Sekret Heleny

Bardzo wzruszająca książka. Właściwie w każdym momencie można mieć łzy w oczach podczas czytania. Dzieciństwo Gracie, jej późniejsze życie, a nawet życie jej córki i wnuczki - one raczej nie powiedziałyby, że było usłane różami, bo każda z nich miała swoje problemy. Szkoda tylko, że z powodu niewyjaśnienia sobie wszystkiego, życie Gracie potoczyło się inaczej, niż sobie wyobrażała, może wtedy też nie wydarzyłoby się pewne smutne wydarzenie. Ale chyba najbardziej podobało mi się to, że podczas pobytu we Włoszech wszystkie osoby zmieniły się na lepsze ;)

Jestem bardzo pozytywnie zaskoczona -to była ciekawa historia! Lubię gdy prawda historyczna i fikcja splatają się tak jak w tej książce. Wciągnęły mnie losy carewny Marii i jej rodziny, współczesna historia Val trochę mniej, zakończenie spinające całą dwutorową opowieść jak najbardziej na plus.

Zanurzyłam się w świecie wykreowanym przez Hannah Richell i muszę przyznać, że "Sekrety letniego ogrodu" to książka, która wciągnęła mnie bez reszty. Opisana jako opowieść o zakazanej miłości i rodzinnych tajemnicach, absolutnie spełnia te obietnice. Od pierwszych stron poczułam, że czeka mnie coś więcej niż zwykła lektura. Podoba mi się, jak autorka przeplata dwie linie czasowe – historię Lillian z przeszłości i Maggie z teraźniejszości. Chociaż dzieli je sześćdziesiąt lat, ich losy są ze sobą nierozerwalnie połączone, a ta nić intrygi, która je wiąże, sprawiła, że nie mogłam odłożyć książki. Cały czas zastanawiałam się, jakie tajemnice skrywa posiadłość Cloudesley i jak wpłyną one na życie bohaterek. Postać Lillian, młodej kobiety czującej się jedynie ozdobą w kolekcji męża, od razu wzbudziła we mnie empatię. Jej świat wywrócony do góry nogami przez pojawienie się charyzmatycznego artysty, to klasyczny, ale wciąż porywający motyw. Z kolei Maggie, która ucieka przed własnym życiem i nagle staje w obliczu ratowania rodzinnego majątku, to bohaterka, z którą łatwo się utożsamić. Jej odkrycia w Cloudesley sprawiły, że czytałam z zapartym tchem, czekając na każdy kolejny kawałek układanki. "Sekrety letniego ogrodu" to dla mnie książka pełna emocji, napięcia i zaskakujących zwrotów akcji. Jeśli szukacie powieści, która wciągnie Was w świat skomplikowanych relacji, zapomnianych sekretów i niezapomnianych bohaterów, to z czystym sumieniem ją polecam.

Ksiazka przepięknie napisa, język i fabuła bardzo dobrze skomponowane. Ksiazka obyczajowa, opisującą perypetie rodzinne z perspektywy obecnie wdowy, matki i babci. Historia jak z telewizji z dobrym zakończeniem, powieść w której królują miłość i zrozumienie. Tytułowy pokój motyli to nic innego jak tajemniczy pokój, który skrywa tajemnicę w domu rodzinnym bohaterki. Czy jest to straszna historia...sami musicie się przekonać sięgając po książkę. Osobiście mnie nie porwała ta książka, bo to nie mój klimat, ale autorka ma to coś co przyciąga czytelnika. Polecam

Smutna historia, jakich bez liku wydarzyło podczas wojen świata. Wojna, okupacja, ale miłość i namiętność i tak znajdą sposób by połączyć ludzi. Głód, strach i prześladowania ale dobroć ludzka, honor, odwaga i potrzeba niesenia pomocy i tak znajdą drogę do serc prawdziwych ludzi. Polecam opowieść... tego rodzaju historie powinny być lekturami w szkołach, po to żeby ludzie nigdy nie zapomnieli co znaczy wojna i z jakiego powodu nigdy nie powinno sie do niej dopuścić.

