Skarpety i papiloty

Na książkę czekałam długo , w kolejce bibliotecznej. Tytuł wydawał się obiecujący . W końcu jest, szybko pakuję do torby i pędzę do domu. Siadam , wyciągam , otwieram i ................. jak to obrazki ? A narwańcy ,a uwodziciele ? Mieliście tak kiedyś ? W pierwszym odruchu chciałam ją oddać, jednak zaczęłam czytać i przeglądać i wciągnęła mnie Adrienne Barman miała świetny pomysł. Przedstawiła nam zwierzęta (ptaki, owady, ssaki, itd.)dzieląc na zespoły nieoczywiste, a kierowała się przy tym ich odwagą, kolorem, długością szyi lub języka, umiejętnościami , rozwojem intelektu. Książka nie mówi nam zbyt wiele ( ciekawe rysunki podkreślające charakterystyczną cechę danego zwierzaka), ale wysłany został sygnał i poszukasz , doczytasz , sprawdzisz. Częsci , które mi najbardziej przypadły do gustu to : Samotnicy , Niedoścignieni - suuuuuper , Skoczne , Truciciele, Nieodżałowani , Mistrzowie bezdech , Legendarne , Bystrzaki i Wyklęte. Ciekawy sposób podania wydawałoby się , że znanego już tematu.

To chyba najprawdziwsza książka jaką ostatnio czytałam. Te dialogi, te ilustracje - bałagan w mieszkaniu, załamka rodziców, spryt niemowlaka - najprawdziwsze na świecie!. Ta książka zawsze poprawia mi humor i śmieję się do łez z dialogów i obrazków. Super :) Polecam!

Pożyczona całkiem niedawno, w mojej ocenie bardzo ciekawy sposób uchwycenia różnych, krótkich historii . Każdy wierszyk reprezentuje inną pomieszczenie w dużym domu. Niestety książka nie przypadła do gustu mojemu 3 latkowi, być może musi do niej jeszcze trochę podrosnąć

"Pszczoły" Piotra Sochy i Wojciecha Grajkowskiego to prawdziwe arcydzieło wśród książek popularnonaukowych dla dzieci i dorosłych. To niezwykle bogato ilustrowana i pełna fascynujących informacji publikacja, która przenosi czytelników w niezwykły świat pszczół. Piotr Socha, znany ze swoich szczegółowych i pełnych humoru ilustracji, stworzył wizualną ucztę dla oka. Każda strona książki to prawdziwe dzieło sztuki, pełne detali i ciekawostek, które zachęcają do uważnego oglądania i odkrywania tajemnic pszczelego świata. Wojciech Grajkowski, autor tekstu, w przystępny i zrozumiały sposób opisuje życie pszczół, ich zwyczaje, rolę w ekosystemie oraz znaczenie dla człowieka. Książka zawiera mnóstwo ciekawostek i faktów, które zaskoczą nawet dorosłych czytelników. "Pszczoły" to nie tylko encyklopedia wiedzy o tych fascynujących owadach, ale także opowieść o ich niezwykłej społeczności, hierarchii i współpracy. Książka uczy szacunku dla przyrody i pokazuje, jak ważne jest dbanie o środowisko naturalne.

Książka nie dla każdego. Choć przyznaję, że mnie i mojego syna bawi. Może uznać ją za kontrowersyjną, niesmaczną... Weźcie oddech (byle nie za głęboki ;p). Publikacja dotyczy kupy, czyli tego co zdarza się zrobić każdemu z nas w zaciszu toalety. Niestety krecikowi, ktoś narobił na głowę. Jest oburzony. Kto by nie był? Wychodzi spod ziemi by znaleźć winowajcę. Niestety jest krótkowidzem, co nie ułatwia śledztwa. Zaczepia róże zwierzęta i zadaje im to samo pytanie - Czy to Ty narobiłeś mi na głowę? Gdy już traci nadzieję na rozwiązanie zagadki, niespodziewanie otrzymuje pomoc. Książeczka ma prosty tekst, frazy się powtarzają. Występują w niej "odgłosy" wyskakującej na świat kupy. Brak tu wulgarności. Ilustracje są jasne i czytelne. Publikacja pokazuje nam bogaty świat zwierzęcej kupy. Ale także uczy szacunku do innych.

