Sprawa Hoffmanowej

#mojaopinia #Sonia Boziu, zupełnie nieświadomie sięgnęłam po tę książkę.Zupełnie nie byłam przygotowana na to co jest w środku.Tytuł fajny, lubię to imię, okładka też ciekawa.Myślałam że jest to kryminał, a to jest, no właśnie co to jest? Nie obyczajówka, nie thriller, a w słowie ,,dramat" jest za mało dramatu. Tyle bólu, nieszczęścia, bezradności które mieszczą się w na kilku m2 nie jest w stanie udźwignąć żaden człowiek a co dopiero dziecko. Narratorka książki przekazuje nam wiadomości językiem zupełnie pozbawionym emocji.Jednym ciągłym zdaniem opisuje wydarzenia jakby oglądała to wszysytko przez grubą taflę szkła. Czytając tę książkę miałam wrażenie że jej nie czytam a słucham, zamykając książkę wciąż słyszałam słowa, ciągle miałam je w głowieJuż dawno żadna lektura nie namieszała mi tak w głowie. Najstraszniejsze jest to, że ,,Sonia" oparta jest na faktach. Wiem, zdaję sobie sprawę że teraz panuje swoista moda na książki o molestowaniu dzieci, o pedofilii wśród księży. Że zaczyna tworzyć się komercja i zaczyna się zarabiać na drastyczności tych opowieści. Myślę jednak że my jako dorośli powinniśmy chronić nasze dzieci, a takie książki są swoistym manifestem przeciw złu które czai się nie tylko za ragiem, nie tylko z monitorów komputerów ale w miejscach gdzie maleństwa mają czuć bezpiecznie czyli domu. Dziękuję że dobrneliście do końca.Polecam, cały swoim sercem polecam wam tę książkę. 10/10

Uznana malarka Helena przylatuje z Australii na ślub swojej wnuczki. Przy okazji chce poznać okoliczności śmierci siostry Alicii, która została zamordowana przez nieznanych sprawców. Jednocześnie odkrywa, że jej rodzina skrywała przed nią straszliwe sekrety. "Kolor milczenia" jest to kolejna przeczytana przeze mnie powieść z mrocznymi tajemnicami w tle. Jest to historia ludzi zagubionych i żyjących w kłamstwie, ale jednocześnie próbujących żyć na swoich własnych zasadach wbrew woli najbliższego otoczenia. Bohaterowie pragną miłości, akceptacji i bliskości, ale jednocześnie cierpią z powodu odrzucenia oraz braku zrozumienia ze strony bliźnich, którzy nie akceptują ich potrzeb. Książka Elii Barceló jest pełna gwałtownych emocji i uniesień, przepełniona smutkiem i melancholią. Autorka porusza temat rodziny dotkniętej trudną i traumatyczną przeszłością, która dzięki kontaktom z generałem Franco awansowała w hierarchii społecznej. Choć wśród sąsiadów i przyjaciół uchodzi za rodzinę kochającą się, godną naśladowania, to tak naprawdę brak w niej ciepła oraz empatii. Bardzo wstrząsająca powieść.

Dawno nie czytałam ksiażki, tak innej od wszytskich, ktorem miałam w rękach do tej pory. Niecodzienna, subtelna, jednocześnie realistyczna i życiowa. Cztery kobiety, każda z innego pokolenia, każda z własnym bagażem doświadczeń, ktore łączy nierozeralna więź, mimo dzielących je różnic. Cudowna, kojąca opowieść.