„Drzewo anioła” jawi się jako nastrojowa opowieść o tym, jak głęboko potrafią sięgać korzenie rodzinnych sekretów i jak bolesne bywa ich wyrywanie na światło dzienne. Historia skupia się na Grecie, która po trzech dekadach życia w sferze amnezji powraca do walijskiej posiadłości Marchmont Hall. Miejsce to, spowite powojennym mrozem i nostalgią, staje się katalizatorem dla jej powracających wspomnień, powoli wypełniających luki w jej tożsamości. ​Powieść zręcznie splata dwa plany czasowe. Z jednej strony śledzimy młodzieńcze lata Grety w powojennym Londynie, gdzie blichtr wielkiego świata miesza się z osobistymi dramatami, z drugiej - poznajemy losy jej córki, Cheski, której życie staje się przejmującym studium kruchości psychicznej i destrukcyjnej siły sławy. Skomplikowana, pełna niedomówień relacja między matką a córką stanowi emocjonalne serce książki, pokazując, że milczenie o przeszłości może stać się toksycznym dziedzictwem dla kolejnych pokoleń. ​Całość przesiąknięta jest specyficznym, brytyjskim klimatem – od surowych krajobrazów Walii po eleganckie wnętrza dawnych rezydencji. Fabuła nie stroni od dramatycznych splotów i niespodziewanych zbiegów okoliczności, a pod warstwą obyczajową kryje się uniwersalna prawda o potrzebie odkupienia i pogodzenia się z własnymi błędami. Lektura ta, mimo swojej objętości, wciąga spokojnym rytmem odkrywania kolejnych kart historii, prowadząc do momentu, w którym wszystkie dawne winy zostają nazwane, a bohaterowie mogą wreszcie zaznać spokoju...

Książka poruszająca trudna i ciężkie tematy, jakimi są miłość zaufanie i nadzieję.  Jim i gen są zakochanymi w sobie nastolatkami. Poznają się w Casa'O Dor podczas letnich wakacji z początku niewinna przyjaźń przeradza się w prawdziwe uczucie Jimmy i jen mieli rozpocząć razem nowe życie, kiedy, dochodzi do tragedii jedno zdarzenie sprzed 20 lat, przekreśla wspólne plany i przyszłość. młoda 21-letnia Jen zostaje wykorzystana seksualnie przez ojca Jima. Piszę do Jima, że go nie kocha i poślubia Connora, którego nie kochała, aby zatuszować zdarzenie sprzed 20 lat. On kawaler ona  nieszczęśliwa w małżeństwie. Po ponad dwudziestu latach ponownie się spotykają wtedy Jim, poznaje tajemnice swojego zmarłego ojca i gen o gwałcie. Początkowo nie ufa jednak rozumie, że  dżem celowo o tym nie mówiła, aby chronić jego i rodzinę. Jim początkowo nie wierzy w jej słowa z czasem, przekonuje się, iż mówiła prawdę w wieku ponad 40 lat, łączą się węzłem małżeńskim, odnajdują wspólne szczęście. 

Podobała mi się książka, wciągająca. Podobało mi się jak jest zbudowana, jak wątki się przeplatały żeby w finale wątki się wyjaśniły. Ja jestem emocjonalna więc wywołała we mnie trzy razy wzrusz :) Czytając komentarze mam wrażenie że ludzie chcą czytać tylko wesołe, wątki i pozytywne postacie, a główna bohaterka jest „trudna”. Jest trudna, co ma swoje podłoże w przeszłości ale mnie osobiście ogarniało do niej współczucie. Postać Jessi była dla mnie ciekawa, ale serce skradała Suzanna. Jest to pierwsza moja książka tego autora, więc ciekawa jestem bestsellerów skoro to jest takie dobre. Polecam

„Zostały po niej sekrety” to książka jak rozsypane puzzle – im więcej elementów układam, tym bardziej dostrzegam, że obraz wcale nie jest taki, jak się wydawało na początku. Chamberlain splata losy Keitha i Maggie w duszny, pełen bólu węzeł, z którego trudno się uwolnić. To historia ludzi naznaczonych tragedią, którzy muszą zdecydować, czy pozwolą przeszłości zniszczyć ich do końca, czy znajdą w sobie siłę, by poskładać to, co jeszcze da się uratować. Wciąga, porusza i zostaje w myślach na długo – jak niewypowiedziane tajemnice, które zmieniają wszystko. To książka, która oplata czytelnika siecią tajemnic i emocji, nie pozwalając się uwolnić aż do ostatniej strony. To opowieść o bólu, który nie daje o sobie zapomnieć, o winie, która odbija się echem w sercach bohaterów, i o więziach, które – choć poranione – wciąż istnieją. Keith i Maggie to jak dwie połówki tej samej tragedii, połączeni wspólną przeszłością, choć woleliby o niej zapomnieć. Chamberlain z chirurgiczną precyzją odkrywa przed nami warstwa po warstwie skomplikowane emocje i rodzinne sekrety. To nie jest zwykła powieść – to psychologiczna rozgrywka, która każe zastanowić się, ile jesteśmy w stanie wybaczyć i czy każdy sekret powinien ujrzeć światło dzienne.

