Spadkobierca

Malownicze holenderskie miasteczko, do którego przyjechała na wycieczkę z przyjaciółmi Bogna nagle staje się jej bliższe dzięki tajemnicy z przed lat. Jak już ma wracać do Polski dostaje niecodzienną propozycję spisania i posegregowania porcelany. To zajęcie pozwala dziewczynie odkryć piękną lecz smutną historię delfickiej porcelany, a w zasadzie piekielnie utalentowanej malarki porcelany jaką przez stulecia miał zakład Błękitny Koliber. Wielka miłość, pasja, smutek i szczęście piękne jak porcelana, która jest delikatna oraz krucha.

"Sny pachnące poziomkami" to pierwsza część cyklu o walce o szczęście i realizacji marzeń, które nosimy w sercu. Dziewiętnastoletnia Lena, po śmierci ojca, musi w ciągu trzech miesięcy opuścić leśniczówkę, w której spędziła dzieciństwo i młodość. Młody podleśniczy Kamil, roztacza opiekę nad córką leśniczego. Lena wyrusza do Trójmiasta by zacząć nowe życie. Książka opowiada o życiu, radościach i smutkach młodej wchodzącej w dorosłość dziewczyny. Lekko się czyta i zaciekawia.

Bardzo ciekawa i ciepła historia opowiedziana na kartach powieści Agnieszki Zakrzewskiej, w której autorka tym razem zabiera czytelnika do Holandii na barwne, rozpostarte na dziesiątkach hektarów, tulipanowe pola. Poza tymi pięknymi kwiatami, bohaterami są tu dwie rodziny - rodzina De Klerk'ów oraz Pennings'ów, znanych w kraju hodowców i sprzedawców tulipanowych cebulek, z ich pasją i miłością do kwiatów, dążeniem do wyhodowania nowej odmiany, osiągnięciem sukcesu i prestiżu, ale też z codziennymi problemami, porażkami i to nie tylko tymi zawodowymi, ale i życiowymi. Ale miłość do kwiatów to nie tylko ich hodowla i uprawa, to także układanie z nich pięknych, wyjątkowych bukietów, kompozycji, umiejętność tworzenia z nich barwnych obrazów. Ciekawość kwiatów to była od najmłodszych lat pasja Jakuba Jansena, która z biegiem lat przerodziła się w miłość do roślin, aby w przyszłości stać się jego zawodem - florystyką. Richella De Klerk, mimo iż od narodzin wychowuje się wśród tulipanowych pól, w przeciwieństwie do swego bliskiego przyjaciela Ridera Penningsona nie zamierza związać się z rodzinnym biznesem; chce zostać znaną fotografką. Czy jej plany się powiodą, czy rodzinne zawirowania, tajemnice i skrywane sekrety, które w końcu ujrzą światło dzienne, wpłyną na jej przyszłość? Książka jest wyjątkowo malownicza, przepełniona barwami, zewsząd otaczających nas tulipanowych pól, feerii kolorów, wśród których żyją równie barwni, wspaniali i pełni pasji bohaterowie, dla których to właśnie ta pasja jest w życiu najważniejsza. Tu znajdziemy miłość nie tylko do kwiatów, ale przede wszystkim do ludzi, choć oni niekiedy mocno nas zawodzą i ranią.

Nie wiem jak autorka to robi, że po przeczytaniu jednej kartki jej powieści nie można się od niej oderwać. Niby zwykły obyczaj jakich wiele. Bohaterka przyjeżdża do małej miejscowości, poznaje jej mieszkańców, a czytelnik poznaje ich losy. Ale ta książka to nie jest zwykły obyczaj. Z jej kartek płynie do nas czysta magia. Brzmi to patetycznie ale taka jest prawda. Poznając losy bohaterów stykamy się z przyjaźnią czy miłością, ale też z bólem, cierpieniem, chorobą, a nawet śmiercią. A pomimo wszystko jest tu tyle dobra, życzliwości i wiary w istnienie lepszego świata, że to chyba właśnie jest szept anioła. Zagmatwane losy bohaterów trzymają nas w napięciu. Wraz z Oliwią pomału odkrywamy szczegóły, które zbliżają nas do rozwiązania tajemnicy, jaką w ostatnim liście przekazała jej matka. Jednak zdarzenia występujące w tej książce, choć ciekawe i nadające akcji tempa, nie są chyba najważniejsze. To co stanowi wartość nadrzędną powieści to przekazywane emocje, zawarte w nieszablonowych, pełnych dobra i empatii postaciach. Czasami wydaje się to naiwne, jak z bajki. Bo czy w realnym życiu spotyka się jeszcze takich ludzi? Ale dlatego warto chyba odpowiedzieć sobie na pytanie: "Czy wierzysz w anioły?"

