Słowianie i wikingowie przy stole

Dość ciekawy zbiór opowieści/podań/legend o smokach... a raczej, jako że w Polsce smoków mamy mało, różnego rodzaju mniej lub bardziej podobnych istot - spodziewajcie się wszelkiego rodzaju stworów wężopodobnych, gryfów, Króla Ryb a nawet jednego... niedźwiedzia. Ponieważ nawet po rozszerzeniu materiału było mało, został on uzupełniony o różnego rodzaju informacje historyczno-geograficzne na temat różnych miejsc, których dotyczą legendy. Dla zainteresowanych tematem.

Smutna konstatacja naszła mnie w trakcie lektury. Nie dlatego, że naukowy spór M. Derwicha z Gąssowskimi toczony od lat o to, czy wał kamienny na Łyścu powstał w celach kultowych czy refugialnych wbrew przypuszczeniom nie wysunął się na pierwszy plan. Właściwie byłem nim już nieco zmęczony. Wszyscy uczestnicy tego sporu wyprztykali się z argumentów już w latach 90-ych i tym razem (tj. na konferencji, z której materiały zawiera książka) nie mieli sił ani ochoty powtarzać wszystkiego od nowa. Zaznaczyli zwięźle i ogólnikowo, że trwają na swych stanowiskach i tyle.<br /> <br /> Sensacja kryła się gdzie indziej. Nadeszła ze strony, której nikt się nie spodziewał (a przynajmniej nie wszyscy). Być może niektórzy znają prace G. Domańskiego. Archeolog ten prowadził badania na Ślęży i jakąś dekadę temu opublikował wyniki swych badań a wynikało z nich, że wał na szczycie Ślęży nie był tworem Słowian we wczesnym średniowieczu a o wiele starszej kultury łużyckiej, której etniczność jest trudna do określenia. Podobnie z nią się wiążą zapewne wały na sąsiednich Raduni i Górze Kościuszki. Akurat o tym w „Sacrum pogańskie…” nie ma, jest za to artykuł Sz. Orzechowskiego, który całkiem przekonująco dowodzi, że takiż wał na Łyścu to również nie jest słowiański dorobek wczesnego średniowiecza a zabytek kultury przeworskiej związany ze słynnym starożytnym zagłębiem hutniczym koło Nowej Słupi (polecam pielęgnujące rokrocznie tę tradycję odbywające się tam Dymarki Świętokrzyskie). Mało tego, Cz. Hadamik wał na Górze Grodowej w Tumlinie takoż zaleca traktować nie jako kultowy słowiański a jako pozostałość późniejszego grodu kasztelańskiego. W tej sytuacji tekst J. Cieślika można byłoby już tylko uznać za kopanie leżącego – dowodzi on, że badania archeologiczne miejsc kultu w Polsce przeprowadzane były niedokładnie, datowania były niepewne, własne interpretacje przeważały nad faktami a co za tym idzie pozostawiają one wiele do życzenia (poza badaniem ośrodka kultowego na Górze św. Wawrzyńca w Kałdusie, za które autor docenia W. Chudziaka). Się porobiło? No właśnie. Wygląda na to, że kultowe wały kamienne budowane przez Słowian na szczytach gór w średniowieczu należy odesłać do lamusa pomyłek archeologicznych.<br /> <br /> Należy podkreślić, że książka „Sacrum pogańskie…” będąca pokłosiem konferencji na Łyścu zawiera nie tylko materiały na temat Łyśca i okolic, ale całego obszaru Polski (ba, mamy nawet pojedyncze artykuły na temat Czech, Rosji i Skandynawii). Szczególnie wiele nowości przynoszą badania Chudziaka na Pomorzu. Szczególnie sprawa wciąż odkrywanych świętych wysp Słowian wydaje się być dobrze rokująca – archeolodzy odnotowują kolejne przypadki, czasem nawet wydające się być kultowym centrum ponadlokalnym z własną świątynią.<br /> <br /> Nie zabrakło w tomie łyżki dziegciu – jest nią tekst D. Sikorskiego podważający tezę budowania chrześcijańskich kościołów w miejscach wcześniejszych kultów pogańskich. W przeciwieństwie do badań nad wałami kamiennymi, sceptycyzm Sikorskiego (widoczny również w pozostałych jego pismach o religii pogańskiej) robi wrażenie raczej ideologicznego niż dogłębnie naukowo przemyślanego.<br /> <br /> Książka nie tylko jest objętościowo solidna, ale przy swej objętości zawiera również sporo artykułów bardzo istotnych dla sprawy badań nad religią Słowian, jeśli nie wręcz przełomowych. Podobne konferencje nie rzadko prezentują zbiór referatów od Sasa do Lasa, w większości luźno związanych z głównym tematem i mało odkrywczych. Tutaj mamy wybór prawie wszystkich najlepszych badaczy tematu i próbki ich pracy dające przekrój stanu najnowszych badań i pozwalające wyrobić sobie opinię o obecnie rozwijanych trendach badawczych. Jestem pewien, że do tych artykułów będzie z pewnością odwoływać wiele kolejnych publikacji.

