Tajemnica niebieskiego kufra

Powieść, która niesie pozytywny ładunek emocjonalny, która pokazuje, że nawet w najtrudniejszych sytuacjach życiowych nie należy się poddawać, bo dobro, które ofiarujemy, wraca do nas ze zdwojoną siłą. Najważniejsze są przyjaźń, otwarcie na potrzeby innych, zrozumienie i przełamanie swojego lęku. Czy akcja "Miej serce" przypomni mieszkańcom, jak kiedyś żyli blisko siebie, jak sobie pomagali i dbali o siebie nawzajem? Czy idea niesienia bezinteresownej pomocy to tylko puste nic nie znaczące slogany? Czy może wręcz przeciwnie? Na te i inne pytania znajdziemy odpowiedź na stronach powieści "Uliczka aniołów".

Jakże aktualna w swej wymowie powieść. Wprawdzie jej fabuła osadzona jest w realiach drugiej wojny światowej, jednakże przedstawione sytuacje, zachowania bohaterów, ich sposób radzenia sobie z rzeczywistością, w której przyszło im żyć mogłyby się okazać bardzo podobne. Dodatkowo doceniam to, że treść pozbawiona jest patetyzmu i w prosty sposób odnosi się do podstawowych wartości. Jednocześnie nie deprecjonuje ich znaczenia. I ten wątek listów...

Świetna książka, która trochę naprostowała moją historyczną ignorancję w niektórych kwestiach dotyczących II Wojny Światowej. Autor stworzył barwnych bohaterów, z których każdy ma swoją rolę i dobrze reprezentuje pewien aspekt swoich czasów, zarówno w latach wojennych, jak i późniejszych. Akcja dzieje się na dwóch płaszczyznach czasowych: w 1942 i 1986 roku, przez co możemy obserwować jakie zmiany nastąpiły w bohaterach i ich otoczeniu. Fabuła zaskakuje, szczególnie zakończenie. Postawa głównego bohatera jest niejednoznaczna, niełatwa w interpretacji i sporo mnie nauczyła o tym jak postępować słusznie w obliczu niesprawiedliwości.

Książka, która otula ciepłem i nadzieją, choć temat, który porusza, jest bardzo poważny. Dzieciństwo 12 letniej Cecylii, nie było szczęśliwe ani spokojne. Choroba psychiczna matki i uciekający od problemów domowych ojciec, było jej codziennością. Po tragicznej śmierci matki, wyjeżdża z cioteczną babką na południe Stanów i stara się poradzić sobie z trudnymi wspomnieniami i wypartymi emocjami. Wielkim wsparciem są silne, niezależne czasem ekscentryczne kobiety, które ją otaczają w domu i sąsiedztwie. Lato spędzone w Savannah, pomaga napisać nowy rozdział w jej, "Księdze Życia", a czytelnikowi dodaje otuchy. Książkę czyta się szybko, lecz nie jest to lektura, o której równie szybko się zapomina. Polecam.

