Sztukamięs ze szlachtuza. Nieopowiedziana historia mięsa

Reportaż, który przyciąga przede wszystkim swoją konstrukcją i bohaterkami. Największą siłą tej książki są właśnie bohaterki. Ich odwaga, determinacja i niezwykła siła charakteru robią ogromne wrażenie. To postacie z krwi i kości, nie pomnikowe, lecz prawdziwe, z emocjami, wyborami i konsekwencjami tych wyborów. Dzięki temu czytelnik może nie tylko poznać ich historie, ale też poczuć ich wewnętrzną siłę i niezłomność. Reportaż czyta się z przyjemnością , bo autorka umiejętnie łączy tło historyczne z osobistymi losami kobiet. Powstaje z tego opowieść nie tylko o konkretnych osobach, lecz także o kobiecej odwadze, solidarności i sile, która potrafi ujawnić się w najtrudniejszych momentach.

Bardzo ciekawa, ale pozostaje niedosyt: trochę brakuje mapek o rejonach opisywanych (już nie pamiętam wszystkiego ze szkoły;). Rozmowy z epspertami cenne: można przestać się bać zalania Bałtykiem wybrzeża, ale równocześnie zacząć sie obawiać sytuacji, gdy znane miejsca przestaną istnieć w wyniku sztormów i wymywania plaż. Zdecydowanie za malo zdjęć, omawiane gatunki roslin sa pokazane na rycinach, kub może bardziej grafikach, bardzo ładnych ale nie ma mowy by rozpoznać jakiś gatunek ptaka czy rośliny, zwłaszcza jak sie nie jest specjalistą. Lubię pana Kruszewcza a jego gawędziarski ton przebrzmiewa w całości. Książka warta czasu i uwagi.

Nie rozumiem, skąd takie oceny. Książka naprawdę dobra. Po niej polecam przeczytać Welewetkę Stasi Budzisz i Sagę Darii Kaszubowskiej. Są też kryminały/thrillery w których kaszubska tożsamość się pojawia (Profilerka: Jastre Molskiej i "Jo" Szymona Grota). A książka Słomczyńskiego jest naprawdę ciekawa dla kogoś, kto się Kaszubami i kaszubskimi traumami nie interesował.

Autorka opisuje prostytucję poprzez dostępne źródła, w tym również powieści z przełomu wieków. Bo pozycja wbrew podtytułowi nie dotyczy tylko XIX wieku, ale również początku XX.  Nie jest to łatwa pozycja do czytania. Całość podana w sposób dość naukowy, dość dużo danych statystycznych, z bogatymi źródłami. Oparte zarówno na źródłach naukowych jak i na literaturze. Znalazłem pewną nieścisłość: dziewczyna "zatruła się sublimatem, czyli chlorkiem sodu". Sublimat to chlorek rtęci a chlorek sodu to sól kuchenna. Oczywiście solą też można się zatruć. 

Nigdy nie miałam okazji czytać podobnej książki. Autor, pod pretekstem obiadu w rzymskiej restauracji La Carbonara, podejmuje się opisania historii świata z perspektywy czysto kulinarnej. Opisy kolejnych dań, jedzonych w restauracji, stają się pretekstem do przedstawienia wielu ciekawostek na temat poszczególnych składników, takich jak zboże, oliwa, wino, cytryny. Można się dowiedzieć m.in. co ma wspólnego Marcin Luter z masłem, Cosa Nostra z cytrynami oraz gdzie znajduje się najprawdopodobniej najstarszy gaj oliwny na świecie. Ponadto, autor wspaniale oddał magiczną, niepowtarzalną atmosferę Wiecznego Miasta i opisał niemało ciekawych restauracji, które z pewnością przetestuję przy okazji kolejnej wizyty we włoskiej stolicy. Nawiązania do sztuki, historii, zabawne anegdotki z życia osobistego autora (notabene znanego szefa kuchni) - po prostu pyszna lektura!

