Koty. Historia, zwyczaje, obserwacje, anegdoty

A smart, sharp read that shows how the world has been telling women to “pipe down” since ancient times. Mary Beard mixes history, myth, and keen observations to explain why power still feels like a boys’ club - and why that needs to change. Short, thought-provoking, and surprisingly fun for such a serious topic.

Na książkę natknąłem się przypadkiem, w czasie przeglądania profilu Pawła Sołtysa. I jak się okazało, jego opowiadanie wybija się wśród pozostałych. Najlepiej uchwycił koci język, przemówił rozbudowanymi zdaniami, aż wynurzały się z nich wibrysy. Pewną dozę kocich ruchów na kartkach zachowała Małgorzata Rejmer. Równie interesującą historię przedstawił Piotr Siemion o kotach mających przysłużyć się nauce w realiach, gdy ludzkość zaczęła podbijać kosmos. Zdecydowanie na minus wypadło pierwsze opowiadanie S. Chwina, niczym rozprawka pisana przy pomocy Wikipedii i z wieloma błędami logicznymi, nawet jeśli wziąć pod uwagę przyjętą konwencję. Piotr Paziński - niebywała chałtura, pisanie o niczym, byle tylko liczba znaków się zgadzała, nie odnotowałem żadnych śladów kocich łap.

Rozmowa dziennikarki z profesorem historii UMK w Toruniu, specjalizującym się w historii kulinariów, a tak naprawdę – smaku. W zasadzie książka tak naprawdę jest wprowadzeniem do do dziejów nowożytnej sztuki kulinarnej w Europie, czyli przede wszystkim Francji, niekwestionowanej stolicy zarówno kulturalne,jak i kulinarnej starego kontynentu od co najmniej XVII stulecia, do lat siedemdziesiątych minionego wieku w porównaniu ze zmianami zachodzącymi w tym zakresie w naszym kraju. Autor, a raczej bardziej kompetentny spośród dwojga rozmówców, omawia dzieje zainteresowania historyków tak przyziemnym tematem. Oczywiście wszystko rozpoczęło się od Francji i szkoły Annales, początkowo liczącej kalorie i wielkości spożywanych posiłków, aż do przełomowych badań Jean-Louis Flandrina nad historią smaku. Nie mogło być się bez przedstawienia dostępnych na naszym (a i europejskim) rynku składników, których liczba, mimo solidnego importu z Nowego Świata, ciągle się kurczy (vide historia polskiej manny) oraz przenikaniu się krajowych i regionalnych szkół kulinarnych, chociażby poprzez … garkuchnie podczas pierwszej wojny światowej czy podróże najpierw elit i kupców, a potem także pielgrzymów czy po prostu najeźdźców. Wiele odrębności wynikało z przepisów religijnych, ze szczególnym uwzględnieniem katolickich i prawosławnych postów. I tu jak zwykle jako Polacy wykazaliśmy się umiejętnością łączenia rzeczy sprzecznych – nasze uczty wielkopostne były równie – jak nie bardziej – obfite jak w okresach wolnych od ograniczeń w tym zakresie tyle, że bez mięsa i innych zakazanych produktów (okresowo m.in. nabiał – u prawosławnych do tej pory), co dziwiło nawet katolickich Francuzów. Wreszcie przytoczona jest zadziwiająco trwała doktryna humoralna – o czterech żywiołach w każdej osobie, które wpływały na jej osobowość, charakter jak i … potrzebną dietę. Stąd zwyczaj podawania jednocześnie wielu dań, albowiem nie każdy powinien jeść wszystko. Jeśli chodzi o sam smak to oczywiście uwarunkowany było dostępnością produktów ale i modami i zwyczajami. Wpływ miały książki kucharskie, dzisiaj .. trudne do rozszyfrowania. Brak w nich informacji o miarach,wielkościach czy czasie obróbki termicznej, wówczas trudnym do ustalenia. Także składniki nie są pewne – słowo bulwy mogło oznaczać np. i ziemniaki, i rzepę i topinambura, albo dowolne spośród nich. Wreszcie omówiony jest problem rekonstrukcji potraw i ich dawnego smaku. I w tym zakresie trudno o sukces, albowiem nie sposób zweryfikować rezultatu. Z tym, że na pewno sięgniecie po dawne zwyczaje, receptury i zasady kulinarne pomoże urozmaicić dietę, uratować rzadkie uprawy oraz wzbogacić wiedzę o dawnych czasach i obyczajach. Lektura ciekawa, skłaniająca do pogłębiania tematu.