Bardzo lubię sama oglądać tę książkę, bo jak mało która rozwija wyobraźnię i wytrąca ze schematycznego myślenia. To książka o mapach, ale nie tylko o takich, jakie znamy z atlasów czy globusa. Jest tutaj mapa nieba i mapa metra, mapa wschodnia i zachodnia, mapa z gałązek i z kamyków. To nie jest bardzo łatwa książka, wymaga wysiłku, ale warto go podjąć i dać się wciągnąć w historię o mapach i wędrowanie po mapach. Pisałam o niej także tutaj: http://synkowe-czytanie.blog.onet.pl/2015/02/13/o-wyobrazni-i-wedrowaniu/

Same teksty są niezwykłe, niektóre wręcz genialne. Proste a głębokie, jak przypowieści mistrzów Tao. Ale do spółki z ilustracjami, hm... Ja wiem, obrazki też powinny być proste, nie mogły jednak być np. w dalekowschodnim stylu? Tam jest i prostota i piękno. Te są na mój gust artystowskie, nie artystyczne. Nie ten poziom. A skoro oprawa graficzna mizerna, to dochodzimy do trzeciego elementu: cena. Ile można zapłacić za książkę zawierającą ze dwie strony maszynopisu? Gdyby miała piękne ilustracje, to nie ma sprawy. W obecnej wersji ciśnie się jednak na usta: "trochę szkoda pieniędzy". (Chociaż jeśli nie musisz liczyć się z wydatkami, kupuj śmiało. Nie jest to książka do przeczytania raz).

Jeszcze nigdy w życiu nie byłam tak zawiedziona otwierając książkę. Ale po kolei. Zalety mogłabym długo wymieniać: mądra treść, piękne ilustracje, połączenie informacji z wielu dziedzin. A co najważniejsze - dzieci dzieci nie mogą się oderwać od map. Ale nie mogę zrozumieć, czemu autorzy zdecydowali się na podzielenie zawartości wg państw. W ten sposób małe kraje są dokładnie przedstawione, a duże - tylko pobieżnie. Niestety nie mogę oprzeć się wrażeniu, że taki podział miał na celu możliwość dodrukowywania w nieskończoność kolejnych części tej publikacji. Liczyłam na podróż po lądach, morzach i kulturach świata, a tu mamy raczej podróż po krajach.

Książka kucharska, która jest tak ciekawa od strony wizualnej, że w sumie woleliśmy ją oglądać, niż robić z niej przepisy:) NA pewno warta polecenia. Przepisy, podstawowe informacje o jedzeniu, łamigłówki dla dzieciaków i dużo humoru - aż chce się czytać.