Z racji premiery "God of War: Ragnarok" wypadałoby sobie przypomnieć mitologię skandynawską, a książka Słupeckigo jest najlepszą opcją na zrobienie tego. Autor we wstępie wskazuje na liczne braki źródeł i wiele wersji danej postaci, czy też sytuacji z nią związanej. Daje to spore pole do interpretacji i przedstawiania swojej wizji danego mitu. Co do książki. Trzeba się mocno wczytać, żeby wyłuskać treść. Przypomina to trochę książki o zespołach metalowych, gdzie takowe rozgałęzienie jest konieczne, celem zrozumienia genezy utworów, czy członków zespołu. Nie mniej jednak warto, przynajmniej żeby wiedzieć, co mówi Mimir podczas gry.

Niech nie przerazi was tytuł tej książki, ponieważ nie jest to kolejne tomiszcze szczegółowo opisujące męczeństwo każdego istniejącego świętego. Choć rzeczywiście znajdziemy tu niezwykłe historie oparte na życiu ludzi, którzy zasłużyli na wejście do Królestwa Niebieskiego, dzieło Vargasa i Zycha to przede wszystkim kopalnia wiedzy o regionalnych legendach. Opowieści te, inspirowane ludowymi wierzeniami, luźno nawiązują do konkretnego świętego lub biesa. Najczęściej jednak czytamy o interesujących przypadkach, których bohaterami są zarówno przerażające diabły, jak i prawi ludzie pokładający wiarę w duchowych przewodnikach. Każda z legend niesie cenny morał, a przy tym odwołuje się do polskiej kultury, ukazując również nasze narodowe przywary. W trakcie lektury można się pośmiać, przerazić, a nawet zmotywować do lepszego postępowania, wyruszając w podróż przez świat słowiańskiego folkloru. Styl książki jest gawędziarski i dynamiczny, co sprawia, że nawet nie zauważyłem, kiedy minął mi cały rok świętych – każdy rozdział opisuje bowiem wybrany dzień w roku, w którym wspomina się daną postać. Przy okazji poznajemy związane z tymi dniami tradycje. Czasem świętych ukazuje się jako opiekunów i pomocników, czasem jako sędziów, którzy karzą za złe uczynki. Biesy z kolei nie zawsze występują w negatywnej roli – nieraz okazują się uczciwsze od ludzi. Każdy, kto interesuje się krajoznawstwem i kulturą regionalną, znajdzie tu złoża barwnych podań, wzbogaconych przepięknymi ilustracjami. Bo jak można by nie wspomnieć o charakterystycznym stylu, w jakim tworzone są rysunki z serii „Legendarz”? Rozwijają one wyobraźnię i pomagają jeszcze głębiej wniknąć w niezwykły świat walk między czartami a bożymi wysłannikami. „Święci i biesy” to dzieło szczególnie mi bliskie, gdyż zawiera ogromną ilość niesamowitych opowieści, które będę mógł wykorzystać przy tworzeniu kolejnych filmów na moim profilu Poszukiwacz Legend. Z pewnością nie raz jeszcze sięgnę po tę książkę, by z przyjemnością zgłębiać świat naszych rodzimych legend.

