Shinrin-yoku. Sztuka i teoria kąpieli leśnych

Przeczytać i podać dalej. Koniecznie!! Powrót Enta. Od lat włóczę się po lasach, różnorakich lasach, i nawet z połowy rzeczy napisanych tutaj nie zdawałem sobie sprawy. Zawodzą na równi wiedza szkolna, wiedza powszechna jak i intuicja. Winna to być lektura obowiązkowa w szkołach. Dziwne, że ta książka nie trafiła na indeks rządowych ksiąg zakazanych, tak rewolucjonizuje potoczne spojrzenie na kwestie ekosystemów leśnych. Do tego wiedzę podano w formie łatwo przyswajalnej. Ułomnością publikacji jest brak ilustarcji - suche opisy larw kózkowatych, sposobu niecenia ognia czy robienia piszczałek z pewnością przekraczają wyobraźnię większości czytelników, zwłaszca w dobie dominacji bodźców wizualnych. Dużą zaletą natomiast są informacje uzupełniające, dotyczące lasów polskich, uczynione przez tłumaczkę. I taka refleksja na koniec: jeśli w niemieckich lasach stężenie poczernobylskiego cezu nadal wielokrotnie przekracza normy, to polskie lasy - za sprawą liberalnego podejścia do zbieractwa runa leśnego (a dokładniej corocznego wynoszenia z nich tysięcy ton grzybów) należą prawdopodobnie do najczystszych - radioaktywnie - lasów w Europie... Czy wiesz, że... Agent Orange był stosowany również miedzą Łabą a Renem?..

Bardzo przyjemna lektura. Krótka i treściwa, choć pewnie dla osób, które dopiero planują zmienić swoje życie. Dla mnie nie ma w niej nic odkrywczego. Rutyna poranna i wieczorna oraz reszta pomysłów wyjaśniona dla tych, którzy wchodzą w dorosłość albo upraszczają życie i szukają pomysłów co zmienić w sobie.

Ciekawa, krótka i zabawna książka skierowana głównie do dzieci. Niemniej, można się z niej dowiedzieć kilku osobliwych acz ciekawych faktów o różnych zwierzętach, głównie, jak tytuł książki wskazuje, o produktach końcowych perystaltyki jelit i ich odpowiedników w królestwie zwierząt :) Dla mnie nieco nieregularna. W przypadku jednego zwierzątka mamy dość dużo informacji upchanych w krótkim tekście, innym razem nie mamy wystarczających wyjaśnień, żeby pojąć temat w pełni, a zakładam, że nie czytają tego profesorowie nauk biologicznych, tylko zwykli, przeciętni ludzie w zasadniczo każdym wieku, a w jeszcze innym przypadku mamy zupełne lanie wody i w zasadzie tekst bez znaczących informacji. Ciekawa pozycja, nieco niedopracowana, ale mimo wszystko sympatyczna, jeśli mogę tak się wyrazić o książce :) W mojej ocenie zasługuje na takie 6+/10.

Bardzo lekka i przyjemna lektura, która wprawiła mnie w stan rozmarzenia;) i pogodny, optymistyczny nastrój ... , bo kto z nas nie chciałby: - żyć z niesłabnącą odwagą bycia sobą - w sposób prawdziwy (z dala od fałszu, obłudy czy zakłamania, ukrytego pod maską powinności), - umieć zachować spokój ... koci dystans w stosunku do "zmartwień tego świata", - znaleźć w życiu czas na "rozwijanie swojej ciekawości" (pasji) i zabawę, dbanie o siebie (komfort życia, relacje, dbałość o ciało) - spędzać czas w regenerującej ciszy, drzemać po wysiłku, a w wolnym czasie z zachwytem ... spacerować? ... *W życiu mojego kota zawsze zachwycała mnie jego niespieszność (chyba, że poluje;), emanacja pięknem, jak to ujmuje autor "wynikająca z faktu, że ten po prostu jest", delikatność - dyskretne zwracanie na siebie uwagi i potrzeba bliskości (oddanie całym kocim sercem)... Tak więc jest to relaksująca pozycja, szczególnie dla osób, które lubią koty ... ciepła, napisana z poczuciem humoru (wzbogacona o komentarz od kota Ziggie'go i test, ile w sobie mamy z kota;), czy jesteśmy skłonni żyć jak on - w pięknie, spokojnej godności, bez stresu...

