Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Sennik ciem i motyli

Okładka książki Sennik ciem i motyli autora Robert Pucek, 9788380496453
Okładka książki Sennik ciem i motyli
Robert Pucek
6,8 / 10
Wydawnictwo: Czarne Seria: Menażeria literatura piękna
168 str. 2 godz. 48 min.
Kategoria:
literatura piękna
Format:
papier
Seria:
Menażeria
Data wydania:
2018-03-28
Data 1. wyd. pol.:
2018-03-28
Liczba stron:
168
Czas czytania
2 godz. 48 min.
Język:
polski
ISBN:
9788380496453
Średnia ocen
6,8 6,8 / 10
15 opinii 61 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Sennik ciem i motyli w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Opinia społeczności i

Sennik ciem i motyli

Łukasz Starzewski
Łukasz Starzewski
książek na półce przeczytane 1604 napisanych opinii 1503

Oceny książki Sennik ciem i motyli

Średnia ocen
6,8 / 10
61 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
5 ocen
9
4 ocen
8
8 ocen
7
22 ocen
6
13 ocen
5
3 ocen
4
1 ocen
3
3 ocen
2
0 ocen
1
2 ocen

Opinia

avatar
17
17
Svetomir
12.02.2026
8 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Druga i ostatnia książka zakupiona w tym roku w białogórskim namiocie. Nie znałem tej książki przed zakupem. Był to zakup impulsywny, a jednocześnie opatrznościowy. Nie pierwszy raz i pewnie nie ostatni raz, przy pozyskiwaniu książek do czytania „prowadziła mnie Ręka”, jak pisali Miłosz i Hen.

Książka o motylach i ich przeobrażeniu zupełnym, a na głębszym poziomie o przeobrażeniu zupełnym całego stworzenia. Wpisuje mi się w lekturę kontynuacyjną po Uniwersalnym Chrystusie Rohra.

Druga i ostatnia książka zakupiona w tym roku w białogórskim namiocie. Nie znałem tej książki przed zakupem. Był to zakup impulsywny, a jednocześnie opatrznościowy. Nie pierwszy raz i pewnie nie ostatni raz, przy pozyskiwaniu książek do czytania „prowadziła mnie Ręka”, jak pisali Miłosz i Hen.

Książka o motylach i ich przeobrażeniu zupełnym, a na głębszym poziomie o...

więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

266 użytkowników ma tytuł Sennik ciem i motyli na półkach głównych
  • 183
  • 81
  • 2
40 użytkowników ma tytuł Sennik ciem i motyli na półkach dodatkowych
  • 19
  • 4
  • 4
  • 4
  • 4
  • 3
  • 2

Tagi i tematy do książki Sennik ciem i motyli

literatura polska

Inne książki autora

Więcej
więcej
Robert Pucek
Robert Pucek
Tłumacz i outsider. Mieszka w lesie, gdzie pająki i kruki.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

