Terapia

Czy 7 napisanych książek z gatunku kryminał/sensacja/thriller to dużo? Na tle innych ludzi piórka, a jest ich sporo, może nie, ale ja nigdy nie zwracam uwagi na ilość, Nade wszystko stawiam na jakość zaprojektowanej historii, a po tym względem Dorota Glica jeszcze nigdy mnie nie zawiodła. Przeczytałam do tej pory wszystkie jej powieści, nie żałuję poświęconego czasu. Na „Zatrutą przyjaźń” czekałam dość długo- wszystko dlatego, że książka ta była notorycznie wypożyczana. Zainteresowanie czytelnicze to dla mnie ważny znak. Wtedy uświadamiam sobie, że za znanym nazwiskiem pisarki stoi przede wszystkim wciągająca historia. Czy i tym razem tak właśnie było? Oczywiście, nie mam co do tego żadnych wątpliwości. Otrzymałam coś, co nie jest oczywiste, każdy detal ma znaczenie, a książka ta nie może zostać przeczytana w sposób powierzchowny. Warto się skupić i nierzadko otwierać usta ze zdziwienia. Fabuła książki została, nie bez przyczyny, ujęta w tak zwaną klamrę kompozycyjną. Początkowe wydarzenia mają miejsce w 2005 roku i na tej dacie bazuje zakończenie. Środek opowieści to natomiast lata pośrednie, dzięki czemu łatwiej nam zrozumieć intencje bohaterek. Szokujący wątek z zaplanowanym mordem w tle jest jednak zbudowany na zupełnie innych emocjach, konkretnie na bezgranicznej przyjaźni. Czy tak mocna próba owej przyjaźni była w stanie przetrwać? Warto się o tym przekonać, gdyż jest to świetnie skomponowany wątek. Polecam się z nim zapoznać, ale NIGDY nie przekładać jego znaczenia do prawdziwego życia odbiorców. Nie traktujmy go jak makabrycznej instrukcji obsługi, bardzo wszystkich o to proszę. Nie było chyba na świecie dziewczynek, które nie obiecywały sobie wiecznej przyjaźni, prawda? Dzwoń o każdej porze dnia i nocy, zawsze Ci pomogę- tak często mówimy. Ale czy nasze obietnice mają odzwierciedlenie w rzeczywistości, czy jednak są to słowa rzucone na wiatr? W nowej powieści Doroty Glicy musimy zwrócić uwagę na przyjaźń łączącą 2 główne postaci- Polę i Lenę. Ich przywiązanie do siebie przybiera dużo poważniejszy wymiar, ale ja nie mogę nic więcej zdradzić. Wszystko wyjaśnia się z każdym kolejnym rozdziałem, a w przypadku tej historii cierpliwość bardzo, ale to bardzo popłaca. Sama byłam zaskoczona końcem tej opowieści, nic nie okazało się być powtarzalne czy banalne. Autorka słusznie podkreśliła, że „jest to opowieść, która zaczyna się jak spokojna bajka, ale bajką nie jest.” Teraz, świeżo po lekturze, zgadzam się z tym stwierdzeniem w stu procentach. Już sam początek okazuje się mocno wciągający i zarazem szokujący, a czytelnicy zadają sobie pytanie: co się tu dzieje? Dlatego właśnie autorka, niczym po nitce do kłębka, prowadzi nas przez lata wielkiej, ale bardzo niebezpiecznej przyjaźni. To, co wydarza się w życiu Poli i Leny, nie może zniknąć z ich umysłów, nie ulega przedawnieniu. Czy przeciwieństwa się przyciągają? Dorota Glica słusznie uważa, że tak. Stwierdzenie to nie dotyczy tylko miłości, ale też szczenięcych lat głównych bohaterek. Pola, uważana za dzikuskę, jest mocno poniżana przez mieszkańców, jednak zaprzyjaźnia się z Leną- bogatą córką komendanta policji. Czy jest w ich relacji jakiś sens? Niczego więcej nie ujawnię, podkreślę tylko, że pieniądze nie zawsze mogą dać szczęście. Pisarka bardzo umiejętnie opisała też miłość to zwierząt, która dla mnie jest szalenie ważna i mocno działa na mą podświadomość. Psy czy koty także czują i należy im się szacunek i empatia. To one niejednokrotnie okazują się najlepszymi przyjaciółmi dla smutnego człowieka. Kto się o tym przekonał, na pewno to potwierdzi. Nie wiem, jak można być okrutnym wobec czworonogów, a poza tym- one umierają, a NIE zdychają! Mimo, iż „Zatruta przyjaźń” to powieść z mordem w tle, niektóre fragmenty rozgrzewają serce i odnoszą nasze rozumienie do cech powieści obyczajowych. Dzięki temu śmiało mogę uznać, że relacja Poli z jej babcią, a jednocześnie wychowanką, jest mądra, magiczna, empatyczna, wzruszająca, prawdziwa, nieprzesłodzona. W najnowszej powieści Doroty Glicy los bywa bardzo, ale to bardzo przewrotny. Nie mogę niczego zdradzić, ale historia ta to z pewnością nie piękna bajka, w której nie dzieje się nic złego. Wręcz przeciwnie- autorka doskonale pokazała nam, że przeszłość człowieka zawsze ma wpływ na jego późniejsze życie. Cóż, jak sobie pościelisz, tak się wyśpisz. Chyba tak można podsumować całą opowieść. Nie mam absolutnie nic do zarzucenia tejże powieści. Znajdowało się w niej wszystko, co powinien zawierać thriller, kryminał czy obyczaj. Zakończenie nie jest też oczywiste, co zwiększa ogólną ocenę. Czytanie powieści autorstwa Doroty Glicy nie będzie straconym czasem. „Zatruta przyjaźń” to perfekcyjny opis bardzo nieuczciwych działań policyjnych, jak też zawiłych brudów rodzinnych. Walorem jest też wygodny druk, który nie męczy oczu. Zatytułowane rozdziały dodają smaku całej opowieści i pobudzają ciekawość czytelnika. Polecam.

