Jednorożec Małgosi

Ostatnio ulubiona książeczka mojej Wnuczki i świetna książeczka do usypiania. Parę razy ją czytałam i ani razu nie dotrwała do końca tej książeczki. Książeczka zbudowana jest na zasadzie wyliczanki. Wilczek zadaje dużo pytań swojemu ojcu, na które Tato Wilk odpowiada. Przykładowo Wilczek pyta się, czy jest szybki. Tatuś tłumaczy, że w porównaniu ze ślimakiem jest bardzo szybki, ale zając jest szybszy. Wilczek pyta się też czy jest silny, głośny i inne swoje cechy. Za każdym razem Tato Wilk odpowiada podobnie, kończąc stwierdzenie, że tak już jest na świecie. Jednak jest coś bezwarunkowe, jest nią miłość pomiędzy nimi. Piękna i ciepła opowieść o relacjach pomiędzy dzieckiem i ojcem, a jednocześnie świetny środek usypiający. Irisek, jak i ja zachwycona byłam ilustracjami pani Emilii Dziubak.

Przeczytała mi córka w ramach nauki czytania. Prosta opowiastka o przyjaźni i jej mocy. Treści nie ma za dużo, morał jest, bo jest. Obrazki piękne, nawet takiemu ignorantowi jak ja się podobały. Dodatkowy plus za zagadkę z myszą, którą to moja mała podczas czytania sama wyłapała. Spostrzegawczy smyk. Córce się podobało, a to najważniejsze. Nie wiem tylko, czy bardziej trafiła w jej gusta treść, czy może jednak to, że tej treści do przeczytania była niewielka ilość.

Świetnie wydana opowieść, która ma w sobie wiele głębi. Niestety głębia ta wydaje mi się donikąd nie sięgać. Nie bardzo rozumiem przesłanie drugiej części tak pięknej książki i obawiam się, że dziecko także mogłoby jej przesłanie opacznie zrozumieć. Całość traktuje między innymi o ryzyku zrobienia sobie krzywdy, by coś zyskać, przy czym ryzyko to jest tutaj pochwalane.

