Służąca Przewodnicząca #14

Bardzo nietypowe shojo, które świetnie mi się czytało. Zabawna, pozornie wredna główna bohaterka i jej przygody z kłamcami, pozerami, narcyzami i manipulantami. Podoba mi się poruszanie takich poważnych dość tematów i to w takiej przyjemnej formie. Chętnie poznam dalsze losy tej postaci i jej nowych protagonistów.

Opinia o całej serii: Super historie, bohaterowie i romans. Potrzebuję więcej takich mang posiadających spójną akcję i fajnie nawiązujących do folkloru Japonii. (Btw Tomoe w postaci lisa jest mega uroczy😍, a gdy występuje bez ogona i uszu łamie mi serce🥺)

Trochę nie wiem co myśleć W pewnym monecie miałam ochotę sprzedać tę serię. Nie wiem czemu po prostu mnie do niej nie ciągnie aż tak bardzo. Moim największym problemem jak na razie jest to, że akcja zawszę zaczyna się tak w 1/3 tomu, a początek to takie straszne lanie wody. Przydało by się tam więcej akcji. Za to nie wiem co sądzić o nowym bohaterze który się pojawił, za szybko przeszedł przemianę jak na moje. Kiedyś dozbieram dalej ale mi się nie spieszy.

Znowu musiałam czekać aż dostanę ten tom, uczy mnie cała ta seria cierpliwości, nie ma co... W sielance zakochanych pojawiają się niedobre siły i bohaterowie muszą walczyć o siebie nawzajem. Jak można się było spodziewać, walczy głównie Przewodnicząca, Usui zaś... no jak to Usui, gwiżdże i bimba sobie wesoło... I chociaż jak zwykle bardziej zachwycały mnie wątki zanim byli razem, to i tak już nie mogę znieść, że zostały mi jeszcze tylko dwa tomy do końca... 😢

TRAFIŁA KOSA NA KAMIEŃ „Wilczyca i Czarny Książę” to taka manga, która stanowi nie tylko kwintesencję gatunku szkolnego życia. Autorka bowiem zawarła tu chyba wszystkie tematy występujące w tego typu mangach, wszystkie chwyty i tematy, podkręciła tempo całości i stworzyła naprawdę znakomitą serię. I choć może tytuł brzmi, jak wzięty z tandetnego romansidła, nie bójcie się, tej serii daleko jest do takich historii, choć przecież także opowiada o miłości. Wraz z rozpoczęciem drugiego roku nauki w liceum, zmienił się skład klasy, do której chodzi Erika. Czy na lepsze? Dołączyła co prawda jej najlepsza przyjaciółka, Sanuś, a także jej chłopak, Sata, jednak pojawienie się niejakiego Kamiyi wszystko komplikuje. Chłopak, kolokwialnie mówiąc, nie zamierza przepuścić żadnej dziewczynie, ale na tym nie koniec. Dochodzi bowiem do wniosku, że Sata marnuje się przy boku tylko jednej, skoro mógłby mieć wszystkie. Stara się manipulować nim, by wrócił do dawnego trybu życia. Nieświadoma niczego Erika, myśląc, że obaj dobrze się dogadują, stara się dopomóc ich „przyjaźń”. Ale, jak się wkrótce okazuje, trafiła kosa na kamień. Sata nie daje się zmanipulować, a Kamiya zaczyna sobie uświadamiać, że czegoś brakuje mu w życiu, a co zatem idzie zmieniać. Na dodatek obaj zaczynają się zaprzyjaźniać… To oczywiście zaledwie początek wydarzeń, jakie czekają na Was w tym tomie. zbliżają się bowiem urodziny Eriki i dziewczyna zamierza spędzić je z ukochanym w przyjemny sposób. Sata o dziwo nie wzbrania się przed tym, ale pojawia się jeden zasadniczy problem. Dziewczyna chce tylko jeden prezent: by wyznał jej, co tak naprawdę do niej czuje. Rzecz zdawałoby się prosta, ale nie dla Saty. Jakby tego było mało, zbliżają się także urodziny chłopaka, a wtedy dochodzi do incydenty, nad którym Erika nie będzie potrafiła przejść do porządku dziennego… Całość recenzji na moim blogu: http://ksiazkarniablog.blogspot.com/2018/02/wilczyca-i-czarny-ksiaze-5-ayuko-hatta.html

Kolejny tom zbliżający mnie do niechybnego końca wspaniałej serii. Czytam powolutku, odwlekam jak tylko moge to nieuniknione rozstanie z Misaki, z Usuiem i całą resztą wesołej brygady. Tym razem akcja się zaogniła, bohaterowie musieli się rozstać, jednak oboje robią wszystko aby tylko znów się spotkać i być razem. I choć podtrzymuję swoje zdanie, że o wiele bardziej wolałam te tomy, gdy jeszcze oni nie byli parą, to teraz też mam przyjemność z czytania. To dzięki genialnemu poczuciu humoru autorki i świetnym pomysłom na fabułę. Szczerze polecam niezdecydowanym. To moja pierwsza w życiu manga i uważam, że jest znakomita.