Druga i ostatnia książka zakupiona w tym roku w białogórskim namiocie. Nie znałem tej książki przed zakupem. Był to zakup impulsywny, a jednocześnie opatrznościowy. Nie pierwszy raz i pewnie nie ostatni raz, przy pozyskiwaniu książek do czytania „prowadziła mnie Ręka”, jak pisali Miłosz i Hen. Książka o motylach i ich przeobrażeniu zupełnym, a na głębszym poziomie o przeobrażeniu zupełnym całego stworzenia. Wpisuje mi się w lekturę kontynuacyjną po Uniwersalnym Chrystusie Rohra.

Podtytuł sugeruje spojrzenie na kreowanie stylu życia w czasach PRL-u, jednak w rzeczywistości książka koncentruje się przede wszystkim na świecie prasy, takich tytułach jak Przekrój czy Ty i Ja.Nie jest to więc pogłębiona analiza socjologiczna, której można by się spodziewać, lecz raczej opowieść prowadzona z perspektywy artystycznej i kulturowej. Książka skupia się na obrazie, stylu, inspiracjach i sposobach „oswajania” zachodniego świata w realiach PRL-u poprzez media i design. Dużym atutem publikacji jest jej warstwa wizualna. Szata graficzna bardzo mi się podoba. Bogate ilustracje, stylizacja na wydawnictwa z epoki, dbałość o detale edytorskie sprawiają, że obcowanie z książką jest przyjemnością samą w sobie. To pozycja, którą ogląda się niemal tak samo chętnie, jak się ją czyta.

Można się zżymać na trud życia, niesprawiedliwość losu, utyskiwać na dramatyczne wydarzenia, oskarżać mężczyzn o zaborczość i pijaństwo. Nie można jednak zepchnąć przeszłości w mroki niepamięci. Rodzinne opowieści czterech pokoleń kobiet osnuwa aura melancholijnego smutku, ale łączy wsparcie, siła przywiązania i troski o siebie nawzajem. Ostatnia z pokolenia – Marta spisała dzieje losu każdej kobiety z autentyczną miłością i akceptacją, nie tuszując i nie ubarwiając życia swojej matki Gabrysi, babci Waci, jej sióstr - Ziuty i Kazi, a także prababci Marianny. Oddanie głosu każdej z nich zasługuje na reporterski szacunek. Przeżyte doświadczenia rozpisane na pojedyncze lub zestawione imiona składają się na obraz życia rodzinnego, fragmentaryczność uzasadnia kompozycję, jednak mocno wytrąca z ciągłości rozbitej narracji, co bardzo mnie drażniło i wybijało z rytmu płynnego czytania. Rozumiem, że ludzka pamięć jest wybiórcza, a życie to coś więcej niż przemyślany zapis przyczyn i skutków wydarzeń. Wybrane doświadczenia łączą prawdziwe emocje począwszy od zazdrości po zadawnione przewinienia, oskarżenia, aż po akceptację i miłość.

Być może nawet osoby, które mnie znają, zdziwiłyby się, że akurat ta książka była na mojej liście, ale wierzcie lub nie - naprawdę interesuje mnie ceramika z czasów PRL. "Polski New Look" to fajne opracowanie na temat najważniejszych zakładów ceramicznych tamtych lat, choć muszę przyznać, że w większości raczej zmęczyłam ten tekst. Mimo, że temat ciekawy, to jednak napisany w sposób bardzo encyklopedyczny i suchy, dlatego wymaga naprawdę dużego zainteresowania tematem, żeby przez to przebrnąć. Za to z pewnością ogromną zaletą tej książki są zdjęcia, których jest dużo i przedstawiają naprawdę piękne obiekty, na które czasem nie można się napatrzeć 🙂 Temat jest mi bliski, ponieważ w swoim czasie u nas w Bochni także działała fabryka wyrobów ceramicznych, w której pracowała moja babcia, a potem przez pewien czas także i dziadek. Babcia była główną technolog zakładu, dużo jeździła w delegacje i miała wiele kontaktów z licznymi innymi zakładami w Polsce, a w domu kwitła bogata kolekcja ceramiki z różnych stron Polski. Znam dobrze wiele opisanych w książce wzorów, figurek, sygnatur. Szkoda, że akurat bocheński zakład nie został w tym zestawieniu ujęty, niestety. Jeśli ktoś nie ma na tyle samozaparcia, aby tę książkę przeczytać, to polecam ją chociaż pooglądać!

