Szkarłatne sari

Bardzo klimatyczna powieść. Jest to opowieść o młodej dziewczynie, która z pokorą poddaje się Losowi. Młodziutka Parvathi zostaje wydajna za bogatego mężczyznę. Jednak ten czuję się oszukany przez ojca dziewczyny i niemal odtrąca ją. Na skutek interwencji jednej ze służących, Parvathi zostaje i uczy się nowego życia. Z czasem zyskuje pewność siebie, uznanie męża i wielką, niestety niespełnioną miłość. A wszystko to w scenerii przepięknej Malezji targanej wichrami historii pierwszej połowy XX wieku. Powieść momentami jest bardzo naiwna ale ma swoisty klimat. Porusza, wciąga, budzi skrajne emocje. Styl jest lekki, przystępny, dzięki czemu dobrze się mi czytało. Dobra, niewymagająca lektura.

Na początku poznajemy Konrada – Niemca, który przebywa w Nagasaki. Jest rok 1945, po poddaniu się Niemiec ich obywatele w Japonii nie są dobrze odbierani. Z dnia na dzień ludzie, których Konrad traktował jak przyjaciół przestali się do niego odzywać. Jedną z nielicznych przychylnych mu osób jest Hiroko, do której mężczyzna żywi głębsze uczucie, a jak się później okazuje ona do niego również. Dzięki tej kobiecie Konrad widzi promyk nadziei na lepsze życie po zakończeniu wojny. Niestety wybuch bomby odbiera mu życie, a tym samym jego plany na życie obracają się w proch. Następnie poznajemy bliżej samą Hiroko, która stwierdzając, że nie ma czego szukać w Japonii po przeżyciu wybuchu bomby atomowej postanawia wybrać się do Indii, gdzie mieszkają krewni jej niedoszłego męża Konrada. Kobieta nie wie co ze sobą zrobić i ta podróż w nieznane wydaje jej się najlepszą z opcji. Tam poznaje Burtonów, którzy przyjmują ją do swojego domu i goszczą przez dłuższy czas. W związku z tym, że Hiroko ma dryg do języków chce nauczyć się tych, którymi posługują się w Indiach – i tak oto poznaje Sajjada, który jest częstym bywalcem domu Burtonów, a staje się jej nauczycielem. Tych dwoje – mam ma myśli Hiroko i Sajjada – niespodziewanie dla samych siebie zakochują się w sobie i biorą ślub, wyjeżdżają do Pakistanu i tam wiodą swój żywot. Rodzi im się syn – Raza. Czas płynie, a w życiu tych wszystkich ludzi dzieje się wiele rzeczy – tych dobrych i tych złych. Jednak mimo wszystko losy Burtonów oraz Hiroko i Sajjada nieustannie się przeplatają. W tle tego wszystkiego nadal wisi wojna i wszystko co z nią związane – śmierć, tajemnice, ochrona najbliższych. Książka podzielona jest na kilka części. Bardzo dobrze się to czytało. Mimo, iż porusza temat wojny, bomb nuklearnych to pokazuje również tzw. promyki nadziei – zwykłe, w miarę szczęśliwe życie wydawać by się mogło zwykłych ludzi. Ale nikt, podkreślam nikt w tej książce nie był zwykły. Ta pozycja zobrazowała mi to, że ludzie, którzy z pozoru wydają się „jacyś” wcale nie muszą „tacy” być. Każdy z nas kryje tajemnice, każdy w jakimś stopniu – świadomie czy nie – łaknie akceptacji innych. Z pozoru błahe decyzje mogą doprowadzić zarówno co czegoś spektakularnego, jak i wpakować w konkretne bagno. Według mojej oceny książka jak najbardziej warta przeczytania, polecam!