Przy poprzednim tomiku „Soul Eater” zastanawiałam się, czy manga po zakończenia pierwszego etapu, wciąż utrzyma swój poziom, dzięki czemu historia byłaby wciąż ciekawa… wiele osób twierdziło, że pierwsze sześć części tego tytułu jest najlepszych, a później jest nudno. Nie powiem, trochę się tego wystraszyłam, w końcu przede mną było jeszcze dziewiętnaście tomów, a nie zamierzałam się męczyć przy lekturze. Pełna obaw sięgałam po numerek siedem, bałam się tego, co tam zastanę, ale jednocześnie nie wymagałam niczego większego od tej pozycji. Chciałam tylko zabić czas i dobrze się przy tym bawić. Czy „Soul Eater” spełnił te wymagania? Bóg-Demon zniknął, życie uczniów wraca do normalności. Dyrektor Zawodówki zwołał nadzwyczajne zebranie, na które dotarło tylko trzech Death Scythe’ów. Chwilowo musi to wystarczyć… i tak trzeba czekać, aż Asura ujawni swoje miejsce pobytu. Tymczasem Maka musi zająć się Croną, która ma zacząć naukę w Zawodówce – tylko ona potrafi do niej dotrzeć i zachęcić do współpracy. Czy Crona ma szansę, by się odnaleźć w nowej sytuacji? Czy kiedyś przestanie panikować i stanie się normalną dziewczyną? W Czechach dochodzi do dziwnego zdarzenia… najstarszy z golemów zaatakował ludzi. Maka i Soul oraz Crona, jako obserwator, ruszają sprawdzić, co tam tak naprawdę się wydarzyło! Z jakim niebezpieczeństwem tym razem zmierzy się Zawodówka Śmierci? Mimo obaw, które jak się okazuje, były całkowicie bezpodstawne, nieźle się bawiłam podczas lektury. Tomik się zaczął całkiem spokojnie i kiedy wyczekiwałam przygotowania do wielkiej wojny, dostałam całkiem coś innego. Historia weszła na taki tor, że niby pojawiło się pierwsze zagrożenia, ale nie jesteśmy tym, przynajmniej na razie, przytłoczeni. Jest trochę akcji, kolejnych wymyślnych technik, a nawet pojawiają się nowe cudaki, lecz wszystko jest prowadzone w wyważony sposób. Nie musimy wstrzymywać oddechu mimo niebezpiecznych momentów, które pojawiają się pod koniec. Wszystko może się zmienić w następnej części, ale na ten moment jest wręcz idealnie. „Nikt nie będzie bezkarnie krzywdził moich przyjaciół!” Death Scythe najsilniejsza broń, jaką może władać człowiek. Jest to nieliczne grono, ale w sytuacji największego zagrożenia, są ostatnią deską ratunku, bo uczniowie są zwyczajnie jeszcze zbyt słabi, by móc odeprzeć ataki wroga. Każdy władający chce uczynić swoją broń Death Scythe’m, po to zbierają dusze. Teraz będą musieli mierzyć się z ogarniającym świat szaleństwem. Będzie okazja, by nauczyć się czegoś nowego i podszkolić swoje umiejętności. Do życia budzi się nowe zło, a dokładniej starzy wrogowie samej Śmierci. A wszystko to przez Meduse, której udało się obudzić Boga-Demona. Czas na szaleństwo i kolejne przygody uczniów Zawodówki Śmierci! Na pierwszym planie tym razem mamy „dorosłych”, którzy muszą zająć się całym bałaganem, który powstał. Jest to też moment, który daje nam chwile wytchnienia, ale zapowiada kolejne wydarzenia, które powinny budzić w nas napięcie. Samo zakończenie tomiku napawa nas chęcią sięgnięcia po kolejny, by jak najszybciej zobaczyć, jak rozwinie się sytuacja, a powiało dreszczykiem grozy. A może to właśnie ten moment, kiedy to zacznie się wszystko walić przez głupotę bohaterów? Sytuacja, która jakby się nie skończyła, powinna być jednym z takich smaczków dla czytelnika. Przynajmniej tak mi się wydaję, bo na ten moment rozważając wszelkie kierunki, w jakich może potoczyć się ten konkretny fragment, nie widzę, by można było to popsuć. Do naszych bohaterów dołączają nowe postacie, które cechują się intrygującymi charakterami. Taka mała zbieranina, która w pewien sposób ma na nas wywołać jakieś wrażenie, ale z zarysu są dość komediowymi osobnikami, zresztą jak wszyscy pozostali. Oczywiście pojawiają się nowi antagoniści, wzbudzający grozę. Na ten moment nie można jeszcze powiedzieć, że odczuwa się całą powagę zaistniałej sytuacji, ale jest to dobre przygotowanie i „oswojenie” czytelnika. Przynajmniej pobudza do myślenia i analizy zaistniałych wydarzeń. Jestem tylko ciekawa, czy czasem w pewnym momencie się wszystko nie popsuje, a ja się zwyczajnie nie zacznę nudzić tym wszystkim… eh, nie mogę wam chwilowo za dużo napisać. Tę kwestię omówimy przy kolejnej recenzji. Moja ocena: 8/10

