Siedmiu z Halifaxa "J"

72/2024 „Tymczasem wraz z dowódcą brygady przyjechał nowy rozkaz, który kierował dywizjon już nie na wschód, gdyż tam nie było dokąd, jeszcze nie na południe, gdyż na to nie nadszedł czas, ale na północny zachód, na Kutno, gdzie od poprzedniego dnia rozgorzała potężna bitwa armii »Poznań« i »Toruń« z przeważającymi siłami nieprzyjaciela. Zadanie polegało na wzmocnieniu osamotnionego i przetrzebionego dywizjonu poznańskiego w osłonie powietrznej walczących armii. Rozkaz popłynął swymi normalnymi kanałami aż, do dowódcy jednostki, mającej wykonać zadanie. Ale nasi »geniusze« operacyjni, dla których nie istnialy żadne przeszkody, nie zadali sobie nawet najmniejszego trudu, żeby zastanowić się, czy zadanie jest w ogóle wykonalne. »Zasięg — rozumowali zapewne — to sprawa błaha. Muszą dolecieć nawet o pustych zbiornikach, bo taki jest rozkaz«. Miejsce lądowania — obojętne. Byle gdzies w okolicach Kutna. Paliwo, amunicja, obsługa — wszystkie te »drobiazgi« nie zostały po prostu wzięte pod uwagę. Chyba tylko brak najprymitywniejszej nawet znajomości rzeczy mógł zrodzić założenia tak bardzo zawieszone w próżni” Pod naciskami lotników podjęto decyzję, że z Łucka, gdzie Skalski i jego koledzy dostali rozkaz polecą do Kutna przez Brześć nad Bugiem. Po lądowaniu w Brześciu okazało się, że mają wracać do Łucka, ponieważ w międzyczasie zmienił się pomysł. I tak niestety wyglądała praktycznie cała kampania wrześniowa dla polskiego lotnictwa... Wojna Stanisława Skalskiego zastała w Toruniu, gdzie stacjonowała jego 142 Eskadra Myśliwska. Walki z niemieckim najeźdźcą niestety za dużo nie zaznał, ponieważ różnica w jakości sprzętu była kolosalna. Polscy piloci byli świetnie wyszkoleni, mieli iście ułańską fantazję i aż rwali się do walki, ale coż z tego, jak ich myśliwce nie były w stanie dogonić niektórych rodzajów niemieckich bombowców, nie wspominając o walce z myśliwcami. Nawet największe chęci nie były w stanie zasypać wyrwy w aspektach technicznych i ilościowych. Eskadry były rzucane z miejsca na miejsce, aż 18 września lotnicy musieli przekroczyć granicę z Rumunią, żeby ocalić resztki naszego lotnictwa. Nasi lotnicy walczyli potem na wszystkich frontach II wojny, ale niestety poza Polską. Skalski był typem niepokornego pilota i często podczas ćwiczeń przed wojną, ale i walki po atatku Niemiec był na granicy życia i śmierci. Mimo ciężkiej sytuacji odniósł sporo zwycięstw, jak na anormalne warunki kampanii wrześniowej oraz okazał szlachetność swojego charakteru ratując załogę niemieckiego samolotu po zestrzeleniu na samym początku wojny. Życie napisało piękny epilog tej historii, bo 50 lat po walce nad Polską Skalski i jego niemiecki rywal mogli wpaść sobie w ramiona, a Niemiec mógł podziękować za uratowanie mu życia. *** Autor opisuje wydarzenia nad Polską w niezwykle barwny i piękny literacko sposób. Mi szczególnie spodobał się opis lotu i lądowania w Łucku w zupełnej ciemności, w którym Skalski świetnie oddał atmosferę osaczenia i beznadziejności losu lotników spod znaku biało-czerwonej szachownicy. Jest to książka gorzka, bo autor nie kryje dezaprobaty dla szafowania życiem żołnierzy przez nieudolne dowództwo. Lotnik miał do tego uzasadnione prawo, bo to on ryzykował życiem podczas misji, często idiotycznych, czego dobitnym dowodem jest cytat z samego początku. Książka została pierwotnie wydana w 1957 roku, kiedy Skalski był już na wolności. W tym miejscu warto zaznaczyć, że pilot po zakończeniu wojny zdecydował się na dość nieoczywisty krok i powrót do ojczyzny. Niestety nie była to już ojczyzna sprzed kilku lat. Skalski ze względu na kontakty z osobą, która okazała się potem szpiegiem został aresztowany i po brutalnym śledztwie skazany na karę śmierci. Na szczęście Bolesław Bierut zdecydował się na amnestię i Skalski żył jeszcze długo, a swojego żywota dokonał już w wolnej Polsce, w 2004 roku.