O kotach Stefan Chwin
O kotach
Stefan Chwin Piotr Siemion Piotr Paziński Małgorzata Rejmer Paweł Sołtys Olga Drenda Gosia Herba
Na książkę natknąłem się przypadkiem, w czasie przeglądania profilu Pawła Sołtysa. I jak się okazało, jego opowiadanie wybija się wśród pozostałych. Najlepiej uchwycił koci język, przemówił rozbudowanymi zdaniami, aż wynurzały się z nich wibrysy. Pewną dozę kocich ruchów na kartkach zachowała Małgorzata Rejmer. Równie interesującą historię przedstawił Piotr Siemion o kotach mających przysłużyć się nauce w realiach, gdy ludzkość zaczęła podbijać kosmos. Zdecydowanie na minus wypadło pierwsze opowiadanie S. Chwina, niczym rozprawka pisana przy pomocy Wikipedii i z wieloma błędami logicznymi, nawet jeśli wziąć pod uwagę przyjętą konwencję. Piotr Paziński - niebywała chałtura, pisanie o niczym, byle tylko liczba znaków się zgadzała, nie odnotowałem żadnych śladów kocich łap.
Łukasz Witt - awatar Łukasz Witt
ocenił na 6 1 rok temu
Hajstry. Krajobraz bocznych dróg Adam Robiński
Hajstry. Krajobraz bocznych dróg
Adam Robiński
Wspaniała wyobraźnia, żeby skonstruować książkę z pozornie prozaicznych ścieżek. Za pomysł i doświadczenie Puszczy chylę kapelutka, za docenienie i smak gawęd Hertza kłaniam się nisko. Chciałbym powędrować z autorem moimi i jego ścieżkami. Pogadać sobie. Po interpretować.
Grozypoetyckie - awatar Grozypoetyckie
ocenił na 10 5 miesięcy temu
Szczęśliwe przypadki Józefa Wilkonia Agata Napiórska
Szczęśliwe przypadki Józefa Wilkonia
Agata Napiórska
Najważniejsze w tej książce jest to, że w ogóle powstała oraz że przybrała tak fantastyczną graficznie formę. Co do treści, zwyczajnie są to przyjemne rozmówki ludzi poczciwych, stroniących od zbytniego zagłębiania się w naturę rzeczy. Lektura miła i niezobowiązująca na weekendowe popołudnie z elementami kształcenia wzroku (postrzegania).
Marta sans-H - awatar Marta sans-H
ocenił na 7 5 lat temu
Szlaki. Opowieści o wędrówkach Robert Macfarlane
Szlaki. Opowieści o wędrówkach
Robert Macfarlane
Nietypowa opowieść geograficzna, nie mająca na celu gdzieś zaprowadzić. Sama wędrówka jest celem. Autor daje się szlakom prowadzić dokądkolwiek biegną, przy okazji wykazuje się erudycją. Łączy różnorakie rozważania z własnymi odczuciami związanymi z trudami drogi, bo wyjście na szlak łączy się też z całkowicie fizycznymi odczuciami, a także stanami psychicznymi, od przyjemności, euforii do zwątpienia i pytań po co właściwie się idzie.
senga - awatar senga
oceniła na 7 2 lata temu
O psach Andrzej Stasiuk
O psach
Andrzej Stasiuk Krzysztof Varga Wioletta Grzegorzewska Patrycja Pustkowiak Michał Cichy Weronika Murek
Ciekawa pozycja dla miłośników psów. W założeniu każdy z 6 autorów miał opisać swoje doświadczenia z czworonogami w swoim stylu. Cztery z nich trafiły w moje serduszko - były przepełnione miłością do psiaków i opisywały ich losy. Chciałabym żeby miłość do tych zwierząt szła w parze z wiedzą o ich potrzebach, ale to tylko moja utopia, więc za to nie zaniżam oceny. Fakt faktem - cztery z sześciu opowiadań bardzo mi się podobały! Dwa pozostałe natomiast były dla mnie bardziej niezrozumiałe. Styl pani Weroniku Murek, w porównaniu z resztą autorów książki, jest skrajnie nieprzystępny i właściwie do samego końca nie wiedziałam o czym ona opowiada. Za to pani Patrycja Pustkowiak napisała o psie dmuchanym, symbolizującym rozpad małżeństwa. Nijak ma się to do tematyki książki. Myślę, że mimo mieszanych uczuć zaopatrze się we własny egzemplarz książki i będę do niej wracać. Polecam dla fanów czworonożnych towarzyszy :).