Rozdziały, w których Polacy opowiadają swoje historie były ciekawe, ale te bardziej teoretyczno - historyczne okazały się dla mnie niestrawne, więc część z nich całkiem pominęłam. Warto przeczytać tę książkę, szczególnie teraz, kiedy w usa toczą się dramy związane z nielegalnymi imigrantami. Dzięki niej można lepiej zrozumieć ich sytuację i jak w ogóle doszło do tego, że przez tyle lat nie byli w stanie załatwić formalności.

Idealne proporcje dla reportażu, który preferuję. Osobiste zaangażowanie autora i jednocześnie duży, merytoryczny research. Umiejscowienie w historii z uwzględnieniem specyfiki regionu. Sporo wizerunków ludzi, którzy te specyfikę po wojnie tworzyli np pierwsi osadnicy, pisarze związani z tym regionem, ludzie zajmujący się rybołówstwem na różnych poziomach ( dla mnie osobiście bardzo interesująca była postać Leszka Goździka -legendy 1956 roku z warszawskiego FSO a potem bardzo zasłużonego dla Świnoujścia). Dodatkowy plus dla autora za umiejętność połączenia realizmu z pokazywaniem ludzi wartościowych i godnych upamiętnienia.

Po przeczytaniu tej książki dowiecie się, m.in, że z czasu II wojny światowej i ogólnie nazizmu w tamtych czasach, nie odnaleziono żadnej książki oprawionej w ludzką skórę. To samo tyczy się czasów rewolucji francuskiej, gdzie po badaniach wszystkie okazały się fejkami, a oprawy były głównie z końskiej skóry. A ogólnie w książce ciekawe historie książek autentycznie oprawionych w ludzką skórę, jak i tych, które po badaniach okazaly się zwierzęcą.

Dzieje Kaliningradu to jedna z najbardziej zdumiewających opowieści w powojennej panoramie Europy. Paulina Siegień w swojej książce „Miasto Bajka. Wiele historii Kaliningradu” podejmuje się zadania niemal niemożliwego: próbuje zrekonstruować tożsamość miejsca, które zostało brutalnie wymazane, a następnie nadpisane radzieckim pismem. Moja ocena to mocne 7/10 – to reportaż erudycyjny, pełen czułości dla detalu, choć momentami pozostawiający niedosyt w kwestii twardej analizy politycznej. Historia obiektu badań Siegień to opowieść o radykalnym zerwaniu. Przez wieki był to pruski Królewiec (Königsberg) – miasto Kanta, hanzeatycka perła i serce niemieckiego Wschodu. Rok 1945 przyniósł jednak totalną anihilację: naloty dywanowe, krwawy szturm Armii Czerwonej i ostateczną decyzję Stalina o stworzeniu tu najbardziej wysuniętej na zachód placówki ZSRR. Niemieccy mieszkańcy zostali wysiedleni, a na ich miejsce przyjechali ludzie z najdalszych zakątków imperium, zasiedlając ruiny, których początkowo nie potrafili, a wręcz nie chcieli pokochać. Podejście Pauliny Siegień do Kaliningradu jest unikalne – autorka nie patrzy na miasto jak turystka czy chłodny analityk. Jako wieloletnia obserwatorka regionu, traktuje Kaliningrad jak żywy organizm, pełen blizn i fantomowych bólów. Jej metoda to „archeologia pamięci”: Siegień skrupulatnie grzebie w warstwach tynku, szuka pruskich cegieł pod radzieckim betonem i podsłuchuje rozmowy mieszkańców, którzy sami często nie wiedzą, czy czują się bardziej Rosjanami, czy specyficzną kastą „Kaliningradczyków”. Autorka prowadzi nas przez labirynt paradoksów. Poznajemy historię Domu Sowietów – betonowego potwora zbudowanego na ruinach zamku, który nigdy nie został ukończony, stając się trwałym symbolem porażki systemu. Czytamy o „poszukiwaczach bursztynu”, o kulcie Kanta, który stał się paradoksalnym patronem rosyjskiej enklawy, oraz o młodych ludziach marzących o Europie, a żyjących w zmilitaryzowanej strefie. Najważniejsze wnioski płynące z tej lektury to: Tożsamość nie znosi próżni: Nawet najbardziej brutalna próba wymazania przeszłości sprawia, że wraca ona jako legenda, „bajka” lub kicz. Architektura to polityka: Siegień pokazuje, jak budynki, wśród których żyjemy, kształtują naszą lojalność i poczucie przynależności. Pamięć jest wyborem: Mieszkańcy selektywnie wybierają elementy pruskiej historii, by nadać swojej codzienności głębię, której nie oferuje postradziecka szarość. Duszna atmosfera enklawy Recenzję dopełnia opis dusznej atmosfery, którą Siegień oddaje po mistrzowsku. Kaliningrad to miasto-wyspa, otoczone granicami NATO, przesiąknięte lękiem przed izolacją i jednoczesną dumą z bycia „specyficznym”. Ta duszność to zapach mokrego betonu, dymu z kominów i morskiej soli, ale też psychiczna klaustrofobia życia w miejscu, które dla Rosji jest „dalekim Zachodem”, a dla Zachodu – „groźnym Wschodem”. Książka zachwyca stylem i głębią dokonanych badań. Siegień ma rzadki dar pisania o wielkiej historii przez pryzmat prozy życia. Brakujące punkty wynikają jednak z pewnego niedosytu w analizie współczesnej sytuacji geopolitycznej – autorka skupia się na „bajkowości” i nostalgii, czasem nieco uciekając od brutalnej roli Kaliningradu jako militarnego „pistoletu” przystawionego do skroni Europy. Mimo to, jest to bez wątpienia najlepszy polski portret tego niezwykłego miasta. „Miasto Bajka” to zaproszenie do świata, który teoretycznie nie powinien istnieć, a jednak trwa w najlepsze. Paulina Siegień udowadnia, że Kaliningrad to nie tylko kropka na mapie, ale fascynujący eksperyment na żywej tkance historii.

