Skazana na skazę

Powściągliwe, zwięzłe i z nielicznymi wyjątkami bardzo krótkie wiersze z tego tomiku przypominają mi światełka rozsiane w ciemnościach. Oświetlają pewne ważne punkty, lecz obszar, którego nie obejmują, jest nieskończenie większy – i niedostępny. Autorka zdecydowała się ujawnić pewne szczegóły:

wszystkie moje myśli okulały
(…)
jedne ślepe
inne głuche
kolejne czują tylko dotyk –
ale nie mają skóry
więc nawet wiatr spokojnych słów
pali je żywym płomieniem

– bardzo obrazowe, a jednocześnie pozwalające działać wyobraźni czytelnika. Wydaje się, że każdy wiersz pierwotnie był całym eonem i oceanem uczuć, które musiały następnie zostać przefiltrowane przez wiele warstw umysłu, by ostateczny efekt składał się z pojedynczych cząsteczek poezji. Poezji opisującej bezsenność, lęk, ból, poezji informującej:
krucha biała tabletka z podziałką na cztery –
by obłędny śmiech i histeryczny płacz
nie przegryzły się na zewnątrz
niech dławią
niech rozsadzają głowę
niech ściskają serce
ale niewidzialne dla innych

Właśnie: informującej. To nie jest lament ani skarga; raczej gest swoistej bezradności: napisanie o tym, co się dzieje, jest jedyną rzeczą, jaka pozwala choć przez ułamek sekundy, choć symbolicznie znaleźć się poza sobą. Powiedziałabym, że życie wykonuje na autorce operację bez znieczulenia, a ona odnotowuje każdy ruch skalpela, upływ krwi i zmiany natężenia bólu.

niekiedy śni mi się
że żyję

to dziwny sen
czuję w nim
naprawdę czuję

kocham
nienawidzę
boję się
cieszę
tęsknię
i poznaję koniec tęsknoty

czasem nawet
czuję się bezpieczna

a potem się budzę
i nie istnieję
aż do następnego snu

Na koniec mam taką myśl, że większość ludzi, spotykając osobę, która cierpi w sposób oddany w tej poezji, reaguje lekceważeniem, udzielaniem dobrych rad lub – rzadziej – użalaniem się. Najtrudniej z takim człowiekiem po prostu być. Te wiersze dają okazję, żeby znaleźć się poza swoją bezpieczną strefą, przyjrzeć się ciemności, może nawet dotknąć – czubkiem palca, ale jednak dotknąć. Może napotkany później człowiek, któremu z oczu wyzierają „zielony diabelski ogień / i szara mgła” wyda się już nie tak obcy?

Powściągliwe, zwięzłe i z nielicznymi wyjątkami bardzo krótkie wiersze z tego tomiku przypominają mi światełka rozsiane w ciemnościach. Oświetlają pewne ważne punkty, lecz obszar, którego nie obejmują, jest nieskończenie większy – i niedostępny. Autorka zdecydowała się ujawnić pewne szczegóły:

wszystkie moje myśli okulały
(…)
jedne ślepe
inne głuche
kolejne czują tylko...