"Jest czas na zabijanie i czas na miłość. Wszystkie historie są o miłości i śmierci, i ta też będzie właśnie o tym". Przeczytałam jednym tchem. Wciągająca i pełna emocji książka z mojej osobistej półki „kobiece czytanie”. Trzy pokolenia, poplątane losy ludzkie, skomplikowane relacje, tajemnice, z którymi trzeba żyć. I wszystko wplecione w przemyślaną, w najdrobniejszych szczegółach, fabułę, z rewelacyjnie odtworzonym klimatem miejsca i czasu akcji. Anin, Warszawa, Jugów. Żydzi, Niemcy, Polacy. II wojna światowa i czasy okołowojenne, PRL i współczesność. I oni. Stworzeni przez K. Zyskowską, a jednak bliscy i w jakiś sposób realni. Tacy normalni. Trochę dobrzy, trochę niedoskonali, czasami zaskakujący głupotą, to znów działający z rozwagą. I nie planujący zła, które stało się ich udziałem. Bo zło często się przydarza. I „Historia złych uczynków” to rzeczywiście historia złych uczynków, w której popełnione zło dopomni się o swoje. Bo „nic nie zatrzyma spirali zła, nic nie zagłuszy pohukiwania sowy, póki wszyscy nie poniesiemy kary". Łyżka dziegciu. Bo właśnie ta próba dopasowania treści książki do głębszej idei podobała mi się najmniej, była sztuczna, nie pasowała do konwencji, wprowadziła dysonans. I za to odejmuję gwiazdki, choć pewnie jeszcze niejedną książkę autorki dołożę na moją wirtualną półkę pn. "kobiece czytanie". 7/10 w kategorii: kobiece czytanie

To już kolejna książka pani Magdy Knedler, którą miałam przyjemność przeczytać. Pierwszy tom serii CEAN ODRZUCONYCH czyli "Córka jubilera" nie oda razu przypadł mi do gustu. Przyznam szczerze, że początek mnie mocno wynudził, zmęczył i zniechęcił do tego stopnia, że miałam ochotę przerwać lekturę. Jednak dobrze się stało, że tego nie zrobiłam, bo zaczęłam się wkręcać w historię opowiadaną w pamiętniku przez nastoletnią Charlottę, chłonęłam klimat Wiednia z czasów Franciszka Józefa i chociaż nie ma tu dynamicznej akcji, to jakiś pierwiastek szlachetności, wyższych sfer, zmieniającej się w obliczu wojny rzeczywistości, przewartościowania pewnych życiowych priorytetów i urok retro epoki oraz kobiet, które ją znacznie wyprzedzały nadały powieści niezwykłego kolorytu. Tytułowa Charlotte (Lotta) jest córką jubilera, ciągle nieobecnego, bo jeżdżącego wciąż do Warszawy, tymczasem dziewczyna żyje w Wiedniu i po samobójczej śmierci matki, która była uzależniona od kokainy, jest pod opieką ciotki (siostra ojca) Wilhelminy, kobiety mocno wyemancypowanej, traktującej bratanicę po partnersku. Dziewczyna projektuje biżuterię i to nie tylko tę ze złota i kamieni szlachetnych, ale przede wszystkim sztuczną, gdyż uważa, że to biżuteria przyszłości - dla każdego, a nie tylko dla bogatych. Z pisanego przez Charlottę pamiętnika (ma wówczas 17 lat) dowiadujemy się sporo o jej życiu oraz o tamtych czasach, gdy nadciągnęła I wojna światowa. Dziewczyna kocha się w dużo starszym od siebie Jensie ( z wzajemnością), swoim nauczycielu gry na fortepianie oraz nawiązuje przyjaźń z rannym, czeskim żołnierzem Jaroslavem, którego mobilizuje do tego aby wziął się w garść i odzyskał chęć do życia. Między innymi czyta mu po czesku" Hamleta" i inne książki. O miłości mówi w następujący sposób:" Zjawił się Jens, który nic nie musi mówić, by powiedzieć wszystko." Po co prowadzi ten dziennik? Może dlatego, iż:" Trzeba kolekcjonować i zapamiętywać to, co piękne. Nie wiadomo czy kiedyś te wspomnienia nie ocalą nam życia." Czasy wojny są trudne dla wszystkich. Przybywa rannych. A Chartlotta podejmuje pracę w szpitalu, gdzie z ogromnym oddaniem opiekuje się poszkodowanymi na froncie żołnierzami. Mocno przeżywa śmierć każdego z nich. Obserwując ludzi, dochodzi do wniosku, że:" Starość jest bogata w przeżycia, a młodość to jedna wielka niewiadoma." Powieść rozwija się powoli i raczej nie nabiera tempa, ale pewnego kolorytu, bo dobrze oddaje ducha epoki. Tygiel narodowościowy, w którym ludzie żyli zgodnie, aż do wybuchu I wojny światowej. Obserwujemy ważne wydarzenia historyczne jak chociażby obalenie cara w Rosji, zabójstwo cesarzowej Sissi, pojawiają się tu również ludzie znani z kart wielkiej historii, kultury i sztuki. Jest sporo o sile miłości, przyjaźni oraz kobietach (Charlotte, Wilhelmina), które w swoich poglądach i stylu życia, mocno wyprzedzały swoją epokę. I o ile dosyć mdły początek może zniechęcić, to warto przez niego przebrnąć, bo dalsza część książki to wysmakowana uczta czytelnicza, do której serdecznie zachęcam.