Sympatyczna ładnie narysowana nowa wersja opowieści o Śnieżce, która musi uciekać przed grożącym jej niebezpieczeństwem... chociaż nie ze strony macochy tylko zepsutego arystokraty. Choć ten tomik mangi spodobał mi się, to jednak mnie nie oczarował. Nie wiem czy zabiorę się za kolejne tomiki.

Wszystko idealnie, manga pierwsza klasa. Niestety denerwują mnie te historyjki na końcu mangi, nie związane z główną historią. Pomijam, bo już widzę, że tom trzeci też ją ma, a nie jest to kontynuacja poprzedniej "doklejonej" historyjki ;) Gdyby je wyrzucić i wydać w oddzielnym tomie, seria była by krótsza o kilka tomów ...

Jak w amerykańskim programie Sweet Sixteen Himari Momochi dostaje wypasiony prezent – dziedziczy ogromną rezydencję. Ze spadkiem po rodzicach jest tylko jeden, malutki problem - ,,domostwo roi się od demonów wszelkiej maści,,. Tak przynajmniej twierdzi spotkany po drodze mężczyzna. Młodość rządzi się jednak swoimi sprawami, więc niezrażona Himari dociera do celu. Jakże wielkie jest jej zdumienie, gdy wewnątrz gmaszyska zastaje trzech młodzieńców – jednego nagiego, dwóch ubranych. Uważają się za lokatorów i podają w wątpliwość autentyczność testamentu. Co więcej, zachęcają dziedziczkę do niezwłocznego opuszczenia rodowej posiadłości. Himiari pozostaje nieugięta. Nie przekonują jej nawet opowieści o domu stojącym na granicy dwóch światów – ludzkiego i demonicznego. Potem jest już coraz dziwniej, a sama Himiari co rusz wpada w kolejne tarapaty. Na szczęście jest ktoś, na kogo może zawsze liczyć. Nieważne, jakiej jesteś płci, ale jeśli lubisz, kiedy co chwilę ratuje cię z opresji przystojny młodzieniec, mówiąc tajemnicze ,,Nie powinnaś widzieć mnie w tej postaci,, lub wszelkimi sposobami wślizguje się do Twojej sypialni, by spać blisko Ciebie - kup, przeczytaj, kupuj dalej i czytaj dalej.   Tytuł oryginału: MOMOCHISANCHI NO AYAKASHI OJI Autor: AYA SHOUOTO Wydawnictwo: WANEKO

Miałam momenty kiedy manga zapierała mi dech w piersiach z dwóch powodów. Pod względem ilustracji jak i fabuły. Zżyłam się z głównymi bohaterami i popłakałam w pewnym momencie. W tym tomie dobrze było przedstawione niewolnictwo, a bardziej to jak wpływa na osobę, która była zniewolona i "tresowana" od dzieciństwa.