Wydarzenia II wojny światowej widziane oczami mieszkańców neutralnego kraju – Turcji oraz ich krewnych i przyjaciół, którzy z różnych względów znaleźli się w okupowanej Francji. Głównymi bohaterami powieści są członkowie rodziny tureckiej, w której dominuje szacunek dla tradycji a jednocześnie córki cieszą się dużą swobodą – mogą się kształcić, prowadzić życie podobne do kobiet europejskich, pod warunkiem, iż nie przekroczą tradycyjnych praw obowiązujących w tej rodzinie. Starsza córka - Sabitha zostaje żoną Macida, dobrze zapowiadającego się dyplomaty tureckiego, przystojnego i dobrego człowieka. Z czasem piastowane przezeń stanowisko, powoduje, iż ma mniej czasu dla żony i córki, przytłacza go odpowiedzialność za losy kraju i rodziny, w tym krewnych, którzy przebywają w Paryżu. Sabitha czuje się więc samotna. Dodatkowo czuje się nieszczęśliwa, gdyż czuje wyrzuty sumienia związane z dawną zazdrością o młodszą siostrę – ulubienicę ojca, wyższą i w przekonaniu Sabithy – piękniejszą. Obawiając się przed ślubem, że Macid mógłby ulec urokowi Selvy, potajemnie wspiera związek siostry z Rafaelem – tureckim Żydem. Niestety związek ten nie zyskuje akceptacji ani rodziny Selvy, ani Rafaela, dlatego decydują się oni na wyjazd do Francji, gdzie w krótkim czasie zaczynają doświadczać koszmaru wojny i prześladowań narodu żydowskiego. Niezwykle ciekawy wątek stanowi działalność dyplomatów tureckich mająca na celu obronę obywateli tureckich (niezależnie od wyznania) przed faszystami. Odważna, ryzykowna, skuteczna. Przyznam, iż to ona stanowiła dla mnie najlepszą część tej powieści.

Książka hucznie nazywana ,,Indyjskim Przeminęło z Wiatrem", sama przez tą szufladkę rzuca na siebie ciężkie jarzmo bycia gorszą, bo porównywać się do klasyka uwielbianego przez miliony jest trudno. Nie ukrywam że przez całą lekturę chodziło za mną właśnie to zdanie widniejące na okładce, sprawiało że chcąc nie chcąc zestawiałam tą pozycje z ukochaną lekturą o Scarlett O'Harze. Czy uważam zatem że faktycznie były podobne? Cóż, niewątpliwie autorka ,,Tygrysich Wzgórz" zaczerpnęła nieco motywów z książki Margaret Mitchelli. Próbowała nawet stworzyć bohaterów podobnych w swej psychologii do porównywanego klasyka. Główna bohaterka ma być indyjską Scarlett O'harą a Macu Rhettem Buttlerem. Niestety subiektywnie uważam, że bohaterowie w ,,Tygrysich Wzgórzach" byli dużo bardziej infantylni i mniej ,,kupiłam" ich motywacje oraz zachowania. Były lepsze i gorsze momenty, niemniej być może z uwagi na odmienność indyjskiej kultury, a być może po prostu przez błędy w samej twórczości, bohaterowie byli przez większość czasu irytujący i zachowywali się nieadekwatnie do pewnych zdarzeń. Lubiłam jednego bohatera, ale ten szybko stracił moje uznanie czymś co próbowano wytłumaczyć traumą. Mnie ta argumentacja nie przekonała. Przez większość czasu bawiłam się dobrze, widać że autorka próbowała nie zanudzić czytelnika, niestety nie byłam w stanie współczuć bohaterom więc całość wypadła raczej średnio. Lektura przeczytana bez większych emocji a to niestety zawsze na minus. Momentami rozwiązania fabularne kojarzyły mi się z melodramatycznym filmem rodem z Bollywoodu. Sięgając po coś mianującego się ,,Indyjskim Przeminęło z Wiatrem" pragnęłam czegoś ambitniejszego. Poza tym tej pozycji zabrakło klasy. Momentami wulgarna i przesadnie nacechowana erotycznie. Te wstawki odbierały jej pięknego klimatu który przez cały czas autorka starała się nam przekazać. Na duży plus język autorki. Wspaniałe opisy przyrody, ludzi, kultury i niektórych zagadnień społecznych. Te części czytało mi się bez większych zastrzeżeń a nawet często w myślach chwaliłam kunszt literacki. Wczytując się w kolejne strony można było poczuć się jak w indyjskiej puszczy. Niewątpliwie jest to ciekawa pozycja, niestety moim skromnym zdaniem nie wiele wnosi do mojego ogromnego księgozbioru i na pewno dość szybko o niej zapomnę.