Książka Stycznia w Klubie Czułej Czytelniczki. Ta historia całkowicie mnie pochłonęła, przeczytałam ją w trzy dni! Guglowałam starą Warszawę, szukałam miejsc, po których spacerowali Hanka z Ariem i oglądałam obrazy, na których uwieczniono Ziemiańską, a na obiad miałam ochotę jeść fasolkę i popijać ją wódką. Ale „Mrok” to nie tylko świetnie nakreślone tło historyczne, ale przede wszystkim porywająca opowieści o nad wyraz współczesnym przesłaniu, która wchodzi pod skórę jak drzazga. Sceny, które zapamiętam: - kąpiel więźniarek na Rakowieckiej - sceny z Ziemiańskiej, szczególnie tę z „myszką” Tuwima, którą potem musiałam guglować - finał, który czytałam trzy razy, w tym jeden raz na głos, mojemu mężowi. MOCNY!

Bardzo ciekawa książka. Postać Pani Hanki Ordonówny była mi znana, ale książka spowodowała, że mogłam poznać jej życie bliżej. Bardzo fajnie się czyta. Osoby występujące w książce Julian Tuwim, Mira Ziemińska, Hanka Bielicka, hrabia Tyszkiewicz nadają jeszcze ciekawsze barwy i chęci czytania. Bardzo polecam. Dziś idę wypożyczyć książkę "Tułacze dzieci" którą napisała H. Ordonówna pod pseudonimem Weronika Hort, lecz by ją przeczytać najpierw trzeba zanużyć się w "Hance"

Bardzo dobra książka. Koziołek daje to, czego oczekuje czytelnik kryminałów retro- drobiazgowo oddane tło historyczne. Iw więcej szcegółów, tym bardiej delektuje się czytelnik. Druga zaleta tej książki to postać głównego bohatera. Tym razem nie ma hrabiny Franziski, działań dwójki, za to jest Kriminalassistent Anton Habicht, postać z pukntu widzenia czytelnika na wskroś negatywna, a jednak gdzieś wśród całej masy wad kryje się odrobina dobra. Akcja toczy się głónie w dzisiejszej Szklarskiej Porębie, a jeden z wątków śledztwa prowadzi do szpitala, gdzie wprowadza się terapię eksperymentalną znaną jako T4.

Mam kłopot z tą książką, bo nie wiem, jak sobie ją zaklasyfikować. Jest o wojnie, o polityce, o medycynie, o miłości, o rozpadzie cesarstwa austro-węgierskiego, o obsesji, o rozpaczy, o nadziei... Nie jest jednak romansem, nie do końca można ją nazwać książką historyczną. Momentami język jest piękny i poetycki, gdzie indziej znów prosty i sentymentalny. Ciężko było mi się w nią wciągnąć, potem nie mogłam się oderwać, na końcu znów trochę znudziłam. Ogólnie muszę uznać, że była dobra, ale przede wszystkim była trochę dziwna.