„Dom z pyłu i snów” to powieść obyczajowa, ale nie z gatunku takich zupełnie lekkich, wakacyjnych historyjek: ta należy do nieco poważniejszych. Rzecz dzieje się na Krecie blisko 100 lat temu, w latach 30-tych minionego stulecia, ale z bohaterami dochodzimy do czasów II wojny światowej i z jej okrucieństwami również się zmagamy. Posłowie to rok 1972: tu dowiadujemy się, jak po wojnie potoczyły się losy bohaterów tej powieści. To opowieści o Evadne (nazywanej Heavenly), młodej Brytyjce, której mąż, Hugh, będący dyplomatą zostaje wysłany do pracy w Ambasadzie Brytyjskiej w Atenach. Na Krecie, w małej wiosce niedaleko Sitii, znajduje się w kompletnej ruinie dom, w którym mieszkali przodkowie Hugh. Małżonkowie wyjeżdżają na Kretę i mimo koszmarnego stanu domu Heavenly od pierwszego niemal ujrzenia popada w zachwyt nad wszystkim, co ją otacza: nad sielskością życia w wiosce, ale i nad wizjami co do domu: małżonkowie zamierzają przeprowadzić jego remont. Życie w wiosce toczy się powoli: poznajemy jej mieszkańców, z którymi małżonkowie się zaprzyjaźniają, poznajemy zwyczaje i problemy, nieraz ogromne, dnia codziennego. Poznajemy również role i miejsce kobiety w społeczności kreteńskiej końca lat 30-tych minionego wieku. Życie w wiosce toczy się swoim torem: ludzie rodzą się i umierają, a cała Europa coraz głośniej mówi o wojnie i dla wszystkich staje się wkrótce jasne, że wojna jest nieunikniona. Hugh zostaje wezwany do Aten, by tam w ambasadzie pracować, Heavenly pozostaje na Krecie, z którą czuje się bardzo już związana. Sama zajmuje się odrestaurowaniem domu, sama zatrudnia pracowników i sama negocjuje warunki. W tym co robi ogromnie wyróżnia się w gronie wioskowych kobiet. Początkowo radzi sobie dość słabo, bo szczególnie mężczyźni nie widzą w niej partnerki do rozmów: jest przecież kobietą, ale w końcu zauważają, że to nieco inaczej wychowana i pochodząca z innej społeczności Angielka - i to zmienia jej sytuację oraz pozycję. Heavenly dużo wnosi do wioski: organizuje punkt szkolenia z udzielania pierwszej pomocy, o czym nikt w wiosce nie ma pojęcia, oraz uczy chętne dzieci angielskiego. Listy od Hugh nadchodzą coraz rzadziej, samotna Heavenly zaczyna dostrzegać mężczyzn w wiosce i patrzeć na nich nieco inaczej niż na początku. W Europie wybucha wojna, rozszerza się i na teren Grecji. Początkowo w mieszkańcach wioski tli się nadzieja, że Kreta zostanie ocalona, ale staje się inaczej. Powieść napisana jest jako opowieść dwóch kobiet: Heavenly oraz Rodianti (nazywanej Anti), miejscowej kobiety wydanej w bardzo młodym wieku za mąż w ramach praktykowanych wówczas małżeństw aranżowanych, z którą Heavenly się zaprzyjaźnia. I tak zmieniają nam się narratorki: każda z nich wprowadza nas w swój świat, ale ten świat w części staje się wspólny dla nich obu. Poprzez karty tej powieści splatają nam się ich losy i możemy również zobaczyć, jak każda z kobiet ze swojego poziomu odbiera część tych samych zdarzeń, które przypadają im w udziale. Czterysta trzydzieści stron liczy ta powieść, ale przeczytałam ją prawie jednym tchem. Ogromnie podoba mi się pokazana Kreta lat 30-tych ubiegłego stulecia: nawet z tą całą biedą, pomieszkiwaniem w jaskiniach, praniem ubrań w strumieniu, zapachem wszędzie rosnących różnorakich ziół, wreszcie z takim prostym pojmowaniem niektórych kwestii. To wcale oczywiście nie oznacza, że chciałabym w tej rzeczywistości żyć i w tej wiosce zamieszkać oraz, że wszystko, co wówczas miało miejsce jestem gotowa zaakceptować, o nie! Wielokrotnie burzyła mi się krew i to jeszcze zanim wojna na Kretę dotarła. Dziś w wioskach kreteńskich możemy zobaczyć nadal odmienności i wyobraźmy sobie jak życie musiało tam wyglądać blisko 100 lat temu. Ale zręcznie to wszystko nam podane, na tyle zręcznie, że powieść czyta się bardzo przyjemnie. Oczywiście kiedy na Krecie pojawiają się Niemcy, nic już nie jest takie samo: kiedy czytamy o pacyfikacji wiosek, rozstrzeliwaniu Kreteńczyków i całym okrucieństwie z wojną związanym, doznajemy innych odczuć, ale taka przecież rzeczywistość wojenna. I jeszcze jedna rzecz: według mnie okładka książki „Dom z pyłu i snów” zupełnie do tej treści nie pasuje: jest po prostu zbyt banalna. Ta okładka to wielki minus, a mnie przykro, że muszę to powiedzieć. I za minus (nie wiem komu przypisany: autorce czy osobie, która tekst przełożyła) uznać muszę popijanie na Krecie rakii… Rakija na Krecie drażni, niestety.