Czy zastanawiałeś(aś) się kiedyś, po co tu jesteś? Co takiego masz w sobie, czego nie ma nikt inny? Czasem odpowiedź zdaje się ukrywać głęboko - w zakamarkach serca, między cichymi marzeniami a nieśmiałą wiarą w siebie. Książka „Może” Kobiego Yamady to właśnie taki szept duszy. Przypomnienie, że każdy z nas jest jedyny, potrzebny i wyjątkowy, nawet jeśli nie zawsze potrafimy to dostrzec. Pierwsze wrażenie? Zachwyt. Absolutny, czysty zachwyt. Od chwili, gdy bierzesz „Może” do rąk, czujesz, że to coś więcej niż książka. To doświadczenie. To spotkanie z własnym „ja”. Już sam format - duży, elegancki, dopieszczony w każdym detalu - sugeruje, że obcujesz z czymś wyjątkowym. Ale to dopiero początek. Bo prawdziwa magia zaczyna się wtedy, gdy otwierasz pierwszą stronę. Yamada zaprasza nas w podróż - prostymi słowami, ale z głębią, która sięga daleko poza dziecięcą wyobraźnię. Jego bohaterka to mała dziewczynka, która marzy, próbuje, czasem się potyka. Wznosi budowle, żegluje przez morze, tworzy gwiazdy, uwalnia motyle. W każdej scenie odbijają się nasze własne doświadczenia: momenty odwagi, chwilowe zwątpienia, zachwyt nad światem i tęsknota za czymś więcej. To właśnie w tej prostocie tkwi siła „Może”. Bo to książka, która mówi do każdego - i do dorosłych, i do dzieci. Dla tych pierwszych staje się lustrzanym odbiciem zapomnianych marzeń, dla drugich - mapą po świecie wyobraźni i wiary w siebie. Gdy czytasz ją razem z dzieckiem, nagle przestaje być bajką. Staje się rozmową. O tym, kim jesteśmy, co potrafimy, jak wielką moc ma dobro, empatia i współczucie. Ilustracje Gabrielli Barouch są tu osobną opowieścią - baśniowe, miękkie, subtelne. Każdy detal jest symbolem: schody, po których dziewczynka się wspina; słoiczki pełne tajemnic; przyjaźń ze świnką, która towarzyszy jej w podróży. Można je oglądać godzinami, doszukując się znaczeń, odczytując własne emocje z kolorów i kształtów. To sztuka terapeutyczna w najpiękniejszym wydaniu - obrazy, które leczą, uspokajają, otwierają na refleksję. W tym tkwi wyjątkowość „Może” - to książka, która nie moralizuje, ale inspiruje. Nie narzuca, lecz zaprasza do odkrywania. Każde zdanie to pytanie, które można smakować w ciszy: „Może jesteś tu, aby zanieść światło w miejsca, w których zbyt długo panowała ciemność?” „Może staniesz się głosem tych, którzy sami go nie posiadają?” „Może pomożesz inny dostrzegać piękno w każdym dniu?” To słowa, które zostają w sercu na długo. I nagle zaczynasz myśleć o sobie inaczej. Czy to książka dla dzieci? Owszem. Ale równie mocno - dla dorosłych. Dla tych, którzy czasem zapominają, że wciąż mają w sobie to dziecko, które marzyło o niemożliwym. Dla tych, którzy potrzebują przypomnienia, że ich istnienie ma sens. Dla tych, którzy chcą dać nadzieję - sobie, bliskim, światu. „Może” to mała księga odwagi, manifest wiary w człowieka, list miłosny do życia. Zatrzymuje, wycisza, otula. I choć przeczytasz ją w kilka minut, będziesz wracać do niej wiele razy - w chwilach zwątpienia, zmęczenia, smutku. Bo to książka, która uwierzy w ciebie, kiedy ty sam przestaniesz wierzyć. Dla mnie „Może” to jedna z tych pozycji, które trzyma się na honorowym miejscu na półce. Nie dlatego, że jest piękna (a jest zachwycająca), ale dlatego, że działa jak talizman - przypomina, że każdy dzień to szansa, by spróbować jeszcze raz. By się nie poddawać. By odkrywać siebie. Ocena: 10/10 - nie dlatego, że jest doskonała. Ale dlatego, że dotyka tego, co w nas najprawdziwsze.

Bardzo fajny pomysł na książkę dla dzieci. Jeszcze się z takim nie spotkałam. Zazwyczaj są misie i ich przygody, czy inne zwierzątka. A tutaj naprawdę powiało świeżością. Mała Flora z rodziną i przyjaciółmi jedzie w długą podróż do dziadków, i jak się okazuje, ta podróż nie będzie dłużącą się drogą, ale podróżą przez mnóstwo fantastycznych krain, w których spotkają przeróżne stworzenia. Do tego urocze ilustracje robią świetną robotę. Myślę, że to dobry pomysł na spędzenie czasu z dzieckiem podczas długiej podróży, bo grunt to wyobraźnia.

Profesor Wieloryb jest już na emeryturze. Na Wielorybim Przylądku pozostał już sam. Z tęsknotą wspomina dawne czasy, gdy wokół było mnóstwo innych wielorybów, jego przyjaciół. Postanawia pisać listy do nieznajomych z innych miejsc i z niecierpliwością oczekuje odpowiedzi. W końcu otrzymuje list od Wielorysia, wnuka jego serdecznego przyjaciela. Ale to jeszcze nic! Tuż za nim na wyspę nadciągają niespodziewani goście! Co takiego wydarzy się na Wielorybim Przylądku? Sprawdźcie sami! Mogę Wam tylko zdradzić, że Profesor znów odżyje, goście wniosą wiele radości a on nie będzie już sam. Ktoś z nim pozostanie... Piękna historia opisana w kilku rozdziałach. Znajdziemy tu tęsknotę i samotność, przyjaźń i miłość z dawnych lat. Jest również rywalizacja ale w formie zabawy i bezinteresowna pomoc. Czyta się szybko bo tekstu wcale nie jest tak dużo. Za to okraszony został wspaniałymi ilustracjami, dopełniającymi całość. Bardzo spodobało mi się podjęcie tematu pisania listów!