http://alicya.pl/lenka-katlin-szegedi/ Jesteś piękna taka jaka jesteś „Góra mięsa”,” szafa trzydrzwiowa”, „wieprz”, „spaślak”, „pulpet”, „klucha”,” beka”, „kloc”, „kolubryna”, „wieloryb”, „tucznik”. To tylko kilka określeń – i to tych łagodniejszych – które potrafią wykrzykiwać nasi „milusińscy”, te aniołki i niewiniątka, za osobami borykającymi się z nadmiarem kilogramów. Niestety prawda jest taka, że dzieci potrafią być okrutne. Zwłaszcza, gdy poczują siłę grupy i obiorą sobie kogoś za cel drwin. I chociaż książka Szegedi porusza ten temat w łagodny sposób, nie da się nie zauważyć jego powagi. Przecież Lenka słyszy: „Pobaw się lepiej ze swoją świnką, ty prosiaku”, „Masz tu swoje hula –hop jeśli się do niego zmieścisz”,” Turlaj się stąd lepiej”. Jak bardzo trzeba być nieczułym, jak mało mieć w sobie empatii, by wypowiedzieć takie słowa? Tak, temat szydzenia z odmienności jest bardzo ważny, każdy zdaje sobie sprawę, że przedstawiony w „Lence „aspekt inności, jest tylko jednym z wielu i że to duży problem. Tytułowa Lenka odstaje od grupy. Dzieci nie chcą się z nią bawić ponieważ jest „gruba”. Nie wiemy czy taka jej uroda, czy to efekt nieograniczonej miłości rodzicielskiej. Przecież autorka wspomina, że rodzice chcieliby przychylić jej nieba i pewnie dlatego zawsze w zasięgu jej ręki leżą jakieś ciasteczka (co nie powinno umknąć uwagi myślącego rodzica i powinien wyciągnąć z tego wnioski). Wiadomo jednak, że na pewnym etapie rozwoju, rodzice już nie wystarczają, nie wystarczy także przychylanie nieba. Dziecko chce być częścią grupy, chce mieć kontakt z rówieśnikami. Wypchnięta na margines dziewczynka pozostaje więc bardzo smutna. Samotność spowodowała, że znalazła dla siebie erzac: nie mogąc bawić się z innymi dziećmi bawi się sama z sobą. Rysuje, ucieka w świat fantazji. Powstająca w ten sposób pasja nie pomaga jej zaistnieć społecznie, powoduje, że Lenka odstaje jeszcze bardziej. Spostrzegawczy czytelnik dostrzeże, że namalowana przez nią dziewczynka (pewnie ona sama) jest bardzo smutna, ma buzię na podkuwkę. Mama bagatelizuje obawy dziewczynki i wiedziona matczyną troską zmusza Lenkę by wyszła na dwór pobawić się z innymi. Czy nie zdaje sobie sprawy, że naraża małą na kolejną porcję szykan? Czy wierzy, że ktoś dostrzeże wyjątkowość jej córki? Dziewczynka wie, co ją czeka, mimo to słucha i idzie. Kilkukrotnie odrzucona przestaje wierzyć w to, że ktoś by się z nią pobawił. Książka ma jednak pozytywny wydźwięk. Lenkę dostrzega Palko, który zachwyca się jej rysunkami. Odtąd Lenka ma kolegę, wraca do domu radosna i odmieniona. Przyjaźń, która akceptuje, pomaga jej zapomnieć o wcześniejszych przykrościach. Książka porusza dwie kwestie. Jakbyśmy mocno nie próbowali dziecku wytłumaczyć, że jest piękne takie jakie jest, i tak będzie cierpiało z powodu odrzucenia. Tylko konsekwencja w postawie rodzica może pomóc dziecku zbudować, pomimo odrzucenia przez grupę rówieśniczą, poczucia własnej wartości. Poza tym pokazuje, że jednak warto być „jakimś” i mieć pasję. Lenka nie zdaje sobie jeszcze jednak sprawy, że nie potrzebuje wkupić się w łaskę grupy, nie musi stać się taka jak inni, bo jej wyjątkowość jest zaletą. Nie warto więc zaprzątać sobie głowy ludźmi, którzy nas nie lubią, my też nie musimy wszystkich przecież lubić. Więcej energii można poświęcić na robienie „swojego” i skupianie się na ludziach, którzy szanują nas za to jacy jesteśmy. Warto więc wyjść z domu i nie zrażać się do świata. Książka niesie więc z sobą proste pocieszenie. Jak dla mnie zbyt proste. Co bowiem począć, gdy dziecko jednak nie znajduje takiego swojego Palko? Jak wtedy z nim rozmawiać? Co zrobić? Czy „inny” może zaprzyjaźnić się tylko z „innym”? Przecież Palko to „typowy” okularnik. Lektura ta nie daje nam gotowych odpowiedzi, wywołuje tylko jeszcze więcej pytań. Głównie może posłużyć do uwrażliwiania najmłodszych dzieci, oraz uczenia ich empatii w stosunku do innych, pokazując, że każdy jest wartościowy. Treści mamy tutaj niewiele i moim zdaniem czcionka jest zbyt drobna, aby dziecko czytało książeczkę samodzielnie. W oko wpadają za to ilustracje. Lenka kipi od czerwieni w jej otoczeniu pojawia się również sporo nasączonych tą emocjonalną barwą drobiazgów: biedronki, kredki. Podkreśla to uczuciowość dziewczynki. Reszta świata jest szara, nijaka. Kontrast ten z jednej strony podkreśla samotność zagubionej jednostki, z drugiej podkreśla także jej wyjątkowość. Może owa szarość jest karą dla innych dzieci, nigdy nie dostrzegą one piękna świata, nie dostrzegą niczego poza końcem własnego nosa? A może obrazuje ona tylko sposób widzenia smutnej rzeczywistości przez Lenkę. Może szarość również ukazuje jej uczucia? W każdym razie ilustracje i ich zabarwienie przekazują więcej, i skłaniają do głębszych refleksji, niż prosta (wręcz banalna) i mało naturalna treść książeczki. P.S. Zauważyliście u dołu jednej ze stron psa obsikującego znak „zakaz wyprowadzania psów”? Czy to jakiś ukryty przekaz o niechęci do przystosowywania się za wszelka cenę?