Nie wiem dlaczego, ale kupując tę książkę - myślałam, że tytuł to metafora. Nie spodziewałam się, że po tej lekturze dowiem się jak rozróżnić samicę alfa od samicy beta. Poruszająca opowieść o wilkach z Yellowstone. Zaskakujące życie i zachowanie zwierząt, okrucieństwo ludzi, niesprawiedliwość. Historia życia 21 i 42 oraz ich przodka - Szóstki. Wilka, który w pewnym momencie swojego życia był nasławniejszym na świecie przedstawicielem tego gatunku.

Silny umysł odporny na życiową niepogodę - myślisz, że to niemożliwe? To jak najszybciej przeczytaj tą książkę i zmień perspektywę myślenia! Treść opiera się na psychologii poznawczej, o której wiem wiele, albo i jeszcze więcej, więc nie jest dla mnie odkryciem. Jednak miło czasami powraca się do źródeł wiedzy, zarazem przypomniawszy sobie jak niektóre teorie są ważne, a jeszcze ważniejsze jest wprowadzenie ich w życie. Ja akurat już od dawna używam zmodyfikowanej wersji proponowanych w książce trzech kroków. 1. Zwrócić się do wnętrza (poszukiwać dobrostanu wewnątrz samego siebie) 2. Nauczyć się żyć bez obciążeń (umieć wyrzec się wszystkiego) tutaj modyfikacja w zależności od danych sytuacji;-) 3. Doceniać to, co nas otacza (nauczyć się pasjonować życiem) Łatwe, prawda? :) Funkcjonowanie w trybie wabi-sabi jest możliwe dzięki autoterapii kognitywnej i dla chętnych do popracowania nad swoim dobrostanem ta pozycja może być dobrym wstępem. Ale żeby nie było, że jestem aż tak przychylna...kilka rzeczy nie podoba mi się wcale w tej pozycji. Np. wieczne "podpieranie" się osobami niepełnosprawnymi. Tak jakby autor krzyczał - "patrz! on jeździ na wózku, a ile ma w sobie optymizmu! doceniaj, że jesteś zdrowy a nie marudzisz!" Kurcze.. nie tak to działa. A już "wizualizacja na wózku" wymyślona przez Rafaela to szczyt głupoty. I wydaje mi się, że większość osób niepełnosprawnych również nie chce takiego porównywania i wczuwania się w ich indywidualne tragedie. Oni musieli przejść swoją trudną drogę akceptacji i pocieszanie się na ich krzywdzie nie jest w porządku. Wystarczy mówić sobie - mam dwie nogi, dwie ręce, jestem sprawny, mogę pracować itd.itp doceniam to! Wdzięczność bez wytykania innym, że mają gorzej. Nie podobają mi się też niektóre przykłady i fakt, że jest ich za dużo. Promowanie antydepresantów, oraz leków przeciwlękowych mija się z celem tej książki. Albo pracujesz intensywnie nad zmianami w myśleniu, postrzeganiu, albo idziesz na łatwiznę i łykasz "znieczulacze". Jako osoba powiązana z psychologią mówię stanowczo - wdrożenie leków na samym końcu, jak nic nie zadziała tylko i wyłącznie! Jednak nawet z najbardziej czarnych otchłani da się wyjść o własnych siłach. Droga jest wtedy dłuższa, nie na skróty, ale jak już dotrzesz do miejsca docelowego, to mała szansa, że wrócisz do punktu wyjścia, a w gratisie dostaniesz jeszcze wielką, a wręcz ogromną dumę z siebie. Podziękujesz sobie za wytrwałość i siłę, a nie lekom za skuteczność. I ta siła będzie preludium do twojego nowego "ja".

Krótko, choć wyczerpująco opowiedziana historia, Henry zawarł w swojej książce, to co chciał. Swoją historią chciał dać wsparcie, inspirację i to, że... w tych "małych wielkich rzeczach" jest więcej zawarte, niżby można było się spodziewać. Autor pokazuje nam swój świat, mówi o chwilach załamania, o walce o swoje życie, które potem jest odkrywcze dla niego samego. Nie użala się nad swoim losem, opowiada jak czuł, jak przeżywał wszystko, jednocześnie nie chcąc, by była to ckliwa historia, a wręcz przeciwnie inspirująca i motywująca. Wraz z nim doceniałam te "małe wielkie rzeczy". Warto pokłonić się nad tą pozycją, choćby właśnie dlatego, żeby sobie uzmysłowić jak na wiele rzeczy wokół siebie nie zwracamy uwagi. Jest to książka dla wszystkich, która pokazuje ile siły i wytrwałości mieści się nie tylko w mięśniach, ale i przede wszystkim w naszych głowach. Polecam

Lubię Amy. Książka w miarę wyważona, są momenty bardzo poważne i bardzo niepoważne, jak to w życiu, szczególnie w życiu komika. W zeszłym roku oglądałam „Życie Beth”, jest to serial, jak się dowiedziałam po przeczytaniu jej autobiografii mocno inspirowany jej życiem. Polecam fanom jej twórczości.