Miła i przyjemna historia. Jednak bardzo przewidywalna. Końcówki domyśliłam się już w połowie choć marny ze mnie Sherlock. Szybko się czyta. Opowieść z punktu widzenia mamy i taty fanie dawkuje napięcie i czytelnik nabiera chęci do dalszego rozwikłania zagadki😉

Przeczytałam za jednym podejściem, bo książka jest niedługa ale baaardzo wciągająca. Przeszywająca i straszna, autorka całkiem sprytnie wodzi czytelnika za nos. Lubię kiedy fabuła jak tak przewrotna, że nie wiem kto jest myśliwym a kto zwierzyną. Nie będę zdradzać fabuły, ale powiem Wam, że moją ulubioną bohaterką w tej historii jest Freja❤️. Polecam 👍

"Tutaj mieszka zło" to thriller psychologiczny, który łączy w sobie motyw nawiedzonego domu, rodzinnych napięć i powracającej traumy.   Punktem wyjścia jest tragedia sprzed lat, gdzie młoda matka, dotknięta psychozą poporodową, morduje swoje dzieci w dworku nad jeziorem. To wydarzenie staje się cieniem, który unosi się nad całą historią. Gdy posiadłość kupują Marta i jej mąż, wydaje się, że remont i nowy początek symbolicznie zamkną przeszłość. Nic bardziej mylnego. Najmocniejszą stroną powieści jest klimat. Dworek nie jest jedynie tłem, lecz staje się niemal osobnym bohaterem. Cisza nocą, odgłosy, które słyszy Marta, płacz niemowlęcia i śmiech dziewczynki, budują napięcie oparte bardziej na psychologii niż na dosłowności. Czy to nadprzyrodzone zjawiska, czy może echo traumy i lęków? Autorka długo pozostawia czytelnika w niepewności. Wątek wprowadzenia się Izabeli, siostry męża, dodaje historii drugiego dna. Konflikt między kobietami stopniowo narasta, a atmosfera w domu gęstnieje. Małżeństwo Marty zaczyna się kruszyć, a czytelnik coraz częściej zadaje sobie pytanie: gdzie kończy się klątwa miejsca, a zaczyna ludzka złość, zazdrość i frustracja? To powieść o relacjach, o rywalizacji, braku zaufania i o tym, jak łatwo manipulować czyimiś emocjami. Finał przynosi odpowiedzi, choć nie każdemu mogą one w pełni usatysfakcjonować. „Tutaj mieszka zło” to historia, która bardziej skupia się na napięciu między bohaterami niż na samej warstwie kryminalnej. Styl Sonii Rosy jest przystępny, ale sugestywny. Autorka nie epatuje brutalnością  zamiast tego operuje napięciem i emocjonalnym ciężarem sytuacji. Dzięki temu historia działa mocniej. To książka o kruchości poczucia bezpieczeństwa i o tym, jak łatwo można zatracić się w relacji, która zamiast dawać oparciem niszczy od środka. To także opowieść o tym, że zło nie zawsze ma potworną twarz. Czasem jest znajome. Bliskie. Uśmiechnięte. „Tutaj mieszka zło” to thriller, który nie krzyczy a szepcze. A ten szept długo zostaje w głowie.

