Stokrotki w grudniu

Po długiej nieobecności Kuba jest zmuszony wrócić do rodzinnych Polic, by zaopiekować się schorowaną matką. W tym samym czasie życie Karoliny kruszy się, gdyż jej mąż znika, zostawiając ją z ogromnym długiem. Choć oboje są przytłoczeni codzienną walkę z losem, między nimi rodzi się niespodziewana więź. Jednak wspólna przyszłość staje pod znakiem zapytania, gdy na jaw wychodzą głęboko skrywane rodzinne tajemnice. ••• „Dzieci wierzby” to jedna z tych książek, które czyta się lekko, ale po skończeniu i odłożeniu na półkę czuje się pewien niedosyt. Autorka napisała historię osadzoną w polskiej rzeczywistości. Dynamika relacji Karoliny i Kuby to zdecydowanie najmocniejszy punkt książki. Autorka umiejętnie dawkuje napięcie i nie pozwala czytelnikowi się nudzić. Wątek Dzidzi, osoby cierpiącej na postępujące problemy z pamięcią, został napisany z dużą wrażliwością. To postać, która wprowadza do historii element autentycznego wzruszenia, ale też refleksji nad tym, jak kruche są nasze wspomnienia. Styl pisania autorki jest bardzo przyjemny. Książkę czyta się szybko, a opisy Polic mnie zachwyciły! Czułam się, jakbym wraz z bohaterami przechadzała się tamtejszymi okolicami. Książka ogólnie mi się spodobała, jednakże zabrakło mi w niej „tego czegoś”. Jakiejś iskry, która sprawiłaby, że ta historia zostałaby ze mną na dłużej. Fabuła momentami wydaje się zbyt przewidywalna, a dramatyzm sytuacji traci na sile przez zbyt wolne tempo akcji. „Dzieci wierzby” to książka idealna na spokojny wieczór i pewnością będzie idealna dla osób, które szukają czegoś życiowego i emocjonalnego.

„Jestem Nina” autorstwa Wiolety Klimkiewicz to powieść, która już od pierwszych stron daje czytelnikowi poczucie obcowania z historią bardzo osobistą, niemal intymną. Wioleta Klimkiewicz nie stawia na efektowną fabułę ani gwałtowne zwroty akcji – zamiast tego prowadzi nas przez emocjonalny krajobraz bohaterki, w którym najważniejsze są uczucia, wspomnienia i to, co niewypowiedziane. Główna bohaterka, Nina, to postać daleka od literackich ideałów. Jest krucha, momentami zagubiona, ale jednocześnie naznaczona doświadczeniem, które zmusza ją do nieustannego konfrontowania się z samą sobą. Jej życie, pozornie poukładane po stracie męża, zostaje nagle zachwiane przez pojawienie się Amelii – dziewczyny jej syna, która uruchamia lawinę trudnych wspomnień. Ten punkt wyjścia staje się dla autorki pretekstem do opowiedzenia historii o powrotach do przeszłości, które bywają bardziej bolesne niż sama teraźniejszość. Największym atutem powieści jest jej warstwa emocjonalna. Klimkiewicz bardzo uważnie przygląda się stanom psychicznym swojej bohaterki, pokazując proces żałoby, radzenia sobie z traumą i próbę odbudowania wewnętrznej równowagi. Emocje nie są tu dodatkiem do fabuły – one ją napędzają. Czytelnik nie tyle śledzi wydarzenia, ile wchodzi w świat przeżyć Niny, odczuwając jej niepokój, zazdrość czy lęk. Istotną rolę odgrywa również motyw tajemnicy. Autorka stopniowo odsłania przeszłość, budując napięcie w sposób subtelny, ale konsekwentny. Symboliczny obraz białej róży pojawiającej się na grobie męża działa jak zapowiedź tego, co nieuniknione – konfrontacji z prawdą, której Nina przez lata unikała. Ten element nadaje powieści lekko intrygujący ton, nie zaburzając jednak jej obyczajowego charakteru. Ciekawym tłem dla tej historii jest Rzym, który pojawia się w powieści nie tylko jako miejsce akcji, ale również jako przestrzeń kontrastująca z emocjonalnym ciężarem bohaterki. Opisy miasta wprowadzają momenty oddechu, pozwalają czytelnikowi na chwilę oderwać się od napięcia i jednocześnie wzbogacają narrację o wizualny wymiar. Styl autorki jest prosty, ale nacechowany emocjonalnie. Nie znajdziemy tu skomplikowanych konstrukcji ani literackich eksperymentów – język jest bezpośredni, momentami wręcz oszczędny, co działa na korzyść autentyczności. Dzięki temu historia Niny wydaje się bliższa, bardziej „prawdziwa”, jakby mogła wydarzyć się tuż obok. Warto zwrócić uwagę na sposób, w jaki Klimkiewicz ukazuje relacje międzyludzkie. To nie są relacje idealne ani jednoznaczne – pełne są niedopowiedzeń, napięć i emocjonalnych zawirowań. Szczególnie relacja między Niną a jej synem oraz jego partnerką staje się polem do eksplorowania tematów takich jak zaufanie, zazdrość i trudność w odpuszczaniu przeszłości. „Jestem Nina” to powieść, która nie daje łatwych odpowiedzi. Zamiast tego zmusza do refleksji nad tym, jak bardzo przeszłość wpływa na nasze decyzje i czy rzeczywiście można się od niej uwolnić. To także historia o odwadze – nie tej spektakularnej, ale cichej, codziennej, polegającej na mierzeniu się z własnymi emocjami. To książka dla czytelników ceniących literaturę obyczajową opartą na psychologicznej głębi i autentyczności. Nie epatuje dramatyzmem, ale pozostawia po sobie wyraźny ślad – taki, który skłania do zatrzymania się i zadania sobie kilku niewygodnych, ale potrzebnych pytań.