dobra książka, przeczytałam kiedy zaczęłam interesować się legendami Słowiańskimi. Bardzo dobrze opisana, ale np z moich okolic trochę czuję niedosyt (ale wiadomo jak zmieścić wszystko w kilku słowach :) ) za to z innych miejsc - super, bo o wielu nie wiedziałam

Niezwykle szczegółowo opisana, właściwie historia kuchni u wczesnośredniowiecznych Słowian. Autorzy zaczynają od tego skąd wzięli źródła, czym się kierowali gdyż wiadomo, że wiele zapożyczeń trzeba było zrobić, oczywiście wszystko uzasadnili. Następnie surowce do gotowania, surowce do wytwarzania narzędzi, wytwarzanie narzędzi ze szczególnym uwzględnieniem pieców i wypalania , co na pewno jest konikiem Twórców, o czym niejednokrotnie wspominają. W końcu wytwarzanie, cel, zastosowanie i warunki ...... no generalnie na prawdę wszystko, Kończy się chyba na zastosowaniu potraw w życiu duchowym. A nie, kończy się jednak na zestawieniu przepisów, które chyba w większości zostały wykonane przez Autorów. Całość okraszona sporą ilością fotografii, niestety czarno-białych. Nie zmienia to faktu, że niezwykle przyjemnie się całość odbiera.