Coraz więcej demonów, wcielanie ludzkiej duszy do piekła i lekka zmiana zasad demonicznych zawodów. Dużo się dzieje w tym tomie, nie było nudy, choć relacja pary głównych bohaterów stoi w miejscu, ale to nic, lubię gdy romans rozgrywa się bez pośpiechu. W tym tomie podobnie jak w pierwszym mamy ciekawe wątki "grzeszników", każdy z nich ma swoje motywy i usprawiedliwienia. Podoba mi się także przesłanie, że nic nie jest czarno-białe i o ile na świecie jest dużo złych ludzi, to nie warto całkowicie tracić nadzieję w ludzkość i wrzucać wszystkich do jednego worka. Wielka szkoda, że te tomy są takie cieniutkie. Całe szczęście na urodziny dostałam wszystkie ;) 9,5/10

I ostatecznie popełniłam ten błąd i kupiłam mangę która nigdy nie zostanie u nas zakończona... Jako początek serii świetnie spełnia swoją rolę. Wprowadza dających się lubić bohaterów, ciekawy świat z czyścicielami dusz. Zawiera też dużo humoru, który bawił mnie dużo bardziej niż ten z Dengeki Daisy. Do tego wyjątkowo dobrze poprowadzono tajemnice wokół przeszłości Fumi. Dodatkowo spełnia wartość motywacyjną - bohaterowie w tak piękny sposób mówią o sprzątaniu, że po lekturze wyczyściłam pół domu! Tylko, że w momencie gdy manga się rozkręca to... docieramy do ostatniej strony. I zostaje nam jedynie irytacja na wydawnictwo. Lub importy na które mnie na razie nie stać.

Ten tom jest taki o. Nic nowego, co nie było w poprzednich, ewentualnie Enra zaczął próbować robić podchody w... zdobyciu Komachi? Ciężko w sumie tak to nazwać, bo po prostu ktoś mu powiedział, że ma być dla niej milszy i tyle. Więc ten romans ponownie prawie stoi w miejscu. 6/10

Ten tom był po prostu smutny przez wspomnienia. Nie był to wyciskacz łez jednak wprowadza z do takiego nastroju. Wspomnienia bohaterów stałych jak i nowych zostały obudzone i wpakowały ich w kłopoty. A kłopoty lubią się nawarstwiać. Osobiście mogę polecić ten tom i całą serię

„Soul Eater” zaskoczył mnie swoją historią, która może nie przekonała mnie do siebie wraz z pierwszym tomikiem, ale… im dalej brnęłam, tym bardziej mi się podobał. Teraz przyszedł czas na część szóstą i rozwiązanie kwestii boga-demona i Medusy. Przyznam się szczerze, że zaczynając czytanie, byłam pewna tego, jakie będzie zakończenie. Znalazłam schemat, dopasowałam go i trzymałam się swojej wersji. Przecież mnie nic nie zaskoczy… prawda? Nie oczekiwałam też wielkich emocji, ogólnie to przewidywałam najgorszą papkę, którą można sobie tylko wyobrazić. Wolałam być przygotowana na najgorsze niż później zgrzytać zębami… Czy mój scenariusz się sprawdził? W podziemiu trwa walka… a raczej, walka miała trwać. Czy to już koniec dla uczniów Zawodówki Śmierci? Make pochłania szaleństwo, a Soul jest o krok od niego. Czarna krew przejmuje nad nimi władzę! Czy dadzą sobą zawładnąć? Kid popada w obłęd! Wszechobecne asymetria wdziera się do jego głowy. Nie jest w stanie kontynuować pościgu… Czy ktoś doprowadzi go do ładu? Stein wciąż próbuje pokonać Meduse… jednak nawet najpotężniejszy władający ma z nią duży problem. Tymczasem Bóg-Demon jest coraz bliżej odrodzenia! Kto wygra tę nierówną walkę? Ten tomik cechuje się wielką ilością dialogów. Walki jest naprawdę bardzo mało, a więcej prób zrozumienia przeciwnika. W sumie to nie poznaliśmy zbyt wielu nowych informacji, które mogłyby nas zainteresować. Ale pojawiła się ciekawostka na temat Steina, dzięki czemu można go lepiej poznać. Reszta to niestety, odgrzewany kotlet. Na całe szczęście „otoczka” wokół Boga-Demona ratuje całość. Tu muszę przyznać, że to szaleństwo zostało dobrze zobrazowane, choć szkoda, że było go tak mało. Czuje pewien niedosyt, który pozostawia po sobie tylko nieprzyjemne odczucia. A mogło być tak dobrze… „To była długa… dla niektórych nieznośnie długa noc… ale i po niej, jak to zwykle bywa, nadszedł poranek i wstało słońce.” Bóg-Demon – przerażająca istota, której szaleństwo jest wręcz namacalne. Im bliżej jego miejsca uśpienia, tym bardziej jest odczuwalny jego wpływ. A to wiążę się z nieprzyjemnymi konsekwencjami jak halucynacje… teraz tylko trzeba przezwyciężyć jego wpływ i iść naprzód, aż do celu. Kto pierwszy wygra ten morderczy wyścig? Crona wciąż jest zagubiona. Nie potrafi sobie radzić w żadnej sytuacji. Nie potrafi odpowiedzieć na żadne pytanie, a Maka zaczęła ją przerażać. W końcu dziewczyna stała się nieobliczalna. Nie dojść, że musi walczyć ze swoimi własnymi demonami, a nikt nie chce jej powiedzieć, co powinna zrobić, to jeszcze ma stukniętego przeciwnika… Czy przez to przegra tę walkę? Zrozumienie przeciwnika jest istotną kwestią każdej walki. To dzięki temu można go złamać i wygrać. Wystarczy dotrzeć do jego słabych punktów. Ten tomik ukazuje wiele takich psychologicznych momentów, gdzie zagłębiamy się w psychikę postaci, przez co sama walka odchodzi na drugi plan. Czy było to potrzebne? I tak, i nie. Owszem jest to coś w pewnym sensie zaskakującego, bo pewnie wszyscy spodziewaliby się raczej typowej nawalanki niż filozoficznych wywodów, ale z drugiej ciut za dużo tego. Gdzieś ta cienka linia została przekroczona – nieznacznie, ale jednak część czytelników mogło to zanudzić. Kid, Maka, Stein, Crona, Medusa… niby, co dwie pięć głów to nie jedna, ale bez przesady. Finałowe sceny całej tej gonitwy do Boga-Demona trzymają poziom i delikatnie zaskakują. Jak już wspominałam na samym początku, nastawiłam się na schematyczne rozwiązanie tej sprawy, a jednak zostałam lekko zaskoczona. Choć rozważając to teraz, tego również można byłoby się spodziewać. W tym całym zamieszaniu, które się wytworzyło było ciężko dojść do tego, co jest tylko złudzeniem, a co prawdziwym obrazem. I to jest najlepszy aspekt tego tomiku. Lecz było tego troszkę za mało, można było to lepiej rozbudować, tak, by zrobić czytelnikowi kompletną sieczkę z mózgu. Jestem ciekaw, czy zostanie to w jakiś sposób bardziej rozwinięte… to byłby totalny odjazd. No cóż, nie jestem w pełni usatysfakcjonowana z lektury. Mogło być zdecydowanie lepiej. I choć wciąż przyjemnie się to czytało, to pozostał gorzki posmak. Pozostaje mi tylko sprawdzić, co dalej się wydarzy i liczyć na kolejne ciekawe etapy. Moja ocena: 6/10