Kraje azjatyckie naprawdę mnie intrygują, więc jeżeli mam okazję przeczytać książki, które mogą przybliżyć mi ich kulturę, to od razu skorzystam z niej skorzystam. Tym razem trafiło na Chiny oraz na to, jak Chińczycy traktują tam kwestie miłości oraz małżeństwa, czyli tematy niezwykle nam bliskie i interesujące. Już od samego początku byłam pozytywnie zaskoczona tym, jak Dorian Malovic postanowił opowiedzieć czytelnikom o Chinach. Zamiast suchych faktów, mamy historie ludzi, których spotkał na swojej drodze. Sam często odgrywał pewne role, żeby "od wewnątrz" zbadać pewne kwestie, co może być postrzegane jako zachowanie szare moralnie, albo po prostu czystą praktykę dziennikarską. I muszę przyznać, że ten sposób przedstawienia społeczeństwa chińskiego bardzo mi się spodobał. Jeżeli chodzi o Chiny, to nie możemy liczyć na żadne statystyki, bo takowych po prostu nie ma. Każdy rozdział lekko się czyta i przy tym dostajemy bardzo dosadny obraz panującej rzeczywistości. A jaki to obraz? Powiedziałabym, że bardzo pesymistyczny. Mamy tu bardzo materialistyczne podeście do instytucji małżeństwa oraz wszechobecną presję rodziny. Jeżeli ktoś uważa, że w Polsce te kwestie są częste, to proszę sobie wyobrazić, że w Chinach to osiąga poziom wręcz ekstremalny. Do tego wręcz szokujące podejście do aborcji, która wręcz zastępuje środki antykoncepcyjne. Osoby, które spotkał na swojej drodze autor, często kryją się pod innymi nazwiskami, bo otwarte przyznanie się do swoich przemyśleń mogłoby doprowadzić do poważnych konsekwencji. A biorąc pod uwagę często Zaledwie ułamek tych opowieści można uznać za pokrzepiający, bo z większości wręcz wypływa rozżalenie na to, na co nie ma się większego wpływu. Dostajemy wstrząsający obraz Kraju Jednego Dziecka, które przypiera do muru swoich obywateli. Szczególnie jest trudno kobietą, której nie traktuje się za równą mężczyznom jednostkę. To lektura, o której nie zapomnę. Usłyszałam głosy ludzi o zupełnie innej mentalności, którą można zrozumieć, ale to nie oznacza, że jest ona mniej szokująca. Nie wiem, czy w ogóle można w kontekście tej książki mówić o miłości, bo jej tu po prostu nie ma. I to jest w tym wszystkim najbardziej uderzające.

W pierwszym odruchu rzuciłam się do porządków;)... Pozycja okazała się dla mnie niezwykle inspirująca... ponadto ciepło napisana, niespiesznie, w dobrym stylu ... Szczególnie zachwycił mnie opis budzącej się przyrody w ogrodzie... Książka delikatna i odprężająca ... zawarte w niej sugestie - niezwykle trafne... Do przeczytania w chłodny wieczór ... oczywiście POWOLI.

🪴„Każda przyniesienia do domu roślina staje się domownikiem, który ma swoje potrzeby”. Bardzo podoba mi się podejście z tej książki, że ludzie nie dzielą się na takich, którzy mają lub nie mają ręki do kwiatów, ja zawsze myślałam, byłam wręcz przekonana, że zdecydowanie należę do tych co tej ręki nie mają, do momentu aż bardzo zapragnęłam mieć parapety pełne kwiatów. Książka pełna pięknych zdjęć i praktycznych porad. Bardzo przyjemny poradnik dla tych, którzy zaczynają swoje życie z roślinami. 🪴