Dziś w nieoczekiwany sposób zostałam właścicielką tego albumu, oto bowiem w okolicach apteki, gdzie wykupiłam receptę była budka "Podziel się książką", można tam zostawić książkę lub zabrać jakąś, po przeczytaniu oddać lub nie. Zaniosę tam jutro kilka książek, ale tej nie oddam! W albumie znajdujemy postaci kilkunastu wyśmienitych ilustratorów książeczek dla dzieci od czasów przedwojennych (Jan Marcin Szancer) po późny PRL (choćby Ewa Salamon, Mirosław Pokora, Bohdan Butenko). Każdy z artystów jest mi doskonale znany, bo przecież czytało się, ojj..czytało i oglądało. Mamy tu reprodukcje okładek z serii "Poczytaj mi mamo" Naszej Księgarni, okładki pism dla dzieci "Miś", czy "Świerszczyk", każdy z twórców ma swój odrębny rozdział, w którym jest i nota biograficzna i wywiady, potem następuje część nostalgiczna, czyli przedruki - przepiękne i z sercem wykonane ilustracje do książek, książeczek, bajek i bajeczek, które każde z nas pamięta (dzieci 40+). Ja bardzo lubiłam ilustracje Mirosława Pokory i Ewy Salamon. Z kolei Jan Marcin Szancer tak przepięknie zilustrował Baśnie Andersena, że nie ma mocnych. A Bohdana Butenkę także kocham za tą prostą, radosną kreskę, za te śmieszne postaci :)

Mam mieszane odczucia, bo zamierzałem przeczytać teksty Fallaci, a jest ich tutaj niewiele, natomiast książka ta jest już sama w sobie krótka. Spodziewałem się dowiedzieć czegoś więcej o samym Pasolinim, jako człowieku, a niestety głównym tematem była jego tragiczna śmierć. Nie oceniam wyboru tematu, bo wynikało to wszystko z historii i poczucia niesprawiedliwości czy potrzeby wyjaśnienia prawdy jakie drzemały w autorce, która swoją drogą rzeczywiście pisała niesamowicie. To było moje pierwsze spotkanie z jej twórczością i już w tych króciutkich tekstach czuć było ogromną siłę, charyzmę i odwagę Fallaci, dlatego zamierzam głębiej zapoznać się ze spuścizną, jaką nam po sobie zostawiła.

Ciekawy opis zjawiska, które znam z rodzinnego domu - wykorzystywania każdej, zdawałoby się niepotrzebnej, rzeczy, każdego śmiecia, w nowym celu. Nie zastanawiałam się nigdy skąd się to wzięło i czy występowało tylko w mojej rodzinie. Drenda analizuje zjawisko, nad którym mało kto się pochyla i w angażujący sposób szuka jego tła. Bardzo polecam.

Maja Berezowska- jak na artystkę przystało - była osobą niezwykle barwną, nietuzinkową. Jej życiorys to gotowy materiał na film. Tym bardziej czuję niedosyt po przeczytaniu biografii autorstwa Małgorzaty Czyńskiej. Ponieważ to kolejna przeczytana przeze mnie biografia tej Autorki, mam nieodparte wrażenie, że wybiera te fakty z życia artystek, które pasują do wystawienia im laurki. Niewygodne fragmenty życiorysu (m.in. poglądy) są zupełnie pomijane. Szkoda. Książka jest napisana przystępnym językiem i bardzo szybko się ją czyta. Niektóre fragmenty są powtarzalne (m.in. o tuszy Berezowskiej), co wpływa na objętość stron, ale niestety nie na jakość.

Znawcy malarstwa - to nie dla Was. "Jak czytać obrazy" to podręczna notatka o tym, na jakie elementy obrazu warto zwracać uwagę, by zinterpretować dzieło w najbardziej podstawowy sposób. Poznajemy pięć głównych aspektów malarstwa: kształt i podłoże, farby i materiały, kompozycje, styl i technikę oraz znaki i symbole. Na podstawie tychże, patrząc na obraz, możemy wysnuć pierwsze wnioski dotyczące charakteru dzieła, inspiracji artysty czy znaczenia obrazu. Dzięki znajomości podstawowych elementów składowych mamy szansę zrozumieć obserwowane dzieła malarskie nawet bez wspierania się dostępnymi interpretacjami. Publikacja jest kieszonkowa, co z jednej strony sprawia, że jest naprawdę podręczna i można być ze sztuką za pan brat dosłownie w każdym momencie. Jednak zaskakujący jest to wybór formatu dla książki prezentującej obrazy wraz z opisem detali, które po prostu trudno dostrzec na małych stronach. Widać też braki w korekcie tekstu, bo błędy zdarzają się, a łatwo byłoby ich uniknąć. Na plus fakt, że dzięki temu przewodnikowi dowiedziałam się wielu ciekawostek o sztuce malarskiej, a także poznałam kilka fenomenalnych obrazów, których dotąd nie znałam.