Trzykrotki to urokliwa powieść o dojrzałych kobietach, które po skończeniu 60 lat, pragną zdobyć Kilimandżaro. Zamiast do Afryki trafiają jednak kamperem w Alpy, śledząc wnuczkę jednej z nich. I powiem Wam, że znalazłam w tej książce wszystko, czego teraz potrzebowałam: sympatycznych bohaterów, szczyptę humoru, góry w tle, Włochy, bibliotekarę, która prowadziła bookstagrama. Pojawił się też motyw zranionej miłości, która przeradza się w obsesję. Zatem jak widać było bardzo ciekawie. Z chęcią przeczytam inne książki autorki.

Sięgnęłam po tę pozycję z obawą, bo często tak jest, że powieści obyczajowe o wysokich notowaniach po prostu mnie nudzą. Ale tym razem zostałam wciągnięta i i zauroczona toczącą się opowieścią. Nie wiem czy sprawił to sposób w jaki autorka opowiada o losach bohaterów, czy też jest to umiejętność tworzenia właściwej atmosfery, ale prawda jest taka, że po prostu nie mogłam się od tej książki oderwać. Różnorodne postacie, nieszablonowe losy bohaterów, a przede wszystkim lekko magiczna atmosfera sprawia, że jest to powieść wyjątkowa. Nie ma tu zdarzeń ze sfery fantasy, ale jest magia, taka której chyba każdy chciałby doświadczyć, pozwalająca wierzyć, że i nam może uda się dosłyszeć szept anioła we właściwej chwili. Wiara w istnienie tych aniołów między ludźmi nadaje tej książce pewną magnetyczną siłę. Ale przede wszystkim jest to wspaniała opowieść o zwykłych ludziach i ich zwykłych problemach, tylko opowiedziana w niezwykły sposób. I na koniec najlepsze - ta historia ma jeszcze dwie dalsze części, które pozwolą na przedłużenie przyjemności obcowania ze wspaniałą książką i jej bohaterami.

Autor Paulina Molicka Tytuł Księgarenka na Miłosnej 🩵Jestem po lekturze i pod wielkim wrażeniem napisanej historii. Ola skromna,cicha i bardzo wrażliwa osoba osamotniona bo życie miało swój plan.Trauma, strata obojga rodziców jest cieżarem samotności,ale dziewczyna ma wsparcie przyjaciółki i w sumie każdego kto staje na jej drodze.Ulubione zajęcie,praca w Księgarni na Miłosnej staje się być zagrożone po tym jak miejsce zmienia właściciela.Co los szykuje Oli?Kogo postawi na jej drodze ,co wniosą w jej życie osoby które napotka? 🩵Lektura bardzo mnie użekła,jest delikatna a porusza tyle ważnych tematów,choćby problem codzienności matek i ich dzieci z niepełnosprawnoscią,relacji rodzic dziecko i dźwiganie bagażu doświadczeń składanych w plecaku,nauka otwierania okna na uczucie i budowania relacji z drugim człowiekiem.To bardzo mądra książką,która zapamiętam. 🩵Kim okaże się być tajemniczy elegant,który podsuwał Oli mądre myśli? Piękny motyw życzliwości i udzielania pomocy ,czasami drobny gest może wyciągnąć kogoś z dołka.Wspaniałe akcje harytatywne,aukcje na szczytny cel,zwykła herbata i rozmowa z kimś kto wysłucha,wesprze dobrym słowem,bądź nocne zwierzenia lub pobudka w awaryjnym miejscu to wszystko nadaje życiu sens.Troska innych o ciebie daje szansę że świat o tobie pamięta.Znam zakończenie histori i choć zaskoczyło mnie to jednak wiem ,że jest cudowne. 🩵Warto otaczać się życzliwymi osobami i siać to dobro bo nigdy nie wiesz kto stanie obok,z jakim plecakiem doświadczeń i otworzyć się na nowe wschody słońca. 🩵Dziękuję za wspaniałą,ciepła,pełną nadziei historię, Księgarenka na Miłosnej to takie moje miejsce.