Mam co do tej książki mieszane uczucia będąc gdzieś w połowie książki twierdziłam ,że mi się nie podoba ,lecz po jej ukończeniu stwierdzam ,że nie była taka zła .Główna żeńska postać była dla mnie irytująca nie rozumiałam jej zachowania ale po skończeniu książki stwierdzam ,że mi jej szkoda .Książka ukazuje relacje dwojga ludzi ,która należy do toksycznych.Alfred był postacią ciekawa ,dziwną i zarazem przerażającą.Wiele sytuacji w książce były ciężkie do zrozumienia i bardzo dziwne .Książka momentami mnie dłużyła i niektóre fragmenty były dla mnie mało interesujące.Myśle ,że mogłabym polecić tą książkę ,lecz należy brać zachowania głównych bohaterów a zwłaszcza Dorothei pod duży nawias .

Wojna i miłość, miłość i wojna to moje ulubione tematy powieści.W tym przypadku tak się nie stało. Gdyby to była moja pierwsza w źyciu przeczytana ksiąźka wychodziłabym z podziwu " po co wogóle czytać ksiąźki? po co się tak męczyć ? " Z okładki " Miłość rozdarta przez wojne, wojna pokonana przez miłość " Mnie pokonał styl pisania, częste powtarzanie tych samych wyraźeń, tych samych myśli.To znaczynie do końca pokonał mnie język autorki, bo skończyłam czytać ale chyba za głupia jestem.

Letni domek Marcia Willet - opowieść o mieszkańcach Rezydencji, do której przynależy też letni uroczy domek, który odgrywa w tej powieści dużą rolę. Bohaterowie tej powieści reprezentują różne pokolenia. Jedni są związani ze sobą więzami krwi, a inni to przyjaciele domu. Mamy tu też pisarza Marta i jego siostrę Im, którzy wychowywali się jako sieroty w domu właścicieli opisanej przez autorkę posiadłości. Pisarz Matt odgrywa w tej powieści niebagatelną rolę. To on odkrywa zaskakujące losy swoich rodziców i skrywaną przez nich wielką tajemnicę, która ma na jego osobowość duży wpływ. Pisarka przedstawia w tej opowieści portrety psychologiczne bohaterów o niebanalnej osobowości. Polecam tę książkę. Czyta się ją bardzo przyjemnie, chociaż losy bohaterów czasem bywają bardzo smutne, a nawet tragiczne. Prawie każda z przedstawionych tu osób ma swoje sekrety. Uważam, że pozycja ta to dobra angielska literatura. Koniecznie przeczytajcie.

Porywająca opowieść o zdradzie ,miłości rozgrywająca się w dziewiętnastowiecznym Londynie.Życie przedstawione w powieści to życie ludzi biednych i tych bogatych chwyta za serce aż łezka kręci się w oku.Przedstawione są opisy wiktoriańskich zwyczajów związanych z pochówkiem ,żałobą.Dla mnie kontrowersyjny wydaje się pomysł stworzenia rodziny która wzbogaca się na śmierci innych Polecam.