Książka Kazimierza Bema „Amerykańskie milionerki” to fascynujący wgląd w czasy tzw. Gilded Age, czyli wieku pozłacanego, kiedy to fortuny rosły szybciej niż drapacze chmur w Nowym Jorku, a amerykańskie dolary zaczęły kupować europejskie tytuły szlacheckie. Autor, z precyzją historyka i zacięciem socjologa, kreśli portret kobiet, które nie chciały być jedynie ozdobą salonów, lecz stały się realnymi architektkami transatlantyckich relacji kulturowych. Publikację oceniam na mocne 7/10 – to lektura obowiązkowa dla fanów „Pozłacanego wieku” czy „Downton Abbey”. Głównym wątkiem książki jest zjawisko „dollardresses” – bogatych amerykanek, takich jak Consuelo Vanderbilt czy Jennie Jerome (matka Winstona Churchilla), które w poszukiwaniu prestiżu wychodziły za mąż za zubożałych brytyjskich arystokratów. Bem świetnie pokazuje transakcyjny charakter tych związków: Amerykanki wnosiły gigantyczne posagi, które ratowały dachy przeciekających zamków, w zamian otrzymując herby i miejsce w najwyższej socjecie starego kontynentu. Autor nie ogranicza się jednak do plotek; analizuje, jak ten napływ świeżej krwi i kapitału zmienił skostniałą strukturę brytyjskiej klasy wyższej. Największym atutem publikacji jest rzetelność faktograficzna. Kazimierz Bem wykonał tytaniczną pracę archiwalną, wyciągając na światło dzienne listy, pamiętniki i rachunki, które pokazują drugą stronę medalu – samotność w wielkich posiadłościach, zderzenie purytańskiej etyki pracy z europejską dekadencją oraz trudną walkę o podmiotowość w świecie zdominowanym przez mężczyzn. Styl Bema jest lekki, erudycyjny i pełen dyskretnego humoru, co sprawia, że przez kolejne rozdziały płynie się z dużą przyjemnością. Dlaczego jednak siedem, a nie komplet punktów? Momentami autor zbyt mocno zagłębia się w szczegóły genealogiczne, co może nieco nużyć czytelnika mniej zaznajomionego z koligacjami klanów Astorów czy Vanderbiltów. Zabrakło mi też nieco szerszego spojrzenia na milionerki, które nie wyjechały do Europy, a budowały potęgę filantropijną w samych Stanach Zjednoczonych. Co znajdziesz w tej książce? Kulisy wielkich fortun: Jak powstawały majątki, które trzęsły światem. Psychologia sukcesu i porażki: Czy tytuł księżnej był wart milionów dolarów? Obraz epoki: Świat, w którym konwenans był ważniejszy niż szczęście. „Amerykańskie milionerki” to rzetelne studium ambicji, które pokazuje, że pieniądze mogą kupić zamek, ale rzadko kupują przynależność. To opowieść o kobietach, które stały się mostem między nowym a starym światem.