Świetnie zilustrowana opowieść o przyjaźni i o zmianach. W prostej narracji o trzech chłopcach można znaleźć sporo spostrzeżeń, które mogą okazać się ważne dla młodego czytelnika. Bo jest tu o przyjaźni, o tym, że jest ważna. Że trudno może być wejść w nową grupę i zawrzeć nowe znajomości. I nowy, i stary członek grupy może mieć obawy z rozszerzeniem grupy związane. Niektórzy łatwo zdobywają nowych przyjaciół, inni potrzebują więcej czasu, by się do nich przekonać. Strach przed zmianą jest czymś naturalnym. Ale warto stawiać im czoła, bo dzięki temu może spotkać nas coś dobrego.

Bardzo lubię książki Erica-Emmanuela Schmitta, ale wielkim zaskoczeniem było dla mnie, że autor ma też na swoim koncie teksty dla dzieci. Spod jego pióra wyszła seria „Sowie opowieści”, a moja córka dostała jako prezent z przedszkola jedną z książek, która się do niej zalicza. Mowa o bajce „O kotku, który bał się wszystkiego”. Jej główny bohater ma na imię Fortunio. Nie uważa on siebie za odważnego kota. W przeciwieństwie do swojego brata, boi się skoczyć z wysoka, czy wdrapać się na słup elektryczny. Ten brak odwagi bardzo mu doskwiera, dlatego babcia wysyła go do mądrej Sowy Minerwy, z nadzieją, że ta będzie miała jakąś radę dla Fortunia. Czy sowa filozofka znajdzie sposób, żeby wyjaśnić kotom czym jest odwaga, gdzie się kryje i jak się objawia? Schmitt pisze mądre, skłaniające do refleksji powieści dla dorosłych, także bajka, którą napisał, jest bardzo wartościowa. Jej głównym tematem jest odwaga, a autor pragnie zaakcentować, iż nie ma ona nic wspólnego z brawurą. Przyjrzyjmy się przez chwilę metodom Sowy Minerwy. Najpierw tłumaczy ona kotkowi wszystko w pięknych słowach, a ten coś z tego zrozumiał, ale chyba nie do końca, albo te słowa go nie przekonały. I czasami tak jest w życiu. My dzieciom coś tłumaczmy, a nasze gadanie idzie na marne. Skoro słowa nie mają mocy przekonywania, to może czyny. Ale jak udowodnić komuś, że jest odważny, skro ten boi się zrobić większość rzeczy. To może mała prowokacja? Właściwie nie taka mała, bo będziemy świadkami dramatycznych wydarzeń, w których Fortunia nikt nie wyręczy. Albo pokona on swoje lęki, albo wydarzy się tragedia. Klasa, klasa i jeszcze raz klasa. Fantastycznie, że autor prezentuje morał bajki i przez słowa, i przez czyny. To wzmacnia przekaz. Jestem pewna, że książka doda siły wielu czytelnikom. Pokaże im, że nie zawsze trzeba wejść na najwyższe drzewo, aby zaimponować grupie. Bo odważnym należy być mądrze i wtedy, kiedy jest to naprawdę konieczne.