Nie tak dawno czytałem książkę o Falaise, gdzie generał Maczek był szeroko cytowany. Więc co szkodzi przeczytać coś na wzór autobiografii i pamiętnika. Zaczyna się od walk podczas wojny polsko-ukraińskiej. Czasami są wzmianki o studiowaniu filozofii na Uniwersytecie Lwowskim. Co mnie najbardziej ciekawiło to losy internowania na Węgrzech, przedostanie się do Anglii i dlaczego 10. nie została używa podczas walk na plaży w Normandii. Koniec wieńczy solidny spis odznaczonych żołnierzy.

Książka która mnie mocno zaskoczyła. Kupiona kiedyś tam, jako dopełnienie do paczki (zawsze tak robię, szukam czegoś konkretnego, a potem przeglądam co też ma dany sprzedający "na składzie" i dorzucam co najmniej tyle, aby wysyłka była darmowa - wtedy czuję się jakbym oszczędzał, hahaha ... ). Ot, kolejne wspomnienia wojskowego - pomyślałem sobie. Nazwisko oczywiście kojarzyłem z Irakiem, Kuwejtem, Pustynną Burzą itd. Po zakupie leżała sobie na półce dość długo, czekając na swoją kolej, jak wiele innych zresztą. A tu rewelacja, autor nie dość że sam miał bardzo ciekawe życie i potrafił o tym opowiedzieć (zarówno o blaskach, jak i o cieniach), był człowiekiem odważnym, szczerym i inteligentnym (członek Mensy), to również ciekawą postacią był jego ojciec, o którym także sporo możemy się dowiedzieć w pierwszej części tej bardzo ciekawej opowieści. Czyta się to świetnie, nie ma nudy, trafiamy wraz z bohaterem wspomnień w wiele interesujących miejsc i sytuacji - a na koniec mamy jego Opus Magnum czyli Pustynną Burzę widzianą od środka. Brawo, panie generale Schwartzkopf :)

Wspomnienia Bohdana Arcta, znakomitego polskiego pilota myśliwskiego z czasów II wojny światowej. Znakomita książka, ukazująca nie tylko trudy wojny, ale również bohaterstwo polskich lotników (m.in. słynnego cyrku Skalskiego), którzy po klęsce kampanii wrześniowej zrewanżowali się Niemcom, zwyciężając ich w pojedynkach powietrznych na wielu frontach wojny.

Dobra książka choć nie tyle wojenna co podróżnicza. Nieco Indii, a przede wszystkim Chiny oczyma polskiego pilota. Urbanowicz miał świetne pióro i talent do snucia gawęd. Inteligentny. Krytyczny w stosunku do rzeczywistości i ludzi, a nawet potrafiący się od nich dystansować. Sporo refleksji filozoficznych dotyczących zarówno ludzkiego życia jak i np. społeczeństw z którymi się Witold zetknął podczas swej podróży. Oczywiście autor także walczył (np. zapewniał wsparcie lotnicze armii chińskiej podczas wielkiej bitwy o miasto Changde w 1943)... ale fenomenalnych sukcesów na tym polu w Azji nie osiągnął (2 przyznane mu pewne zestrzelenia). Co wcale nie umniejsza wartości pozycji. Trzeba jedynie mieć świadomość iż nie jest to typowa książka "wojenna" lecz bardziej dzieło podróżnicze. Pełna anegdot, ciekawych postaci, opisów obcej kultury i zwyczajów z niej wynikających. Przeczytałem ją już kiedyś, 20 lat temu. Szukałem właśnie wojny. Dzisiaj spojrzałem na nią z innej perspektywy. Jestem zachwycony opisem "Starych Chin" w dobie przemian kulturowych i w czasie wojny japońsko-chińskiej (1937-1945). W przededniu Rewolucji Kulturowej Mao. Polecam. W niektórych momentach nawet się wzruszyłem.