Reportaże z serii Mundus się kilkukrotnie sprawdziły. "Tokio. Biografia" też nie rozczarowała, choć spodziewałem się chyba czegoś troszkę innego - więcej współczesności, ludzi, problemów społecznych, wyjątkowych rozwiązań. Tymczasem najwięcej jest tu historii, a w gęstej sieci wydarzeń trochę gubi się samo miasto z jego tkanką, granicami, zmianami. Topografia, geologia, różne kataklizmy pojawiają się, znikają, władze raz stawiają na reformy, to znów od nich odchodzą, a to wszystko wpływa w ogromny sposób na to jak wygląda życie w mieście. Mansfield zebrał ogromną ilość danych, więc wyróżnić w tym tekście jakieś charakterystyczne punkty odniesienia wcale nie jest łatwo, a całości się nie zapamięta. Nie wiem czy komuś znającemu miasto byłoby łatwiej. Zabytki, jakieś charakterystyczne cechy Tokio, ważne dla kraju postacie, przelatują niczym w kalejdoskopie. I to chyba mój jedyny problem z tym reportażem - to nie jest lekka gawęda, z której wiele informacji byś zapamiętał, cieszył się, że klocki jakie układasz są znajome i łatwo ci z nimi idzie. W momencie gdy przestałem próbować zapamiętywać wszystko, sprawdzać czy zdjęcia jakoś odnoszą się do budynków wspominanych w tekście, wreszcie zacząłem mieć frajdę z lektury. Od początków czegoś co było zabudową dla możnych wokół pałacu, przez kolejnych szogunów, do współczesności droga daleka. Edo przez długi czas tkwiło w dużej izolacji, jego rozwój był związany z wpływami zewnętrznymi, ale czy ktoś mógłby spodziewać się że to miasto stanie się największą metropolią świata? Niewiele jest chyba miejsc, które by się podnosiły tyle razy z różnych klęsk, by szybko znowu się rozwijać i to z jeszcze większym rozmachem. Szeroki kontekst historyczny pokazuje jak odgórne plany i wizje, konfrontowały się z napływem ludzi, ich potrzebami i możliwościami oraz czynnikami naturalnymi wynikającymi ze specyficznego położenia. Mamy więc sporą dawkę historii, odrobinę polityki, różne warstwy społeczne i uwarunkowania, które do dziś wpływają na miasto (czyli np. wielkość mieszkań), klęski i próby wyciągania z nich wniosków, a do tego np. domy uciech, nacjonalizm, miejsca handlu, czy problemy z wodą pitną. Masa detali, ciekawostek i dopiero gdy dojdziemy do XX wieku łapiemy się na refleksji, że autor jednak nie pokazuje nam całej mapy czynników, próbuje je wybierać, bo inaczej książka miałaby nie 250, a z 1000 stron. Dla tych, których mało jest oczywiście spora bibliografia. Nie czułem wielkiego niedosytu, ale przyznam że chciałbym więcej - zdjęć, współczesności, wytłumaczenia różnych zmian bardziej szczegółowo (np. różnic między dzielnicami). Przeczytałem z ciekawością, teraz chętnie bym porównał to z jakąś inną pozycją na temat Tokio i Japonii.