Czujne spojrzenie żółtych, tygrysich oczu hipnotyzuje i wprowadza aurę zagrożenia, ale i tajemniczości. Skąpana w soczystej zieleni kraina wydaje się wołać „przyjdź do mnie”. I oczarowany magią obezwładniającej estetyki czytelnik wchodzi w magicznie oniryczny świat wyobraźni Rocha Urbaniaka. Świat majestatyczny i tak nieskazitelnie piękny, iż zapiera dech, pochłania bez reszty… Słowo po słowie, z każdym dotykiem pędzla na odurzających szczegółami ilustracjach rodzi się magia, która unosząc się i wirując wokół przenosi do innego świata – zachwycającego, przedziwnego, równie przepięknego, co przerażającego. Na końcu tego świata leży Najdalsza Zatoka, w której pewnej gwieździstej nocy skrzyżowały się drogi dwóch indywiduów – mistrza fletu Ariego i Tygrysa. Niespodziewanie muzyczna dusza Ariego obudziła uśpioną w niebieskim sklepieniu bestię. Lecz strach i groza szybko przerodziła się w chęć pomocy w odnalezieniu domu Tygrysa i ustalenia jego tożsamości. „Zaklinacz tygrysów” to tonąca w magii baśń – opowieść drogi prowadzącej nie tylko przez malownicze, zaskakujące światy zamieszkujące przez również niezwykłych mieszkańców, to też opowieść o poszukiwaniu prawdy o sobie i tym, jak ważne jest, aby wiedzieć skąd pochodzimy i kim jesteśmy. Autor wplótł w fabułę również bolesną prawdę o ludzkiej zachłanności i jej niszczycielskiej sile, opowiedział o zatwardziałości, która hamuje przed zmianą i nie dopuszcza argumentów innych, wspomniał w końcu i o wytrwałości w dążeniu do celu, nawet gdy wydaje się on nierealny. W snutej opowieści otwiera serca i umysły melodiami wygrywanym przez Ariego, w książce robi to poprzez swoje artystyczne wizje opisywanego świata – zlepione z milionów szczegółów, monumentalne i zdumiewające. To malarskie arcydzieła są tym, co jest największą wartością książki Rocha Urbaniaka. Jednak nie sposób odmówić mu wszechstronnego talentu, bo klimat jaki wyczarowuje już w pierwszych zdaniach jest tak niepowtarzalny i głęboki, że trudno nie wyruszyć w podróż z flecistą i tygrysem. Spektakularnie piękna, tajemnicza, mądra i czerpiąca z nurtu fantasty, to co najlepsze. Zajrzyjcie do jej środka, a przepadniecie.

Już nie raz i nie dwa wspominałam, że ja i moje dzieci bardzo lubimy książki ze zwierzętami w roli głównej. Rozbudzają one w dzieciach szacunek i empatię względem zwierząt i natury. Idealną pozycją wpisującą się w te założenia jest "Niedźwiedź i przestrzeń". Książka, która uczy prowadząc czytelnika przez spokojny las letnią porą. Bohaterem jest oczywiście niedźwiedź. Dowiemy się jak szybko biega niedźwiedź, co jeszcze potrafi robić prócz podkradania pszczołom miodu oraz dlaczego nie należy przed nim uciekać. Książeczka jest aktywizująca, skłania czytelnika do podejmowania drobnych działań, odpowiadania na proste pytania w oparciu o jego doświadczenia i wiedzę. Znajdziecie tu również napisaną w nieco zabawny sposób instrukcję właściwego i bezpiecznego postępowania w przypadku niespodziewanego bliskiego spotkania z niedźwiedziem. A wszystko to w dziewiczej scenerii bieszczadzkiego lasu przepięknie przedstawionego na ilustracjach, które są prawdziwym mistrzostwem.

Czy zdarzyło się Wam, że po przeczytaniu książki czuliście pewien wewnętrzny bunt? Takie uczucie wywołała we mnie lektura książki "Miejsce na skale". Ale rzecz w tym, że tego pięknie zilustrowanego picturebooka trzeba przeczytać dwukrotnie. Za pierwszym razem poznajemy opowieść o foczej skale, której mieszkańcy nie chcą przyjąć nikogo więcej do swojego grona, wręcz wypędzają inne stworzenia szukające nowego, bezpiecznego miejsca. Gospodarze skały są bezwzględni, niemal okrutni w stosunku do przybyszów. Całe szczęście, można, a nawet trzeba przeczytać tę książkę wspak, by na nowo odkryć historię o tej samej skale, której mieszkańcy tym razem witają w nowym domu inne foki szukające azylu. Decydują jednogłośnie, iż nie ma możliwości, by tamci wrócili w swoje strony, gdzie nie jest bezpiecznie. Morał płynący z tej książki jest taki, że nie zawsze spotykamy na swojej drodze ludzi nam życzliwych, troskliwych i empatycznych. Jednak mając na uwadze to, iż dobro wraca, warto otworzyć serce na potrzeby innych, bo nigdy nie wiadomo, kiedy sami będziemy na ich miejscu, a przecież, jak mówi stare przysłowie - prawdziwych przyjaciół poznaje się właśnie w biedzie.