Skończyłam na ten moment całą serię. Nie ukrywam wciągnęła mnie . Całość czytało sie lekko , bylam ciekawa jaki los czeka główna bohaterkę. Ta część akurat była trochę ¹naciągnięta, jeżeli chodzi o akcje . Jednak nie zniszczyło to dobrego wrazenia . Jestem ciekawa kolejnej części, ponieważ zauważyłam , ze jest. Zastanawia mnie jak mozna jeszcze pociągnąć cała historie . Polecam, czyta sie bardzo przyjemnie .

🫣 Bez bicia przyznaję, że początek mnie nie wciągnął i czekałam, aż się rozkręci. I się rozkręciło. I to tak, że potem była jazda bez trzymanki. 💄 Uważam, że bardzo ciekawie został wykorzystany tutaj motyw wczesnego wdowieństwa. Czy młodej wdowie wypada się ładnie ubierać, uśmiechać, opalać? Po raz kolejny autorka sięgnęła też po motyw damskiej przyjaźni z całą jej toksycznością. Kłamstwa i sekrety mnożą się tu na potęgę. 🎡 Po pierwszej spokojnej części kolejne są jak karuzela, pełna przemocy, strachu i walki o oddech. Z jednej strony trzymasz się, bo boisz wypaść, a z drugiej czujesz się coraz gorzej.

"I pa­mię­taj: nie można de­fi­nio­wać swo­je­go życia przez pry­zmat gor­szych chwil. Dzię­ki nim mo­że­my do­ce­nić te szczę­śli­we." Kornel Malicki to najpoczytniejszy w kraju reportażysta. Jego umierająca żona Gabi wymaga specjalistycznej opieki. Marcel umieszcza ją w klinice, a sam wynajmuje kwaterę w pobliskiej agroturystyce. Choroba żony nie jest jedynym powodem, dla którego wybiera akurat to miejsce. Zależy mu, by rozliczyć się z własną przeszłością, choć ścisłej chodzi o dokonanie zemsty za porzucenie we wczesnym dzieciństwie. Intrygę skrywa pod płaszczykiem wyjaśnienia sprawy "Króliczków proboszcza". Marcel to niemal czterdziestoletni mężczyzna, którego kręgosłup moralny jest potrzaskany. Momentami zdaje się, że nigdy go nie posiadał. Ciężko się dziwić poznając jego historię krzywd z pierwszych lat życia. To on jest tytułowym porzuconym dzieckiem. Początkowo nie kibicowałam Marcelowi w realizacji planu, jednak z biegiem wydarzeń zaczęłam trzymać kciuki za powodzenie akcji. Im więcej przeszkód napotkał, tym bardziej chciałam, żeby jego plan się powiódł. Ciężko mi było polubić bohatera, ale też nie sposób przejść obok obojętnie. Trudno też podważyć solidną motywację bohatera. W powieści następuje kilka zwrotów akcji, ale jeden zmienia całkowicie optykę na to, co się wydarzyło. Spotkałam się w literaturze z tego typu plot twistem, ale nie spodziewałam się, że właśnie w tę stronę pójdzie fabuła. Bardzo mi się podobała ta powieść, głównie przez emocje, jakie wywołała i przez moje negatywne odczucia w stosunku do głównego bohatera, którego chęć zemsty zaślepia tak bardzo, że umierająca żona i cierpienie córki schodzi na dalszy plan. Paradoks.