"Wyśniłam cię córeczko" to książka, która wciągnęła mnie w emocjonalny wir, z którego długo nie mogłam się uwolnić. Diane Chamberlain opowiada historię Carly Sears, młodej kobiety, której świat wali się w gruzy, gdy dowiaduje się o nieuleczalnej wadzie serca swojego nienarodzonego dziecka. To, co z początku wydaje się nieodwracalnym wyrokiem, szybko zamienia się w pełną napięcia opowieść o nadziei, poświęceniu i miłości, która przekracza granice wyobraźni. Książka zmusza do refleksji nad tym, jak daleko jesteśmy w stanie się posunąć, by ocalić to, co dla nas najcenniejsze. Chamberlain z niezwykłą delikatnością, ale i siłą, maluje obraz kobiety, która odkrywa w sobie pokłady odwagi, o których nawet nie wiedziała, że istnieją. To lektura, która chwyta za serce i zostaje w nim na długo.

Trzecia książka Pani Kate Morton, którą miałam przyjemność przeczytać. Od razu zainteresował mnie opis fabuły. Spodziewałam się historii pełnej sekretów i wydarzeń z przeszłości, ale książka okazała się jeszcze bardziej wciągająca, niż przypuszczałam. To niezwykła opowieść o pamięci, miłości, tajemnicach oraz o tym, jak wydarzenia sprzed wielu lat mogą wpływać na kolejne pokolenia. Akcja powieści rozgrywa się na dwóch planach czasowych. W czasach współczesnych poznajemy Elodie Winslow – młodą archiwistkę, która podczas pracy znajduje stary szkicownik oraz fotografię tajemniczej kobiety. Wśród dokumentów znajduje się także rysunek pięknego domu nad rzeką – Birchwood Manor. To znalezisko wzbudza w bohaterce ogromną ciekawość i skłania ją do odkrywania historii tego miejsca. W ten sposób stopniowo poznajemy wydarzenia z przeszłości. Druga część historii przenosi nas do XIX wieku. Latem 1862 roku grupa artystów przyjeżdża do Birchwood Manor, aby odpocząć i znaleźć inspirację do pracy. Początkowo wszystko wydaje się spokojne i pełne twórczej atmosfery, jednak z czasem zaczynają dziać się dziwne i niepokojące rzeczy. Dochodzi do kradzieży cennego klejnotu, tajemniczego zaginięcia młodej kobiety oraz tragicznej śmierci. W centrum tych wydarzeń znajduje się Birdie – tytułowa córka zegarmistrza – która staje się jedną z najbardziej zagadkowych postaci w całej powieści. Największe wrażenie zrobił na mnie niezwykły klimat książki. Autorka bardzo szczegółowo opisuje miejsca, przyrodę i wnętrza domu, dzięki czemu podczas czytania mogłam sobie wyobrazić każdy szczegół posiadłości Birchwood Manor. Szczególnie podobały mi się opisy starego domu nad rzeką oraz atmosfery XIX-wiecznej Anglii. Dzięki temu miałam wrażenie, jakbym przeniosła się w czasie i obserwowała wydarzenia razem z bohaterami. Dużym atutem powieści są również bohaterowie. Każda postać jest dobrze opisana i ma swoją własną historię oraz charakter. Podczas czytania łatwo było mi zrozumieć ich emocje i motywacje. Najbardziej zainteresowała mnie postać Birdie, ponieważ jej losy są pełne tajemnic i stopniowo odkrywanych sekretów. Autorka bardzo umiejętnie buduje napięcie i sprawia, że chce się poznać prawdę o wydarzeniach z przeszłości. Podobał mi się także sposób prowadzenia narracji. Historia jest opowiadana z różnych perspektyw oraz w różnych momentach czasu, co sprawia, że książka przypomina układankę, której elementy powoli zaczynają do siebie pasować. Uważam, że Córka zegarmistrza to bardzo interesująca i pięknie napisana powieść. Łączy w sobie elementy tajemnicy, historii oraz wzruszającej opowieści o ludzkich losach. Autorka pokazuje, że przeszłość może mieć ogromny wpływ na teraźniejszość, a niektóre sekrety potrafią przetrwać wiele lat. Zdecydowanie polecam tę książkę osobom, które lubią klimatyczne i tajemnicze historie. Moim zdaniem jest to powieść, która potrafi wciągnąć czytelnika i na długo pozostać w jego pamięci. Czytanie jej było dla mnie bardzo przyjemnym doświadczeniem.