Opowieść cicha, intymna, a jednocześnie boleśnie prawdziwa. Autorka prowadzi nas przez noc – nie tylko tę dosłowną, bezsenną, ale przede wszystkim wewnętrzną, rozciągniętą w duszy głównej bohaterki. To historia kobiety, która funkcjonuje obok świata, jakby za szybą, w nieustannym poczuciu wyalienowania. Bohaterka nie potrafi odnaleźć się w relacjach, rozmowach, codziennych rytuałach, interakcje z ludźmi ją męczą. Jej samotność nie jest spektakularna – to raczej cichy, uporczywy szum w tle życia. Wyobcowanie staje się jej naturalnym środowiskiem, a bezsenne noce tylko potęgują wrażenie zawieszenia między „być” a „nie czuć”. Autorka niezwykle trafnie pokazuje, jak izolacja społeczna nie zawsze wynika z braku ludzi wokół, lecz z niemożności prawdziwego połączenia się z nimi. Jednym z najmocniejszych wątków powieści jest problem alkoholu – przedstawiony bez moralizatorstwa, bez taniej sensacji. Alkohol nie jest tu dramatycznym rekwizytem, lecz narzędziem ucieczki. To sposób na wyciszenie myśli, na zagłuszenie emocji, których bohaterka nie potrafi nazwać ani przeżyć. Myszkorowska pokazuje mechanizm powolnego osuwania się w nawyk – kieliszek po kieliszku, wieczór po wieczorze. To nie krzyk, to szept. I właśnie dlatego boli bardziej. Ogromnym atutem książki jest język. Lekki, współczesny, pozbawiony patosu, a jednocześnie pełen subtelności. Zdania płyną naturalnie, dialogi brzmią autentycznie, a opisy emocji są oszczędne, lecz celne. Autorka nie epatuje dramatem – pozwala czytelnikowi samodzielnie odczytać pęknięcia między słowami. To styl, który wciąga, ale nie przytłacza. Zakończenie zasługuje na szczególne uznanie. Nie jest cukierkowe, nie oferuje prostych rozwiązań ani nagłej przemiany. Jest za to uczciwe. Daje nadzieję, ale taką, która wymaga wysiłku i odwagi. To finał, który nie zamyka wszystkiego klamrą idealności, lecz zostawia przestrzeń na dalszą drogę – prawdziwą, nieidealną, ludzką. „Bezsenność” to książka o samotności w świecie pełnym ludzi, o próbach zagłuszenia bólu i o cichym pragnieniu, by w końcu poczuć się naprawdę obecnym. To historia, która nie krzyczy – ale długo nie pozwala nomen omen zasnąć.

,, Chciała się nawet rozpłakać... tak, dokładnie... rozpłakać z braku sił i rozczarowania, jak mają w zwyczaju słabe kobietki, zgodnie z przypisaną im rolą. Chciała szlochać nawet sztucznie, jak te id*otki, których nienawidziła. Ale chyba na to również zabrakło jej mocy. " Książka ,, Bestia i pani Róża. Demon" autorstwa Katarzyny Hewy. Jest to drugi tom dylogii. Odrazu mogę powiedzieć, że zdecydowanie więcej się tutaj dzieje, co jest ogromnym plusem! 😎 Po zaskakującym zakończeniu pierwszego tomu już wiedziałam, że bohaterowie nie mają co liczyć na spokojne życie tak jak to planowali. Ale przecież właśnie tak w życiu jest. Kiedy wydawać by się mogło, że pora na happyend - coś złego spadnie nagle jak grom z jasnego nieba. W tym przypadku był to ktoś. On. Demon... Przybierający postać Feliksa Gustawa Doronina. Ten mężczyzna nieźle namiesza w życiu docierających się małżonków. Już przy pierwszym spotkaniu sprawia, że Modrzewscy tracą grunt pod nogami. Okazuje się, że nieproszony gość przez podstęp stał się współwłaścicielem rodzinnego majątku Rozalii. Para nie może w to uwierzyć. Nie mogą uwierzyć w to, że obcy człowiek chce zabrać ich dom a mecenas, któremu tak ufali bez wahania ich zdradził. Dodatkowo Feliks bez skrupułów wykorzystuje Rozalię w celu osiągnięcia swojego celu. Celu, jakim jest okrutna zemsta, która zaburzy cały świat Jana Konrada. W tym tomie znaczną rolę odgrywa też Klara, przyjaciółka pani Modrzewskiej przeżywająca osobisty dramat. Bycie samotną matką z nieślubnym dzieckiem odcisnęło na niej piętno. Straciła szacunek, szansę na lepsze życie, jej świat się zawalił. Ale co jeśli to właśnie największy demon okaże się kimś, kto uratuje pogubioną duszę. Jakie sekrety z przeszłości są odpowiedzialne za koszmar naszych bohaterów? ,, Bestia i pani Róża. Demon " autorstwa Katarzyny Hewy to fenomenalna kontynuacja książki ,, Bestia i pani Róża". Są to romanse historyczne obok których nie da się przejść obojętnie. Już przy pierwszym spotkaniu z twórczością autorki byłam oszołomiona ale teraz? Teraz to już przepadłam na maksa! Sposób w jaki ta książka została napisana to coś pięknego, pokochałam język jakim posługuje się Kasia. Fabuła jest tak świetnie przemyślana, że wciąga od pierwszych stron i zdecydowanie nie należy do przewidywalnych. Znajdziemy tutaj ogrom tajemnic, okrutne intrygi a napięcie rośnie z każdą stroną. W gratisie dostajemy emocjonalną bombę. A myśl przewodnia jaka nasuwa się po lekturze tej książki to to, że aby szczęśliwie kroczyć w przyszłość trzeba uporać się z bolesną przeszłością. Wtedy zaczynamy żyć naprawdę. Ja z całego serca polecam obie części tej dylogii. Jestem pewna, że nikt z was nie pożałuje spędzenia z nią czasu.