Rewelacyjny zestaw wierszyków, z pewnością będzie jednym z naszych ulubionych. Piękne ilustracje i pełna humoru poezja to coś co lubią zarówno duzi jak i mali. Młodszą młodzież może skłonić do spojrzenia na własną rodzinę z innej perspektywy i zachęcić do poszukiwania swoich korzeni.

Wyzwanie LC 2021 - czerwiec "przeczytam książkę z ilustracjami lub zdjęciami" Ksiązka to zbiór krótko, ale konkretnie wyjaśnionych rzadkich zawodów. Wyprowadzaczka koni, kanalarz, a jak nazywa się lekarz drzew? Brzmi ciekawie prawda? Jednak mam problem z oceną. Największy minus za czcionkę stylizowaną na ręczne pismo, często litery są mocno udziwnione, co dorosłemu sprawia problem z przeczytaniem, a dla dziecka momentami jest nimożliwe, przez co zniechęca do czytania. Drugi minus to już kwestia artystyczna, dla mnie ilustracje są słabe, udziwnione, nieatrakcyjne. Znam serię Mamoko, ale co innego stworki, a co innego sylwetki ludzi. I to są dwa największe minusy za które zabieram punkty w ocenie. Plusy: +Ciekawe zestawienie zawodów. Przedstawianie ich naprzemiennie w roli kobiecej i męskiej. Jednym słowem każdy zawód jest zrównany płciowo, co dla mnie ma duże znaczenie. +słowo obcojęzyczne jest podane w oryginalnej pisowni i fonetyce, co wzbogaca zasób słów dziecka.

https://www.instagram.com/p/BpBcKFYlSJz/?hl=pl&taken-by=zaczytana.mama_books Książka „Draka Ekonieboraka” Autor Eliza Saroma-Stępniewska, Iwona Wierzba Ilustracje Emilia Dziubak Wydawnictwo @albus_wydawnictwo Co zrobić by zmienić Ziemię? Książka to fantastyczny, rodzinny odnośnik do EKOPRZEMIANY, to książka mogąca prawdziwie zmieniać naszą rzeczywistość. Draka nie tylko uświadamia towarzyszące nam na co dzień ekoproblemy ale i wskazuje konkretne sposoby radzenia sobie z nimi, wytycza jasną i prostą drogę, tchnie optymizmem i zachęca do działania! Tytułowy Ekonieborak to przesympatyczny w odbiorze pan, którego większość z nas zna chociażby z najbliższego sąsiedztwa: chudziutkie nóżki, piwny brzuszek, fryzura z pieczołowicie przyczesaną na bok grzywką i nieśmiertelny polski wąsik. Jak podpowiada nadane przez autorki imię bohater jest wielką ekologiczną ofermą i ignorantem. Każda rzecz, której się tknie przeradza się w poważne ekologiczne przewinienie. Ekonieborak w nieskończoność leje wodę, jest śmieciowym konsumentem, impulsywnym kupującym, nie segreguje śmieci, nie sprząta po swoim psie, do osiedlowego sklepu jeździ terenowym samochodem, a w jego domu aż roi się od wciąż zapracowanych energożerców. Słowem Ekonieborak popełnia podstawowe ekologiczne grzechy, które każdemu z nas popełniać się zdarza, czytamy więc ich opisy dzieciom z zawstydzeniem, zawstydzeniem tym większym, że nasze pociechy wydają się być szczerze oburzone postępowaniem bohatera… Poznajcie rady Profesora Sumienie? sięgnijcie po tę pozycję naprawdę watro! Ilustracje wykonane przez Panią Emilię Dziubak zachwycają, na każdej stronie znajdziecie małe arcydzieło tej uznanej ilustratorki. Książka trafi już do dzieci w wieku 3+ konto na ig https://www.instagram.com/zaczytana.mama_books/?hl=pl