"Dziewczyna znad Rio Paraiso" Any Veloso od dawna stała na półce i czekała na przeczytanie w ramach kolorowego wyzwania u magdalenardo. Do tej pory przeczytałam tylko "Woal" tej Autorki. Byłam zachwycona tą książką i dlatego z pewnym ociąganiem sięgałam po "Dziewczynę...". Bałam się, że mogą zatrzeć się tamte cudowne wrażenia z lektury. Niepotrzebnie :) Akcja książki rozgrywa się na przełomie lat 1826/1827. Nad brzegiem tytułowej Rio Paraiso brazylijski właściciel ziemski Raul Almeida znajduje wycieńczoną i ciężko ranną dziewczynę o niespotykanej na tych terenach urodzie (drobna o jasnej cerze i blond włosach). Zabiera ją do swojej posiadłości, gdzie dziewczyna odzyskuje przytomność. Ma jednak kłopot z określeniem swojej tożsamości i z porozumieniem się z mieszkańcami, bo nie zna języka. Z czasem dziewczyna odzyskuje pamięć i uświadamia sobie, kim jest i jak wyglądało jej dotychczasowe życie. W przyjaznym otoczeniu uczy się języka portugalskiego i odzyskuje wiarę w siebie. Poza cudownie skonstruowanym i wciągającym wątkiem głównym w książce poznajemy trochę polityki związanej z niemiecką kolonizacją Brazylii, jej zwyczaje i tradycje. Nie brak tu dawnego pojmowania świata podzielonego na światy kobiet i mężczyzn.

„Woal” Any Veloso to powieść, która snuje się niczym jedwabna tkanina w arabskim słońcu – miękko, zmysłowo, urzekająco. Jej język jest jak taniec słów – barwny, bogaty, niemal muzyczny. Historia wciąga powoli, ale konsekwentnie, wplatając w serce czytelnika emocje, kolory i zapachy odległego świata. To książka, którą smakuje się z przyjemnością – jak orientalną herbatę z kardamonem i cynamonem.

Słaba 7mka, ale książkę czytałam na wakacjach przy szumie morza, więc klimat odpowiedni do przeżywania afrykańskiej opowieści romantycznej 🙂 Czytało się przyjemnie i nawet był wątek zaskoczenia. Jak najbardziej książka typowo "na plażę" bez zbędnego wysialania się do przemyśleń...

Główna bohaterka totalnie naiwna, postępująca bez jakiejkolwiek logiki, a przez autorkę obarczona wszystkimi możliwymi kataklizmami (naprawdę, może trzeba było jeszcze kilka dorzucić?). Ale skądinąd ciepły klimat Maroka z pogranicza XIX i XX wieku w pewnym stopniu to wynagradza, jeśli potraktować to w konwencji delikatnego romansu (i zignorować ww elementy) to całkiem przyjemnie się to czytało.

Proszę, zignorujcie opinie jakoby ta książka była "nudna" i się "nie rozkręcała". To WSPANIAŁA historia. Jest zarówno o jednostce, co i o losach państwa, o przyjaźni, o podziałach religijnych i o zjednoczeniu, o sprawiedliwości i o jej odwrotności. Bohaterowie nie są "irytujący", ale po prostu niejednowymiarowi i byc może to konfunduje tych, którzy poszukiwali tu prostej historii. Tymczasem ta książka to prawdziwa historia o życiu.... Sprawi, że wasze serca się rozpłyną, ale też i rozpadną. Porusza głęboko i naprawdę mocno. Nie napisze nic więcej poza tym, że czas spędzony na tej lekturze będzie naprawdę wartościowym. Polecam.