Adiobook - dlatego troche mi zeszlo :) Ksiazka z watkiem historii szlacheckiej splatanym z dniem dzisiejszym .... wstydem nieslubnego potomstwa i wtracania sie rodzicow w zwiazki milosne dzieci. Wszystko to otoczone przyjmna poswiata lampek swiatecznych :) ale tez z przeslaniem Autorki o roznych odcieniach choroby postrzeganej jako "ulomnosc spoleczna". Jedyne co mnie doprowadzalo do szalu to lektorka -poza tym uwazam lekture za udana.

„Agatha Syndrome” Hectora Kunga to powieść, która wymyka się prostym klasyfikacjom gatunkowym. Z jednej strony mamy tu elementy romansu i intrygi, z drugiej – wyraźnie zarysowany rys psychologiczny, który dominuje nad fabułą. To historia bardziej o stanie umysłu niż o wydarzeniach, bardziej o obsesji niż o miłości, co już na wstępie nadaje jej specyficzny, nieco niepokojący charakter. Głównym bohaterem jest Max Grast – mężczyzna rozdarty między codziennością a własnymi wyobrażeniami. Pracuje w banku, funkcjonuje w uporządkowanym świecie, ale wewnętrznie pozostaje więźniem idealizowanego obrazu Agathy. To właśnie ona – niemal nieobecna fizycznie, a jednocześnie wszechobecna w jego myślach – staje się osią całej opowieści. Autor bardzo konsekwentnie buduje portret człowieka, który zatracił granicę między uczuciem a obsesją. Początkowe fragmenty książki mogą sprawiać wrażenie powolnych i rozwlekłych. Dużo miejsca zajmują rozważania bohatera, jego analiza własnych emocji i powracające wspomnienia. Jednak z czasem okazuje się, że ten zabieg ma swoje uzasadnienie – pozwala czytelnikowi wejść w sposób myślenia Maxa i zrozumieć mechanizmy, które nim kierują. To właśnie ten psychologiczny fundament stanowi największą siłę powieści. Wątek poszukiwania tajemniczej skrzyni, zlecony przez ekscentrycznego miliardera, wprowadza do historii element przygodowy, ale nie dominuje nad całością. Jest raczej pretekstem do konfrontacji bohatera z własnymi demonami i przeszłością. Podróż, którą odbywa Max wraz z przyjaciółmi, ma wymiar nie tylko fizyczny, ale przede wszystkim wewnętrzny. Autor umiejętnie operuje napięciem, choć nie buduje go poprzez dynamiczne zwroty akcji. Zamiast tego stopniowo odsłania kolejne warstwy historii, zmuszając czytelnika do ciągłego rewidowania swoich wyobrażeń o bohaterach i ich motywacjach. To narracja wymagająca cierpliwości, ale potrafiąca zaangażować, jeśli pozwoli się jej rozwijać we własnym tempie. Nie sposób jednak pominąć pewnych kontrowersji związanych z przedstawieniem postaci kobiecych. W kontraście do złożonego portretu Maxa, kobiety pojawiające się w powieści wydają się mniej pogłębione, momentami uproszczone. To może budzić poczucie pewnej nierównowagi w konstrukcji świata przedstawionego i wpływać na odbiór całości. Styl Kunga jest wyraźnie stonowany, momentami wręcz surowy. Nie znajdziemy tu lekkich dialogów czy humorystycznych wtrętów – dominują refleksja, napięcie i melancholia. Taki sposób narracji buduje spójną atmosferę, ale jednocześnie sprawia, że książka nie jest łatwą ani lekką lekturą. Zakończenie powieści przynosi pewne domknięcie, choć nie rezygnuje z pozostawienia przestrzeni do interpretacji. To finał, który skłania do ponownego przemyślenia całej historii i spojrzenia na nią z innej perspektywy. Nie jest to rozwiązanie spektakularne, ale wpisuje się w charakter opowieści. „Agatha Syndrome” to książka dla czytelników, którzy cenią psychologiczną głębię i nie boją się narracji skupionej bardziej na wnętrzu bohatera niż na zewnętrznych wydarzeniach. To historia nierówna, momentami wymagająca, ale jednocześnie intrygująca i pozostająca w pamięci. Nie każdemu przypadnie do gustu, ale trudno odmówić jej wyrazistości i literackiej odwagi.