„Może jednak warto pamiętać, że w każdej zbiorowości, której nie zdominowali jeszcze analfabeci, toczy się także inna rozmowa, dużo spokojniejsza, cichsza, przyciągająca mniej uwagi, ale niekoniecznie mniej istotna: o Bogu, o sensie życia, o sztuce, o literaturze, o muzyce, o naturze cywilizacji, o związku między nowoczesnością i tradycją, o śmierci. A także o Miłoszu, o Stanisławie Brzozowskim, o Platonie i Wagnerze i Baconie filozofie i Baconie malarzu, o Chopinie i Lutosławskim. Nie wystarczy nam miejsca, by wymienić choćby niewielką część bohaterów tej debaty - i pewną tylko ilość tematów”. (Ze Wstępu, s.7-8) Adam Zagajewski, Substancja nieuporządkowana, Wyd. Znak, Kraków 2019. Słowem WAŻNYM dla „Substancji nieuporządkowanej” jest „rozmowa” na tematy zasygnalizowane w zacytowanym fragmencie, którym przyświeca myśl ŚWIATOSŁAWA RICHTERA (bohatera filmu „Richter l`insoumis” w reż. B. Monsaingeon), o tym, że nienawidzi dwóch rzeczy: Analizy i Władzy. A. Zagajewskiemu to wyznanie jest bliskie, bo jak stwierdził „analizy jest niewiele, tyle co na lekarstwo, a władzy nie ma wcale.” W „Substancji nieuporządkowanej” (z ptasią okładką) Zagajewski odkrywa przed Czytelnikiem swe myśli nie tylko o życiu, ale i wolności, prawie, zdziwieniu, artystach i muzyce. W Rozdziale „O zdziwieniu” pada pytanie: „czy poezja wciąż potrafi nas zdumiewać, czy wyzwala nas z obojętności, z rutyny, w jaką wpędza nas właśnie codzienność…?” (s. 78). Odpowiedź w tekście łącznie z fragmentem wiersza Szymborskiej „Terrorysta, on patrzy”: „ Kobieta w żółtej kurtce, ona wchodzi. Mężczyzna w ciemnych okularach, on wychodzi, Chłopaki w dżinsach, oni rozmawiają. Trzynasta siedemnaście i cztery sekundy” (…).(s. 80) Czytając Zagajewskiego, intelektualny dyskurs ujęty w wiedzę (nie tylko literacką), nie ma sobie równych. 10/10 Z okazji ogłoszenia Literackiej Nagrody Nobla (9.10.25) warto zajrzeć do HOMO- ZODIACUSA L. Weresa, by być przygotowanym… (archetypowe reakcje w wersji skróconej): BARAN: „Żono! Pierz koszule, jadę do Szwecji”! LEW: „No, nareszcie się na mnie poznali!” SKORPION: „A komu mieliby przyznać? Idę do pacjentów!” RYBY: „Ach, miałem dziś sen, że stoję na pomniku!”(s.251) Pozostałe znaki muszą podjąć trud sięgnięcia po tekst!

Dobra książka, chociaż czasami przywodząca na myśl pracę magisterską... Myślę, że zaniżona ocena tej książki wynika z tego, że wiele osób myślało, że jest to książka stricte o lisiej biologi, zachowaniach i bytowaniu. Tymczasem jak wskazuje tytuł jest to książka o stosunku ludzi (w Wielkiej Brytanii) do lisów, na przestrzeni wieków. Zdecydowanie warto po nią sięgnąć.

Jeśli ktoś chce lub choć chciał zostać grafikiem, ilustratorem, projektantem, a nawet malarzem, to ten zbiór wywiadów jest dla niego. Można się wiele dowiedzieć, jak w praktyce wygląda życie zawodowe kogoś takiego. Prywatne trochę też. Przy czym ten ktoś częściej jest mężczyzną niż kobietą. Cóż, godzenie pracy z wychowywaniem dzieci nigdy nie jest łatwe, a partnerski podział obowiązków nie jest (jeszcze?) oczywistością w wielu związkach. Szczególnie, gdy oboje są artystami. Co celnie podsumowała Iwona Chmielewska mówiąc, że artyści lubią być skupieni, ale lubią być w tym skupieniu obsługiwani, zwłaszcza artyści mężczyźni.