Kolejny audiobook, świetnie się słucha. Ciekawa historia pełna niewiadomych. Nikomu nie można ufać . Główna bohaterka miota się , gubi się wśród różnych mylnych tropów. Pomimo tego, że dosyć szybko domyśliłam się zakończenia głównego wątku, jednak i tak dobrze się bawiłam podczas słuchania. Ciekawe pokazanie ludzkiej natury. Ile jesteśmy poświęcić w imię mamony? Do czego jesteśmy zdolni, aby ukryć prawdę?

Najnowsza powieść królowej thrillerów domestic noir to kryminał z duszną atmosferą thrillera psychologicznego. W Krakowie zostaje zamordowana szanowana ginekolożka, żona znanego dziennikarza muzycznego. Sprawą zajmuje się komisarz Julia Kosela. Na miejscu śledczy znajdują pewno krwi denatki i na tym tropy się kończą. Brak odcisków mordercy, nikt nic nie widział, nikt nic nie słyszał. Sprawa wygląda na taką, która wkrótce zostanie umorzona i trafi do archiwum. Po wielu dniach bezowocnego śledztwa niespodziewanie następuje przełom w sprawie. Czyżby zabójca okazał się tak nieostrożny i już niedługo trafi za kratki? W cieniu toczącego się śledztwa działa ktoś, kto swój wzrok używa do niecnych czynów. Jest sprytny, cierpliwy, niepozorny i śmiertelnie skuteczny. Czy to możliwe, że drogi obu spraw wkrótce się skrzyżują? „Wzrok. Zwodnicze zmysły” to pierwsza część nowego cyklu Magdy Stachuli. Autorka stworzyła interesującą fabułę, która wychodzi poza utarte schematy. Mamy wątek kryminalny, skrupulatne śledztwo, pokaznie procesów, jakie zachodzą podczas jego prowadzenia. Autorka nie bała się wejść w struktury mundurowych i rzeczowo przedstawiła ich działania. Z drugiej strony w powieści znajdziemy wiele emocji oraz dreszczyk niepokoju typowy dla thrillera. Lubię takie hybrydy. Zawsze gwarantują moc wrażeń i przyspieszone bicie serca. Magda zdecydowała się na narrację w dwóch płaszczyznach; teraźniejszość i przeszłość. Pierwszą poznajmy dzięki głównej narracji, a tą drugą za sprawą narracji zamordowanej. Powieść zyskuje na tym, ponieważ wiele rzeczy wiemy jeszcze przed śledczymi i zawsze czuję ten dreszczyk ekscytacji, że ja już mam tę wiedzę i z ciekawością obserwuję ich poczynania. Czy szybko połączą sznurki, czy jednak będą krążyć i błądzić? Cieszę się, że autorka postanowiła wykreować zwykłych bohaterów. Nie są idealni. Mają swoje słabości i niosą ze sobą bagaż doświadczeń. Dokonują lepszych i gorszych wyborów. Mamy tych stojących na straży prawa, a także takich, którzy nie mają do końca czystych intencji. Taka różnorodność postaci uważam za duży plus, tym bardziej że w książce nie występuje wielu bohaterów, więc każdy wysepek, każdy zły wybór wzbogaca fabułę. Magda w powieści świetnie nawiązała do tytułu. Wychodzi na to, że nie możemy bezwzględnie wierzyć własnym zmysłom. Nie wszystkie jest takie, na jakie wygląda, zmysły potrafią zwodzić. Polecam ten tytuł z całego serca. Uwielbiam pióro Magdy i każda napisana przez nią historia, pochłania mnie bez reszty. Tym razem nie było inaczej. Nie mogłam się od niej oderwać do ostatniej strony. Liczę na rychłą kontynuację. Jestem ciekawa, jakichkolwiek wyborów dokonała Julia i czy wyjdzie jej to na dobre.