Madera. Musicie najpierw dowiedzieć się nieco więcej o tym niesamowitym miejscu na kuli ziemskiej. To portugalska wyspa położona na Oceanie Atlantyckim, często nazywana „wyspą wiecznej wiosny” ze względu na łagodny klimat przez cały rok. Jej stolicą jest Funchal, gdzie koncentruje się życie turystyczne i kulturalne. Wyspa słynie z niezwykle zielonych krajobrazów, stromych klifów i górskich szlaków, w tym popularnych tras wzdłuż tzw. lewad (kanałów irygacyjnych). To idealne miejsce dla osób lubiących naturę, trekking i spokojny wypoczynek. Madera jest też znana z lokalnego wina (wino madera), egzotycznych ogrodów oraz spektakularnych widoków, szczególnie z punktów takich jak klif Cabo Girão. Dzięki dobrym warunkom pogodowym można ją odwiedzać praktycznie o każdej porze roku. Już z samego opisu tego miejsca człowiek, który kocha podróże, z chęcią spakowałby się i ruszył w świat. Jednak nie zawsze jest to możliwe, tym bardziej cieszyłem się na myśl, że przeczytam Madeirę autorstwa pani Jolanty Kosowskiej. Pani Jolanta pochodzi z południowej Polski, z Opolszczyzny, ale sporą część życia spędziła we Wrocławiu na Dolnym Śląsku. Związana była także z niewielką Sobótką, miejscowością położoną u stóp Ślęży na Przedgórzu Sudeckim. Z zawodu jest lekarką, absolwentką Akademii Medycznej we Wrocławiu, a obecnie mieszka w Dreźnie w Niemczech, niedaleko granicy z Polską. Gdy spojrzymy na okładkę, ta od razu pokazuje nam piękno wyspy. Kamienista plaża, górski krajobraz w tle i świt (a może zachód słońca?). W tę cudowną przestrzeń wpisuje się kobieta. Nie widzimy jej dokładnie, bo stoi tyłem do odbiorcy, tuż nad brzegiem oceanu. Przygląda mu się, jakby szukała odpowiedzi na wiele nurtujących ją pytań. Tych jeszcze nie znamy, ale po opisie na ostatniej stronie okładki możemy się ich domyślać. To co?Gotowi? Ruszamy na Maderę? Rezerwujcie więc lot. Wsiadajmy i już! Julia – Polka, Filipe – Portugalczyk. Zakochani, planujący przyszłość, ślub i wspólne życie. Początek jak z bajki, ale… no właśnie. Życie pisze różne scenariusze, bo do uroczystości nie dochodzi. Oboje spędzają wieczór panieński i kawalerski na swój sposób. Ona z koleżankami, on z kolegami, nietypowo, bo na górskim szlaku w polskich Tatrach. Stamtąd, z jednego ze szczytów, wysyła wiadomość do ukochanej. Jest to zdjęcie wschodu słońca, a potem znika bez śladu. Dramat młodej kobiety sprawia, że Julia postanawia wyruszyć do Portugalii, na Maderę. Chce tam spędzić ostatnie chwile w miejscach poznanych dzięki Filipe, a potem… popełnić samobójstwo. To niesamowicie piękna, trzypokoleniowa powieść, gdzie poznajemy również rodzinę zaginionego chłopaka. Jolanta Kosowska, oprócz niebanalnej fabuły, znakomicie łączy tradycje lokalne, kulinaria oraz piękno krajobrazu z trudną historią Any, Brena, Alberta i ich rodzinnych problemów. Jak w tym wszystkim odnajdzie się Julia? Książki Jolanty Kosowskiej bardzo cenię i tę kolejną polecam z całego serca do przeczytania.

Naprawdę bardzo dobra książka! Oczywiście część opowiadająca o życiu w zakonie wciąga najmocniej - jest to coś niespotykanego w książkach. Natomiast dalsza część również wciąga. Nie ma w niej zbędnych opisów, co wręcz uwielbiam. Wspaniała pozycja godna polecenia!

