęcająca po sięgnięcie po nią. Bez wątpienia jedna z lepszych powieści, które ostatnio czytałam. Dziwią mnie niskie noty użytkowników LC.

Bardzo lubię i cenię twórczość sir Arthura Conan Doyle'a, więc z zainteresowaniem sięgnęłam po kontynuację przygód najsłynniejszego detektywa. Trochę obawiałam się, czy pan Estleman sprosta poziomowi narzuconemu przez twórcę Sherlocka Holmesa, ale - na szczęście (!) - nie zawiodłam się. Autorowi udało się stworzyć powieść utrzymaną w klimacie i stylu podobnym do dzieł dziewiętnastowiecznego pisarza. Ponieważ Estleman osią fabuły uczynił postać znaną z utworu Stevensona, podczas czytania nie towarzyszyły mi wielkie emocje, gdyż wiedziałam, kim jest doktor Jekyll i jak potoczą się jego losy. Nie odebrało mi to jednak przyjemności śledzenia skomplikowanego dochodzenia, jakie przeprowadzili niedościgniony Holmes i jego przyjaciel Watson. Najciekawsze były fragmenty opisujące słynną metodę dedukcji, w które powieść obfituje. Mamy tu też kilka brawurowych pościgów, które na pewno ubarwiają akcję. Polecam nie tylko miłośnikom detektywistycznej twórczości A. Conan Doyle'a, ale wszystkim, którzy lubią kryminalne zagadki oraz historie rozgrywające się w wiktoriańskiej Anglii.

Dla mnie ta miniseria opowiadań jest najlepsza. Opowiadania Ośmiorniczka, Własność pewnej damy, W obliczu śmierci i W Nowym Yorku. Z Ośmiorniczki i Własność pewnej damy zrobili jeden film o Bondzie, z W obliczu śmierci oddzielny film. Książeczka 100 stron, a gotowiec na dwa filmy. W 007 w Nowym Yorku jest świetny przepis na jajecznicę Bonda, w końcu udała mi się pyszna jajecznica, a całe życie usiłowałam zrobić porządne śniadanko.

W końcu uporałam się z tą cegłą! Nie chcę przez to powiedzieć,że była nudna i okropna ale niestety przez szkołę jakoś wypadły mi na nią prawie dwa miesiące. Książka była naprawdę świetnie napisana i zachwyciła mnie(pomijając gdzieniegdzie drobne błędy w wydruku). Historie co prawda były przedstawione tak jak w filmie ale w nim nie było ukazanych niektórych scen jak np. do czegoś doszło i czemu. W książce było to wszystko jasno wyjaśnione i po jej przeczytaniu będzie można lepiej zrozumieć filmy. Napisana była językiem prostym i pismo miała dość duże,co nie znaczy,że jest banalna.Wręcz przeciwnie. Naprawdę polecam