Małgorzata Węglarz – Moja Lubię, kiedy autorzy wydają różne gatunki i dają się poznać czytelnikom z szerszej perspektywy. Tak jest z @poestmortem, autorką, którą dotychczas znałam ze świetnych reportaży, jak np.: „Jak usunąć wujka z podłogi?”. Od zeszłego roku wydała ona jednak trzy powieści. Na pierwszy ogień poszła „Moja”, która zbiera naprawdę dobre recenzje, więc poprzeczkę postawiłam jej naprawdę wysoką. Zaczyna się od płonącego domu, w którym na progu stoi dziewczyna. Zaniedbana i skrajnie przerażona, jakby bała się wyjść. Nie wie ona, kim jest i jak się nazywa. Jest pewna jednego – on będzie zły, że wyszła i ukaże ją za nieposłuszeństwo. W sprawę zostaje zaangażowana psycholog Barbara, której życie wywróciło się do góry nogami, po zaginięciu córki 20 lat temu. Za wszelką cenę chce pomóc Mojej, gdyż w przypomina jej ona utraconą Polę. Jak odzyskać wspomnienia dziewczyny? Jak straszna przeszłość kryje się w jej umyśle? I najważniejsze pytanie – Kim jest Moja i kim jest tajemniczy on, który w pełni przejął jej wolność i podporządkował swojej woli? „Moja” to świetnie napisany thriller psychologiczny, który już od pierwszych stron przyciąga uwagę czytelnika. Jest to historia, która w niezwykle realistyczny sposób ukazuje wręcz paraliżujący strach głównej bohaterki, która została poddana tak permanentnej manipulacji, że sama nie wie, kim jest i w pewien sposób boi się dowiedzieć prawdy o swoim życiu. Te sceny, kiedy ma ona wspomnienia z przeszłości, w stopniowy sposób odkrywają przed czytelnikiem prawdę, ale do ostatniego momentu nie wie on, jak bardzo popieprzona jest tajemnica, która skrywa się w pamięci Mojej. Cieszę się, że mimo iż wydarzenia opisywane w tej książce są fikcją literacką, to autorka wplotła w nie wątek fundacji ITAKA, która od lat zajmuje się poszukiwaniem osób zaginionych. W końcu chyba niemożliwe jest, by ktoś zniknął tak kompletnie bez śladu, więc zawsze powinno się szukać i nie poddawać. Podsumowując, książka ta jest niezwykle mroczna, tajemnicza i w przerażający sposób ukazuje ludzkie okrucieństwo. Kim jest on, można łatwo wydedukować, ale ostateczne zakończenie jest otwarte, więc z niecierpliwością wyczekuje kontynuacji. 10🔥/10

„Oziębłość” Jolanty Żuber to powieść, która uderza przede wszystkim klimatem – chłodnym, zdystansowanym, momentami wręcz emocjonalnie surowym. Już sam tytuł dobrze oddaje ton całej historii: mamy do czynienia z opowieścią o relacjach międzyludzkich, które zamiast ciepła niosą napięcie, niedopowiedzenia i wycofanie. Autorka skupia się na psychologii postaci. Bohaterowie nie są jednowymiarowi – przeciwnie, często irytują swoją biernością czy zamknięciem, ale właśnie to czyni ich wiarygodnymi. Dobrze przedstawione , jak brak komunikacji i tłumione emocje potrafią zniszczyć nawet najbliższe relacje. Nie ma tu łatwych rozwiązań ani „happy endów” podanych na tacy. „Oziębłość” to książka raczej dla czytelników ceniących literaturę psychologiczną i refleksyjną niż dla tych, którzy szukają dynamicznej fabuły. Zostawia po sobie pewien niepokój i skłania do myślenia – co w tym przypadku wydaje się zamierzonym efektem.