Perypetie Moniki we Włoskim miasteczku są naprawdę bardzo intensywne. Burza szaleje na zewnątrz oraz w życiu bohaterów. Zmagania z uczuciami po śmierci bliskich osób, rozterki miłosne i koty, które wiodą prym w tej serii. Nasze bohaterki podejmują trudne decyzje życiowe, które rzutują na dalsze życie całej społeczności. Zamiłowanie do mediów społecznościowych daje radość wielu osobom. Szybka fabuła, zwroty akcji i podróż między państwami. Niektóre dialogi dość śmieszne. Czytelnik może poczuć klimat Włoskich Dolomitów, rozkwitającej wiosny i miłości. Polecam

Krótkie opowiadania, które pozwalają wrócić do ulubionych bohaterów? Co myślicie o takim zabiegu, a gdyby ich wszystkich wrzucić w wir przygotowań do świąt?! Czyż nie brzmi to uroczo? “Tam, gdzie rodzi się magia” to książka opowiadająca losy bohaterów z innych powieści autorki, z wielkim bólem serca przyznaję, że nie czytałam tych książek, przez co czułam się czasem ciut zagubiona. Jednak ciepło i cudowny styl autorki sprawił, że z przyjemnością brnęłam przez zaspy, którymi obsypane zostały historie. Jest to książka idealna dla fanów autorki, ale i dla tych, którzy po prostu potrzebują otulenia z garścią emocji. Te opowiadania przekonały mnie do stylu pisania pani Joanny i z miłą chęcią poznam pełne historie bohaterów.

Mimo fabuły związanej z przemocą czyta się bardzo fajnie, lekko. Lubię książki, w których są krótkie rozdziały. Minimalnie się czepiając - nie ma motyla rusałka osadnik, jest rusałka osetnik;) Mam nadzieję, że to tylko literówka, ale ktoś chyba czyta książkę po wydaniu, więc powinien to wychwycić.

Zachęcam Was do przeczytania książki Moniki Karkoszy "Rok psa". Ta propozycja spodoba się miłośnikom literatury obyczajowej, ale także kryminałów. Bardzo dobrze czytało mi się tę powieść. Jest to historia Iwony Stopniewskiej, która niespodziewanie została wdową. Obserwujemy jej wychodzenie z żałoby po ukochanym mężu. Bohaterka zaczęła otwierać się na nowe przyjaźnie, próbowała organizować sobie wolny czas. Jednakże okazało się, że musiała też stawić czoła śmiertelnemu zagrożeniu... W powieści dużą rolę odgrywają emocje. Najpierw dominuje smutek i żal po stracie męża, potem pojawia się etap wychodzenia z żałoby. I oprócz smutnych momentów są też wątki romantyczne i kryminalne. Tu nie ma czasu na nudę Bardzo podobał mi się styl pisania autorki - przyjemny i lekki Świetnie ukazana jest też siła przyjaźni - takiej prawdziwej. Bohaterowie są dobrze wykreowani. Fabuła jest ciekawa i zajmująca. Zatem- czytajcie. Dziękuję Wydawnictwu Novae Res za egzemplarz do recenzji. Monika Karkosza Rok psa

W oczekiwaniu na cud autorstwa Agnieszka Olejnik to książka, o której warto wspomnieć nawet wtedy, gdy świąteczny czas mamy już dawno za sobą. Choć fabuła osadzona jest w okresie Bożego Narodzenia, jej przesłanie pozostaje uniwersalne i aktualne przez cały rok. 🎄 Główną bohaterką powieści jest kobieta w średnim wieku, która tuż przed świętami ulega wypadkowi samochodowemu i zapada w śpiączkę. Przy jej łóżku gromadzą się dorosłe dzieci, żyjąc nadzieją, że matka obudzi się w Wigilię. W czasie pełnym napięcia, niepewności i świątecznych przygotowań poznajemy historię ich rodziny — naznaczoną milczeniem, konfliktami i niewyjaśnionymi żalami. Autorka kreśli wyraziste portrety rodzeństwa: bliźniaczek, które wskutek dawnych nieporozumień zerwały ze sobą kontakt, oraz brata, od lat skonfliktowanego z ojcem. Przyczyna tego sporu pozostaje tajemnicą, stopniowo odkrywaną w toku narracji. Każda z postaci niesie własny bagaż emocji, niedopowiedzeń i ran, które domagają się konfrontacji. 🎄 „W oczekiwaniu na cud” to powieść o powrocie do siebie, o potrzebie zrozumienia przeszłości, by móc zrobić krok naprzód. Nie jest to cukierkowa, przesłodzona historia wypełniona świątecznym blaskiem. Wręcz przeciwnie — książka działa jak kubeł zimnej wody, bez upiększeń obnażając ludzką naturę, słabości i trudne emocje. To opowieść refleksyjna, momentami bolesna, ale bardzo prawdziwa, skłaniająca do zatrzymania się i spojrzenia na własne relacje rodzinne z nowej perspektywy. Powieść dobitnie pokazuje również, że prawdziwie poznajemy ludzi — także tych najbliższych, własną rodzinę — dopiero w chwilach trudnych, gdy znikają pozory, a na powierzchnię wypływają skrywane emocje, lęki i niewypowiedziane prawdy.