Ciekawy kryminał rozgrywający się w Arabii Saudyjskiej. Na pustyni zostają odnalezione zwłoki dziewczyny z bogatego domu, która w chwili śmierci była w ciąży. Odkrycia sprawcy morderstwa podejmują się Katja - pracownica zakładu patologii i Najira pustynny przewodnik, Palestyńczyk, który jest zaprzyjaźniony z rodziną zamordowanej. Rozwiązanie zagadki będzie bolesne dla rodziny zmarłej i wpłynie na życie prowadzących śledztwo. Oprócz ciekawej zagadki kryminalnej, autorka opisała zasady panujące w społeczeństwie Arabii Saudyjskiej, relacje między kobietami i mężczyznami, los kobiet. Jeżeli wierzyć opisowi na okładce, pisząc książkę opierała się na własnych doświadczeniach z okresu gdy była żoną Beduina i mieszkała w kraju gdzie rozgrywa się akcja powieści. Polecam.

Wspaniała, z resztą jak wszystkie przeczytane przeze mnie książki tej autorki. Historia Marty pokazuje jak silna potrafi być kobieta w obliczu wojny, biedy, choroby i tragedii jaka spotyka rodzinę Rossich. Pokazuje nam również jak Marta poradziła sobie z bólem i rozpaczą po stracie syna, jak stawia czoła swoim słabościom i potrafi walczyć w słusznej sprawie. Polecam tę książkę w całego serca.

Książek które opisują równolegle czasy dawne i obecne przeczytałam w swoim życiu wiele. Moimi ulubionymi jak dotąd są książki Kate Morton, uważam że doszła do perfekcji w budowaniu napięcia i rozwiązywaniu zagadek które rozwalają na łopatki. Stając przed przepełnioną podobnymi pozycjami półką w bibliotece padło w końcu na Kaszmirowy Szal, bo po opisie i grubości książki spodziewałam się kolejnej bomby, kolejnej autorki którą będę mogła dodać do ulubionych. Niestety!!! Jedni kochają opisy przyrody, ja je spuszczałam wzrokiem dążąc w końcu do jakiejś akcji i dialogów. Pełno nic nie wartych wątków. Naprawdę autorka musiała uśmiercić dziecko żeby potem zeswatać ze sobą dwóch bohaterów? Dziwne jest też wprowadzenie w książkę - szal babci w komodzie rodziców i impuls że to na pewno coś ważnego i podjęta od razu decyzja że jedziemy do Indii i rozwiązujemy zagadkę przeszłości. Sama. Nie mamy żadnych przygotowań, nie mamy żadnych przemyśleń. Po prostu akcja od razu przenosi się do Indii. Trzeba jednak przyznać, że początek był niesamowicie męczący, ale potem się rozkręciło i czytałam z większym zaciekawieniem. Problem pojawił się jak już widziałam że zostało mi może z 5 stron do końca książki a nic przełomowego się tam nie wydarzyło. Serio? Autorka pisze książkę która ma z 8 cm grubości i zakończenie nikogo nie szokuje? Pardon. W sumie zszokowało tym, że nie zszokowało. Może tak miało być. Ostatecznie jestem bogatsza o kolejną historię ale książki raczej polecać nie będę.

"Wrześniowe dziewczynki" to Cara Caffrey i Sybil Allerdyce. Obie przyszły na świat w tym samym domu w Liverpoolu prawie jednocześnie. Ich rodziny teoretycznie nie miały prawa się spotkać jednak nieprzewidywalny los splata ich ścieżki życia. Książka Maureen Lee opowiada zawiłe koleje życia rodziny Caffreyów, irlandzkich imigrantów, którzy w pogoni za lepszym życiem trafiają do Liverpoolu. Druga rodzina to zamożny przedsiębiorca, jego żona i dzieci, którzy żyją dostatnie ale daleko od siebie. Niespodziewanie, w zimny, deszczowy wieczór, zaraz po przyjeździe do Anglii, Brenna zaczyna rodzić Carę. Na ulicy... Nancy, gospodyni i dobra dusza Allerdyców, przygarnia ją do siebie, już na zawsze pozostając aniołem stróżem obu rodzin. W tle lata międzywojnia i druga wojna światowa, która zmienia życie dookoła, niesie ze sobą strach, bombardowania, kalectwo i śmierć. Poplątane historie rodzinne tu opisane nie zawsze wydają się prawdopodobne i wiarygodne, choć życie czasami płata nam niezłe figle... "Wrześniowe dziewczynki" to dobrze napisana powieść obyczajowa, która wciąga czytelnika już od pierwszych stron. Trudno się od niej oderwać. Czytałam trzeci raz 🙂 Zapraszam na www.swiatymiedzykartkami.pl