"W moim brzuszku mieszka jakieś zwierzątko." Oczywiście, że takie historie wymyśla nie kto inny...tylko pomysłowe dzieci. Historia ma swój początek za sprawą spotkania autorskiego podczas którego autor usłyszał tę historię od jednej z mam i postanowił ja wykorzystać. Mam słabość do książek Grzegorza Kasdepke i staram się zarazić nią dziewczyny! Jest to przezabawna historia w której dziewczynka chciałaby być traktowana poważnie za sprawą pewnej dość nietypowej sytuacji. A jest nią zwierzątko i to nie byle jakie lecz takie, które zamieszkało w jej brzuchu. Trudno określić kim jest wspomniane zwierzątko, które wydaje dzwięki bez możliwości przypisania ani do miauczenia kota, ani do szczekania psa..tudzież ryku lwa. Poza tym jest na tyle przebiegałe, że w towarzystwie dorosłych milknie jak zaklęte ;) Zwierzątko, które uwielbia jeść..lecz nie lubi kąpieli, jest żądne i ciekawe przygód. Książka przy której podczas czytania należy zachować odpowiednią powagę. I pobudza zdecydowanie wyobraźnie czyli to co niezwykle cenię w literaturze dla dzieci.

bardzo ciekawa i potrzebna pozycja na rynku wydawniczym skierowana nie tylko do dzieci, ale i do dorosłych. W przystępny sposób przedstawione są różne pasożyty bytujące na człowieku, ale i na zwierzętach, zwłaszcza domowych pupilach. O wiele łatwiej po takiej lekturze zmotywować dziecko do dbania o higienę, mycie rąk itp. Polecam

Bardzo mądra książka poruszająca ważny i trudny temat którym jest chorowaniem i pobyt w szpitalu. Warto ją przeczytać aby dziecko wiedziało co to jest szpital i w razie potrzeby przebywania w nim się nie bało. To książka która uczy tez tolerancji dla innych dzieci które dużo chorują. Dużym atutem są piękne ilustracje

Na uwagę zasługują tu przede wszystkim ilustracje, które są ramą i tłem dla każdej ze stron książki. Słowa są jedynie dodatkiem. Nie mi oceniać jakość rysunków – dla mnie są czytelne i świetnie uzupełniają cały klimat tej publikacji. Co jeszcze? Dzięki niej budzimy zainteresowanie w naszych młodych czytelnikach. Niejednokrotnie było tak, że po przeczytaniu/zobaczeniu rozdziału, przenosiłyśmy się przed laptopa, aby pooglądać jak wyglądają wspomniane dzieła na realnych zdjęciach. Takie rzeczy zapadają w pamięć. I kto wie, może i wyrabiają niebanalny gust?

Znakomita pozycja. Plakaty autorstwa wybitnych polskich plakacistów reprezentujących złote lata Polskiej Szkoły Plakatu zostały zebrane i zestawione w zabawną narrację. Wszystkie plakaty powstały do tematu "cyrk", wiele z nich stanowi dziś obiekty kolekcjonerskie czy muzealne. Maciej Byliniak, redaktor w wydawnictwie Dwie Siostry ułożył krótkie wierszyki, zgrabnie bawiąc się językiem. A Grażka Lange dała typografii właściwy ciężar. Pozycja dla dużych i małych, również jako prezent dla zagranicznych przyjaciół zakochanych w polskim plakacie.