Bardzo polecam książkę , uwielbiam jak jest jakaś tajemnica do odkrycia. Bohaterka Lidka, po tym jak zdradził ją narzeczony,wyjechała do Nałęczowa. Zatrzymała się u przyjaciółki w domu. Tam poznała majstra Mateusza i dziennikarza Rafała. W między czasie znalazła w piwnicy broszkę. Tak zaciekawiła ja tą broszka , że zaczęła szukać informacji do kogo należała przed wojną. Zapraszam do przeczytania książki.polecam 😉📚 pozdrawiam

Ja do debiutów książkowych podchodzę z pewną ostrożnością, którą wypracowałam wiele lat temu, kiedy małymi krokami wchodziłam w czytelniczy świat. I choć od tamtej pory przeczytałam naprawdę wiele książek, ten mały red flag nadal gdzieś we mnie jest. Zawsze towarzyszy mi odrobina dystansu, brak wygórowanych oczekiwań i chwila zwątpienia, czy historia rzeczywiście mnie porwie. Wspominam o tym nie bez powodu, ponieważ „Kocham cię, nieznajomy” to debiut literacki Justyny Rzecińskiej. I muszę przyznać, że to naprawdę świetna historia, która wciągnęła mnie już od pierwszych stron. To opowieść będąca połączeniem romansu z wyraźnymi elementami thrillera psychologicznego, dlatego podczas czytania zdecydowanie nie grozi nuda. Aleksandra i Rafał z pozoru tworzą idealne małżeństwo. Jednak ta perfekcyjna fasada istnieje tylko na zewnątrz, bo za zamkniętymi drzwiami ich domu kryje się zupełnie inna rzeczywistość. Kiedyś się kochali, wspierali i dbali o siebie nawzajem, lecz wszystko zaczęło się zmieniać, gdy bezskutecznie starali się o dziecko. Kolejne nieudane próby, liczne badania, ogrom oczekiwań i narastająca frustracja sprawiły, że w ich relacji pojawiły się pęknięcia. W końcu napięcie przerodziło się w coś znacznie gorszego, gdy Rafał po raz pierwszy podniósł rękę na żonę. Od tego momentu jego uczucia coraz częściej przybierają formę przemocy psychicznej i fizycznej, a codzienność Aleksandry wypełniają poniżanie, kontrola i strach. Jakby tego było mało, mężczyzna ma również kochankę, która zachodzi z nim w ciążę. Aleksandra już od dłuższego czasu słyszy w swojej głowie cichy, a zarazem uporczywy głos. Coś na kształt intuicji albo dodatkowego zmysłu. A może przez strach i brak poczucia bezpieczeństwa zaczyna powoli wariować? Pracując w kancelarii, prowadziła wiele spraw rozwodowych, w których mężczyźni perfidnie i bezwstydnie zdradzali swoje żony. Teraz zaczyna mieć wrażenie, że jej własne małżeństwo powoli zmierza w tym samym kierunku. Ich relacja od dawna jest już tylko formalnością, a Aleksandra nie wie, co powinna zrobić. Przymknąć oko na zdradę męża i udawać, że o niczym nie wie, czy może zdobyć dowód i złożyć papiery rozwodowe? Podczas wspólnego wyjazdu do Sopotu z Rafałem i znajomymi spotyka tajemniczego blondyna o niebieskich, wręcz lazurowych oczach. Spod mankietu jego koszuli wystaje tatuaż z cyfrą sześć. Od tego momentu w życiu Aleksandry zaczynają dziać się dziwne rzeczy. Kobieta zaczyna miewać niepokojące sny. Wszystko to wywołuje w niej lęk, ale jednocześnie budzi rosnącą ciekawość i pragnienie, by ponownie spotkać tajemniczego nieznajomego. Kim jest ten mężczyzna i jaki wpływ będzie miał na życie Aleksandry? Tego dowiecie się, sięgając po książkę „Kocham cię, nieznajomy” Tak, to historia, od której naprawdę ciężko się oderwać. Autorka potrafi zaskoczyć czytelnika niejednym obrotem akcji. Dużym plusem jest dla mnie również to, że książka została napisana z dwóch perspektyw: Aleksandry i Rafała. Dzięki temu bohaterowie są bardziej wyraziści i lepiej przedstawieni, a my jako czytelnicy mamy wgląd w ich myśli, emocje i motywacje. Sama fabuła jest dość zawiła i wielowątkowa. W książce pojawia się wiele manipulacji, intryg oraz nieoczekiwanych zwrotów akcji, co sprawia, że trudno oderwać się od czytania i z każdą kolejną stroną chce się wiedzieć jeszcze więcej. Zabrakło mi jednak dopracowania samego zakończenia. Trudno mi to do końca ubrać w słowa, ale po przeczytaniu ostatnich stron zostało we mnie wyraźne poczucie niedosytu. Mam wrażenie, jakby historia została trochę zbyt szybko zamknięta, jakby czegoś w niej jeszcze brakowało. Przez większość książki autorka prowadzi bardzo intensywną, pełną napięcia fabułę, dlatego spodziewałam się równie wyrazistego i dopracowanego finału. Niestety w moim odczuciu końcówka była napisana dość szybko i zabrakło mi w niej doprecyzowania niektórych wątków oraz mocniejszego domknięcia całej historii. Przez to miałam wrażenie, jakby ta opowieść urwała się odrobinę zbyt nagle.