Trzecia książka Pani Kate Morton, którą miałam przyjemność przeczytać. Od razu zainteresował mnie opis fabuły. Spodziewałam się historii pełnej sekretów i wydarzeń z przeszłości, ale książka okazała się jeszcze bardziej wciągająca, niż przypuszczałam. To niezwykła opowieść o pamięci, miłości, tajemnicach oraz o tym, jak wydarzenia sprzed wielu lat mogą wpływać na kolejne pokolenia. Akcja powieści rozgrywa się na dwóch planach czasowych. W czasach współczesnych poznajemy Elodie Winslow – młodą archiwistkę, która podczas pracy znajduje stary szkicownik oraz fotografię tajemniczej kobiety. Wśród dokumentów znajduje się także rysunek pięknego domu nad rzeką – Birchwood Manor. To znalezisko wzbudza w bohaterce ogromną ciekawość i skłania ją do odkrywania historii tego miejsca. W ten sposób stopniowo poznajemy wydarzenia z przeszłości. Druga część historii przenosi nas do XIX wieku. Latem 1862 roku grupa artystów przyjeżdża do Birchwood Manor, aby odpocząć i znaleźć inspirację do pracy. Początkowo wszystko wydaje się spokojne i pełne twórczej atmosfery, jednak z czasem zaczynają dziać się dziwne i niepokojące rzeczy. Dochodzi do kradzieży cennego klejnotu, tajemniczego zaginięcia młodej kobiety oraz tragicznej śmierci. W centrum tych wydarzeń znajduje się Birdie – tytułowa córka zegarmistrza – która staje się jedną z najbardziej zagadkowych postaci w całej powieści. Największe wrażenie zrobił na mnie niezwykły klimat książki. Autorka bardzo szczegółowo opisuje miejsca, przyrodę i wnętrza domu, dzięki czemu podczas czytania mogłam sobie wyobrazić każdy szczegół posiadłości Birchwood Manor. Szczególnie podobały mi się opisy starego domu nad rzeką oraz atmosfery XIX-wiecznej Anglii. Dzięki temu miałam wrażenie, jakbym przeniosła się w czasie i obserwowała wydarzenia razem z bohaterami. Dużym atutem powieści są również bohaterowie. Każda postać jest dobrze opisana i ma swoją własną historię oraz charakter. Podczas czytania łatwo było mi zrozumieć ich emocje i motywacje. Najbardziej zainteresowała mnie postać Birdie, ponieważ jej losy są pełne tajemnic i stopniowo odkrywanych sekretów. Autorka bardzo umiejętnie buduje napięcie i sprawia, że chce się poznać prawdę o wydarzeniach z przeszłości. Podobał mi się także sposób prowadzenia narracji. Historia jest opowiadana z różnych perspektyw oraz w różnych momentach czasu, co sprawia, że książka przypomina układankę, której elementy powoli zaczynają do siebie pasować. Uważam, że Córka zegarmistrza to bardzo interesująca i pięknie napisana powieść. Łączy w sobie elementy tajemnicy, historii oraz wzruszającej opowieści o ludzkich losach. Autorka pokazuje, że przeszłość może mieć ogromny wpływ na teraźniejszość, a niektóre sekrety potrafią przetrwać wiele lat. Zdecydowanie polecam tę książkę osobom, które lubią klimatyczne i tajemnicze historie. Moim zdaniem jest to powieść, która potrafi wciągnąć czytelnika i na długo pozostać w jego pamięci. Czytanie jej było dla mnie bardzo przyjemnym doświadczeniem.