Pierwsze spotkanie z twórczością tej autorki i WOW to za mało powiedziane... Świetna fabuła, super poprowadzony wątek kryminalny! Całą książka trzyma świetnie w napięciu, retrospekcje i zmienny punkt widzenia bohaterów wprowadza dodatkową dozę ciekawości... Jeśli lubicie książki trzymające w napięciu i snuć teorie kryminalne to TA książka jest zdecydowanie dla Was! Dziękuję @kryminalnatalerzu za możliwość udziału w tym bt... Kolejny raz dzięki twoim bt trafiam na książkę, po którą sama bym nie sięgnęła a okazuje się strzałem idealnie w moje czytelnicze gusta 😃 #booktour #kryminał #motyw #kryminałnatalerzu #bt

Śmiem twierdzić, że bohaterki pana Mossa, to chyba przyciągają samych świrów. Kończę dziś serię Liceum Freuda i uważam, że ta część jest najlepsza. Podobała mi się najbardziej. Poznajemy historię Grety, młoda matka i mężatka, przytłoczona domowymi obowiązkami i niekochana przez męża tyrana. Podziwiam ją za odwagę, ponieważ w końcu powiedziała: dość! Jednakże nie zamierzam pisać o skutkach tej decyzji. ,,W ciężkiej dla wszystkich podróży życia nie godzi się własnych ciężarów na cudze barki zwalać” - Adam Mickiewicz. Gardzę takimi postaciami jak Wiktor i Darek, w moim mniemaniu to nie mężczyźni, ale zwykłe miernoty. To samo mogę powiedzieć o Konradzie. Wspomnę też o tym, co mnie przeraża. To przekracza ludzkie pojęcie, czego można dokonać przy użyciu sztucznej inteligencji-to jest chore. No i osobiście uważam, że nic nie przebije człowieka, jako rozmówcę. Botom mówię nie! Tak naprawdę człowiekowi jest potrzebny drugi człowiek, jakaś bratnia dusza. Przytoczę słowa znanego wszystkim znachora: ,,Nie brak dobrych ludzi na świecie. Ale zawsze ciężko jest nie mieć nikogo naprawdę bliskiego". Ważnym tematem jest wątek Mai i jej problemy. To druga główna bohaterka. Dzieci i dorośli myślący o samobójstwie, to osoby, które cicho wołają o pomoc. Książka ważna, ponieważ porusza temat prób samobójczych, zadawania krzywdy i hejtu. Normalni ludzie nie niszczą innych. Czyż nie lepiej, zamiast kopać się po kostkach, znaleźć wspólny język lub zrobić coś pożytecznego? Choćby cele społeczne?! Pewnie, że lepiej. Jeśli natomiast nie idzie się wzajemnie dogadać, to po prostu warto nie wchodzić sobie w drogę. ,,Proszenie nie oznacza jedynie siły jednostki: to siła całej grupy, którą wzajemne wsparcie łączy i zbliża jak żadne inne doświadczenie. Społeczności, które kooperują, są po prostu mocniejsze – bo nikt nie jest w stanie stawić czoła życiu w pojedynkę, wygrywamy tylko we współpracy z innymi" - Małgorzata Musiał Książka wyśmienita, pożarta w dwa dni albo i nawet jeden? Jeśli zsumuję ilość tych godzin, które poświęciłem na przeczytanie. Rewelacja. Bardzo polecam.