Gabrysia Przysiężniak - awatar Gabrysia Przysiężniak
ocenił na 7 1 rok temu
Sztuka powieści. Antologia wywiadów II z „The Paris Review”. Wywiady z pisarkami praca zbiorowa
Sztuka powieści. Antologia wywiadów II z „The Paris Review”. Wywiady z pisarkami
praca zbiorowa
świetna pozycja, spojrzenie od kuchni na warsztat pisarski wielu znanych i uznanych pisarek. zalety: A - rady dotyczące pisania i procesu twórczego (najlepsze w mojej opinii od niezrównanej Susan Sontag) B - poznanie pisarek i książek spoza głównego nurtu (np. Herta Muller) C - wglądy w to, jak historia życia wpływa na pisanie, tematy i poszczególne książki jeśli pisanie jest dla was tak samo ważne jak czytanie, to pozycja dla Was!
zohar - awatar zohar
ocenił na 8 2 lata temu
Koty. Historia, zwyczaje, obserwacje, anegdoty Champfleury
Koty. Historia, zwyczaje, obserwacje, anegdoty
Champfleury
Bardzo podobał mi się humor zawarty w książce oraz grafiki. Czytanie książki pieknie oprawionej, wydanej na porządnym papierze to czysta przyjemność. Kiedy na dodatek jest bogato ilustrowana i oczy mogą co kilka stron odpocząć od ciągłego tekstu, to w ogole bajka.
Emsi - awatar Emsi
ocenił na 6 6 lat temu
Białe zwierzęta są bardzo często głuche Ivana Myšková
Białe zwierzęta są bardzo często głuche
Ivana Myšková
Czytanie tej książki to przyjemność dawno nie miałem w ręku prozy tak awangardowej. Autorka opowiada o ludziach i ich psychologicznym aspekcie. W prozie tej nie brakuje zgaszonej namiętności, błędnego pojmowania kobiet i innych problemow 21 wieku, opowiadanych w przystępny sposób. Dla mnie to zbiór opowiadań otwierający mężczyznom głowę na problemy kobiet zaś kobietom na problemy mężczyzn. Majstersztyk godny polecenia!
Marcin Klimaszewski - awatar Marcin Klimaszewski
ocenił na 9 4 miesiące temu
Siedemnaście zwierząt Robert Pucek
Siedemnaście zwierząt
Robert Pucek
"...Jest w ślimaku zapisany pewien paradoks. Choć wciąż gdzieś podąża, nie sposób nazwać go nomadą, albowiem w pewnym sensie nigdy nie opuszcza swojego domu. Równie trudno jednak nazwać go domatorem, bo przecież nieustannie wędruje, taszcząc ze sobą ów dom, niczym Mongoł jurtę. Na domiar komplikacji jest to dom, do którego nie może nikogo zaprosić, czyli … opowieść o ślimaku jest opowieścią o samotności doskonałej..." Już ten fragment napawa mnie miłosną wręcz wdzięcznością do kogoś, kto tak pisze. Wpadłem po uszy, bo zawsze przepadałem za wysokiej klasy eseistyką na tematy antropologiczno-przyrodnicze, osadzone w najważniejszych tekstach kultury. Pucek spełnia te kryteria niemal w 100 proc., choć prezentuje skrajnie osobisty nurt takiej twórczości. Ale czy coś w tym złego? To przecież ciekawe czytać ciekawie uzasadnione twierdzenia erudyty, nawet gdy się z nim nie zgadzamy w szczegółach. A może zwłaszcza wtedy….? A tu i Arystoteles, i Bacon, i Basho, i Borges, i Eco, i Maeterlinck, i Orygenes, i Platon, i Rumi, i R.W.Emerson, i Thoreau, i oczywiście Jan Swammerdam (jak ktoś nie wie: 17-wieczny największy badacz owadów i nieziemskiego fenomenu przeobrażenia zupełnego - czym upajam się w nie mniejszym stopniu niż Autor). Ale są tu i prości ludzie-sąsiedzi Autora ze wsi. A o czym jeszcze Pucek pisze, oprócz samotności ślimaka, ale i paradoksach jego kopulacji, bo jak wiadomo, to obojnaki, same sobie wybierające role płciowe podczas złączenia (słyszysz dobrze, "panie marszałku kochany”?) Równie oryginalnie przedstawia miejsce w ludzkiej kulturze oraz w naturze – co najczęściej jest wszak rozbieżne - słonia, krokodyla, wilka, ptaków, pszczół. Acha, jest także jego fenomenalna