Hej.  Dzisiaj przychodzę z recenzją książki "Siostra " Miałam okazję ją przeczytać dzięki autorce. Dziękuję bardzo. Książka opowiada o losach szustki dzieci  o Piotrku, Tomku, , Filipie, Sarze Pawełku i Michale, których życie nie było łatwe i nie zawsze było kolorowo. Myślałam, że  się nie polubię z tą pozycją. Odrazu zniechęciła mnie Trzcionka. Tak wiem wiem  czepiam się 🤭 . Ale zaczęłam czytać i  byłam zaskoczona. Autorka odrazu przykuła moją  uwagę. Zaczynała się dość niepozornie ale  im dłużej im glębiej się zagłębiałam w historię tym bardziej wczuwałam się w losy dzieci w ich marzenia, pasje, cele w życiu. Poruszyła mnie historia Piotrka jako dziecko od małego nie miał łatwo to on praktycznie wszystkim się zajmował. Najpierw odeszła matka a za jakiś czas ojciec umiera. Poruszył mnie również także wątek tożsamości płciowej  z perspektywy małego dziecka. Odrzucenie rówieśnicze a nawet niechęć nauczycieli do dziecka, które musi radzić sobie samo w tym świecie dobrze ,że chociaż ze strony rodziców miał wsparcie. Polecam ją jeśli lubisz emocjonalne historię, które zostawiają ślad po sobie na długo . To ta książka taka jest.

W te święta oddałam swoje serce słodkim opowieściom, pełnym miłości i rodzinnego ciepła. miałam też styczność z zagadkami rodowymi, które otulały mnie aurą tajemniczości. Jola tuż przed świętami musi poddać się zabiegowi w szpitalu, jej rodzina tak mocno się tym przejmuje, że postanawia ją we wszystkim wyręczyć. Niestety nie wszystko idzie po myśli męża i dzieci Joli przez co w domu zamiast czuć magię nadchodzących świąt, odczuwalne jest napięcie, które wkrótce może wywołać eksplozje. Jola nie chce do tego dopuść, więc gdy kolejny raz otrzymuje zaproszenie od dalekiej krewnej, postanawia postawić wszystkich przed wyborem, albo razem odwiedzamy ciotkę, albo ze świąt nici. Wyruszają więc w drogę do domu, który okazuje się skrywać wiele tajemnic, oraz do ekstrawertycznej ciotki, której przeszłość była burzliwa i niezbyt szczęśliwa. Książka przepełniona emocjami, pełno w niej siostrzano braterskiej rywalizacji i relacji, pełno miłości i troski. Ta historia nie porwie Was akcją ani dynamiką, za to utuli melancholią, opiekuńczością i rodzinnym ciepłem.

