Sanktuarium śmierci

Dzieci dziedziczą traumy swoich rodziców, a nawet dziadków, dlatego pewnie jako ludzie, których przodkowie -całkiem niedawno- przezyli wojnę jestesmy naznaczeni jej piętnem. Zlo, które pociagneła za soba wojna dawało o sobie znac jeszcze po jej zakończeniu - do tego nawiazuje Tomasz Białkowski. Samosądy na zbrodniarzach hitlerowskich , urzadzane jako publiczne widowiska nie pomagał ludziom, wrecz przeciwnie w wielu budziły uspione demony. I o tym jest ta powieśc - o odwecie za wszelka cenę i o tym, czy warto do niego dążyć. Autor bardzo ciekawie i udanie łączy bolesna przeszłość z nie mniej bolesna terazniejszością.

Od jakiegoś czasu staram się czytać serie po kolei, niestety nie zawsze mi się ten zamiar udaje. "Drzewo morwowe" pana Białkowskiego przeczytałam tak dawno (prawie 4 lata temu), że umknęło mi, że to trylogia i że następną częścią powinien być "Kłamca". Niestety w rączki mi wpadł "Król Tyru" czyli część trzecia, połapałam się dopiero wtedy, kiedy się okazało, że nie bardzo kojarzę niektóre wątki, a dzieje się tu całkiem sporo. Mamy więc Lenę i jej byłego męża i jego wieczne oszustwa i knowania. Swoją drogą ile razy można się dać oszukać, komuś, kto oszukuje cię za każdym razem kiedy się z tobą kontaktuje?? Ileż razy można się na te plewy nabierać. Dość naiwne tutaj było zachowanie Leny... Mamy i Pawła Werensa, którego jakoś nawet trochę już polubiłam, chyba przez to, że w tej części jest bardziej dojrzały, wydoroślał, no i musi się zająć chorym ojcem. Tutaj naszła mnie taka dygresja, żeby, niczego nie odkładać na później, bo "później" może nie nadejść, albo nadejdzie zupełnie nie takie, jakiego się spodziewamy... Mamy i kolejną dziwną sprawę do rozwiązania, a w tle miejsca mocy, piramidy i oczywiście Król Tyru 😉. Reasumując, ta część podoba mi się zdecydowanie bardziej niż pierwsza część tej trylogii.

Nie rozumiem, skąd takie niskie oceny...Mi się podobało, może dlatego, że słuchałam audiobooka, a głos lektora mnie powalił.Nie pierwszy raz. Ale do rzeczy. Język powieści przecudowny, lekki, żartobliwy, z nutą tej ironii, którą kocham...Może faktycznie zbyt długie opisy rzeczy niekoniecznie coś wnoszących do powieści, ale za to opisujących bohatera tak dobrze, że w zasadzie znamy go jak własną kieszeń: chytry, ironiczny, wręcz zgorzkniały, nie znoszący grubszych kobiet ( każdy ma jakiś gust ), zdziwaczały i....inteligentny. Sama akcja, no cóż, nie jest to może świat komisarza Mordki, czy innych bohaterów, ale i tu mamy do czynienia z trupem, który ściele się gęsto, nawet z intrygą...zakończenie, jak zakończenie....proste, banalne, ale kto powiedział, że wszystko musi być pełne zagmatwania i psychozy...Ja jestem na tak, dlatego mam nadzieję, że autor się nie zraził negatywnymi opiniami i coś jeszcze napisze...wszak minęło już 8 lat...

Szybko się czyta o komisarzu Witczaku, Trzy morderstwa osób które są że sobą powiązane. Fajne są sposoby morderstw. Akcja szybko się toczy, bo autor dołożył codzienne problemu podwładnych . Dużym minusem jest końcówka, opis motywu jest podany jak kawa na ławie. Motyw zbrodni powinien się pomału rozwijać. Trzeba wczuć się w rolę Witczaka. Ciekawą postacią jest Agnieszka "Cyna" Cynowska postać, która ma problemy z orientacją.Szybko działa, potem myśli, ale pewna siebie. To co sprawdziłem zakończyłem serię o komisarzu Witczaku. długi okres czasu potrzebowałem, żeby sięgnąć po pierwszą część przygody. Dałem 2 i 3 części słabe noty i nawet nie chciałem czytać 1 części, lecz jednak upływ lat zmienił moje podejście. Trzeba czytać jednak po kolei, łatwo się mówi gorzej się robi.