rosyjska prababcia, której powodów opisania nie ujawnię, bo to trzeba samemu przeczytać i się zachwycić. Zdradzę tylko, że łączy się to z opisem wieloryba, gdzie i wzruszająca historia Soszonki Sekwoi (uczestniczki słynnej wyprawy Lewisa i Clarka), co to bardzo chciała zobaczyć martwego wieloryba na amerykańskim zachodnim wybrzeżu. Mowa też o zwierzęcej, a także i ludzkiej pożądliwości, „która obdziera nas z boskości”.. A nad wszystkim unosi się duch – bo wszak nie ciało - „istot wiekuistych i szczęśliwych” Lektura Pucka obdarza czytelnika nie tylko intelektualną, ale i wręcz zmysłową przyjemnością. Czy muszę jeszcze dodawać, jak bardzo zazdroszczę Autorowi tej jego prymitywnej chatki (żadna to tzw. wiejska posiadłość) gdzieś w środku Polski, gdzie i myszy, i węże, i ważki, i nocne motyle, i ptaki…
Łukasz Starzewski - awatar Łukasz Starzewski
ocenił na 8 4 lata temu
Czyżyk na drogę. Rozmowy o przyrodzie Krzysztof Czyżewski
Czyżyk na drogę. Rozmowy o przyrodzie
Krzysztof Czyżewski Lechosław Herz Adam Wajrak Stanisław Łubieński Piotr Brysacz Adam Robiński Magda Wiśniewska-Krasińska
Dzięki tej książce wróciłem się do czasów dzieciństwa, spędzonego na wsi. Sentymentalna, przyjemna podróż po krajobrazach leśnych, łąkowych oraz polnych. Ale to opowieści o Puszczy Białowieskiej wywołały u mnie pragnienie ujrzenia tego miejsca na własne oczy.
Wesley - awatar Wesley
ocenił na 7 1 rok temu
Ota Pavel. Pod powierzchnią Aleksander Kaczorowski
Ota Pavel. Pod powierzchnią
Aleksander Kaczorowski
Przeczytałam biografie Hrabala i Havla pióra Aleksandra Kaczorowskiego. Teraz kończę tę swoistą trylogię. Jak tamte dwie i ta jest znakomita. I ją najbardziej odczułam. Życie żadnego z trzech panów łatwe nie było. Ale chyba życie Oty Pavla boli najbardziej. Muszę w końcu przeczytać "Śmierć pięknych saren"...
Monika - awatar Monika
oceniła na 7 1 miesiąc temu
Błogie odwroty Yanick Lahens
Błogie odwroty
Yanick Lahens
To trudna książka i pozostaje z czytelnikiem jakiś czas. Zaproszenie na Haiti nie jest uroczą, egzotyczną wycieczką, lecz wyprawą w głąb dusznego, kipiącego emocjami ale i zmysłowością świata pełnego tajemnic i nagłych zwrotów sytuacji. Autorka umiejętnie stawia swoich bohaterów w sytuacjach, kiedy trzeba podjąć jakąś decyzję... I co? No, różnie. Można powiedzieć - jak w życiu. Tylko, że ten brak decyzji w nich pozostanie, pewnie na zawsze. Wygląda na to, że sędzia zginął nadaremnie(tu nie zdradzam tajemnicy, opowieść się od tego zaczyna).
Mavia2033 - awatar Mavia2033
ocenił na 7 4 lata temu
Załatw publikę i spadaj. W poszukiwaniu Jamesa Browna, amerykańskiej duszy i muzyki soul James McBride
Załatw publikę i spadaj. W poszukiwaniu Jamesa Browna, amerykańskiej duszy i muzyki soul
James McBride
Ciekawa biografia artysty opowiedziana oczami jego najbliższych. Mało dowiemy się tutaj o samych albumach albo generalnie o Brownie. Za to dostaniemy sylwetkę muzyka, który razem ze swoim zespołem położył fundamenty pod całą ówczesną i nowoczesną muzykę rozrywkową.
Straf - awatar Straf
ocenił na 7 1 rok temu
W ciemność Anna Bolavá
W ciemność
Anna Bolavá