Kiedy zobaczyłam okładkę tej książki i przeczytałam jej opis, uznałam, że muszę ją przeczytać. Spodziewałam się czegoś podobnego do serii „Gradów” Pani Agnieszki Olszanowskiej i się nie zawiodłam, bo książka bardzo mi się podobała. Mamy tutaj klimat trochę podobny do tego z filmu Ranczo, dużo humoru, mnóstwo plotek, zabobonów i przesądów oraz podziałów. To dosyć ciekawa mieszanka, książka ma dynamiczną akcję, bardzo dużo się w niej dzieje, czasami aż ciężko nadążyć i nie pogubić się w tym wszystkim. Akcja dzieje się we wsi Jemiołki, która jest podzielona na Górne i Dolne, do każdej części prowadzą osobne drogi. Od wieków mieszkańcy prowadzą ze sobą spór o ten podział, który wydaje się nie mieć końca. Gaja Dydko — najmłodsza z trzech córek Kazimiery Dydko. Dziewczyna posiada dar jasnowidzenia, przez co we wsi jest uznawana za dziwaczkę. Już w czasach szkolnych marzyła o tym, żeby być zwyczajną dziewczyną bez tego daru, którego nie rozumiała i nie chciała. Młoda kobieta właśnie skończyła studia i wróciła do rodzinnej miejscowości, by odpocząć i zastanowić się jaką pracę podjąć. To jednak niejedyny powód jej obecności w Jemiołkach. Gaja dojrzała do tego, aby odkryć prawdę o sobie i swoim pochodzeniu. W Jemiołkach żyją różni ludzie, ale zdecydowana większość to starsze osoby, które żyją według starych zasad. Na początku myślałam, że akcja dzieje się w dawnych czasach, bo społeczność jest bardzo zacofana i wierzy w księdza, jakby był wyrocznią. Okazało się, że czasy są współczesne, bo jest internet i telefony, a młodzi ludzie żyją zupełnie inaczej niż starsi, jednak pewne zwyczaje dotyczą tam wszystkich mieszkańców bezwzględu na wiek. Na początku myślałam, że książka nie przypadnie mi do gustu, bo nie od razu mnie wciągnęła, czytałam ją na raty, ale im więcej przeczytałam, tym bardziej byłam ciekawa tego, co wydarzy się dalej. Wiele razy się uśmiałam z tego, co tam się działo, albo byłam zaskoczona jaki ciemnogród reprezentują sobą pewne osoby. Najciekawsze były wybory na sołtysa i ich finał, a także przyjazd Judy z Ameryki. Po przeczytaniu pierwszej części wiem, że kiedyś muszę przeczytać kolejne dwa tomy, bo jestem ciekawa dalszych losów bohaterów, a szczególnie Gai. Miło spędziłam czas z tą książką i jeśli lubicie wiejskie klimaty, to polecam Wam się z nią zapoznać.

Ta książka jest nieodkładalna... Ta książka przenosi nas w czasie, do XIX wieku... Ta książka przypomina nam świat arystokracji, realia służby i ówczesnego życia...a przede wszystkim, pokazuje świat i rolę kobiet... Autorka stworzyła niesamowicie dobrą historię, i bohaterów jakby żywcem wyjętych z tamtych czasów... O emocjach już nie wspomnę...one wylewają się z każdej strony...

Pełna tajemniczości,magii,cudownej,niepowtarzalnej opowieści dałam się zaczarować,porwać,gdzie akcja wartka,szybka rozgrywa się historia Weroniki,ma ona za zadanie wyrzeżbić posąg rzeźbiarki. Dziejąca się powieść Pani Doroty na dwóch płaszczyznach w przeszłości i teraźniejszości. Przepiękna,eteryczna,baśniowa książka,wyprawę wspaniałą zrobiłam.

„Zielarnia pod starym dębem” to książka o życiu, miłości i relacjach międzyludzkich. Pełna wspomnień i mądrości życiowych. Uspokaja, pozwala zagłębić się w swoje myśli i dotrzeć do korzeni, pogodzić się z przeszłością i otwieraniu na przyszłość. Książka, która koi duszę, inspiruje do zwolnienia tempa i przypomina o sile drzemiącej w naturze i w nas samych. Idealna lektura dla wszystkich, którzy pragną uciec od zgiełku miasta i zanurzyć się w świecie pełnym spokoju, ciepła i zapachu ziół. Podążamy za Renatą, która próbuje przekonać do siebie sceptyczną Halinę. Tym razem otulamy się zapachem ziół i natury.

Ta książka na pewno jest lepsza, gdy ją sobie czytelnik przeczyta, albo gdy będzie czytał inny lektor w przypadku audiobooka, bo czytający Mateusz Drozda spieprzył koncertowo tę piękną książkę. Dawno nie spotkałam się z tym, aby czytać bez żadnego uczucia, to dziennikarz czytający Teleexpress wkłada w to więcej serca, no serio! A historia Daniela i kiedyś jego przodków mieszkających w takich pięknych okolicznościach przyrody zasługuje na inne traktowanie. Daniel po śmierci dziadka zostaje sam, generalnie jest samotnikiem, kontynuuje rodzinne tradycje, opiekuje się zwierzętami i dba o całe obejście. Ma jednego przyjaciela, miejscowego lekarza Karola. Jego spokojne życie w sumie naraz zburza przedstawiciel jakiejś firmy, który namawia go do sprzedania całego domostwa, proponując coraz większa cenę, ktoś co rusz robi na złość i zaczyna się to robić niebezpieczne, oraz pojawia się Iga. Czy w trójkę z Karolem zdołają dojść do tego, kto chce się pozbyć Daniela? Fabuła fajna, postaci fajne, opisy przyrody i zwierząt świetne, tylko to czytanie wszystko zmarnowało. Szkoda, bo ja bardzo lubię książki tej autorki.