Po przeczytaniu poczułem lekkie rozczarowanie - bo początek zapowiada się dobrze, ale im dalej, tym bardziej autorowi peron odjeżdżał. Takie przynajmniej odniosłem wrażenie. Ale nieco później w różnych innych, niepowiązanych z Ostatnią walką i IIWŚ książkach trafiałem na wzmianki o Zumbachu lub Misterze Brownie... więc zacząłem weryfikować wydarzenia opisane przez samego Zumbacha. I doznałem.. szoku to może za dużo powiedziane, ale sporego zaskoczenia. Otóż facet nie fantazjował. Faktycznie brał udział we wszystkich opisanych wydarzeniach. Może niekoniecznie wszystko było dokładnie tak, jak to przedstawił (tego nie sposób stwierdzić), ale rzeczywiście BYŁ i UCZESTNICZYŁ. Jego wspomnienia nie są wytworem wybujałej wyobraźni. To chyba największe zaskoczenie. Drugi plus, niezwiązany z powyższym, to brak jakichkolwiek odniesień politycznych, światopoglądowych, bogoojczyźnianego patosu i tego typu ckliwych chwytów.

Miałem możliwość przeczytania książki pochodzącej z pierwszego wydania. Przyznam się że miałem obawy co do niej. (Pomijając fakt że nie miałem pojęcia o późniejszych wydaniach) Zakładałem że z racji wydania jej w okresie PRL-u, wspomnienia byłego akowca nie będą mogły być rzetelnie przedstawione. Po jej przeczytaniu wiem że się ogromnie myliłem. Jestem pod ogromnym wrażeniem tej pozycji. Autor opisuje w niej czas swojej młodości, okres wojny i konspiracji oraz swój późniejszy pobyt w więzieniu. Każda z części opisuje dokładnie losy bohatera ale także osób które mu towarzyszyły. Są to wspomnienia człowieka który w interesujący sposób przedstawia trud czasów w których żył. Pomijając pasjonującą treść, w mojej ocenie uwzględniłem również dwie kwestie które mi się niezmiernie spodobały. 1. Bardzo bogata bibliografia dodatkowo uwiarygodniająca odbiorcę w wartościowości tej pozycji. 2. Zaimponowało mi to że autor w swoich wspomnieniach opisuje rolę osób które z nim działały w konspiracji, zachowując w ten sposób balans własnych dokonań

Dość smutna książka, pisana przez człowieka, który wyraźnie nie rozumiał czym jest polityka, a w sercu miał Polskę i swoich podkomendnych. Polecam każdemu kto chciałby poznać definicję bezgranicznego patriotyzmu. Nie zrozumcie mnie źle, ale po lekturze mam wrażenie, że Gen. Sosabowski był człowiekiem trochę, hmm, naiwnym (nie wiem czy to odpowiednie określenie) oraz niepotrzebnie nad wyraz honorowym. Szanuję Jego postawę, ale niestety wynikły z niej smutne konsekwencje.

Książka to unikalny historyczny dokument, spisany przez twórcę i dowódcę 1 Samodzielnej Brygady Spadochronowej. Autor opisuje jej historię od chwili powstania w Anglii, do udziału w operacji " Market Garden " we wrześniu 1944 r w Holandii. Trzeba dodać, że gen. Sosabowski po nieudanej akcji pod Arnhem stał się " kozłem ofiarnym " podłego postępowania Anglików, a w szczególności marszałka B. Montgomery, faktycznie odpowiedzialnego za klęskę i olbrzymie straty. To obrzydliwe zachowanie naszych sojuszników było powodem pozbawienia generała dowództwa Brygady w grudniu 1944 r. Polski bohater narodowy po wojnie został na emigracji i pracował jako magazynier w fabryce urządzeń elektrycznych. WSTYD ANGLIO !!! Polacy jako jedyny z aliantów ( ok. 30 państw ) nie brali udziału w wielkiej defiladzie zwycięstwa 08. 06. 1946. r. w Londynie !!! JESZCZE WIĘKSZY WSTYD ANGLIO !!! Książkę POLECAM !!!