Lubię klimat czeskich powieści, fabułę tworzoną przez czeskich autorów, jednak ta powieść Anny Bolava'ej jakoś mnie nie przekonała, nie do końca do mnie trafiła. Przez cały czas zastanawiałam się, jak pasja, mania czy wprost obsesja może doprowadzić do samounicestwienia, jak może przekładać się ona na całkowite zatracenie. "Im dalej w ciemność, tym większy ogarnia mnie spokój. Chociaż tegoroczny lipiec odebrał mi tak wiele, jestem szczęśliwa. To prawdziwa ulga po wszystkich tych cierpieniach i niepokojach. Idę tam, gdzie czeka mnie nieuniknione, pogodzona ze sobą i swoim losem. Widziałam to piękno na własne oczy. Nasyciłam się do ostatka." Anna jest osobą wykształconą, do niedawna zajmowała się tłumaczeniem literatury, ale nie to zaprzątało jej myśli i wypełniało czas; każdy jej dzień rozpoczynał się myślą jakie dziś kwitną zioła, które z nich będzie mogła zebrać i poddać suszeniu, aby w najbliższy wtorek zawieźć je do skupu. Nie miało dla niej znaczenia, że słabnie, nie ma apetytu, że ma kłopoty ze snem, że dokuczają jej permanentne bóle głowy, że wypadają jej włosy, sinieją i drętwieją kończyny, że wymiotuje, a jedyne co utrzymuje ją przy życiu to tabletki przeciwbólowe i jakieś inne medykamenty. Zbieranie ziół to było całe jej życie, z dala od bliskich, znajomych, sąsiadów, których nie dopuszczała do siebie, z którymi nie utrzymywała prawie żadnych kontaktów. To zatracenie się w obsesji zbierania ziół, niejednokrotnie balansowanie na krawędzi życia i śmierci jest całym jej życiem, choć tak naprawdę nie daje żadnej nadziei, codziennie pogrąża Annę w ciemności. "Moje życie już nigdy nie będzie wyglądało inaczej, jestem w potrzasku. I wcale nie pragnę tego zmieniać, będę ciągnąc swój wózek aż do śmierci - nie chcę jednak wiedzieć, jak daleko jest cel." Książka wyjątkowo przygnębiająca, jej idea i sens dla mnie wprost niezrozumiałe, a jednak mimo to chciałam poznać do końca los bohaterki - zagubionej, osamotnionej, pogrążonej w ciemności swojej paranoicznej pasji, dla której "śmierć" drzewa była większym przeżyciem niż śmierć człowieka.
Anna Lipińska-Czajkowska - awatar Anna Lipińska-Czajkowska
oceniła na 6 3 lata temu
Siódma funkcja języka Laurent Binet
Siódma funkcja języka
Laurent Binet
Książka zgrabna językowo i ciekawa tematycznie, natomiast mam wrażenie, że dosyć przydługa. Możliwe, że to efekt uboczny faktu, że musiałem ją przeczytać na studia, jednak miałem ochotę, żeby się skończyła ze dwa razy, zanim to nastąpiło. Nie jestem również pewien, czy by mi się spodobała, gdybym nie był już zaznajomiony z wieloma obecnymi w niej realnymi postaciami.
Bartosz Gawlik - awatar Bartosz Gawlik
ocenił na 7 2 miesiące temu
Latawiec z betonu Monika Milewska
Latawiec z betonu
Monika Milewska
Gdański falowiec, kształtem przypominający morską falę to najdłuższy budynek mieszkalny w Polsce. Wybudowany w latach 1970-1973 dla jednych jest architektonicznym koszmarem PRLu , dla innych stał się obiektem kultowym. 860 metrów długości, 32 metry wysokości, 13 metrów szerokości. 11 kondygnacji, 16 klatek, 1792 mieszkań dla blisko 6 tysięcy lokatorów. Do mieszkań wchodzi się z otwartych galerii. Kiedyś można było tymi zewnętrznymi galeriami przejść z jednego końca budynku na drugi. To był spacer :) Przez 50 lat opierał się wiatrom morskim i wichrom historii, więc sam w sobie przeraża, fascynuje i przyciąga. Ile mógłby opowiedzieć …. i w pewien sposób robi to poprzez książkę Moniki Milewskiej „Latawiec z betonu”. To satyryczna lekcja historii, nie pozbawiona elementów komediowych. Zabawna i przewrotna. Jest rok 1975. Twórca budynku, 35letni inżynier, dumny ze swego dzieła rusza galeriami wzdłuż falowca. Odkrywa, że zakrzywił czasoprzestrzeń i każda kolejna klatka przenosi go w przyszłość. Wraz z nim odbywamy podróż w czasie, tyle że dla naszego bohatera to przyszłość , dla nas to już przeszłość. Przeskakujemy w przełomowe wydarzenia dla Polski – wybór Polaka na papieża, stan wojenny, tworzenie Solidarności, śmierć Jana Pawła II. Czytamy o Kaszpirowskim hipnotyzującym