Literacko książce Rooney nie można nic zarzucić. Również fabuła dotyczy ciekawych zagadnień przenikania się polityki z życiem osobistym. Dwa płaszczyzny historyczne, dwie odsłony tej samej osoby i wnikliwie pokazana zależność jednostkowych wyborów od emocji i posiadanej, często niepełnej, wiedzy. Tym, co mnie nie przekonało to pokazanie głównej bohaterki, która przecież przez wiele lat była czynnym szpiegiem, jako delikatnej i bardzo kobiecej, której pewne decyzje po prostu się przydarzają a ona jako " grzeczna dziewczynka" nie chce odmawiać. dla mnie w tym przypadku próba zrozumienia takiej postawy przez autorkę była za bardzo postawą adwokata a ja wolałabym zrozumieć świat ludzi, którzy naprawdę zawierzają jakiej ideologii

Zauroczona powieścią pt.: „Pani Einstein” tejże autorki z dużą ciekawością sięgnęłam po tę książkę. Cóż, nie mogę powiedzieć, że żałuję. Akcja zaczyna się z przytupem, jest świetnie przemyślana i można odnieść wrażenie, że pisarka wczuła się w życie opisywanej postaci, czyli młodziutkiej dziewczyny, którą przypadek postawił wśród najznaczniejszych postaci austriackiej polityki lat trzydziestych ubiegłego wieku. Niestety, wraz z kolejnymi mijającymi latami (a przecież to biografia) opowieść jest coraz bardziej lakoniczna i sucha. Jakby nie było na czym się oprzeć, jakby wydarzenia z czasów drugiej wojny światowej nie były istotne. Największy zaś żal mam do autorki za to, że porzuca nas w 1942 roku, gdy Hedwig Kiesler żyła jeszcze przez następne niemalże sześćdziesiąt lat. Czyżby to oznaczało, że twarz starzejącej się kobiety nie jest istotna? Czy też po prostu pisarce zabrakło informacji? Dlaczego nie opowiedzieć choćby o tym, że wynalazek Hedy trafił w końcu do marynarki wojennej i był tam wykorzystywany (jak twierdzi najpopularniejsza obecnie encyklopedia)? Dlaczego nie opowiedzieć o kolejnych małżeństwach, o wychowywaniu dzieci? Czyżby te sprawy były nudne? Nie da się ukryć, że po lekturze mam spore poczucie niedosytu.

Kontynuacja "Córki jubilera" czyli "Klątwa wiecznego tułacza" okazała się nieco lepsza od części pierwszej, gdyż od samego początku zaczęło się robić ciekawie, sporo się działo, było więcej zwrotów akcji i dramatów. Ten tytułowy wieczny tułacz to Żyd, dla którego widmo zbliżającej się II wojny światowej oznaczało wygnanie, poniewierkę, tułaczy los. A często o wiele gorzej, bo śmierć z ręki oprawcy czy w obozie koncentracyjnym. Na początku II Tomu Charlotte ma 23 lata i znów pisze dziennik. Mocno przeżywa śmierć ukochanego Jensa, na szczęście trwa przy niej czeski przyjaciel - Jarosław. Dwukrotnie wyjdzie za mąż i z obecnym jak i byłym mężem oraz jego nową rodziną, będą się wspólnie spotykać i żyć w pełnej symbiozie. Taka wyrozumiałość względem byłego męża zasługuje na podziw tym bardziej, że podczas trwania ich małżeństwa, miał romans z aktualną żoną i spłodził z nią dwójkę pozamałżeńskich dzieci. Obaj mężowie to ludzie kultury i sztuki i w takich kręgach będzie się obracać Charlotta, a my - czytelnicy razem z nią. Zetkniemy się więc z operą, literaturą, malarstwem, modą, biżuterią artystyczną. A propos tej ostatniej, to Lotte doskonali się w sztuce jubilerskiej pod okiem wymagającego mentora - Siegfrieda. Zadziwia i urzeka research jakiego w tym temacie dokonała autorka książki. Te wszystkie szczegółowe opisy technik jubilerskich zadziwiały, działając mocno na wyobraźnię. Ponownie pojawiają się tu ludzie znani z kart historii - przywódcy krajów, znany psychiatra, pisarze, malarze, projektanci mody, kompozytorzy, muzycy, a ich sylwetki zostały przez Panią Knedler zgrabnie wkomponowane w fabułę powieści. Gdy w Niemczech Adolf Hitler dochodzi do władzy, życie Żydów w całej Europie staje się coraz trudniejsze. A warto dodać, że większość bohaterów książki jest narodowości żydowskiej. Od pewnego momentu zaczyna się wyraźnie wyczuwać czające się w powietrzy zło, a wszystko zaczęło się od palenia na stosie żydowskich książek, a dalej było już coraz gorzej. Akcja powieści dzieje się w kilku krajach, między innymi w: Polsce, Austrii, Francji, Anglii. Podczas podróży Charlotte wraz z innymi Żydami statkiem St. Louis na Kubę, skąd później mają się udać do Ameryki, poznaje Izaaka, byłego więźnia Dachau oraz jego 11-letnią córkę Miriam, która po wydarzeniach "kryształowej nocy" przestała mówić i nawiązuje się między całą trójką bardzo silna więź. Na tym liniowcu, mającym przynieść jego pasażerom wyzwolenie spod jarzma nazistów, rozegra się wiele dramatów. Autorka krok po kroku, wolniutko budowała nastrój terroru i grozy jaki niósł ze sobą nazistowski reżim. Często czułam ciarki na plecach. Zdumiewa mnie natomiast, że całkowicie przeskoczyła samą II wojnę światową (opisując zdarzenia tuż przed i tuż po niej), gdyż byłam niezwykle ciekawa jak potoczy się życie bohaterów po jej wybuchu. Trochę dziwny to dla mnie zabieg to "wycięcie" z powieści samego epicentrum wojny. Powieść interesująca, trzymająca w napięciu, grająca mocno na emocjach. Trzeba przeczytać oba tomy, bo inaczej cała historia nie ma sensu. Polecam!