Ponieważ zbliżam się powolutku do wieku jednej z głównych bohaterek książki, to właśnie ten wątek najbardziej mi się podobał. Dopiero od niedawna (może dlatego, że społeczeństwo się starzeje ?) uznaje się prawo osób starszych do uczuć, marzeń, a nawet planów. Cieszę się, że żyję w takich czasach. Mogę rozwijać swoje zainteresowania, podejmować nowe wyzwania, zmieniać się - jakież to wspaniałe. Przyjmujemy to jako normę, a przecież nie zawsze tak było. Książka niesie przesłanie o tym, aby wykorzystywać każdą szansę, nie stać w miejscu w oczekiwaniu na koniec.

Przyjemna książka. Ktoś kto kocha te wyspowe klimaciki od razu się rozkocha w tej książce. Historia nie jest szczególnie zaskakujące, ale bardzo sympatyczni bohaterowie i ich dzieje sprawiają, że czuje się emocje. Warto przeczytać dla takiego rozluźnienia. Polecam.

Do tej publikacji lepiej nie zabierać się, jeśli ktoś ma słabe nerwy. Nie jest może (w moim odczuciu) napisana aż nadto brutalnie. Paradoksalnie autor potrafił trudne rzeczy przekazać w taki sposób, że da się to wszystko przyjąć i przeczytać, ale i tak włos się jeży na głowie, że w dzisiejszych czasach handluje się dziećmi i zmusza je do prostytucji. Autor perfekcyjnie pokazał, że obok naszego cywilizowanego, postępowego i teoretycznie wolnego świata istnieje zupełnie inna rzeczywistość, którą trudno ogarnąć rozumem. Polecam tę książkę - myślę, że poszerza horyzonty i uwrażliwia na ludzkie cierpienie.

O tym, żeby nie wybiegać za daleko myślą w przód. Główna bohaterka ma męża, troje nastoletnich dzieci, prowadzi firmę ogrodniczą, w której zatrudnia nielegalnych emigrantów z Meksyku (wątek ciekawy, choć praktycznie nie eksplorowany w książce) i wiedzie takie zupełnie zwyczajne, bardzo uporządkowane, lecz nie pozbawione problemów życie, które w pewnym momencie załamie pod wpływem pewnych bardzo dramatycznych wydarzeń. Po samym tytule wiadomo już, czego się mniej więcej spodziewać. To jest amerykański wyciskacz łez z całym dobrodziejstwem inwentarza. Chyba już trochę wyrosłam z tego gatunku - wyczuwam w nim często jakiś fałsz i skłonność do korzystania ze schematów fabularnych idących linią najniższego oporu, ale mam z tą książką też trochę inny problem. Ona jest tak trochę dziwnie skonstruowana. W książce jest dosłownie jedno ważne i bardzo dramatyczne wydarzenie, które dzieje się mniej więcej w połowie (swoją drogą, kogoś tu srogo poniosło z tym pomysłem). Początek, choć widać w nim próby budowania napięcia, jest umiarkowanie ciekawym zapisem dość przypadkowych scenek rodzajowych z codziennego życia przeciętnej rodziny. Za to po punkcie kulminacyjnym książka nie ma już niczego do zaoferowania poza chlipaniem w garść. Nie jest to książka, która wyróżniałaby się czymś szczególnym z natłoku podobnych.

"Altana" Mary Nichols to książka obyczajowa i romans z historią w tle. Helen, moda, piękna arystokratka, której mąż walczy na froncie 1 wojny światowej, niespodziewanie zakochuje się w kanadyjskim żołnierzu bywającym w ich angielskiej posiadłości. Owocem ich krótkiego acz płomiennego związku jest dziecko. Chcąc ukryć wstyd i hańbę swojej córki, rodzice Helen zmuszają ją do oddania małej Oliwii. Losy Helen i jej nieślubnego dziecka ponownie splatają się podczas kolejnej wojny światowej a na światło dzienne wychodzą skrywane od lat tajemnice i niedopowiedzenia. Niezwykle ciekawa, wciągająca fabuła, interesujące postaci, barwnie i wiarygodnie przedstawieni mieszkańcy Beckbridge, małej wioski pod Londynem, gdzie toczy się akcja powieści. I obie wojny światowe, które są niby tłem ale w sposób znaczący wpływają na losy bohaterów książki. Bardzo polecam ❤️