Fabuła powieści toczy się na dwu płaszczynach czasowych. Losy Kristoffa i Elen dotyczą 1938 roku i mają miejsce w Austrii , dzieje Benjamina i Katie dotyczą roku 1989 i umiejscowione są w USA. Te dwie płaszczyzny przeplatają się, aż na koniec dochodzi do połączenia. To powieść o sile miłośći, bez tak częstych obecnie opisów seksu. Książka pełna ciepła i wzruszeń. Zadowoli też sympatyków książek historycznych. Bohaterowie to osoby pełne dobrych cech, bardzo rodzinni i opiekuńczy. Dużo w książce zaskakujących zwrotów akcji i tajemnic.

Będąc w połowie tej książki myślałam, ze ocenię ją na maksymalnie 3 gwiazdki Książka zaczyna się z perspektywy Suzie, która oddaje do adopcji syna, owoc zdrady, choć w drugiej części książki dowiadujemy się, że był to gwałt. Oddaje go ponieważ jest już mężatką i matką. I naprawdę, naprawdę im bardziej próbowałam odnaleźć w sobie empatie dla bohaterki, tym bardziej mi nie szło Suzie to najbardziej męcząca buła jaką dane było mi poznać w książkach. Wszystko jej źle- mąż źle, dziecko źle, nie ma dziecka źle, ma drugie dziecko źle, odnalazł ja syn źle, nie odzywa się, bo go odrzuciła źle, wiecznie zła, wiecznie skrzywiona, typ osoby której choćbyś d**ę miodem smarował zawsze będzie źle Umęczona byłam tak okrutnie, że wydawało mi się, że nie dobrnę do końca I dostajemy część drugą- opisaną z perspektywy drugiej córki- Grace I dostałam tak ciepłą, wzruszającą część, opisaną tak pięknym, plastycznym językiem, pełna tylu mądrości, empatii i wzruszeń , że nie mogłam uwierzyć, że to taki sama książka I finalnie podobało mi sie naprawdę bardzo. Do samego końca nie polubiłam, ani nie znalazłam w sobie zrozumienia dla postępowania Suzie. Nie ma we mnie zgody na zaakceptowanie jak bardzo zniszczyła swoich bliskich. Nie zasługiwała na żadną z osób która ją otaczała. Niemniej ujęło mnie dobro i ciepło pozostałych bohaterow Daje mocną siódemkę

Meredith i Nina to siostry. Każda z nich prowadzi zupełnie inne życie. Różnią się jak woda i ogień. Meredith ułożona, z planami, jej życie jest uporządkowane wszystko zaplanowane. Cieniem na niej, kładzie się tylko dziwne zachowanie matki. Kobieta od zawsze była inna, dziwna. Opowiadała coś o czarnym rycerzu, pięknym księciu i zimnie. Nie była też typową matką , pewne tematy były w domu zakazane. Nina z kolei, nie potrafi usiedzieć na miejscu, dużo podróżuje , zajmuje się fotografią, odnosi w tej dziedzinie sukcesy. Gdy pewnego dnia, ich ojciec zapada na ciężką chorobę wymusza na Ninie, obietnice że wysłucha do końca bajki opowiadanej przez matkę. Ta ostatnia zawsze zaczynała tą opowieść, ale nigdy jej nie skończyła , niekiedy stawała się ona kością niezgody wśród członków rodziny. Gdy po śmierci ojca ,dziwne zachowania matki nasilają się Meredith postanawia oddać ją do domu opieki , ale zanim to, Nina namawia matkę do opowiedzenia swojej bajki. Anya, a właściwie Wiera zaczyna opowieść o wielkiej miłości, aresztowaniu ukochanego ojca oraz o walce o przetrwanie w okupowanym przez Niemców Leningradzie podczas najzimniejszej zimy w historii, gdy nawet ptaki zamarzały w locie. Jest to opowieść o bólu straty, mechanizmach przetrwania i strachu. Oraz o ogromnej sile i determinacji kobiet, które mimo głodu i trudnych warunków walczyły o swoje miasto. Zakończenie tej historii będzie miało podczas podróży Meredith , Niny i Anyi na Alaskę. Będzie to zakończenie bardzo trudne i emocjonalne. Dla nas czytelników wzruszenie murowane. Gorąco polecam.