„Teraz jestem jak Dante – pomyślałam. – Idę przez piekło, ale nie płonę.” Niezwykła historia austriackiej Żydówki Edith Hahn. Kobieta przeżyła sporo i w tej książce dzieli się z nami swoim życiem. Czasami pomagały jej też naprawdę niezwykłe zbiegi okoliczności. Poznajemy ją jako młodą dziewczynę, która chciała skończyć studia prawnicze. Ale do władzy doszedł Hitler i nagle Żydzi zostali pozbawieni wszystkiego, co dotychczas znali. Edith nie chciała się poddać i przypadek sprawił, że przyjaciółka chrześcijanka podarowała jej swoje dokumenty. Dzięki temu Editjh mogła znaleźć pracę w Monachium i poznać członka nazistowskiej partii, w którym się zakochała. Wyznała mu, że jest Żydówką, ale mimo wszystko pobrali się. Kobieta dzieli się z nami wieloma faktami ze swojego życia i możemy dokładnie zobaczyć jakich ludzi spotkała na swojej drodze. A byli oni naprawdę różni. I czego możemy się dowiedzieć? Że nie wszyscy Niemcy byli złymi ludźmi, tak samo jak nie wszyscy Żydzi byli ofiarami, nie wszyscy byli skorzy do pomocy. Większość z nich starała się ugrać dla siebie jak najwięcej, a ich wybory dokładnie pokazują, co było dla nich najważniejsze. „Żona nazisty” jest bardzo ciekawa i możemy poznać dzięki niej całkiem nowe fakty z historii Austrii i Niemiec. Choć książka napisana jest prostym językiem i sporo jest przemilczane, to jednak działa na wyobraźnię. Dzięki niej możemy zobaczyć historię w nowym świetle, zobaczyć ją oczami zwyczajnych ludzi. A tego nie znajdziemy w podręcznikach historii. Warta przeczytania.