Lektura z gatunku łatwych , lekkich i przyjemnych. Opowiada o kobiecie , która porzuca życie w mieście i przyprowadza się na wioskę. Z początku, jest jej trudno ponieważ nikogo nie zna , a na dodatek dom który kupiła ma jakąś mroczną historię, której mieszkańcy wsi nie chcą poruszać. Mimo tego, kobieta uważa, że jest to jej miejsce na ziemi i mimo niechęci mieszkańców zaczyna wić sobie swoje gniazdko. Z czasem odkrywa, że to wiejskie życie jej bardzo odpowiada , zaczyna odkrywać nowe pasje u siebie i nawiązywać relacje z innymi ludźmi. Na początku jest to kilka osób, ale z czasem kobieta przekonuje do siebie coraz więcej mieszkańców. Książka to takie typowe damskie czytadło, niewątpliwym atutem dla mnie są krótkie rozdziały i osadzenie akcji w Górach Świętokrzyskich, które uwielbiam.

Ta książka to czysta przyjemność. Humor jest tak trafiony, że momentami aż trudno powstrzymać uśmiech, a całość działa naprawdę odprężająco. Bohaterki są świetnie napisane. wyraziste, prawdziwe i łatwo się z nimi utożsamić. Z jedną z nich złapałam szczególną więź, taką trochę siostrzaną, przez co czytanie było jeszcze bardziej osobiste. To jedna z tych historii, które nie tylko bawią, ale też coś podpowiadają między wierszami. Zdecydowanie czekam na ciąg dalszy.

Temat przemocy domowej. Miałam nadzieję na lekkie babskie czytanie, a tu już z samego początku zonk. Potwornie pobita przez narzeczonego Liwia trafia do szpitala w ciężkim stanie. Cały czas opiekuje się nią koleżanka z pracy Wiktoria i to ona namawia ją, aby wyjechała nad morze do jej brata, który prowadzi ośrodek dla żołnierzy powracających z misji. Nie było się nad czym zastanawiać, tym bardziej, że policja jeszcze Pawła nie ujęła, a dodatkowo w szpitalu otrzymała kwiaty z liścikiem "jesteś moja". Dziewczyny nie powiedziały prawdy Danielowi, tylko tyle, że Liwia jest po wypadku i pobyt w spokojnym miejscu pomoże jej dojść do siebie. Gdy pewnego wieczora na działkę Daniela wchodzi zakapturzona postać i Liwia wpada w panikę, i ląduje znowu w szpitalu, Daniel, były policjant bierze sprawy w swoje ręce. To kolejna książka tej autorki, która bardzo mi się podobała.

Książka, która otula czytelnika jak delikatna mgiełka perfum rozpylona w ciepły, letni poranek. To opowieść o poszukiwaniu siebie, o odwadze do zmian i o tym, że czasem trzeba zgubić się na chwilę, by móc naprawdę odnaleźć swoją drogę. Autorka tworzy świat, w którym zapachy mają pamięć, a każda nuta perfum niesie ze sobą historię - pełną emocji i wspomnień. To opowieść, która przynosi ukojenie, inspiruje i subtelnie przypomina o romantyzmie ukrytym w codzienności. Piękna, lekka, romantyczna, a jednocześnie dojrzała 🥰

"Ogród sekretów i zdrad" to piękna powieść, której akcja toczy się dwutorowo: współcześnie i pod koniec lat dwudziestych XX wieku. Przenosimy się do świata pełnego rodzinnych tajemnic, intryg i namiętności. W Łabonarówce babcia Róży – Georgina obchodzi jubileusz dziewięćdziesiątych urodzin. Na światło dzienne wychodzą tajemnice i sekrety posiadłości. Matylda Korsakowska przedstawicielka ówczesnej elity wiodła niemoralne i swawolne życie. Kochała tylko siebie, pieniądze i przez swoje działania skrzywdziła wiele osób. Dwutorowość powieści sprawia, że książka zaciekawia nas od pierwszych stron.

Dla rozluźnienia, pośmiania się i szybkiego przeczytania. Pomysł fajny, postacie ciekawe ,chociaż Elizka i Oliwka trochę mnie irytowały tymi swoimi humorami :) -jedna z powodu niby zdrady i ciąży, druga hejtu na męża Elizki i naciskiem ,że trzeba go sprawdzić, zakończenie jak zazwyczaj bywa pozytywne w tego typu powieściach :). Zakończenie sugeruje jakby miała być druga część.