Dekadę temu całkiem niezłą popularnością cieszył się serial telewizyjny „Wikingowie” autorstwa Michaela Hirsta, którego głównym bohaterem przez większość sezonów był legendarny Ragnar Lodbrok brawurowo zagrany przez Travisa Fimmela. Serial, co prawda nie cieszył się aż tak dużą sławą jak „Gra o Tron” od HBO, ale i tak zdobył serca ludzi na całym świecie oraz rozbudził wśród nich fascynację nieustraszonymi wojownikami z mroźnej północy. Również ja zaliczam się do grona jego fanów, aczkolwiek jestem zdania, że najlepsze sezony tego serialu to drugi i trzeci. Niestety w późniejszych odsłonach mieliśmy do czynienia z powolnym spadkiem jakości z okazjonalnymi momentami kiedy poziom serialu to wzrastał to znowu malał. Jednak uczciwie trzeba przyznać, że jego zakończenie i tak było dużo lepsze od wyżej przytoczonej "Gry o Tron" (chociaż poprzeczka była akurat wyjątkowo nisko). Głównym bohaterem omawianej pozycji również jest legendarny Ragnar Lodbrok, a także jego żony i liczni synowie. Napisana została przez Artura Szrejtera, czyli jednego z najlepszych specjalistów w naszym kraju jeśli chodzi o tematykę dotyczącą ludów germańskich i ich mitologii. Autor przyznaje w dedykacji, że do stworzenia tej książki namówiła go żona po obejrzeniu kilku sezonów serialu „Wikingowie” i zaintrygowana tym, na ile serialowy bohater jest podobny do postaci o której mówią różne legendarne podania i sagi, a także poematy skaldów, czy kroniki historyczne. Pozycja ta jest według mnie niezwykle cenna i wartościowa, ponieważ opiera się na dwóch najważniejszych zachowanych źródłach, w których przekazana została historia życia i czynów Ragnara Lodbroka, a także jego pięknych żon i walecznych synów. Są to następująco: islandzka „Saga o Ragnarze Lodbroku” z XIII wieku i historia opisana w IX księdze kroniki Saxona Grammaticusa „Gesta Danorum”. Po przeczytaniu tej książki niektóre osoby do tej pory znające Ragnara tylko z serialu mogą być mocno zaskoczone tym jak bardzo Hirst przekształcił podania dotyczące Lodbroka i bardzo często nie wykorzystywał historii zawartych w tych dwóch najważniejszych źródłach naszej wiedzy o tym skandynawskim herosie podczas tworzenia scenariuszy do kolejnych odcinków. Szrejter nie stworzył jednak dzieła naukowego, ale dwie fabularyzowane opowieści, które nazwał "Sagą z Noregu" i "Opowieścią z Danmörku". Bardzo ciekawe jest porównanie ze sobą tych dwóch historii, ponieważ posiadają one wiele punktów wspólnych, ale także bardzo się od siebie różnią. Głównie dotyczy to nie tylko liczby żon i synów Ragnara (czasami dany potomek ma także inną matkę w zależności od tego, którą opowieść czytamy), ale także jego dokonań jako Wikinga, przykładowo krain, które zdobył lub złupił. Artur Szrejter przy opracowaniu tej pozycji wykonał niesamowitą pracę, ponieważ przedstawił wszystkie wydarzenia o których mowa w materiałach źródłowych bez zniekształceń i w formie opowieści starego człowieka, który w zamian za strawę i nocleg odpłaca się gospodarzom ciekawymi klechdami. W kilku fragmentach tekstu, gdzie materiały źródłowe były zbyt mocno niejasne lub zagmatwane, autor dodał od siebie kilka wyjaśnień dzięki czemu mamy do czynienia ze spójnymi i zrozumiałymi historiami. Co ciekawe opowiadania te bardziej od podań mitycznych i legendarnych swoją formą przypominają raczej baśnie o czym autor przyznaje we wstępie. Dla niektórych taka forma może się wydać mało atrakcyjna i ciekawa, ponieważ brakuje w niej skomplikowanych portretów psychologicznych a także wyrafinowanych intryg. Jednakże mnie taki styl odpowiada, ponieważ dzięki niemu mogłem się przez chwilę poczuć jakbym nie był człowiekiem z XXI wieku, ale średniowiecznym Skandynawem, który podczas długich i mroźnych zimowych wieczorów z przejęciem słucha opowieści starego bajarza o dawnych pogańskich czasach. Kolejną dużą zaletą tej pozycji jest to, że Artur Szrejter nie kaleczy oryginalnych tekstów i zachował także fragmenty wyjątkowo niezrozumiałe dla nas -współczesnych ludzi (co ciekawe były one już niezrozumiałe dla średniowiecznych chrześcijan). Momentami serio można aż wytrzeszczyć oczy ze zdumienia, kiedy na przykład dowiadujemy się, że wśród twardych wojowników północy, którzy nie bali się wojen i śmierci w bitwie, popłoch potrafiła wywołać rycząca na nich święta krowa!!! Niesamowite jak mentalność pogańskich Skandynawów i ich postrzeganie świata w pewnych przypadkach różni się tak diametralnie od tego, do czego współcześni ludzie są przyzwyczajeni. Kończąc tę recenzję przyznam się jeszcze, że na przestrzeni ostatnich siedmiu lat jest to już trzeci raz kiedy przeczytałem tę książkę i nadal jestem z niej bardzo zadowolony. Zawsze wracam do niej z ogromną przyjemnością. Uważam, że jest to pozycja obowiązkowa dla wszystkich fanów i fanek Ragnara Lodbroka, miłośników i miłośniczek serialu "Wikingowie", a także osób uwielbiających wszystko, co wiąże się z nieustraszonymi wczesnośredniowiecznymi wojownikami z półwyspu skandynawskiego.

Dobry wstępniak do świata celtów. Liczne (2/5 objętości) fotografie sztuki, pozostałości archeologicznych po Celtach pozwala lepiej zwizualizować sobie ich kulturę. Rola druidów, kobiet, organizacja plemienna, legendy, sztuka, zaświaty Avalon- Tir-na nog. Trochę gorzej z przedstawieniem dziejów, są mocno skrótowe - mamy tu tylko drobne wzmianki o tych plemionach rozproszonych na połowie terytoriów europejskich. Są wymienione ciekawe momenty w ich dziejach - jak wsparcie Hannibala podczas marszu przez Alpy czy podjazdy i najazdy na republikański Rzym (czasy etruskie), kontakty z Grekami na Bałkanach czy nawet w Anatolii, trochę Wyspy brytyjskie, Galowie, monastycyzm i chrześcijaństwo. Ale te wszystkie obecności celtyckie w różnych miejscach i okresach nie łączą się jakąś logiczną, bardzo spójną całość. Brakuje tutaj głębszego, dokładniejszego ujęcia.