masy, odbiornikach telewizyjnych marki Rubin które wybuchały, o kolekcjach kolorowych puszek ustawianych na meblościankach oraz rewolucji technologicznej, narkotykach, krowie na balonie i karpiach w wannie, Ikei, e-mailach, notebookach. Oczami naszego bohatera obserwujemy zmiany które dokonały się na przestrzeni lat. Zmiany mentalne, ekonomiczne, demograficzne i krajobrazowe. Oraz co istotne poznajemy historie zwykłych ludzi, mieszkańców falowca. Ich życie które zmienia się w zależności od dokonywanych wyborów. Oraz ich opinie na temat miejsca w którym mieszkają. Nietuzinkowa opowieść. Polski realizm magiczny. Warto się w nim zanurzyć i poddać się falom historii. Ja bawiłam się wyśmienicie.
Ewa - awatar Ewa
oceniła na 7 6 miesięcy temu
Tropiciel złych historii. Rozmowa z Martinem Pollackiem Katarzyna Bielas
Tropiciel złych historii. Rozmowa z Martinem Pollackiem
Katarzyna Bielas
Książka to idealne podsumowanie dotychczasowej twórczości Pollacka, jego trudnej historii i relacji z rodziną. Jednak mam z jego osobą pewien problem. W wywiadzie bywa drażniący, antypatyczny i antyspołeczny. Nie wiem, nie pamiętam, może. Postać odbiega od moich wyobrażeń jego osoby. Dużo lepiej wypada jako narrator swoich opowieści, co nie odejmuje mu mądrości i ogromnej inteligencji.
Zuzanna - awatar Zuzanna
oceniła na 8 3 lata temu
Kapłony i szczeżuje. Opowieść o zapomnianej kuchni polskiej Jarosław Dumanowski
Kapłony i szczeżuje. Opowieść o zapomnianej kuchni polskiej
Jarosław Dumanowski Magdalena Kasprzyk-Chevriaux
Rozmowa dziennikarki z profesorem historii UMK w Toruniu, specjalizującym się w historii kulinariów, a tak naprawdę – smaku. W zasadzie książka tak naprawdę jest wprowadzeniem do do dziejów nowożytnej sztuki kulinarnej w Europie, czyli przede wszystkim Francji, niekwestionowanej stolicy zarówno kulturalne,jak i kulinarnej starego kontynentu od co najmniej XVII stulecia, do lat siedemdziesiątych minionego wieku w porównaniu ze zmianami zachodzącymi w tym zakresie w naszym kraju. Autor, a raczej bardziej kompetentny spośród dwojga rozmówców, omawia dzieje zainteresowania historyków tak przyziemnym tematem. Oczywiście wszystko rozpoczęło się od Francji i szkoły Annales, początkowo liczącej kalorie i wielkości spożywanych posiłków, aż do przełomowych badań Jean-Louis Flandrina nad historią smaku. Nie mogło być się bez przedstawienia dostępnych na naszym (a i europejskim) rynku składników, których liczba, mimo solidnego importu z Nowego Świata, ciągle się kurczy (vide historia polskiej manny) oraz przenikaniu się krajowych i regionalnych szkół kulinarnych, chociażby poprzez … garkuchnie podczas pierwszej wojny światowej czy podróże najpierw elit i kupców, a potem także pielgrzymów czy po prostu najeźdźców. Wiele odrębności wynikało z przepisów religijnych, ze szczególnym uwzględnieniem katolickich i prawosławnych postów. I tu jak zwykle jako Polacy wykazaliśmy się umiejętnością łączenia rzeczy sprzecznych – nasze uczty wielkopostne były równie – jak nie bardziej – obfite jak w okresach wolnych od ograniczeń w tym zakresie tyle, że bez mięsa i innych zakazanych produktów (okresowo m.in. nabiał – u prawosławnych do tej pory), co dziwiło nawet katolickich Francuzów. Wreszcie przytoczona jest zadziwiająco trwała doktryna humoralna – o czterech żywiołach w każdej osobie, które wpływały na jej osobowość, charakter jak i … potrzebną dietę. Stąd zwyczaj podawania jednocześnie wielu dań, albowiem nie każdy powinien jeść wszystko. Jeśli chodzi o sam smak to oczywiście uwarunkowany było dostępnością produktów ale