Jak powiedział kiedyś Wittgenstein: "Granice mojego języka są granicami mojego świata". To, jakim językiem się posługujemy, wpływa na nasze postrzeganie rzeczywistości. I nie chodzi tu tylko o rozróżnienie język ojczysty - język obcy. W naszym języku codziennym dominują pewne frazy, wyrażenia i idiomy, które określają nasz charakter, stosunek do świata i do ludzi. Ten sam mechanizm działa też w przypadku języka polityki. Język, którym posługują się poszczególne ugrupowania, jest powiązany z podejściem społecznym (konserwatywnym lub liberalnym) i oddziałuje na obywateli. Katarzyna Kłosińska i Michał Rusinek biorą na tapet język prawej strony polskiej sceny politycznej i przyglądają się retoryce Zjednoczonej Prawicy. Opracowali krótki słowniczek tzw. "dobrej zmiany", czyli dwóch kadencji rządów Zjednoczonej Prawicy. W każdym artykule hasłowym przytaczają genezę danego wyrażenia, analizują zastosowane chwyty retoryczne i odniesienia do literatury oraz wypowiedzi innych polityków, przede wszystkim języka władz PRL. Prezentują zabiegi słowne, które charakterystyczne są dla reżimów totalitarnych. Propagandowe hasła porównują do tych z "Roku 1984" Orwella. Wszystko to zaś jest opatrzone artykułami w prawicowej prasie, cytatami z mediów społecznościowych prawicowych polityków oraz zdjęciami pasków z programów informacyjnych emitowanych w telewizji publicznej, która stała się tubą propagandową dobrej zmiany. Każdemu artykułowi hasłowemu towarzyszy skrupulatnie opracowany opis bibliograficzny. Przejrzenie tak bogatego materiału źródłowego pozwoliło na wyciągnięcie wielu wniosków na temat języka dobrej zmiany, ale w moim odczuciu są one bardzo powtarzalne i wiele haseł odnosi się do tego samego. Momentami książka jest wtórna, bo i badany język nie był szczególnie zróżnicowany. Kilka nośnych metafor, rymów i haseł, które powtarzano do upadłego (jak "zbliżanie się do prawdy" w wypowiedziach Jarosława Kaczyńskiego podczas kolejnych miesięcznic katastrofy smoleńskiej). Z tak skromnego repertuaru trudno było wyciągnąć coś więcej, jednak nie zmienia to odczucia, że momentami było to nieco "masło maślane". Byłam zaskoczona, że jako źródło definicji pojęć z zakresu retoryki wybrano... wikipedię (sic!). Dwoje cenionych badaczy, w tym Michał Rusinek, który wszak w retoryce się specjalizuje, a w słowniku opierają się na definicjach nienaukowych, z źródła, w którym wielokrotnie zdarzają się błędy?! To mój największy zarzut wobec przyjętej przez autorów metodologii. W ogólnym rozrachunku nie mam jednak większych zastrzeżeń do książki. Każda władza doczekuje się podobnych opracowań - język partii rządzącej w PRL badał przecież profesor Bralczyk (do którego zresztą wielokrotnie odwołują się autorzy), a język współczesnej polityki wzięli pod lupę prof. Kłosińska i Michał Rusinek. Przykra to była lektura, bo bardzo unaoczniła podziały, jakie wprowadziła w społeczeństwie propaganda "dobrej zmiany". Jestem ciekawa, czy język obecnych rządzących również doczeka się podobnego słownika.

05.09.2024 Wyjątkowa pozycja. Anda Rottenberg przewidziała przyszłość polityczną Europy. Wspomnienia i zapiski są z 2016 roku, brzmią jakby opisywały momenty które dzieją się tu i teraz. Szczerość i bezkompromisowość w ocenie artystycznego środowiska. Miałam wiele obaw, że pozycja okaże się za trudna, a wypowiedzi autorki chłodne. W tej książce jednak poczułam bliskość i ciepło płynące z personalnych zapisków oraz sporą dawkę poczucia humoru.

Nie zachwyciła mnie ta książka, oczekiwałam raczej biografii Zuzanny Ginczanki a to jest dziwny zlepek listów autora do włoskiego wydawcy, wspomnień o poetce przekazanych przez jej najbliższą przyjaciółkę, poszukiwań śladów Ginczanki w Równem i sztuki teatralnej poświęconej ostatnim dniom życia poetki. Chaotyczne to było, nieuporządkowane, najbardziej rzeczowa była rozmowa z panią Ludwiką - przyjaciółką Ginczanki, to ona pozwoliła mi poznać chociaż niewielką cząstkę historii życia Zuzanny Ginczanki. Raczej nie trafiła do mnie ta książka, dałam jej 6 gwiazdek tylko dlatego, że jednak czegoś się dowiedziałam o losach Zuzanny, ale styl Jarosława Mikołajewskiego zupełnie nie przypadł mi do gustu.

Czytanie tej książki to przyjemność dawno nie miałem w ręku prozy tak awangardowej. Autorka opowiada o ludziach i ich psychologicznym aspekcie. W prozie tej nie brakuje zgaszonej namiętności, błędnego pojmowania kobiet i innych problemow 21 wieku, opowiadanych w przystępny sposób. Dla mnie to zbiór opowiadań otwierający mężczyznom głowę na problemy kobiet zaś kobietom na problemy mężczyzn. Majstersztyk godny polecenia!