Kalifornia, gaje oliwne i pięć pokoleń kobiet z rodziny Kellerów. Ich dom daje poczucie bezpieczeństwa, spokoju. Pozwala uciec od tego, co przytłacza. Pozwala nabrać sił. A mieszkające w nim na co dzień i wracające tu przedstawicielki rodu, niejednokrotnie mają za sobą trudne przeżycia lub aktualnie znajdują się na życiowych zakrętach. 
Pięć kobiet i ich historie zamknięte w pięciu rozdziałach składających się w spójną całość.
Piękna opowieść o relacjach, o sile drzemiącej w bohaterkach, o ich mądrości życiowej, ale i przywarach, słabostkach. Napisana z pewnym dystansem, ale też z poczuciem humoru.

Książkę czytało się dobrze ,ale... bez żadnego napięcia i bez wypieków na twarzy. Historia czterech kobiet bardzo ciekawa ,ale... taka nie realna(choć sama z chęcią zamieszkałabym w takich" Kasztanach"). Powieść lekka i przyjemna gdyby...nie zakończenie.,ale jak sam tytuł nam sugeruje-Nic nie trwa wiecznie.

Ta historia jest osadzona na emocjach. Autorka w niesamowity sposób kreśli je przed nami słowami i tym co pomiędzy nimi. Jest to opowieść o miłości, która zmienia się w obsesję, i jako taka staje się brzydka, odrażająca, wypaczona. Jest to opowieść o strachu, który odbiera zdolność myślenia, który zniewala i pęta, aż w końcu stawia pod ścianą. Ale jest też i pięknie. Jest to opowieść o człowieczeństwie, o zrozumieniu bez słów, o uczuciu, które może się zrodzić nawet i na zgliszczach, i jest wtedy silniejsze i prawdziwsze niż wszystko inne. Jest to opowieść o pięknej miłości matczynej, która jest motywacją do podjęcia działań i przełamania zaklętego kręgu przemocy. Książka niewielkich rozmiarów, mieści w sobie ocean silnych wrażeń i doznań. Daje do myślenia i nie pozostawia obojętnym, od początku do dramatycznego końca. Zdecydowanie polecam.

Ostatnia książka tego lata okazała się bardziej interesująca niż się zapowiadała. Początki były lekko nużące i skłaniały jedynie do przemyśleń na temat tego czy warto brać urlop wychowawczy i poświęcać się w pełni wychowaniu dziecka czy lepiej jednak wrócić do pracy. Każda matka, jak sądzę, ma podobny dylemat. Jeśli raz spróbujemy życia zawodowego, ciężko z niego całkowicie zrezygnować. To nie oznacza wcale, że nie kochamy swoich dzieci. Kiedyś kobiety zajmowały się tylko rodzeniem i wychowywaniem potomstwa i to było dla nich normą. Potem niektóre zaczęły domagać się innych przywilejów i tak narodził się feminizm. Obecnie musimy niejako pogodzić rolę matki z rolą kobiety pracującej. Motyw lalek przewija się przez całą powieść. Jest to coś innowacyjnego, nie spotkałam do tej pory w żadnej książce takiego studium lalek. Przyznam, że było to ciekawe i intrygujące dla mnie. Sama powieść zaczęła robić się jeszcze bardziej ciekawa, gdy pojawiła się postać Marzeny i jej zbioru lalek. Podobała mi się ta powieść, choć z początku miałam do niej sceptyczne podejście.

Niezwykła opowieść o życiu pewnego pokolenia rodziny. Trochę mało stron na opis tak wielu rzeczy,jakie zdarzyły się rodzinie. W pewnym momencie ma się wrażenie,iż zdarzenia przyspieszają. Chciałoby się,aby by bardziej opisane,ale może to tylko wrażenie po Złym Tyrmanda.