Po tej książce spodziewałem się czegoś zupełnie innego, może niezbyt uważnie przeczytałem opis. Autor koncentruje się w głównej mierze na PRZEDMIOTACH, które mają związek ze "światami i zaświatami" Wikingów, a nie o samych wierzeniach, duchowości, mitach, sagach.

Autor opiuje w książce mity i historie dotyczące rodu Wolsungów - szczególnie mniej znanych bohaterów. Przy okazj iprzekazuje wiedzę o mitologii północy, jej rozwoju, archeologii i wielu innych kwestiach zwązanych z ludami germańskimi. Ciekawa i fajnie napisana pozycja.

Zły tytuł książka powinna nosić tytuł „Wierzenia Prasłowian naukowy bełkot” wtedy nikt by nie kupił książki która nie jest dla niego. To nie jest książka dla normalnych ludzi. To jest książka którzy potrafią się w tym syfie „polskiej „nauki”” żyć. To jest książka która jest napisaniem czegokolwiek aby zaliczyć egzamin. Tak właśnie działają studia w naszym kraju. Mimo wszystko autor ma mnóstwo wiedzy ale nie da się napisać 1500 stron i w 120 stronach to zamknąć więc książka wygląda na chaotyczną bo porusza każdy temat tym chorym akademickim bezpłciowym sposobem, dotykając każdego z wątków po kawałeczku, nie zaczynając go ani nie kończąc tak naprawdę. Pan Jakub Zielina powinien napisać 15 tomów książek o Słowianach nie takich na 120 stron tylko takich na 700 stron każdy. Wtedy został by doceniony za swoją wiedze i chęć dzielenia się nią. Ale musiał by zmienić prace bo w Polsce „nauka” to durna i żmudna praca z której wracasz zmordowany żeby kończyć w domu. Dlatego ta książka jest taka. Mimo wszystko niech się uda kiedyś kiedyś może na emeryturze bo będzie to coś wielkiego

Lepsze niż się spodziewałem. Miłe, przepraszam za wyrażenie "bobrowanie" w możliwych przepisach (staro)słowiańskich. Jak mogło być ? Odnośnie strony 21 - to dodałbym jeszcze - nożyce ! Odnośnie garnków w studni - to przecież w studniach chłodziło się też napoje ! Łosina, bobrzyna ? Nie ma. Może więcej sałatek ? Piszę o tym, czego nie ma. Młode liście mniszka lub pokrzywy? Pokrzywa z twarogiem etc. Oczywiście soczewica ze smażonym czosnkiem ? Mogli też jadać sympatyczne skądinąd jeże - też pieczone w glinie ? Na deser dodam swoją osobistą kolekcję lokalnych "przysmaków". Kiedyś je sobie spisywałem: świńskie uszy a la Litwa (podobno) pieczone na fajerkach od kuchni kaflowej grzyby - żółte gąski - zupełnie inny smak niż z patelni skóra z pieczonego boczku placek z "krochmalu" powstałego po wyciskaniu ziemniaków (oczywiście to nie czasy starosłowiańskie) na pyzy dudki - barszcz ze świńskich płuc - nie cierpię zupa z głogu - całkiem całkiem placki buraczaki :) i marchwiaki :( smażony w cieście kapelusz grzyba - jadalnego muchomora - kani smażony móżdżek młode (podobno szkodliwe) olszówki - kiszone i duszone w śmietanie żeberka trzymane w solance, w kamionce zamiast lodówki "sójki" z kapustą - dość popularne Smacznego.