„Dom z pyłu i snów” to powieść obyczajowa, ale nie z gatunku takich zupełnie lekkich, wakacyjnych historyjek: ta należy do nieco poważniejszych. Rzecz dzieje się na Krecie blisko 100 lat temu, w latach 30-tych minionego stulecia, ale z bohaterami dochodzimy do czasów II wojny światowej i z jej okrucieństwami również się zmagamy. Posłowie to rok 1972: tu dowiadujemy się, jak po wojnie potoczyły się losy bohaterów tej powieści. To opowieści o Evadne (nazywanej Heavenly), młodej Brytyjce, której mąż, Hugh, będący dyplomatą zostaje wysłany do pracy w Ambasadzie Brytyjskiej w Atenach. Na Krecie, w małej wiosce niedaleko Sitii, znajduje się w kompletnej ruinie dom, w którym mieszkali przodkowie Hugh. Małżonkowie wyjeżdżają na Kretę i mimo koszmarnego stanu domu Heavenly od pierwszego niemal ujrzenia popada w zachwyt nad wszystkim, co ją otacza: nad sielskością życia w wiosce, ale i nad wizjami co do domu: małżonkowie zamierzają przeprowadzić jego remont. Życie w wiosce toczy się powoli: poznajemy jej mieszkańców, z którymi małżonkowie się zaprzyjaźniają, poznajemy zwyczaje i problemy, nieraz ogromne, dnia codziennego. Poznajemy również role i miejsce kobiety w społeczności kreteńskiej końca lat 30-tych minionego wieku. Życie w wiosce toczy się swoim torem: ludzie rodzą się i umierają, a cała Europa coraz głośniej mówi o wojnie i dla wszystkich staje się wkrótce jasne, że wojna jest nieunikniona. Hugh zostaje wezwany do Aten, by tam w ambasadzie pracować, Heavenly pozostaje na Krecie, z którą czuje się bardzo już związana. Sama zajmuje się odrestaurowaniem domu, sama zatrudnia pracowników i sama negocjuje warunki. W tym co robi ogromnie wyróżnia się w gronie wioskowych kobiet. Początkowo radzi sobie dość słabo, bo szczególnie mężczyźni nie widzą w niej partnerki do rozmów: jest przecież kobietą, ale w końcu zauważają, że to nieco inaczej wychowana i pochodząca z innej społeczności Angielka - i to zmienia jej sytuację oraz pozycję. Heavenly dużo wnosi do wioski: organizuje punkt szkolenia z udzielania pierwszej pomocy, o czym nikt w wiosce nie ma pojęcia, oraz uczy chętne dzieci angielskiego. Listy od Hugh nadchodzą coraz rzadziej, samotna Heavenly zaczyna dostrzegać mężczyzn w wiosce i patrzeć na nich nieco inaczej niż na początku. W Europie wybucha wojna, rozszerza się i na teren Grecji. Początkowo w mieszkańcach wioski tli się nadzieja, że Kreta zostanie ocalona, ale staje się inaczej. Powieść napisana jest jako opowieść dwóch kobiet: Heavenly oraz Rodianti (nazywanej Anti), miejscowej kobiety wydanej w bardzo młodym wieku za mąż w ramach praktykowanych wówczas małżeństw aranżowanych, z którą Heavenly się zaprzyjaźnia. I tak zmieniają nam się narratorki: każda z nich wprowadza nas w swój świat, ale ten świat w części staje się wspólny dla nich obu. Poprzez karty tej powieści splatają nam się ich losy i możemy również zobaczyć, jak każda z kobiet ze swojego poziomu odbiera część tych samych zdarzeń, które przypadają im w udziale. Czterysta trzydzieści stron liczy ta powieść, ale przeczytałam ją prawie jednym tchem. Ogromnie podoba mi się pokazana Kreta lat 30-tych ubiegłego stulecia: nawet z tą całą biedą, pomieszkiwaniem w jaskiniach, praniem ubrań w strumieniu, zapachem wszędzie rosnących różnorakich ziół, wreszcie z takim prostym pojmowaniem niektórych kwestii. To wcale oczywiście nie oznacza, że chciałabym w tej rzeczywistości żyć i w tej wiosce zamieszkać oraz, że wszystko, co wówczas miało miejsce jestem gotowa zaakceptować, o nie! Wielokrotnie burzyła mi się krew i to jeszcze zanim wojna na Kretę dotarła. Dziś w wioskach kreteńskich możemy zobaczyć nadal odmienności i wyobraźmy sobie jak życie musiało tam wyglądać blisko 100 lat temu. Ale zręcznie to wszystko nam podane, na tyle zręcznie, że powieść czyta się bardzo przyjemnie. Oczywiście kiedy na Krecie pojawiają się Niemcy, nic już nie jest takie samo: kiedy czytamy o pacyfikacji wiosek, rozstrzeliwaniu Kreteńczyków i całym okrucieństwie z wojną związanym, doznajemy innych odczuć, ale taka przecież rzeczywistość wojenna. I jeszcze jedna rzecz: według mnie okładka książki „Dom z pyłu i snów” zupełnie do tej treści nie pasuje: jest po prostu zbyt banalna. Ta okładka to wielki minus, a mnie przykro, że muszę to powiedzieć. I za minus (nie wiem komu przypisany: autorce czy osobie, która tekst przełożyła) uznać muszę popijanie na Krecie rakii… Rakija na Krecie drażni, niestety.