Zaskakująca, chwilami pogodna, ale głównie poruszająca. Napisana pięknym, żywym językiem. Odkrywa bolesny, zupełnie dotąd nieopowiedziany aspekt życia popularnej ikony. Bardzo wpisuje się we współczesny dyskurs o tym, jak jest postrzegane ciało kobiety, jak jesteśmy uwięzione w kreowanych przez media wzierunku, jak sie rozjeźdżamy w naszych wyobrażeniach na temat wyzwolenia kobiet.

Ciekawie o przemyśle modowym, czyli o tym dlaczego ubrań jest wszędzie tak przerażająco dużo i z kazdym dniem jest ich coraz więcej i więcej, aż jesteśmy nimi zasypywani. Oraz o tym kto i w jaki sposób się na tym bogaci. Autorka opisuje też rożne pomysły na zrównoważoną modę, podejmowane przez producentów, większych czy mniejszych, którzy może i mają szczytne cele, nie podważam tego, ale tak w sumie to tez nakręca produkcje kolejnych ubrań. I funkcjonowanie kolejnych firm produkujących ubrania. Tak jak pomysły np na samodzielne drukowanie ubrań, czy wielkie wypożyczalnie ubrań, o których też pisze, nie są przecież, tak naprawdę, żadnym zrównoważonym działaniem, a jedynie nowym sposobem zarabiania na ubraniach, niszą do wykorzystania.

Zbiór krótkich tekstów gazetowych o tematyce doraźnej, interwencyjnej, obyczajowej, sensacyjnej, bohaterskiej, bandycko-napadalskiej. Większe fragmenty poświęcone strażakom i wdowom 11.09, rzeźni, więzieniu, barom. Nie ma szału, ale nie ma wstydu jakby sugerowały wcześniejsze opinie. Proza użytkowa bez pretensji. Gdyby takie ukazywały się w Głosie, Expresie, Gazecie... nie miałbym nic przeciwko. Niemniej jest to najsłabsza wydana w PL pozycja autora. Szukając dalszych odniesień bliżej LeDuff'owi do Karoliny Sulej (Wszyscy jesteśmy dziwni) niż Olivii Laing (Miasto zwane samotnością). Powiedziałbym też, że to taki NYC HC, piguły prosto w twarz, trochę też jak opowieści Vinniego Stigmy z jakiś filmowych dokumentów.

" Wystarczyło nieco ponad tysiąc dni, by w podlubuskim miasteczku po dawnych mieszkańcach pozostał tylko zryty przez poszukiwaczy złota cmentarz, zamieniona w szalet synagoga, splądrowane domy i dwadzieścioro troje ocalałych, z których żaden nie chciał tu zostać."