Jedna z najprzyjemniejszych mang, które czytałam. Słodka i niezobowiązująca. Najpiękniejsza kreska ze wszystkich poznanych dotąd przeze mnie mang. Zainteresował mnie wątek noszenia maski przez Shina - jednego z głównych bohaterów. Mówi on, że nie może pozbyć się maski, ponieważ codziennie na świecie czyhają różne stwory i potwory, które nie mogą ujrzeć jego twarzy. Właściwie wątek ten nie był w żaden sposób rozwinięty, a szkoda. Mógłby być on bardzo ciekawym dodatkiem. Wiem, że jest to jednotomówka, jednak gdyby autor postanowiłby kontynuowanie ,,Nie odpychaj mnie" - z całą pewnością sięgnęłabym po kolejny tom!

Dałabym 9.5/10★. Historia "Horimiyi" jest coraz ciekawsza! Gdy zobaczyłam, że ta seria ma 16 tomów, to trochę się obawiałam, że to będzie nie po prostu slow-burn (który generalnie lubię), tylko lanie wody. Jednak tak nie jest - relacja głównych bohaterów faktycznie się rozwija. I to w naturalny sposób. Odjęłam te pół gwiazdki za kilka (dosłownie) momentów/kwestii, które były lekko "embarrassing" (chociaż, jednak ktoś ogląda kdramy i podobał się "Lovely Runner" np. to w tej kwestii oczywiście nie ma problemu), np. chwytanie za język, a to i tak nie było takie złe. Na szczęście tylko parę razy zdarzyło się coś takiego + dodaje to prawdziwości fabułę, więc nie traktujcie tego argumentu jako coś, co zniechęci do następnego tomu. Na co my czekamy? Bierzmy kolejną część i jedziemy dalej !!

Historia tej mangi należy do jednych z moich ulubionych, ale sposób, w jaki została przedstawiona, jest kary godny. Zachowanie niektórych postaci jest okropne, a w Polsce aż niedopuszczalne. Jest to jeden z niewielu przypadków, gdzie anime spodobała mi się bardziej, niż manga.