Poradnik MISTRZOSTWO !Kolejny raz się dowiaduje, że piękne wnętrze to nie kwestia pieniędzy, ale pomysłu. W książce najbardziej podoba mi się to, że autorka poleca nam różne darmowe strony/narzędzia do przygotowania pomieszczeń oraz to, że autorka podaje nam różne sklepy w których znajdziemy meble, dodatki do dekoracji, przedmioty do wyposażenia łazienki, a także profile/blogi ludzi z których możemy czerpać inspiracje. Bo pamiętajmy, że jest wiele stron, nie tylko "pinterest" z którego głównie korzystamy. Książkę czyta się bardzo szybko, jednak kiedy jesteśmy w momencie planowania zmian w mieszkaniu/domu/pomieszczeniu to wiadomo, że trochę z czytaniem nam schodzi. Książka to mój must-have na półce i na pewno się w nią zaopatrzę. I jeśli zapytacie mnie kiedyś o mój ulubiony rozdział to nosi on nazwę "Pokaż mi swoją biblioteczkę, a powiem Ci, kim jesteś" - musiscie sobie wyobrazić te piękne zdjęcie (nawet w małym mieszkaniu da radę zrobić coś cudownego) Polecam wszystkim ! Książka wypożyczona z biblioteki.

Mimo, że koty towarzyszą nam od lat, ich natura kryje przed nami wiele sekretów. "O czym myślą koty" to literacka podróż pełna ciekawostek i intrygujących faktów o naszych tajemniczych, mruczących przyjaciołach. Warsztat autora i tłumacza sprawiły dodatkowo że, mimo swojego popularnonaukowego charakteru, książka niejednokrotnie chwyciła za serce.

Zbigniew Czendlik to wzorcowy przykład tak zwanego „fajnego księdza”. Wiecie, tego, z którym można pożartować, do którego najchętniej pójdzie się na mszę, bo wiadomo, że nie będzie przeciągał kazania, i który jest animatorem jakiejś udanej prospołecznej lokalnej inicjatywy (i żeby nie było, chwała mu za to!). A gdy przypadkiem z różnych powodów zwątpisz czasem w instytucję Kościoła Katolickiego, to zapewne szybko usłyszysz od kogoś, że „przecież w Kościele są i dobrzy księża”, i osoba ta szybko podeprze to zdanie nazwiskiem takiego księdza Czendlika. Powiem szczerze, jestem trochę rozczarowana tą książką. Nie jest to bynajmniej pogłębiona rozmowa. Ksiądz Czendlik doskonale czuje się w centrum zainteresowania i to widać, stąd wiele ciekawych anegdot i uniwersalnych prawd i przemyśleń, o których warto od czasu do czasu sobie przypomnieć, więc miejscami czyta się to naprawdę przyjemnie, ale jest też dużo uciekania od trudnych dla Kościoła Katolickiego tematów oraz protekcjonalnego traktowania pewnych grup społecznych, głównie kobiet. Posłużę się paroma przykładami: Spowiadanej parafiance utyskującej na relacje z mężem zaleca „wizytę u fryzjera i kosmetyczki”, a kobiece łzy uważa za środek manipulacji oraz radzi żeby jednak nie płakać, bo „uśmiechnięte jesteśmy piękniejsze”. Ksiądz również wielokrotnie sam sobie zaprzecza, nawet w kwestiach fundamentalnych: w jednej chwili deklaruje, że to dobrze, gdy rodzice chrzczą swoje nieświadome tego dzieci, bo dają im w ten sposób to co najlepsze, by zaledwie dwie strony dalej stwierdzić, że kiedy w sprawie chrztu przychodzi do niego dorosły człowiek, raczej najpierw odprawia go z kwitkiem, zachęcając by dobrze przemyślał sobie tę , nieodwracalną przecież, decyzję. Niektóre poglądy uważam z kolei za wręcz skandaliczne, na przykład gdy potwierdza że jest zwolennikiem "wychowawczego klapsa" (oczywiście stanowisko poparte koronnym argumentem, że przecież on sam też nieraz oberwał i jakoś wyszedł na ludzi), czy o tym, że męskie łzy to przejaw słabości. Notabene, co moim zdaniem wyjątkowo obrzydliwe, stwierdził to wspominając jednego z prezydentów Słowacji, płaczącego na wizji ponieważ uprowadzono wówczas jego syna, a o którym to ojcu Czendlik pomyślał, że chociaż mu współczuł to jednak "nie chciałby, żeby jego prezydent płakał [okazując tym samym słabość]"). Rozumiem, że każdy ksiądz to po prostu człowiek. W przypadku księdza Czendlika – na pewno dobry i przesympatyczny. Nie oczekiwałam zresztą od tej książki spotkania ze sztucznie wykreowaną Figurą i cieszę się, że w tym co mówił, jej bohater był autentyczny, zapewne licząc się z tym, że nie każdemu przypadnie to do gustu. Nie mogłam jednak przejść obojętnie obok bulwersujących mnie fragmentów zwłaszcza, że znaczna większość opinii innych czytelników tutaj chwali postawę Księdza za jego, nazwijmy to, antysystemowość - podczas gdy moim zdaniem ta książka wręcz powiela, a tym samym umacnia, wiele szkodliwych poglądów i stereotypów, które znakomicie się mają również w katolickim „mainstreamie”, a na który to mainstream ksiądz Czendlik miałby być remedium.