Książka pasjonująca!!! Warto jednak może zacząć, że „Pionierki. Maria Czaplicka i nieznane bohaterki antropologii” to polski przekład książki Frances Larson, wydanej w anglojęzycznej wersji pod tytułem "Undreamed Shores: The Hidden Heroines of British Anthropology". Ciepło jest myśleć o Marii Czaplickiej, jako polskiej antropolożce, ale prawda jest taka, że nie dane jej było w tej roli zaistnieć. Larson proponuje wielowątkową biografię — w rzeczywistości zbiorowy portret pięciu kobiet — które na przełomie XIX i XX wieku łamały akademickie bariery, wyruszając w teren i dokumentując kultury dalekie od ówczesnych centrów wiedzy. Autorka rekonstruuje zarówno ich odkrywcze wyprawy, jak i codzienne zmagania z uprzedzeniami, brakiem funduszy i akademickim mizoginizmem. Siła tej książki polega na zręcznym połączeniu reportażu i analizy: dostajemy barwne fragmenty z podróży (od Wyspy Wielkanocnej po Syberię), fragmenty listów i dzienników, a także kontekst intelektualny — jak wyglądała antropologia w Oxfordzie tamtego czasu i jakie role w niej przypadały kobietom. Narracja jest żywa, miejscami reporterska, co sprawia, że lektura nie nuży nawet wtedy, gdy autorka omawia zawiłe debaty naukowe. Larson nie idealizuje bohaterek — pokazuje ich ambicje, ambiwalencje i słabości — ale też umiejętnie podkreśla, jak ich odkrycia i obserwacje często wyprzedzały ówczesne paradygmaty. Centralną postacią rozdziału poświęconego Syberii jest Maria Antonina Czaplicka — Polka, która zdobyła dyplom z antropologii na Oxfordzie, poprowadziła ekspedycję nad Jenisej w 1914 roku i została pierwszą kobietą wykładającą antropologię na tej uczelni. Larson przywołuje zarówno jej rzetelne badania nad szamanizmem i życiem ludów syberyjskich, jak i trudne okoliczności — wojna, choroby, izolacja. Biograficzne szkice o Czaplickiej wzbogacone są o cytaty z jej popularnego pamiętnika "My Siberian Year", co nadaje opowieści intymny wymiar. Larson nie ogranicza się do heroicznej anegdoty o „pierwszych kobietach”, lecz stara się zrozumieć mechanizmy ich wykluczenia i późniejszego zapomnienia — dlaczego męskie nazwiska (np. Malinowskiego) weszły do kanonu, a inne zostały zapchnięte na margines. Autorka pokazuje, jak instytucjonalne praktyki, sieci patronatu i zasoby finansowe kształtowały historię dyscypliny; kobiety, mimo wkładu, miały często mniej szans na rozwój stabilnej kariery akademickiej. Ten krytyczny wymiar czyni z książki ważny głos w debacie o rewizji historii nauki. Jeśli chodzi o konstrukcję i styl — Larson pisze przystępnie, miejscami błyskotliwie, z talentem do portretowania osób i miejsc. Nie jest to jednak monografia naukowa - brakuje tu głębszej metodologicznej refleksji nad etnografią tamtego okresu czy systematycznego wykorzystania zapisków archiwalnych w tej skali, jakiej spodziewaliby się historycy nauki. Dla czytelnika zainteresowanego historią antropologii i biografiami podróżników książka będzie świetna, dla specjalisty — co najwyżej interesujący punkt wyjścia do dalszych poszukiwań. W opisie Marii Czaplickiej Larson zręcznie łączy źródła anglojęzyczne z literaturą polską i angielską, akcentując zarówno jej naukowe osiągnięcia (m.in. "Aboriginal Siberia"), jak i tragiczny koniec życia. Czaplicka, której badania nad szamanizmem i kulturą ludów północnej Azji miały znaczenie pionierskie, doświadczyła jednocześnie chronicznego braku finansów i wsparcia — elementów, które Larson interpretuje jako symptom większych strukturalnych problemów wobec kobiet w nauce. Dla polskiego czytelnika dodatkowym smaczkiem jest fakt, że tekst Larsona zwraca uwagę na miejsce Czaplickiej między badaczami światowej klasy — nie jako egzotycznej wyjątku, lecz jako badaczce, której prace wciąż mogą inspirować. Tłumaczenie na język polski (wydawnictwo Znak) czyni tę historię bardziej dostępną dla odbiorców, którzy chcą zmierzyć się z własnym kanonem naukowym i pamięcią kulturową. Podsumowując: Larson napisała angażującą książkę — równocześnie hołd i krytyczne spojrzenie na „nieznane bohaterki” antropologii. To lektura, która uczy i prowokuje do rewizji znanych narracji o przeszłości nauki.