Drogi Czytelniku... Wiem, że nie jest to ten czas, już dawno mamy za sobą święta Bożego Narodzenia, lecz myślę, że ta lektura jest idealna i 'na czasie', po prostu do przeczytania przez cały rok. Pewien dom opieki? Jest. Przygotowania do świąt Bożego Narodzenia? Obecne. Pewna dawna opiekunka? Tak. Pewni młodzi ludzie? Będą. Chęć zrobienia czegoś dobrego? Oczywiście. Próba zebrania razem dawnych bliskich? Pewnie. Pewna pomoc? Jasne. Pewna choroba? Niestety. Smutek? Znajdzie się. Magia? Na każdym kroku. Niespodzianki? Bez nich byłoby nudno. Między innymi właśnie to tym razem znajdziemy w kolejnej wspólnej książce Jolanty Kosowskiej i Marty Jednachowskiej pod tytułem „Kalendarz adwentowy 2. Dwanaście dróg do domu”. Jaki osiągnęły efekt? By poznać odpowiedź na to pytanie odsyłam do lektury, książki oczywiście. Wspaniale było po raz kolejny przenieść się do świata Marceliny, Maurycego, Telemacha, Oiwii, Szymona, Zosi, Olgi, Karola, Natalii, Jagody, Justyny, Marii, Grażyny, Klaudii, Sabiny, Jakuba, Marka, Zuzy, Rozalii, Marcina, Miłosza, Dominika, Jowity, Michaela, Jensa i innych. Na pewno zastanawiacie się jakie są moje odczucia po lekturze. Już odpowiadam. Po pierwsze, bohaterowie. Znów są bardzo dobrze wykreowani, zróżnicowani i dość interesujący. Czy kogoś nadal lubię? Tak, niemal wszystkich (chociaż niektórzy mieli swoje epizody). Dawno tak nie miałam. Tak, dobrze myślicie, nie podam powodu. Nie chcę zdradzać za dużo. Po drugie, fabuła. Nie chcę nikomu zdradzać tu szczegółów, jednak powiem, że nie do końca jest to prawdziwy rollercoaster, przynajmniej dla mnie. Wprawdzie akcja rozkręca się swoim tempem, jednak niemal przez całą powieść coś się dzieje. Autorka chwilami serwuje nam emocje naprawdę sporymi porcjami. Nie brakowało mi tu zaskakujących zwrotów akcji oraz wywoływania w nas skrajnych uczuć i problemów, którymi obarczone są na każdym kroku nasze persony. Dodam jeszcze, że fabuła wciągnęła mnie niemal od pierwszych stron, była świeża, fajna. Po trzecie, styl. Książka, tak jak jej poprzedniczka, napisana jest lekkim językiem, przystępnym dla każdego. To ułatwiło i bardzo przyśpieszyło czytanie. Leci za to oczywiście plusik. Chciałabym tylko pomarudzić, że książka ta mogłaby być nieco dłuższa... Tak chociaż o pięćdziesiąt stron i mieć jeszcze ze dwa wątki (choć wiem, że mogłoby to być nieco problematyczne). Po czwarte, magia świąt. Jest tu odczuwalna na każdym kroku z czego bardzo się cieszę. To troszkę odczarowało mi ten trudny ostatnio dla mnie czas. Jestem bardzo za to wdzięczna. Po piąte, zakończenie i przesłanie. Nie do końca właśnie takiego zakończenia się spodziewałam, coś zupełnie innego otrzymałam w rzeczywistości. Troszkę się zdziwiłam, ale bardzo pozytywnie. Autorki mnie nieco zaskoczyły. To było fajne. Oczywiście daję za to plusa. Jeśli chodzi zaś o przesłanie, znajdziemy je oczywiście. Nie zdradzę o co dokładnie chodzi, chcę by każdy czytelnik sam to odkrył, inaczej to nie miałoby sensu. Muszę za nie dać kolejnego plusa. Powieść jest lekką lekturą do poduszki. Opowieść pokazuje, że niemal w każdym człowieku są spore pokłady dobra, czasami tylko trzeba je odkopać... zwłaszcza w takim okresie jak święta Bożego Narodzenia. Książka, tak jak tom pierwszy, praktycznie czyta się sama. Historia naprawdę mnie wciągnęła, sprawiała, że chciałam być częścią życia naszych bohaterów, choć chwilami nie miałam ochoty docierać do końca (żeby zbyt szybko ich nie opuszczać). Autorkom bardzo dziękuję za kolejną przygodę. Była naprawdę intrygująca i nietypowa. Z niecierpliwością czekam na kolejne tego typu historie, czekam na trzeci tom przygód naszych podopiecznych. Ogólna ocena - 5,5/6. :) POLECAM, POLECAM, POLECAM. Warto po nią sięgnąć. Pozdrawiam, Iza.

Jest to ciepła i wzruszająca opowieść wigilijna która skupia się na losach kobiety szukającej własnej drogi w obliczu trudnych relacji rodzinnych. Główną bohaterką jest Irena, właścicielka małego salonu fryzjerskiego. Jej życie dzieli się na dwa światy: Azyl w pracy: W swoim salonie Irena nie tylko strzyże klientów, ale jest też cierpliwą słuchaczką ich historii i osobą niosącą życzliwość. Trudna codzienność domowa: W domu Irena zmaga się z relacją z apodyktycznym i samolubnym mężem, Krzysztofem. Sytuacja komplikuje się tuż przed świętami, gdy do ich wspólnego mieszkania wprowadzają się dwie wyraziste postacie: Babcia Hania – energiczna i pełna życia kobieta. Tekla – teściowa, którą autorka opisuje jako „teściową z piekła rodem”. Znajdziemy tutaj także: ✨Przemiana wewnętrzna: To historia o kobiecie, która uczy się stawiać granice i zaczyna żyć dla siebie, a nie tylko dla innych. ✨Magia świąt: Autorka pokazuje, jak drobne gesty i atmosfera Bożego Narodzenia mogą wpłynąć na ludzkie losy i dać szansę na nowy początek. ✨Emocje: Lektura łączy w sobie humor z momentami refleksyjnymi i wzruszającymi, skłaniając do przemyśleń nad własnymi wyborami życiowymi. Podoba mi się styl autorki i chętnie sięgnę po kolejne książki.