Lubicie jeździć na ryby ? 😁 Pierwsza styczność z twórczością autorki a na dodatek z debiutem, który w moich oczach wypadł rewelacyjnie! Cała historia wciąga niczym wir. Styl pisania Pani Kaliny lekki, co sprawia, że jak już wpadniesz, to ciężko wyjść. Już od samego początku mamy mocne wejście. Sprawa odnalezienia sprawcy poprowadzona znakomicie. Czuć w książce gęsty i tajemniczy klimat. Czytając, ciągle myślałam, kto się przyczynił do całej tragedii. Głównym motywem jest śmierć pięciu osób znalezionych nad łowiskiem, bez znacznych śladów na ich ciałach, to już grubsza sprawa i zagwozdka. Powieść także opowiada o ogromnym bólu po stracie najbliższych, żałobie i radzeniu sobie z nową rzeczywistością. Lubię książki, które pokazują prawdziwe emocje, wydarzenia z życia bohaterów, które działają jak lustro, odbijając się na naszej psychice. Zakończenie, zaskakujące, którego się nie spodziewałam.😳🔥 Moim zdaniem ta książka zasługuje na ogromną uwagę. Osobiście bardzo polecam i czekam z niecierpliwością na kolejną powieść autorki.❤️

Miałam dylemat, na ile ocenić tą książkę. Historia ciekawa, zakończenie mnie zaskoczyło, czułam emocje podczas zagłębiania się w historię. A jednak czegoś mi zabrakło. Bardzo ciężko było mi się wkręcić na początku w wydarzenia - całość wg mnie rozkręciła się dopiero gdzieś w połowie, ale za to trzymała w napięciu już do końca. Dwie wcześniejsze powieści autorki oceniam wyżej. Tutaj jest lekki zawód.

Świetna książka! Lena jest sąsiadką, która z jakiś niezrozumiałych (chyba nawet dla siebie) powodów zaczyna mieć obsesję na punkcie swoich nowych, starszych sąsiadów. Ma swoje problemy w życiu osobistym, a jednak bardziej interesują ją problemy Marielle i Henrego. Ta cała historia dzieje się w 2ch rzeczywistościach: w 1999 roku i w 2024. Czy Lena mogła poznać Marielle 25 lat temu?

Jestem na nie, a nawet na tak ;) Czyli – pomysł dobry, prowadzenie fabuły też i niby powinnam być zadowolona z lektury, ale… no właśnie. Nie do końca wiem co mi się nie podobało, narracja, sposób pisania, nie wiem, ale od początku w czytaniu cały czas coś mnie uwierało. Na pewno zbyt teatralne zbrodnie, lecz nie takie rzeczy czytałam, choć kamykiem sporym w tym uwieraniu było. Szczerze powiedziawszy nie chce mi się zastanawiać nad tym co to jeszcze może być. Jak kiedyś jeszcze coś autora przeczytam to może wtedy wyklaruje się o co mi chodzi, albo problem zniknie.

Jeden z lepszych thrillerów jakie czytałam! Trzymający w napięciu, nieodkładalny. Od razu jesteśmy wprowadzeni w temat. Jest tajemniczo, ale dynamicznie. Nie ma tu zbędnych opisów, przydługich "wprowadzeń", od razu jesteśmy wrzuceni w wir wydarzeń. Żaden bohater nie jest tu wprowadzony przypadkowo, każdy finalnie odgrywa jakąś rolę w tej zagadce. Matka głównej bohaterki Mackenzi, autorka bestsellerowych thrillerów ginie po nieszcześliwym upadku na spacerze. Czy to aby na pewno był przypadek? Jaką tajemnicę skrywają rodzice Mackenzi? Czy dziewczynie uda się dojść do zatajanej przez lata prawdy? Ta książka tak mnie wciągneła, że 2 długie wieczory i doszłam do ostatniej strony :)

To nie jest lekka książka. To opowieść o rodzinie, tajemnicach i traumie, która wraca po latach. Dwie siostry, jedno wydarzenie i przeszłość, której nie da się tak po prostu zostawić za sobą. Autor świetnie buduje napięcie i stopniowo odkrywa kolejne elementy układanki. Nic nie jest tu oczywiste, a każda strona tylko podsyca ciekawość i zmusza do snucia własnych teorii. To historia o tym, jak jedno wydarzenie potrafi zmienić wszystko… i jak długo jego konsekwencje mogą trwać. PS. Mały minus za bardzo drobny druk – chyba czas na nowe okulary 😅 Na szczęście dokończyłam w formie audiobooka.