Oficer kawalerii Dymitr trafia do szpitala. Trafia on pod opiekę Tatiany. Niebawem dowiaduje się, że dziewczyna jest córką cara Mikołaja II. Zaczyna ich łączyć ogromna miłość. Niestety rewolucje przetaczające się przez Rosję oraz panujący w kraju bolszewicki terror sprawiają, że drogi kochanków rozchodzą się. Prawie sto lat później przeżywająca w swoim małżeństwie kryzys Kitty przylatuje z Londynu do Stanów Zjednoczonych. Zatrzymuje się w domu należącym do swojego pradziadka. Odkrywa tam wysadzany klejnotami naszyjnik. Znalezisko to staje się dla Kitty okazją do poznania przeszłości o swojej rodzinie. "Sekret Tatiany" to kolejna przeczytana przeze mnie powieść, w której historia miesza się z teraźniejszością. To historia osób, które pragną miłości i chcą odnaleźć spokój. Muszą mierzyć się przy tym ze skomplikowanymi stosunkami międzyludzkimi oraz burzliwą sytuacją społeczno-polityczną. Odkrywane przez nich tajemnice mocno wstrząsają ich życiem. Jednocześnie nie tracą nadziei na lepszą przyszłość i starają się być wierni swoim przekonaniom. Choć ich koleje losu nie układają się zbyt pomyślnie wierzą, że mogą jeszcze naprawić swoje relacje z bliźnimi i zyskać szansę na prawdziwą miłość. Reasumując. Jest to pełna emocji i uniesień powieść, która urzeka swoją narracją oraz klimatem. Wgłębiając się w jej treść, coraz mocniej utożsamiałem się z postaciami i z wypiekami na twarzy czytałem ich dalsze losy. Cieszę się, że mogłem sięgnąć po tę książkę.

Istnieją historie, które zapadają w nasze serca na zawsze. W swoim życiu spotykamy ludzi, których nie jesteśmy w stanie zapomnieć… I właśnie taka jest ta książka – totalny rollercoaster emocji. Od początku mnie wciągnęła i ciężko było się oderwać. Raz było wzruszenie, raz napięcie, a momentami aż łzy w oczach. Książka bardzo mnie poruszyła i na pewno na długo zostanie mi w głowie. Jeśli ktoś lubi takie emocjonalne historie, to serio warto przeczytać.

Pochłonęła mnie ta powieść na kilka długich dni. Jest co czytać ( bo to ponad 700 stron) ale i jakaż przyjemność. Historia łącząca wątki obyczajowe, społeczne, przygodowe i historyczne. Nawet przez jedną chwilę nie odczułam dłużyzny, nudy, zwolnienia akcji. Książkę czyta się na wdechu. Ciągle się coś dzieje. Trudno odłożyć nawet na chwilę. Powiem tylko, że czytając "Czas ognistych kwiatów" do późna w nocy, zerkałam na zegarek ( bo robiło się coraz później i później) i nawet zaczęłam bardzo powaznie rozważać czy następnego dnia nie iść na urlop żeby w spokoju od rana poczytać przy kawce, a nie cały dzień w pracy mysleć co tam słychać u bohaterów... Niech to będzie tez rekomendacją - nie dla każdej ksiązki opłaca się poświęcac cenny urlop! Nie pamietam kiedy ostatnio trafiłam na tak dobrą obyczajówkę, a oczekiwań nie miałam zbyt wielkich bo zarówno okładka, jak i tytuł mogły sugerowac słodko-pierdzącą historyjkę o wyidealizowanych czarno-białych bohaterach. Nic bardziej mylnego. Od razu zabieram się za drugi tom ( co za cudowna sytuacja, kiedy od razu można wskoczyć w kontynuację) i polecam gorąco:)

W końcu doczekałam się końca tej serii. Robiła się ona juz powoli za bardzo rozeleczona i naciagana. Ta część dostaje taką ocenę wyłącznie ze względu na to, iż wyjaśniła niewiadome i uzupełniła luki z poprzednich części. Niestety muszę przyznać, że cieszy mnie to że to juz koniec

Uwielbiam książki tej autorki. Zresztą, chętnie sięgam po romansy historyczne. Niestety, nie jest to najlepsza książka autorki. Najciekawsza dla mnie była "Wiktoria". Książka wydaje mi się zbyt obszerna. Niektóre fragmenty są zbędne. Ale ogólnie warto się wczytać w historię Cory Cash.

Ta książka zostawiła mnie z ciężkim sercem i milionem myśli. „Dziewczyna z listu” to historia, która powoli, ale bardzo skutecznie wciąga — zaczyna się niewinnie od znalezionego listu, a kończy emocjonalnym rollercoasterem. Czytając, czułam narastający niepokój, złość i smutek, ale też ogromną potrzebę poznania prawdy. To nie jest lekka lektura — porusza trudne tematy i momentami naprawdę boli, ale właśnie dlatego zostaje w głowie na długo. Pokazuje, jak bardzo przeszłość potrafi wpłynąć na całe życie. Jeśli lubisz książki mroczne, emocjonalne i takie, które zmuszają do refleksji — zdecydowanie polecam. 🖤