Opis życia codziennego jak żyli, czym się zajmowali, co jedli i jak gospodarowali, rola kobiet, prawo i obyczaje całkiem ciekawie opisane. Ale historia wypraw bardzo uboga. Autor krótko opisie obecność w Irlandii i Anglii i tyle - niedosyt. Acz mapki całkiem niezłe.

Dość długo zastanawałam się nad oceną tej książki. Bardzo duży zakres przedstawionych informacji, a zwłaszcza imponująca liczba cytatów ze źródeł średniowiecznych, przemawiają zdecydowanie na jej korzyść. Mimo to, książka nie wciąga, czyta się ją raczej ciężko - jest to opracowanie zdecydowanie naukowe, a nie popularno-naukowe. W wielu miejscach miałam również wrażenie, że autor wielokrotnie powtarza te same informacje i wnioski. Przy całym bogactwie przedstawionych informacji, dat i imion, mam jednocześnie poczucie zbyt powierzchownego potraktowania kwestii upadku religii przedchrześcjańskich wśród słowian - przymusowy charakter chrystianizacji jest tu potraktowany dość powierzchownie.

Książka to jedyne w swoim rodzaju kompendium wiedzy na temat wikingów ogarniętych bitewnym szałem !!! Pierwsi z nich walczyli odziani w skórę niedźwiedzia, a drudzy w skóry wilka. Podlewali się przed walką wywarem z muchomorów, a potem... to już była jazda !!! O ile mi wiadomo to jedyna na polskim rynku czytelniczym pozycja zajmująca się tak dogłębnie tym tematem, dlatego ... POLECAM !!!

Wróżby i wyrocznie pogańskich Lisiołów . U Skandynawów dar jasnolisienia, czyli widzenia przyszłości był bardzo ceniony. Takich ludzi uznawano za niesamowicie mądrych, nic więc dziwnego, że i Lisioł takim darem się legitymował, przewidując uwielbienie dla swojego puchatego ogonka. A teraz całkiem na poważnie. Przewidywanie przyszłości często obejmowało też powiedzenie komuś jak umrze. Mało przyjemna sprawa, zwłaszcza, że w tym kręgu kulturowym, podobnie jak w greckim, przeznaczenia uniknąć się nie da – nawet gdy jest nam znane. . Swoją przyszłość (oraz śmierć), a także wiedzę o rzeczach, które będą, można było też wyśnić. Nie wszyscy jednak miewali prorocze sny, tutaj też trzeba było mieć trochę szczęścia. Jak już się taki sen miało, to ktoś musiał go zinterpretować, czyli człowiek legitymizujący się odpowiednim darem tłumaczenia snów. Jeśli nie dopisało Wam szczęście, zawsze można było sięgnąć łapą po plan B – nekromancję. Na poziomie łatwym wystarczy tylko znaleźć człowieka umierającego (lub takiego stworzyć za pomocą ostrego narzędzia) i zadać mu pytania odnośnie swojej przyszłości. Będąc jedną nogą na tamtym świecie, taka osoba ma ponoć wgląd do spraw ziemskich, w tym także tych, które dopiero się wydarzą. Jednak zamiast udzielić Wam odpowiedzi, może też Was przekląć, a słowa umierającego mają wielką moc, będąc niczym prawdziwa klątwa. Level hard zakłada ożywienie wcześniej przygotowanych zmarłych i rozmawianie z nimi, niekoniecznie po dobroci. . Jeśli przedstawione powyżej metody Wam nie odpowiadają, to zawsze możecie skorzystać z kleromancji (wróżb losowych np. rzucanie losami), hippomancji (wróżenie z zwierząt np. świętego konia), usług wieszczki lub ornitomancji (wróżby z głosów, zachowania i kierunków pojawiania się ptaków). Jeśli nie macie pojęcia o czym Lisioł do Was teraz piszczy, to lektura książki Leszka P. Słupeckiego "Wróżby i wyrocznie pogańskich Skandynawów" wszystko Wam dogłębnie wyjaśni i to całkiem przystępnym językiem. Możecie też skorzystać z lisich usług wieszczenia, ceny podane są w truskawkach i sake.