Całkiem ciekawe wspominki Niemca, który "odwiedził" liczne fronty II wojny światowej (Polska, Francja,Rosja, Afryka Północna, Normandia), a po wojnie załapał się na 5-letnie leczenie klimatyczne na kaukazie. Czyta się przyjemnie, polecam miłośnikom gatunku :).

Z wielką przyjemnością przeczytałem książkę o Towarzyszu Gierku. ,,Przerwana dekada", to krótki zarys dzieciństwa Edka, szerzej jest opisana jego kariera zawodowa, jako górnik, a potem działalność partyjna. Jest także opis okoliczności, w jaki sposób został zdetronizowany. Słusznie podkreślił sam kardynał Wyszyński: Panie Gierek, niech pan uważa na swych współpracowników, niektórzy z nich są wobec pana bardzo nielojalni. Pan Gierek był dobrym gospodarzem, tylko otaczał się ludźmi fałszywymi, którzy byli cwaniakami i dorobkiewiczami między innymi Stanisław Kania albo generał Wojciech Jaruzelski. Gdyby ich w porę odsunął i pozbawił stanowisk, to może w Polsce miałoby się lepiej. No, ale tak to jest, gdy za politykę biorą się nieudacznicy. Mówcie sobie, co chcecie, ale uważam, że Gierek to był kozak, miał jaja kolokwialnie mówiąc. Potrafił się postawić Breżniewowi. Podoba mi się tolerancyjność Gierka. Zadeklarowany ateista, a mimo to spotkał się z kardynałem Wyszyńskim, godnie przyjął papieża Karola Wojtyłę, zabronił tłumienia jego przemówień. Moskwie nie podobały się jego decyzję, ale on robił wszystko, aby naród był zadowolony. Jego nadrzędne hasło w polityce: Aby Polska rosła w siłę, a ludziom żyło się dostatniej. Nie żyłem za jego czasów, jak rządził, ale uważam, że Edward Gierek wiele dla tej Polski zrobił. Mógłby więcej, gdyby nie ta przerwana dekada... Budowano mieszkania, mieliśmy polskie marki, własny samochód. W tej książce przekonuje się bardziej, że to był fajny gość. Rodzinny, nigdy praca partyjna nie była ważniejsza od rodziny. Szanował swoich przeciwników. Mimo nacisku społeczeństwa nie ukręcił głowy towarzyszowi Gomułce. Jak już wspomniałem w innej opinii książki Rokickiego. Edek to taki człowiek, z kim chętnie bym się spotkał, przybił piątkę i uściskał, jak brata. Wiele zrobił dla Zagłębia Dąbrowskiego, jak i dla całej Polski. Jednakże jest niedoceniany dzisiaj... Fakt komunista, ale nie szkodnik. Przytoczę do opinii kultowy cytat mojego ulubionego super bohatera z DC Comics, Batmana: ,,Definiuje mnie nie to, kim jestem w głębi duszy, lecz to, co robię". Gierek dużo robił, chciał unowocześnić Polskę, sprawić, aby Polsce żyło się lepiej, dlatego uważam, że wśród byłych pierwszych sekretarzy był najlepszy. Dobre tyle, że w świadomości wielu Polaków wciąż jest bohaterem, a nie zwykłą ruską marionetką... Przeczytana jednym tchem, taka ciekawa!

Mi sié tez podobala. Ciekawa historycznie. Duzo interesujácych faktow z zycia elity rosyjskiej-radzieckiej. Nawet wátek polski na koniec sie pojawil. Chronologicznie wszystko opisane, bez zbédnego przynudzania i cukrzenia. Moglo tak byc. W sumie z nieludzkich ludzi, autor zrobil bardziej czlowiecze postacie. Warto sie zapoznac z tematem. Polecam.