Tym razem jest to już ostatnia powieść o agencie 007 napisana przez Iana Fleminga - choć istnieją wątpliwości, co do jej autorstwa. Bond schwytany w ZSRR przez KGB przechodzi pranie mózgu, a jego nową misją jest zabójstwo M, szefa brytyjskich tajnych służb. Agent 007 - spoglądający na sprawy wywiadu z zupełnie innej perspektywy - wraca do Wielkiej Brytanii, gdzie nieskutecznie próbuje zrealizować swoje zadanie. M nie mogąc pogodzić się ze stratą swojego najlepszego agenta, po serii działań mających przywrócić Bondowi zdrowie, postanawia wysłać go na niemal samobójczą misję, która pozwoli stwierdzić, czy 007 wrócił do siebie lub da umrzeć mu w honorowy sposób. Jego zadaniem jest zlikwidowanie słynnego płatnego zabójcy, Francisco Scaramangi. W takich okolicznościach James Bond wyjeżdża na gorące Karaiby, aby wykonać misję, od której wszystko zależy. Książka przez pierwsze kilkadziesiąt stron trzyma naprawdę wysokie tempo, później akcja nieco zwalnia, jednak nie zmienia to faktu, iż fabuła ciągle dąży do przodu. Spowodowane może to być niewielką objętością książki, która sprawia wrażenie, iż powieść jest jednowątkowa, choć w rzeczywistości mieści w sobie ogrom różnych tematów. Czytając "Człowieka ze Złotym Pistoletem" miałem wrażenie, iż w pewnym sensie autor przewidział swoją śmierć. Mimo że (najprawdopodobniej) powieść ta nie planowana była jako ostatnia o agencie 007, Fleming zawarł w niej dużą dawkę nostalgii. Prócz charakterystycznych postaci przewijających się w serii o Bondzie, możemy znaleźć tu wiele nawiązań do poprzednich książek. Na pierwszą myśl przychodzą chociażby miejsca, w których rozgrywa się fabuła "Człowieka ze Złotym Pistoletem" i w których kilka powieści wcześniej miała miejsce akcja "Doktora No". W tej książce, o dziwo, nie dostajemy typowej "dziewczyny Bonda". Otrzymujemy za to pannę Mary Goodnight w nieco innym wydaniu niż widzieliśmy ją do tej pory. Było dla mnie miłym zaskoczeniem spotkać tą postać w większej roli, gdyż w poprzednich powieściach wprowadzała ona "powiew świeżości", a jej rozmowy z Bondem zawsze były ciekawym punktem w fabule; choć została ona przedstawiona czytelnikowi dopiero w powieści "W tajnej służbie Jej Królewskiej Mości", gdzie zastąpiła sekretarkę Bonda, Loelię Ponsonby. Francisco Paco "Pistolet" Scaramanga jest natomiast zwykłym czarnym charakterem, lecz na plus z pewnością zasługuje jego cięty język, który w pewien sposób skłania Bonda do bardziej przemyślanych docinek, dzięki czemu dialog czyta się z przyjemnością. Należy docenić również to, iż nie zostaje on przedstawiony nam jako kolejny "złol", który chce zniszczyć świat, a widzimy go jako płatnego zabójcę z widoczną determinacją i przemyślanym działaniem, choć w dalszej części książki zamknął się on niestety w ramach tajnych interesów dotyczących ogromnych pieniędzy. Wiele osób uważa, iż "Żyje się tylko dwa razy" mogło być udanym zakończeniem serii, a "Człowiek ze Złotym Pistoletem" jest jedynie niepotrzebną kontynuacją pozostawiającą w nas niedosyt. Myślę jednak, że powieść ta dołożyła swoją cegiełkę do serii, a mimo wszystko, gdyby Fleming faktycznie planował zakończenie przygód Jamesa Bonda (co wydaje mi się mało prawdopodobne) jest to bardzo dobre zakończenie. "Człowiek ze Złotym Pistoletem" zawiera w sobie (jak każda pojedyncza powieść o agencie 007) niepowtarzalny i unikalny klimat zostawiający w nas nutę sentymentu, a całość przede wszystkim spełnia swoją funkcję i daje nam rozrywkę. Muszę zwrócić uwagę, co do polskiego wydania książki. W tym przypadku, powieść po raz pierwszy nie została przetłumaczona przez świetnego Roberta Stillera. Fabułę na język Polski przełożył Jarosław Kotarski, który co tu dużo mówić, zrobił to w płynny sposób, jednak wykonał swoją pracę po prostu poprawnie. Zabrakło mi "paru słów od tłumacza", które zawsze na koniec książki serwował nam Robert Stiller. Można tam było znaleźć wyjaśnienie wielu fraz, które nie zostały objaśnione w powieści oraz ogrom ciekawostek, nie tylko (choć w dużej większości) o Jamesie Bondzie. Książkę czytałem w pierwszym nakładzie wydawnictwa Rzeczpospolita i, co do tej pory było raczej niespotykane, spotkałem się tu z wieloma błędami i literówkami. Nie licząc przestawionych liter w niektórych słowach, spotykamy się tu również z błędami rzeczowymi. Nazwisko Bonda kilkukrotnie zapisywane jest z małej litery czy jak już ktoś wśród recenzentów zauważył, podana jest błędna informacja co do okoliczności w jakich Felix Leiter stracił swoją rękę, co jest błędem jedynie w polskim wydaniu książki. Przedstawię również opinię co do, często podawanego w wątpliwość, autorstwa tej powieści. Jeśli chodzi o mnie uważam, że Fleming faktycznie napisał (choćby nawet częściowo) "Człowieka ze Złotym Pistoletem". Kiedy przyjżymy się całej sprawie, możemy spostrzec, iż autor miał w zwyczaju zaczynać pisanie każdej powieści o Bondzie zaraz po oficjalnym ukazaniu się poprzedniej książki na rynku - bądź zasiadał do maszyny do pisania nieco wcześniej - a sam okres twórczy zajmował mu niedługi okres czasu, bo zazwyczaj zamykał się w kilku tygodniach. "Żyje się tylko dwa razy", czyli poprzednia powieść o Jamesie Bondzie, ukazała się w maju 1964 roku, czyli na dwa miesiące przed śmiercią Fleminga. Zważając na objętość książki, która nie jest zbyt wielka (a jest nawet najkrótsza ze wszystkich o agencie 007), możemy dojść do wniosku, iż Fleming miał wystarczająco dużo czasu przed śmiercią, aby napisać powieść. Mówi się, że autor od pewnego czasu nie był w formie ze względu na zły stan zdrowia, który przekładał się na jego wydajność pod względem twórczym. W takim przypadku uważam jednak, iż powieść była chociaż po części napisana przez Fleminga, a jeśli jej nie skończył to zrobił to za niego jego bliski przyjaciel Kingsley Amis, który z resztą później kontynuował serię książek o Jamesie Bondzie wydając "Pułkownika Sun'a", a już na początku lat 60' opublikował materiały na temat agenta 007, którego uważał za świetny twór. Zbierając moje rozważania w całość, powieść jest godnym (choć nieplanowanym) zakończeniem serii! Z wyczekiwaniem patrzę na "Ośmiorniczkę", zbiór opowiadań finalnie domykający przygody Jamesa Bonda 007 spod pióra jego twórcy, Iana Fleminga.