Bardzo dokładnie opisane dzieje Celtów z Irlandii i Brytanii do XII wieku, trochę mniej dokładnie reszty Celtów. Właściwie jest tu wszystko - historia, geografia, polityka, poezja, literatura, religia, kultura, zabytki, prawo, kobiety, zwyczaje... Wszystko, dosłownie co chcecie wiedzieć o Celtach. W dodaku nieźle napisane.

Wystarczy przeczytać kilka stron, aby zauważyć że tematyka wczesnego średniowiecza jest dla autora tej książki całym życiem. Zaczynając od opisu własnych doświadczeń na rekonstrukcyjnych polach bitew, aż po nawiązania do życia osobistego, jak opis pogrzebu jednego z przyjaciół. To zaangażowanie w tematykę jest mocno wyczuwalne i dodaje charakteru pozycji, jednak ta, mimo wszystko, mnie nie urzekła. Styl jest bardzo prosty, wręcz potoczny, przez co pozycja jest dosyć łatwa w odbiorze, jednak wydaje się sztucznie rozwleczona. Autor wyciąga daleko idące wnioski z pojedynczych sformuować, niepotrzebnie wałkuje bardzo jasne opisy, wyważając w ten sposób otwarte drzwi (widać to zwłaszcza przy opisie bitwy pod Cedynią). Nie brak jednak fragmentów mocno pouczających, zwłaszcza dotyczących sztuki oblężniczej, walk niemiecko-duńsko-słowiańskich na Połabiu oraz ew. skandynawskiego pochodzenia drużyny Mieszka I. Ogólnie, książkę warto przeczytać, ale trzeba pamiętać, że dosyć wolno się rozkręca, bo pierwsze rozdziały są gorszej jakości. Jest to dosyć dobre wprowadzenie dla osób dopiero chcących zapoznać się z tematem, ale i specjaliści mogą czasem znaleźć coś dla siebie.

Wzbudzający strach piraci, nieustraszeni żeglarze, uzdolnieni rzemieślnicy - to wikingowie. Pojawili się w historii pod koniec VIII wieku i wpisali się w dzieje wielu narodów. Najbardziej zainteresowały mnie kolorowe zdjęcia ukazujące przepiękną biżuterię, ozdoby ze złota, srebra, brązu i kamieni stworzonych przez wikingów, które są świadectwem niesamowicie rozwiniętej cywilizacji. W Polsce ślady osadnictwa wikingów są na Pomorzu. Wiążą się one z zakładaniem emporii - warownych osad dających schronienie wędrowcom i kupcom, oraz portów. - Osada Truso, odkryta w miejscowości Janów Pomorski niedaleko Elbląga - Jomsborg- dzisiejszy Wolin Podobno w okolicach Gniezna znalazła schronienie część wikingów przybyłych na ziemie słowiańskie razem z ruskimi Rurykowiczami. Jesteśmy równocześnie potomkami dawnych Słowian i wikingów, tubylców, będących w istocie przybyszami sprzed kilku wieków. https://naukawpolsce.pl/aktualnosci/news%2C398918%2Cwikingowie-w-polsce--prawda-czy-mit.html

Szalenie ucieszyło mnie nowe wydanie moich ulubionych klasycznych rozpraw mediewistyki. Jest to zdecydowanie pozycja naukowa, i niestety kto nie przywykł do wielce zacnego warsztatu rozprawy naukowej prowadzanej na wysokim poziomie, do tego wspaniałym językiem bogatym i eleganckim, może nie podołać przedstawionej treści. A treść jest bogata oparta na dowodach naukowych pięknie analizowana. Bardzo lubię wracać na i kilka stron i delektować się tym stylem, a ponieważ nie jestem specjalistą w tej dziedzinie tylko amatorem słowiańskiego dziedzictwa, za każdym razem zapamiętuję lub analizuję coś innego i to jest bardzo budujące.