Chciałem napisać coś mądrego na temat tej książki, ale po jej przeczytaniu ogarnął mnie po prostu smutek. Możemy się w obecnych czasach zastanawiać nad tym czy rzeczywiście Zachód Nas zdradził, czy były to błędy polityków i chęć nadinterpretacji zapisów, ale wystarczy przeczytać to dzieło, żeby widzieć jak wtedy czuł się żołnierz - oszukany.. Bardzo dobrze się to czyta, szczerze polecam.

Książkę po raz pierwszy przeczytałem jeszcze w podstawówce. Później kilkukrotnie do niej wracałem. Należy docenić pracę pisarza, który znakomicie udokumentował wydarzenia, opisy bitwy, losy zwykłych żołnierzy. I atmosferę, jaka wówczas panowała w polskich jednostkach.

Książka w ciekawy sposób opisuje historię wstąpienia Pana Piotra do Legii Cudzoziemskiej. Szkoda jedynie, że autor nie skupił się bardziej na opisie samej legii (uzbrojenie, taktyka, prowadzone działania) zasłaniając się tajemnicą i wiernością jednostce. Według mnie książka miałaby większą wartość gdyby zawierała więcej merytorycznej treści, a nie poetycznych opisów przyrody czy też okolicy, w której przebywał autor.

Książka szokująca, sam nie wiem, jak się do tego zabrać. Wiadomo, że polskie podziemie wykonywało wyroki śmierci, i dobrze. Jedyne moje wątpliwości budzi fakt, czy musiał być to nastolatek. Czy przesądziło to, że był dobry w tym co robił - śmiertelnie dobry? Czy dlatego, że ze względu na wiek mniej zwracał na siebie uwagę. Bohater, czy kat? Pytania, pytania, pytania na, które nie znam odpowiedzi. Autor nie przedstawia się jako bohater, raczej jest to forma samooskarżenia. W 1993r popełnia samobójstwo. Nie, na jedno pytanie mam odpowiedz. Bohater.

Jeśli myślicie, że nie mamy polskiego odpowiednika James’a Bonda to z chęcią przytoczę wam postać Jana Nowaka-Jeziorańskiego słynnego Kuriera z Warszawy. Książka jest fenomenalną formą wspomnień Kuriera z jego najsłynniejszych wykonanych akcji w czasach uczestnictwa w AK. Serdecznie polecam osobom, które interesują się historią II Wojny Światowej, gdyż takich książek jak wyżej oceniania jest bardzo mało. Książka jest ciekawa, interesująca i intrygująca, a historia w niej zawarta jest wyśmienitą lekcją naszej historii . Cześć i chwała bohaterom !🫡😁

Mamert Stankiewicz - człowiek i wzór do naśladowania, z takimi ludźmi powinni zapoznawać się młodzi ludzie i z takich ludzi powinni brać przykład, takim bohaterom powinno stawiać się pomniki. Polecam książkę, szkoda jedynie iż taka postać wypełniła tak niewiele kartek między okładkami. Jednak zawsze można sięgnąć po niezapomniane książki Karola Olgierd Borcharda.

Zdecydowanie pozycja ta powinna zostać wznowiona - obecnie książka to biały kruk. Za wszystko co Pan Zakirov zrobił dla naszej pamięci historycznej i odkrycia prawdy o Katyniu jesteśmy mu jako Polacy winni najwyższy szacunek. Jest mi wstyd za to w jakich warunkach musiał żyć ten człowiek po przyjeździe do naszego kraju.

Opowieść z rodzaju młody, wrażliwy i uważny rzucony w okrutny świat rozkazów, dyscypliny i ogólnego bezsensu. Jest tu kilka scenek, kilka obserwacji, można też odnieść wrażenie poczucia wyższości autora, co jest jednak łamane pokorną przedmową oraz fragmentami dwóch opowiadań, namiętnie czytanymi przez kolegów Antoniego z wojska oraz dowodzącymi, że ta wyższość to taka nie była bezpodstawna, bo to złe, strasznie złe rzeczy są. Całość to opis wojska powierzchowny, można przeczytać jako pewien dokument epoki i żeby mieć jakieś pojęcie, co się wówczas działo. Liźnięcie tematu.