123/130/2025 Wyzwanie LC sierpień 2025 – Z liczbą w tytule Stare ale wciąż dość jare. Poirot, Lupin, panna Marple, Maigret, Święty (był serial z Rogerem Moore’m), Holmes i jeszcze jeden, niejaki Dupin, bohater E.A. Poe’go. Zresztą ten Poe wydał mi się najsłabszy. „(…) kiedy wczesnym rankiem siedzieliśmy przy Baker Street nad szklanką whisky and soda (…)” Ze wstępu do opowiadania Agathy Christie: „Herkules Poirot obraca się najczęściej w kręgach angielskiej plutokracji (…)”

[...] —Więc nie zażądasz już, bym kiedykolwiek znów grała rolę medium? —Nigdy — odparł Raoul — chyba, że sama będziesz miała na to ochotę, jedynie od czasu do czasu dla starych przyjaciół… —Nie, nie — przerwała wzburzona. — Nigdy więcej. Grozi mi niebezpieczeństwo. Uwierz mi, że czuję to… wielkie niebezpieczeństwo. 𝐊𝐑𝐘𝐌𝐈𝐍𝐀Ł𝐘 𝐃𝐎 𝐏𝐎𝐏𝐎Ł𝐔𝐃𝐍𝐈𝐎𝐖𝐄𝐉 𝐊𝐀𝐖𝐘 ! ☕📖 Radiowa adaptacja klasycznego opowiadania Agathy Christie, którego akcja dzieje się w domu panny Simone, ma niezwykły i przerażający dar komunikowania się i potrafi nawiązać kontakt ze światem zmarłych, a nawet, kosztem własnego organizmu, wywołać na krótko cielesną postać zmarłego, sprawiania, że pojawia się z krwi i kości. Seanse są jednak okropnie wyczerpujące, więc Simone godzi się na ostatni – ma wywołać ducha Amelii – zmarłej córki madam Exe, podchodzi do niej w żałobie po córeczce, Simone niechętnie zgadza się na seans spirytystyczny, co przynosi przerażające skutki i następują pewne komplikacje... A wracając do źródła to "The Hound of Death" w polskim wydaniu nosi tytuł „Ogar śmierci”, którego pierwszym utworem na liście jest „Świadek oskarżenia”. ang. "The Witness for the Prosecution", występujący w oryginale jako siódmy kolejność pozostałych utworów została zachowana. Dla przypomnienia i do znudzenia powielam napiszę, że "Świadek oskarżenia" czyli w wersji angielskiej "The Hound of Death" jest to zbiór 12 opowiadań, które zawierają w swej tematyce zjawiska paranormalne. Autorka Agathy Christie napisała je w 1933 roku. Poruszane są tutaj między innymi takie sprawy jak obłąkanie, kilka osobowości, zdolności medialne, duchy i zjawy. Naprawdę pasjonująco opowiedziane. Szczególnie w wersji audio, której miałam okazję wysłuchać w formie Słuchowiska Polskiego Radia Adaptacja i reżyseria : Janusz Kukuła; Tłumaczenie : Grażyna Woyda; Czas trwania około 29 minut. 𝗪𝗬𝗞𝗢𝗡𝗔𝗪𝗖𝗬 : - Krzysztof Gosztyła - Narrator; -Andrzej Ferenz - Raoul Daubreuil, -Joanna Sobieska - Madame Exe, matka Amelie -Krystyna Królówna - Elise, służąca -Izabella Bukowska - Madame Simone Daubreuil. 𝗣𝗢𝗟𝗘𝗖𝗔𝗠 ! 𝗖𝗭𝗬𝗧𝗔𝗝𝗖𝗜𝗘 - 𝗦Ł𝗨𝗖𝗛𝗔𝗝𝗖𝗜𝗘 - 𝗔𝗚𝗔𝗧𝗛𝗘 𝗖𝗛𝗥𝗜𝗦𝗧𝗜𝗘 𝗭𝗔𝗪𝗦𝗭𝗘 𝗪𝗔𝗥𝗧𝗢 ! ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ 𝗗𝗟𝗔 𝗖𝗜𝗘𝗞𝗔𝗪𝗦𝗞𝗜𝗖𝗛 : Siedem utworów - Czerwony sygnał, Ten czwarty, Radio, Świadek oskarżenia, Tajemnica błękitnej wazy, Ostatni seans, SOS - ukazało się wcześniej, w latach 1924-27, na łamach brytyjskich i amerykańskich czasopism. POWSTAŁ RÓWNIEŻ FILM : Ostatni seans (ang. The Late Show) – amerykańska komedia kryminalna z 1977 roku w reżyserii Roberta Bentona. Zdjęcia kręcono w Los Angeles. Trwa 94 minuty. OBSADA : Art Carney – Ira Wells Lily Tomlin – Margo Sperling Bill Macy – Charlie Hatter Eugene Roche – Ron Birdwell Joanna Cassidy – Laura Birdwell John Considine – Lamar Ruth Nelson – Pani Schmidt John Davey – Sierżant Dayton Howard Duff – Harry Regan

Książka ta będąca zbiorem opowiadań i wierszy od fanów Sherlocka Holmesa z całego świata powstała w szczytnym celu - aby wesprzeć Undershaw Preservation Trust, czyli fundację mającą na celu uratować rezydencję Undershaw. Była ona domem sir Arthura Conan Doyle'a i popadła w ruinę. Większość opowiadań z tej pozycji jest taka sobie, ale znajdzie się parę ciekawszych jak np. "Sprawa błękitnego kryształowego flakonika" o tajemniczym morderstwie guwernantki z ciekawym narzędziem zbrodni, "Szalony pułkownik" gdzie pewien wojskowy rozpacza po śmierci syna, którego nigdy nie miał, "Sprawia morderstwa" o zbrodni w zamkniętym pokoju czy "Druga Opończa" o złowrogiej organizacji przestępczej. Jeśli chcecie poznać szczegóły zapraszam: http://www.kryminalgrozatajemnica.com.pl/2022/02/synni-detektywi-sherlock-holmes-czesc.html

"Ten czwarty" z cyklu The Hound of Death to jedno z ciekawszych opowiadań w dorobku Agathy Christie, które doskonale udowadnia, że mistrzyni kryminałów potrafi budować napięcie bez konieczności częstych morderstw. Fabuła opiera się na pozornie zwykłej rozmowie trójki znajomych, którzy spotykają się w pociągu i dyskutują o Felice — kobiecie posiadającej wiele osobowości, z których każda diametralnie się różniła. Kiedy nagle w ich rozmowę wtrąca się nieznajomy pasażer i zaczyna snuć własną, niepokojącą historię na temat Felice, opowiadanie zyskuje nowy wymiar. Choć trup nie ściele się tutaj gęsto, a akcja jest stosunkowo statyczna, Christie zręcznie wprowadza czytelnika w stan niepokoju. Każda kolejna wymiana zdań podsyca ciekawość, a atmosfera robi się coraz bardziej gęsta, mimo braku typowych dla autorki zbrodni. Umiejętność Christie do tworzenia intrygujących opowieści, opartych niemal wyłącznie na dialogach, sprawia, że Ten czwarty angażuje bez reszty, nawet bez dynamicznej akcji. Warto podkreślić, że to jedno z tych opowiadań, gdzie zagadkowa atmosfera i subtelne nawiązania do parapsychologii, w połączeniu z doskonale wykreowanymi bohaterami, sprawiają, że nawet prosta rozmowa zamienia się w fascynującą historię. Dla miłośników tajemniczych, nastrojowych narracji, Ten czwarty z pewnością będzie jedną z perełek w tym zbiorze.