Jeśli lubicie nieoczywiste książki, to powinniście do niej zajrzeć. Podczas czytania po raz pierwszy nie mogłam odnaleźć w treści kobiecego pióra, a nawet powiem wam więcej, wciąż miałam wrażenie jakbym czytała książkę Czornyja a nie pani Cedlerskiej. Autorka jest jedną z moich ulubionych, autor zresztą też, ale naprawdę gdyby mi ktoś powiedział, że jednak prawowitym autorem jest Czornyj, spokojnie bym w to uwierzyła. Teraz fani autora po prostu mogą na spokojnie zapoznawać się z piórem tej autorki, bo i ona ich zachwyci:-) Pomimo zapewnień, że nie ma tu nic ordynarnego, to jednak uważam, że niech lepiej przeczytają ją osoby pełnoletnie. Mamy tu motywy gwałt* na różnorakiej skali, więc po co wcześniej kojarzyć sobie uczucie zbliżenia z czymś, co rzuca się traumą na całe życie. W kwestii psychologicznej, mamy tu bardzo rozbudowaną skalę. Praktycznie każda postać jest tutaj pokerową twarzą, a kiedy wchodzi się na tematy dla nich mniej wygodne, ucinają je. Każdego razu jednak zdradzają coś więcej, więc rozbudza to ciekawość, bo wychodzi na to, że sekrety niekoniecznie są w pozytywnym zakresie. Tak naprawdę każdy jest tutaj skrzywdzony, tylko nieraz chyba na własne życzenie. Rozumiałam, kiedy przeszli w życiu prawdziwe piekło, tylko później jakby sami je przeciągali wchodząc w układy, które tylko im szkodziły. Często powtarzają czego chcą, ale oddają się siłą przeszłych myśli i wydarzeń przywołując tylko większy ból. Oczywiście nie zabraknie też tutaj tej głównej akcji jaką jest śmierć młodej kobiety. By bardziej zrozumieć co się wydarzyło i z czym się mierzyła, mamy też opowieść z jej perspektywy, która niby niepozorna ale również miała bagaż doświadczeń, które poznamy. Ciekawym podejściem było to, że nie ważne kto jaki wykonywał zawód, choćby nawet prawy, to jednak były to postacie z krwi i kości o potrzebach, które poznajemy. Nie szanowało bądź potępiało się ich za to kim byli, tylko jacy byli, od ich wnętrza. Dając im cechy człowiecze czuliśmy jakbyśmy ich znali, więc ciekawiły nas wydarzenia do których dochodziło. W treści znalazłam coś takiego, co zgubnie może nakierować osoby działające na Instagramie. Opisane było, że im większa drama i hejt, tym większe zasięgi. To nie idzie w zgodzie z prawdą i myślę, że kto już jakiś czas działa w tych mediach wie, że to będzie odwrotny skutek. Hejterzy są blokowani, bo jest coś takiego jak sprawiedliwość zbiorowa, choć patrząc na czas wydania książki i pisania jej, rozumiem takie spostrzeżenia:-) Książka według mnie jest do polecenia, bo pokazuje jak działają ludzie z problemami oraz ci, co z nimi przebywają. Na bazie złego zachowania czytelnik widzi i poprawnie wybiera sposób działania w określonym temacie. Zatem to nie tylko thriller kryminalny, ale również nauka życia, bo choć temat dla niektórych jest straszny, to jednak dotyczy wielu ludzi, nie tylko kobiet. Druk jest tutaj duży, są przerywniki i treść, która hipnotyzuje do końca trzymając nas w objęciach niepewności. Z tej właśnie strony uważam, że warto ją polecić:-)