Wiem, że historia ta mówi o tym, że nie da się szczęścia kupić na zapas, że dobrze jest się nim podzielić, że nie każdego stać na dużą jego porcję, że niektórzy z niego rezygnują i że tak naprawdę szczęścia nie można kupić, choć ktoś je sprzedaje, ale... Nie wiem.Musiałam ją przeanalizować moim dorosłym umysłem, nie czuję, by dla dzieci było to czytelne. I Pan Gołąb jest niezłym naciągaczem. Welp. Ale. Ilustracje piękne.

Nigdy nie wiadomo, co się kryje pod tapetą? Tymek odrywa jej kawałek w swoim pokoju i przenosi się w inny, nieznany świat. Pełna przygód, wciągająca historia. Jest tam: maleńka wyspa, nieznajomy chłopiec i potwór. Bestia mieszka w głębinach i zazdrośnie strzeże latarni morskiej i jej dwóch mieszkańców. Czy Tymkowi i Morganowi uda się przechytrzyć morskiego stwora? Czy powrócą do swoich domów? I co z tym wszystkim wspólnego mają święte zwierzęta -narwale? Duży format, ładne wydanie i przepiękne ilustracje- obrazy!

Podobało mi się. Historia opowiedziana przez Yamadę mówi o tym, jak ważne jest próbowanie nowych rzeczy, wiara we własne siły, przyznawanie się do porażek i wyciąganie z nich lekcji. To fajna historia, przekazana do rąk czytelników z ciekawymi ilustracjami, które być może dzieciakom nie przypadną do gustu, ale docenią je starsi. Yamada w mojej ocenie czasem stara się za mocno, a jego cytaty są zbyt abstrakcyjne jak na książki dziecięce. Tym razem jednak pokazał swoje mistrzostwo w pełnej krasie.

Cudowna książeczka! Tak, smutna. I nie, nie uważam, żeby smutne książeczki były niewskazane dla dzieci. Nie takie jak ta. Wręcz przeciwnie, w zalewie tylko wesołych, tylko optymistycznych, czy tylko z happy endem, jest potrzebna jak ziarnko pieprzu w dobrej potrawie. Poza tym jest naprawdę piękna. Od zawsze podziwiam autorów, którzy potrafią wlać w tak niewielki tekst tak wiele treści i uczuć. Do tego przepiękne ilustracje Wąsowicza… niesamowita harmonia! Jak dla mnie – 10 na 10!

Nieograniczona niczym wolność? Brzmi fantastycznie! Nikt i nic nas nie ogranicza, nikt nie każe, co mamy robić, a czego robić nie wolno, nikt nie każe porzucać zabawy, żeby przyjść na obiad czy wstawać rano do szkoły. Takie właśnie zasady (a ściślej mówiąc: brak jakichkolwiek zasad) panują na tytułowej Wyspie Wolności, na którą decyduje się uciec dwójka rodzeństwa. I wszystko byłoby fajnie, gdyby nie okazało się, że nieograniczona wolność oznacza m.in to, że ktoś może sobie nasiusiać do sadzawki, w której kąpie się ktoś inny. Albo popsuć mu zabawę - z czystej złośliwości i dlatego, że po prostu może to zrobić. Że ktoś może nam coś zabrać - no bo w końcu: przecież można robić, co się chce... Wartościowa książka dla najmłodszych, która uczy, że aby mądrze korzystać z wolności, potrzebne są jednak zasady i ograniczenia.