Jako behawiorystce i trenerce zwierząt bardzo podobała mi się ta pozycja. Skupiona jest na zachowaniach zwierząt, które są interpretowane na bieżąco przez autorkę, co uważam za duży plus, ponieważ nikt nie zna krowy lepiej niż jej opiekun. Polecam jako lekką lekturę. Nie należy jednak traktować tej książki jako skarbnicy wiedzy na temat krowich zachowań.

Lubicie koty? Ja kocham miłością bezgraniczną. Książkę „Kroniki kota podróżnika” miałam na uwadze dużo wcześniej. Wreszcie przyszedł czas, że po nią sięgnęłam. O czym jest ta pozycja? Najkrócej mówiąc o relacji między człowiekiem a kotem. Mężczyzna o imieniu Satoru znajduje kota, którego ktoś potrącił samochodem. Zwierzę przeraźliwie miauczy. Widać, że jest głodne, przestraszone i potrzebuje bliskości choć początkowo zachowuje dystans. Satoru decyduje się, że przygarnie kociaka. Była to bardzo nietypowa książka ze względu na swoją formę. Narracja jest poprowadzona z dwóch perspektyw – ludzkiej i kociej. I ta druga podobała mi się najbardziej. Dzięki niej możemy się dowiedzieć co myślą koty. Uważny czytelnik doskonale zauważy, że człowieczy świat jest zupełnie inny od tego, w którym żyją nasze kochane mruczki. Trzeba mieć w sobie sporo empatii i wrażliwości, żeby zrozumieć futrzastą logikę. Hiro Arikawa porusza w swojej pozycji wiele tematów, takich jak samotność, relacje międzyludzkie, które nierzadko bywają skomplikowane. Mówi też o śmierci. Gdyby miała określić jakoś tę powieść, to powiedziałabym, że jest ona metaforą. Nie każdy ją zrozumie. Autorka bowiem o wielu rzeczach nie mówi wprost. Ona wręcz prowokuje czytelnika do myślenia. Jeśli więc nie boicie się takich lektur, to gorąco Wam ją polecam. Jestem pewna, że znajdziecie tu fragmenty, które zostaną z Wami na dłużej. A może pod jej wpływem zdecydujecie się na przygarnięcie któregoś z naszych braci mniejszych? Gwarantuję, że będą Wam za to dozgonnie wdzięczni.

Autorka w mistrzowski sposób balansuje między reportażem, autobiografią i pozycją naukową - i nie boi się poruszać trudnych, często niewygodnych tematów. Bardzo mi to zaiponowało. Sięgając po tę książkę, miałem już pewną ogólnikową wiedzę na ten temat, ale i tak co i rusz zaskakiwało mnie coś nowego i wartościowego. Faszystowskie i antyimigranckie wymysły wydają się teraz jeszcze bardziej prostackie i płytkie...

Świetna pozycja. Poszerza horyzonty i otwiera oczy na świat. Zdecydowanie przypadła mi do gustu. Każdy z krajów ma u siebie coś, co go relaksuje. Swój sposób na szczęście. Wiele z ich zwyczajów było dla mnie nowych i z ciekawością zagłębiłam się w lekturze. Bardzo fajna pozycja.

Nie jest to poradnik, chociaż ostatnia część książki pt. Jak się ćwiczyć w radości - może się nim wydawać. Refleksje tych dwóch przywódców duchowych są pełne mądrych zdań, humoru, z pewnością wyrażając autentyczne postawy. Ale… mam dwie uwagi: 1. łatwo jest współczuć i reprezentować postawę miłości i radości, kiedy samemu ma się wszystkiego pod dostatkiem (tzn. tyle, ile potrzeba, a nawet więcej); 2. aby postulaty obu duchownych mogły być realizowane, potrzeba dobrej woli i chęci każdej ze stron przy każdym potencjalnym konflikcie (a jak każdy wie, nieczęsto tak się zdarza). Ale czytać koniecznie, choć z pewną powściągliwością i dystansem.

Przyjemna książka, choć trochę nie rozumiem sensu wrzucania cytatów, które taka naprawdę nic do niej nie wnoszą. Czyta się jednak szybko i spokojnie, lektura jest niezbyt wymagająca oraz nieco inna od wszystkich książek podróżniczych, które wcześniej przeczytałam:)