i modami i zwyczajami. Wpływ miały książki kucharskie, dzisiaj .. trudne do rozszyfrowania. Brak w nich informacji o miarach,wielkościach czy czasie obróbki termicznej, wówczas trudnym do ustalenia. Także składniki nie są pewne – słowo bulwy mogło oznaczać np. i ziemniaki, i rzepę i topinambura, albo dowolne spośród nich. Wreszcie omówiony jest problem rekonstrukcji potraw i ich dawnego smaku. I w tym zakresie trudno o sukces, albowiem nie sposób zweryfikować rezultatu. Z tym, że na pewno sięgniecie po dawne zwyczaje, receptury i zasady kulinarne pomoże urozmaicić dietę, uratować rzadkie uprawy oraz wzbogacić wiedzę o dawnych czasach i obyczajach. Lektura ciekawa, skłaniająca do pogłębiania tematu.
Aguirre - awatar Aguirre
ocenił na 7 1 rok temu
Zapiski z domu wariatów Christine Lavant
Zapiski z domu wariatów
Christine Lavant
W tej książce ważne jest wszystko. Poczynając od okładki, jakże wymownej w swej prostocie, a jednocześnie intrygująco- hipnotyzującej poprzez te wnęki, dziury, tunele...,a skończywszy na posłowiu Adama Lipszyca, które bardzo dużo tłumaczy, wyjaśnia. I treść, która jednak mocno, wg mnie, wychodzi poza kanwę informacji, które mamy wdrukowane o tzw. „domach wariatów”. Autobiograficzna opowieść snuta przez Christine Lavant, która opisuje w pamiętniku swoje doświadczenia w klinice psychiatrycznej oraz zmagania z depresją i zdrowiem psychicznym. Autorka, po nieudanej próbie samobójczej, sama zgłosiła się do kliniki psychiatrycznej w Klagenfurcie, spędzając w jej murach całe sześć tygodni. Mało, dużo... Dla mnie wystarczająco, nie wiem, jak dla samej zainteresowanej...To nie jest zwykła autobiografia, to studium tego co wewnętrzne, zamknięte w ciele i dodatkowo jeszcze w budynku „bez okien”, na własne życzenie. Dysonans między tym co czytamy, a tym jakim pięknym językiem jest to opisane, zgrzyta nam w uszach jak widelec po talerzu. Nie znajdziecie tu mrożących krew w żyłach opisów, raczej melancholijne pragnienie wolności, jej wyrażania, w zrozumieniu siebie. Ciekawa, smutna, głęboko emocjonalna pozycja... „Bo cierpienie, z którym człowiek się tu styka, tak bardzo wykracza poza granice człowieczeństwa, że nie można mu zaradzić samym tylko człowieczeństwem.” „Pomyślałby kto, że cały świat składa się wyłącznie z kawałków miłości i musi być cudowny. Ale, na Boga, tak nie jest! Jakimś sposobem zawsze spartaczymy ten kawałek, który mamy wnieść do wielkiej mozaiki.”
Ida_wrześniowa - awatar Ida_wrześniowa
oceniła na 7 14 dni temu
Ten łokieć źle się zgina. Rozmowy o ilustracji Sebastian Frąckiewicz
Ten łokieć źle się zgina. Rozmowy o ilustracji
Sebastian Frąckiewicz
Jeśli ktoś chce lub choć chciał zostać grafikiem, ilustratorem, projektantem, a nawet malarzem, to ten zbiór wywiadów jest dla niego. Można się wiele dowiedzieć, jak w praktyce wygląda życie zawodowe kogoś takiego. Prywatne trochę też. Przy czym ten ktoś częściej jest mężczyzną niż kobietą. Cóż, godzenie pracy z wychowywaniem dzieci nigdy nie jest łatwe, a partnerski podział obowiązków nie jest (jeszcze?) oczywistością w wielu związkach. Szczególnie, gdy oboje są artystami. Co celnie podsumowała Iwona Chmielewska mówiąc, że artyści lubią być skupieni, ale lubią być w tym skupieniu obsługiwani, zwłaszcza artyści mężczyźni.
Ktosia - awatar Ktosia
oceniła na 7 3 lata temu

Inne materiały dotyczące książki Sennik ciem i motyli

Cytaty z książki Sennik ciem i motyli

Więcej
Robert Pucek Sennik ciem i motyli Zobacz więcej
Robert Pucek Sennik ciem i motyli Zobacz więcej
Robert Pucek Sennik ciem i motyli Zobacz więcej
Więcej