Wywar z przywar Dla mnie najlepszą rekomendacją książki skierowanej do dzieci w wieku przedszkolnym jest moment w którym, gdy przewracam ostatnią stronę, moja córka woła: „JESZCZE RAZ!!!”. Dokładnie tak działo się raz za razem, gdy dobijałyśmy do końca opowiastek „To jest MOJE drzewo” i „Trochę DUŻO”. Zachłanny i egoistyczny wiewiór ją do siebie najwyraźniej przekonał. Mnie zresztą też. Bo muszę przyznać, że ta ruda łachudra ma wyjątkowy dar do wywoływania uśmiechu na twarzy. „To jest MOJE drzewo”, to pierwsza część przygód owej wiewióry, która tak bardzo uwielbia SWOJE drzewo i SWOJE szyszki, że pragnie MIEĆ je tylko dla siebie. Postanawia więc odgrodzić SWOJE dobra od reszty świata: najpierw stawiając bramę, potem ogradzając płotem, a ostatecznie zabudowując ogromnym - wysokim i szerokim - murem… Byle tylko zaznaczyć SWOJĄ własność i z nikim się nie podzielić! Gdy mur jest już ukończony, naszą zachłanną wiewiórkę ogrania niepokój. A co jeśli za murem są fajniejsze drzewa i większe szyszki? Czy odgradzając się, nie straciła czegoś wartościowszego? Zdradzę wam tylko, że tego, co czeka ją, gdy w końcu z ciekawości wychyli głowę zza ogrodzenia, na pewno się nie spodziewała. A cóż to było takiego, musicie przekonać się sami. Chociaż, egoizm, jak wiemy, jest czymś zupełnie normalnym na pewnym etapie rozwoju dziecka (ileż razy na dzień słyszymy, „TO MOJE! TAMTO MOJE! I TO TEŻ MOJE!”?), to i tak należy o nim jak najwięcej rozmawiać. Lepiej nie przegapić bowiem momentu w, którym potrzeba posiadania pójdzie „o krok za daleko” i stanie się chorobliwa. Bo egoizm i zaborczość mogą prowadzić do samolubstwa, zatracenia się w posiadaniu i w efekcie do przykrej samotności. „To jest MOJE drzewo” stanowi doskonały punkt wyjścia do szczerych rozmów na ten trudny i delikatny temat. Doskonały dlatego, że to lektura mądra w nienachalny sposób, nie atakująca oczywistym morałem - musimy trochę pogłówkować, żeby go wydobyć – i przy okazji bardzo przystępna, bo opowiedziana głównie za pomocą obrazów, przykuwających uwagę dziecka. Największa w tym zasługa wiewiórki, która mimo, iż nie jest wzorem cnót do naśladowania, to budzi sympatię swoim nieustannie zdziwionym spojrzeniem i nieco wypłoszowatym wyglądem. Zdecydowanie jest to jeden z tych picturebooków, który trzeba omawiać zadając pytania – za każdym razem nieco inaczej. Przy każdej odpowiedzi dziwiąc się, jak wiele dzieci potrafią intuicyjnie zrozumieć. Książkę wydano dzięki dofinansowaniu Instytutu Francuskiego w Polsce w ramach Programu Wsparcia Wydawniczego Boy-Żeleński. [barter]

Skoro książka dla dzieci zaczyna się od słów: „Niedźwiadek umarł w pewien piątek (...)”, to znaczy, że temat jest poważny. Ale nie znajdziecie na jej kartach przygnębienia. Wręcz przeciwnie. Pokazuje ona, że ci, których kochamy, nigdy nie odchodzą, jeśli będziemy ich nosić w naszych sercach💙 Jak wytłumaczyć dzieciom coś, czego sami często nie chcemy przyjąć do wiadomości? Jak wykorzystać dobre wspomnienia, by wywoływały one uśmiech na twarzy, a nie wyciskały łzy z naszych oczu? W jaki sposób pokazać maluchom, że tęsknota nie musi być przytłaczająca? Okazuje się, że można to osiągnąć, a przekaz wcale nie musi być malowany szarymi kredkami. „Żegnaj, Niedźwiadku” od Jane Chapman to ciepła i wzruszająca historia o wzajemnym wspieraniu się w trudnych chwilach, sile przyjaźni i kojącej mocy wspólnego działania.