Główna bohaterka Anna zmaga się z problemem mobbingu i kompletnie lekceważącego ją partnera, co przekłada się na jej relacje z przyjaciółmi i rodziną, a także zdrowie psychiczne. Mimo, że kobieta stara się być, a czasami nawet jest asertywna to nie jest w stanie sprostać oczekiwaniom i wymaganiom toksycznej szefowej. Powoli zaczyna wypalać się zawodowo. Przestaje wierzyć w siebie, w to że w innym środowisku pracy może być jej lepiej, że zasługuje na szacunek i bycie docenioną przez szefową. Boi się dokonać zmiany w swoim życiu. Dodatkowo życie brutalnie otwiera jej oczy, bo pokazuje, że jest zaręczona z mężczyzną, który kompletnie nie liczy się z jej zdaniem, jej potrzebami, a wszelkie kwestie dotyczące ich ślubu omawia ze swoją matką i współpracownicą. Czy Anka zdecyduje się zawalczyć o siebie zarówno na płaszczyźnie zawodowej jak i prywatnej? Czy znajdzie w sobie siłę i wolę do walki? Przekonacie się czytając książkę. Jestem wdzięczna Pani Marcie za to, że zdecydowała się w swojej książce poruszyć ten istotny temat jakim jest mobbing. Niestety zrozumie to tylko ten kto sam go doświadczył bądź osoba, która była przy osobie doświadczajacej mobbingu, albowiem ludziom się wydaje, że ten temat albo nie istnieje albo jest bagatelizowany albo, że się to wyolbrzymia, a ofiara jest zbyt wrażliwa (a nawet przewrażliwiona na swoim punkcie) czy wręcz sobie z niego żartują. Autorka ma ponadto zdecydowanie talent do pisania książek, co się rzadko zdarza u osób bez wykształcenia dziennikarskiego. Potrafi zaciekawić tematem. Przedstawić go prostym, zrozumiałym i przystępnym językiem. Dogłębnie poruszyć. Sprawić, że jesteśmy głodni wiedzy i pragniemy ją zgłębić.

Wiem, że już wiosna zagląda do nas nieśmiało i książka , która przenosi na w śnieżne klimaty jest może w tej chwili nietrafiona. Niemniej trafiła właśnie teraz w moje ręce, więc tak na pożegnanie zimy, mała recenzja. Tym bardziej, że powieść zasługuje na uwagę i tych kilka słów. Powieść Joanny Szarańskiej mimo mroźnego tytułu, jest pełna ciepła. Bardzo łatwo przenosi czytelnika do pensjonatu Bajka, gdzie razem z bohaterami szukamy magii świąt i spadku (którego nie ma). Właścicielem Bajki jest Aleksander, który stracił serce do pensjonatu wraz ze śmiercią ukochanej żony Małgosi. Z rodziną nie utrzymuje kontaktu, jest raczej odludkiem unikającym ludzi i świąt, które tak bardzo uwielbiała jego żona. Wyjątkiem jest ciotka Emilia, która stara się, by pensjonat odzyskał dawny blask. Jest jedyną osobą z rodziny, którą Aleksander toleruje. Gdy znów zbliżają się święta okazuje się, że do Czterech Mostów zjeżdżają spadkobiercy, mający chrapkę na Bajkę. A wszystko przez ogłoszenie w gazecie, które tak naprawdę nie wiadomo, kto dodał. Robi się ogromne zamieszanie. Aleksander jest wściekły, jego bratanek Zygmunt już snuje plany przebudowy, bratanica zaś jako miłośniczka kotów marzy o pensjonacie dla tychże czworonogów. Natomiast mała Ania odkrywa, że Bajka jest miejscem magicznym i potrafi spełniać życzenia. Czy tylko na pewno wszystkie? Jedno jest pewne, każdy otrzyma to, na co zasługuje. Niektórzy coś zrozumieją, a niektórzy coś stracą. "Cuda na śniegu" to bardzo odprężająca i pozytywna lektura. Czyta się szybko i z zainteresowaniem. Polecam z czystym sumieniem.

To niezwykła powieść. Jeśli chcesz spędzić miło czas i zaczytać się, to ta książka jest dla Ciebie. Autorka Paulina Szewczyk przenosi nas wraz z bohaterką Rosalie w trasę koncertową. Wraz z nią przeżywamy chwile radości, ale i pewnych załamań. Na drodze życiowej dziewczyny stanie Dexter – miłość, czy zauroczenie? Warto przeczytać, by dowiedzieć się, jak potoczą się ich losy. Ponadto Rosalie dowie się, ze jest adoptowana, przechodzi liczne stany emocjonalne. Nie umie sobie poradzić z tą sytuacją. W jednym momencie może stracić wszystko co kochała. Można wiele by pisać i snuć teorii o szczęściu. Możemy pisać w kalendarzu ściennym lub w podręcznym notesie liczne afirmacje życiowe. Nic to nie da, jeśli i tak los, jest nam pisany taki, a nie inny. I jeśli nie będziemy głęboko wierzyli, że nam się uda wszystko. Uśmiech, którego nigdy nie powinno nam zabraknąć, towarzyszy Rosalie, ale na jak długo. Apodyktyczny ojciec, ciężka sytuacja rodzinna, powoduje, że przechodzi rozterki i ból. Chce poczuć wolność i być szczęśliwa. Związek z Dexterem jest na to szansą. A jak będzie przeczytajcie sami. Polecam. Do zaczytania!