Arsene Lupin zajmuje się sprawą morderstwa bogatego przemysłowca- Kasselbacha , który ukrył gdzieś tajemnicze listy mogące skłucić Anglię i Niemcy z Francją. Ma konkurentów w postaci francuskich tajnych służb i bezwzględnej grupy przestępczej. Jak zwykle u Maurica Leblanca pojawiają się tajne przejścia , porwania , nierozpoznany książę , przebieranki [ nie tylko główny bohater podszywa się pod kogoś innego ] . Chciałoby się powiedzieć: powieść płaszcza i szpady, chociaż w tym wypadku raczej cylindra i pistoletu. Jedna rzecz , którą zauważyłam już w poprzednich tomach , jest przykra- autor jest nieczuły na cierpienia zwierząt. Tym razem Lupin daje zatrute ciasteczko pięknemu , rasowemu psu , który należy do jego przeciwnika , po czym panowie niewzruszeni siedzą przy stole , żartując i śmiejąc się . Wrażliwość z roku 1910. Jak na powieści o Arsenie Lupin ta część jest dość realistyczna. Wiele się dzieje. Jeśli ktoś lubi takie nieco bajkowe klimaty , nie będzie się nudził.

Dzieci straszy się bajkami , dorosłych - ludźmi. A Maurice Leblanc straszy bajkami dla dorosłych. Arsene Lupin zamknięty pod koniec pierwszego tomu w więieniu, popisuje się sprytem . Bez więksego problemu porozumiewa się ze swoimi ludźmi, przyjmuje gości , wychodzi na zewnątrz. Na prośbę samego cesarza Niemiec zostaje odesłany do zamku Valdenz , by tam znaleźć tajne dokumenty. Działa dla cesarza , ale jednocześnie prowadzi własną grę- chce odzyskać dla Francji Alzację i Lotaryngię , które w tym czasie były ziemiami niemieckimi. Nic dziwnego , że Francuzi uważają go za bohatera narodowego. Niestety nic nie idzie gładko - mamy morderstwa , zawiedzioną miłość , zawiedzione nadzieje. kilka zwrotów akcji. Dużo się dzieje . Jeśli komuś nie przeszkadza brak realizmu , będzie się nieźle bawił.

"Biografia Hugh Lauriego i przewodnik po serialu" to w gruncie rzeczy solidne wprowadzenie do życiorysu oraz filmografii Hugh Lauriego, człowieka wszechstronnie utalentowanego i zdeterminowanego, ale ze skłonnościami do depresji. Druga część książki skupia się stricte na serialu Dr House i jego fenomenie. Otrzymujemy krótkie notki biograficzne pozostałych aktorów towarzyszących Hugh na serialowym planie, a także opisy wszystkich odcinków z trzech pierwszych sezonów. Z przyjemnością czytałam o wpadkach w danym odcinku, ale również o roli laski House'a czy tzw Gabinet diagnostyczny, zwracający uwagę na niuanse, które mogłyby nam umknąć podczas oglądania serialu. Miły dodatek dla fanów.

Młody zamożny człowiek, poznaje w podróży tajemniczego osobnika, który zaintrygował go dziwnym wyglądem i zachowaniem oraz jeszcze dziwniejszą opowieścią o sposobie bezkarnego uśmiercania ludzi. Kolejne przypadki zgonów utwierdzają Petera w przekonaniu, że ów dziwny mężczyzna macza palce w tragicznych zdarzeniach, a nawet jest głównym sprawcą.Peter postanawia rozpocząć śledztwo na własną rękę. "CZŁOWIEK KTÓRY WIEDZIAŁ JAK TO SIĘ ROBI".