Kulawa kaczka z zapomnianego podwórka i ślepa kura w okularach przeciwsłonecznych wyruszają do miejsca, w którym spełniają się najbardziej sekretne marzenia – choć możliwe, że ono w ogóle nie istnieje. Droga wiedzie przez wiejskie gościńce, złowieszczo ciemny i cichy las oraz wąskie deski nad przepaścią i najwyższą górę świata. Podróż obfituje w liczne, ale dowcipne spory o życiu, jego istocie, ale też w tańce szczęścia i chwile milczącej zadumy. Zakończenie przygody kaczki i kury przechodzi ich najśmielsze oczekiwania i najskrytsze marzenia. To nie tylko książka dla dzieci, ale dla wszystkich szukających w literaturze życiowych mądrości i prawd. Jakich? Oto kilka z nich: 🦆W niebezpiecznym świecie można zejść na złą drogę, choć jest tam też mnóstwo ciekawych rzeczy do odkrycia. 🐔Nie warto tkwić w jednym miejscu i gadać po próżnicy, bo donikąd się nie dojdzie. 🦆Każda podróż zaczyna się od pierwszego kroku. 🐔Do celu najszybciej dochodzi się małymi kroczkami. 🦆Najlepszym przysmakiem w podróży są orzeszki ziemne. 🐔Najważniejsza w dążeniu do celu jest droga do niego. To w jej trakcie możemy najlepiej poznać samych siebie. 🦆Trzeba więc przyznać rację kulawej kaczce: „Kto rusza w podróż, ten się zmienia”. Ważne jednak, by nie przestawać marzyć. A może po drodze okaże się, że mamy już wszystko? ❤️To bez wątpienia jedna z najpiękniejszych książek dla dzieci, jakie przeczytałam, a było ich naprawdę sporo. Polecam szczerze tę wzruszającą opowieść i małym, i dużym.

Kocham książki, więc chcę jak najwięcej treści i z tym się wiąże mój problem z tymi osławionymi picturebookami. Nie potrafię wyzbyć się poczucia, że jest tam mało treści, co jest irracjonalne, bo to książka obrazkowa dla dzieci. Zawsze zachwycają mnie piękne ilustracje ale po przeczytaniu ostatniego zdania, mam taki czytelniczy niedosyt. Tutaj było podobnie. Obrazki przepiękne, cudowne, magiczne, zwłaszcza ten gdy Złodziej Opowieści w końcu odkrył ile magii skrywają w sobie książki. Treść, owszem była i mam wrażenie, że nawet trochę więcej niż w poprzednich książkach tego typu w naszej biblioteczce, historia sama w sobie też sensowna, pomysłowa. Sam fakt, że to książka o książkach to już dla mnie wiele znaczy, bo uwielbiam taka literaturę. Ale przeczytałam ostatnie zdanie i byłam trochę zaskoczona, że skończyła się tak nagle. Chyba liczyłam na coś jeszcze. Aczkolwiek poza tą jedną rzeczą, nie mam do czego się przyczepić i nie mogę jej źle ocenić. Bo książka naprawdę jest urocza. Uczy dzieci, że czasem warto zmierzyć się ze swoimi strachami, że warto zaryzykować i stać się odważny, że zaprzyjaźnić można się tak naprawdę z każdym, trzeba tylko chcieć. A także co ważne, że czasem ktoś nie wie, że robi źle, dopóki mu tego nie uświadomimy, więc warto rozmawiać. No i sedno książki - czytanie to niesamowita magia, która łączy nas ludzi z naszymi stworami. ☺️ Moja córeczka najbardziej była zachwycona tym, jak Oliwka zaprzyjaźniła się ze stworem, który kradł książki. ♥️ Więc oceniam 10/10 bo Tata i Córka zachwyceni, no i mama w sumie też. ♥️