Fascynująca opowieść inspirowana losami dwójki artystów żyjących w czasach dotkniętych wojną. Miłość, namiętność, artyzm, obłęd - te uczucia i emocje przeplatają się przez całą książkę. Książka liczy sporo stron, więc trzeba przeznaczyć na nią co najmniej trzy wieczory, ale moim zdaniem warto. Pozostawia wiele refleksji na temat siły miłości - tej inspirującej i tej niszczącej, jednocześnie przybliża życie malarzy w obliczu niebezpieczeństw wojennych. Polecam!

Oryginalny pomysł przedstawienia miłości jako przeżycia bolesnego. Nie ma tu radosnego spełnienia a właściwie tęsknota za uczuciem, którego się pragnie ale dla bohaterek przynosi ból, rozczarowanie i zawód. Kiepscy partnerzy, złe czasy (wojna), niewłaściwe wybory. Dobrze opisane. Dla dojrzałego i cierpliwego czytelnika. Polecam.

Ciekawa, przede wszystkim ze względu na miejsce akcji-Urugwaj-kraj zupełnie mi nieznany. Historia przedstawiona jest poprzez skomplikowane, a czasami dramatyczne losy trzech kobiet reprezentujących trzy pokolenia. Nie znalazłam w niej zabawnych momentów, co sugeruje recenzja znajdująca się na okładce książki. ur

Młoda wdowa nie może sobie poukładać życia po śmierci męża. W trakcie przygotowań do pirackiego wesela zostaje zaskoczona i godzi się przyjąć na jedną noc zbuntowaną nastolatkę. Tego samego dnia przypadkiem poznaje sympatycznego policjanta. I od tej pory losy tej trójki zaczynają się przeplatać. Bardzo ważną rolę w powieści odgrywają gigantyczny dąb oraz zwierzęta, które bohaterka wspólnie z mężem ratowała przed uśpieniem.

Nie porwała mnie ta książka. Kompletnie nie rozumiałam bohaterek - ani Birdie, jej usługiwania córkom i siostrze, a wcześniej mężowi; ani Chess, nie mogącej się zdecydować ktorego z braci wybrać; ani Tate z jej dziwnymi rozterkami i myślami; ani tym bardziej Indii i jej zmiennych preferencji seksualnych. Daję sześć, bo w sumie czytało się nieźle i nie miałam żadnego problemu z przebrnięciem przez tę historię, tylko po prostu bohaterki i ich wzajemne relacje wydawały mi się dziwaczne.