To kolejna książka tej autorki i równie ciekawa jak „Wróżąc z fusów”, teraz w reportażu przedstawia miasto, z którym jest związana. Zabiera nas po ciekawych zaułkach dawnej Smyrny. Zaprasza do spotkania z interesującymi ludźmi, tam mieszkającymi. Już tytuł sugeruje, że jest to miasto otwarte, można by pokusić się o stwierdzenie najbardziej europejskie ze wszystkich miast tureckich. Według autorki miasto jest bardzo demokratyczne i wolne od nacjonalizmów, gdyż jak mówi jeden z jej rozmówców „tam, gdzie do głosu dochodzi nacjonalizm, trudno o porozumienie. Ludzie wolą czarno-białą wersję historii, oni źli, my dobrzy. A potem się dziwią”. Książka może być ważnym uzupełnieniem przewodników turystycznych, dla tych, którzy jednak chcą zwiedzić Turcję i trzecie co do wielkości miasto. Osobiście polecam

Tak naprawdę tego typu "nie-przewodnik" mógłby powstać o każdym innym mieście. Tak to czuję ja, mieszkanka małego miasteczka, które też ma swoje nieoczywiste miejsca i tajemnice. Dla mnie ta książka Grażyny Plebanek jest głosem w sprawie historii Konga i jego kolonizatorów. Wychowując się za żelazną kurtyną nie miałam bladego pojęcia o barbarzyństwie zachodniego świata. Znałam tylko to związane z obu wojnami, na nim zostałam wychowana. Jest mi wstyd. Wstyd za białego człowieka, który - w ponoć cywilizowanym świecie - nadal stawia się wyżej od innych nacji. Zresztą o czym tu mówić, jeśli europejskie kobiety białych ludzi dopiero od niedawna posiadają prawo głosu i mogą o sobie decydować. Żądza władzy i chciwość - wiecznie żywe. Może odbiegłam od tematu, ale wierzcie mi, nie jednym ta książka wstrząśnie. Ze mną to zrobiła.

No trochę nie doczytałem, że to o południowych Włoszech, a nie samym Rzymie, to mnie pół książki niezbyt interesowało. Zbiór dość randomowych artykułów o różnych problemach południowych Włoch. Te o Rzymie całkiem ciekawe, o różnych brudach, problemach, zaniedbaniach miasta, mieszkańców, polityków.

Autor przedstawia w swojej książce historię swojej rodziny w różnych okresach od cesarstwa po współczesność, co jest dla niego pretekstem by opowiedzieć jednocześnie o historii Śląska. Zręcznie wplata dzieje rodowe w wielkie wydarzenia które dotykały tego regionu, te dwa światy się wzajemnie przenikają i przez to ta niby osobista podróż autora staje się podróżą wspólną Ślązaków. Książka jest bardzo gorzka, pełna wielu trudnych tematów, tabu, przemilczanych historii Ślązaków. Zdecydowanie warto

Bardzo przyjemny reportaż o historii i kulturze słowackiej. Po trochu o wszystkim, taki skompresowany podręcznik. Ciekawy właśnie dlatego, że niezbyt długi, nie wydłużający na siłę tematów, które można opowiedzieć szybko i treściwie. Dobry wstęp, dla tych którzy chcieliby dowiedzieć się więcej o tych naszych sąsiadach, którzy może i mówią trochę jak my, ale zupełnie różnią się od nas mentalnością. Polecam, również jako przewodnik po tym 5 milionowym państwie - co warto tam zobaczyć i dlaczego.