Trudy ma trudne relacje z matką. Anna Schlemmer jest twarda i uparta. A przy tym zamknięta w sobie, małomówna i tajemnicza. Trudy wie, że matka urodziła siew Niemczech. A gdy miała trzy latka wraz z matką zostały ocalone przez amerykańskiego żołnierza i zamieszkały w USA. Tylko co oznacza stara fotografia przedstawiająca matkę, ją i nazistowskiego żołnierza? Kobieta, historyk chce poznać swoje pochodzenie i rozwikłać rodzinną tajemnicę. Zgłasza się do akademickiego projektu gromadzącego wspomnienia Niemców z tamtych czasów. Temat II wojny światowej sam w sobie ciekawy. Pokazujący dylematy i wybory jakie były stawiane przed niektórymi osobami. Czy pomógłbyś Żydowi? Co zrobiłbyś by ochronić swoje dziecko? Bratałby się z wrogiem czy walczył? Powieść poprowadzona jest dwutorowo - lata wojenne z perspektywy Anny, a współczesność przedstawiona oczami Trudy. Myślałam, że połknę tą publikację w jeden wieczór. A ją męczyłam... Brakło mi tu polotu, tej magicznej iskry.

Jak zwykle świetna książka. Autor trzyma poziom. Dużo faktów, można się wiele dowiedzieć o historii. Dość szybkie tempo, dzięki czemu nie można nudzić i nie można oderwać się od czytania/słuchania. Audiobook w wykonaniu Pana Bonaszewskiego jak zwykle super. Polecam.

Mam bardzo mieszane odczucia. Wcześniej Kasjopeja wypisała większość zastrzeżeń które mam do książki. Jeśli autorka chciała wywołać taką ambiwalencję to jest to majstersztyk, ale mam niejasne wrażenie, że moje odczucia są wbrew intencjom autorki. Z zalet mogę wymienić wybijającą się z lektury smutną prawdę, że w warunkach konfliktu, spiętrzające się racje i lista krzywd uniemożliwia całkowite pojednanie czy też zaczynanie z czystą kartą, bo pamięć historii i własna perspektywa zawsze weźmie górę.

Początek sprawia wrażenie kompletnego chaosu, dopiero później wątki łączą się w całość. W powieści jest opisany przygraniczny świat lat 90. związany głównie z przemytem i innymi kryminalnymi zajęciami. Autor sprytnie w powieść wplata postaci rzeczywiste i fikcyjne (np. Ksiądz Kubek, Jan Łączówka, Teofil Olkiewicz). Przy okazji opisane zostały realia tamtych lat w miastach Jelenia Góra i Zgorzelec. Wszystko łączy się w całość, zakończenie potrafi zaciekawić, choć nie jest wielkim zaskoczeniem.

jest w prozie gruzińskiej autorki coś, co nie pozwala się oderwać, nawet jeśli niektóre opisy stanów wewnętrznych są pretensjonalne, melodramatyczne i zdecydowanie za długie. świetną przygodą było powolne odkrywanie elementów układanki i łączenie ze sobą wątków. zakończenie można interpretować jako wstęp do kolejnej części lub mrugnięcie okiem do osoby czytającej, pozostawiając ją z własnymi domysłami.

Drugi tom serii Kryminalny Śląsk Magdaleny Majcher. O ile pierwsza część zachowywała takie samo tempo akcji i wciagało od samego początku, o tyle nie możemy powiedzieć tego samego o kolejnej części. Mamy tutaj podobnie jak w pierwszym tomie narracje prowadzone dwutorowo z perspektywy 3 osoby - jedna toczy się przed śmiercią aktorki Natalii Kuchcik i powoli ukazuje co do tej śmierci doprowadziło i w jaki sposób; druga narracja biegnie w czasie kiedy zostaje odkryte ciało zamordowanie denatki i pokazuje śledztwo dziennikarza Borysa Dyrdy, który wespół z policją, próbuje na własną rękę odkryć kim był sprawca i co doprowadziło do takiego stanu rzeczy. W serii na uwagę zasluguje wierne odzwierciedlenie miejsc na mapie Katowic; przyjemnie jest czytać i wiedziec o jakich lokalizacjach mowa, a które codziennie sie mijało w drodze do pracy. Drugi tom nie jest aż tak wciągający jak pierwszy, ale na pewno sięgnę jako fanka po kolejną część i odsłonę losów Borysa.