Jako, że zaczynam dopiero swoją przygodę z książkami muszę przyznać , że ciężko mi się ją czytało, ze względu na ilość poruszanych wątków . Mimo, że początek jest nudnawy jak już wspomniało parę osób, to akcja nabiera tępa , a sama końcówka wciąga diametralnie. Finału w życiu bym się nie spodziewał i szczerze przyznam, że czułem się jak podczas oglądania jakiegoś dobrego filmu. Na sam koniec chciałem podzielić się co najbardziej zapamiętałem z niej, jaką sytuacje. Mianowicie moment, w którym Maks wyciąga wtyczkę z gniazdka i uchodzi z niego życie. Podsumowując książka fajna, ciekawa lecz jak dla mnie troszeczkę chaotyczna.

Książka napisana sprawnie, jest klimat, postaci mogłyby być całkiem interesujące, ale całość psuje fabuła, która jest mocno naciągana, po prostu nierealistyczna. W sumie - trochę zmarnowany potencjał, a szkoda. PS. Po przeczytaniu wszystkich części uczciwie należy dodać, że ta jest najlepsza.

Pomysł na fabułę niósł ogromny potencjał, myślę, że nie do końca wykorzystany. Spodziewałem się jakiegoś bardziej spektakularnego i misternego zakończenia, niestety wszystko, jak w polskiej książce współczesnego intelektualisty: niszczenie ducha, toksyczne działanie osób, przed którymi nikt z bohaterów nie umie się obronić, nikt nie wygrywa.Widocznie wielka sztuka po polsku utożsamiana ma być z myśleniem dekadenckim, beznadziejnymi decyzjami zapadającymi beznadziejnie bez względu na to, czy są planem misternym, czy beznadziejnym działaniem spontanicznym. Gdybym był na przykład katolikiem, to powiedziałbym, że w tej książce nie ma Boga. Choć jestem niewierzący, cenię sobie pozycje, w których o wartości się walczy. Przynajmniej jeśli książka ma przynosić coś budującego. Pozostaje we mnie refleksja, że skoro nasze elity są duchowo tak przegrane i dekadenckie, to może ma to związek przyczynowo - skutkowy z polskim nieudacznictwem, z którym to wciąż nie umiemy być wielkim narodem pozostając co najwyżej zbiorowiskiem desperatów, od czasu do czasu zrywającym się do jakiegoś powstania, a gdy tylko historia stwarza szansę potrafimy masochistycznie zwalczać każdą iskrę czegoś dobrego w nas, wzajemnie, kłócić się i szukać swej Targowicy za granicą. Zauważmy, że nikt z głównych bohaterów tej książki nie działał w swym życiu jakby z naturalnego „powołania”, każdy błądzi i błądzi, a życie w zasadzie każdej z tych osób jest połamane w taki czy inny sposób a świateł żadnych nie widać. Może to i życiowe, ale nie mam pewności, że literatura ma być kopią realnego życia i ludzkiej głupoty, tak jak obraz malarza nie powinien być fotografią na płótnie. Książka nie niesie budującego przesłania, przynajmniej dla mnie. Język tej książki jest dojrzały literacko, ale mi nie odpowiada.

Dobry, wciągający thriller medyczny polskiego autora. Fabuła książki zasadza się głównie na problemie przeszczepów w polskiej służbie zdrowia. Dochodzą do tego wątki poboczne związane z etyką lekarską, prowadzeniem policyjnych dochodzeń i z miłością w tle. Ile jesteśmy w stanie zrobić dla umierającej ukochanej osoby? Czy każde nasze postępowanie można wytłumaczyć? Czy moralność i wyrzuty sumienia mają jakieś znaczenie? Fabuła poprowadzona sprawnie, zaskakujące zwroty akcji, bohaterowie dobrze nakreśleni. Polecam

Druga część cyklu o Zakrzeńskim i Wolfie. Otruty zostaje dyrektor finansowy jednej z prywatnych firm. Trochę jak zagadka zamkniętego pokoju - nikt nie miał możliwości, ale jednak ktoś to zrobił. Komisarz Zakrzeński popisuje się przy nawiązywaniu kontaktów erotycznych, a Wolf "dojrzewa" i udaje mu się samodzielnie rozwiązać sprawę.

Książka łatwa i przyjemna na jedno popołudnie. Opowiada o małżeństwie dziennikarzy, którzy wybrali się na wakacje do Lizbony i tam spotyka ich seria zgonów osób z ich wycieczki. Zaczyna się od zgonu przewodniczki, o której śmierć podejrzewany jest rabuś grasujący w hotelu. Potem ginie starsza pani, która spadła ze schodów. W Michale i Joannie, głównych bohaterach odzywa się instynkt dziennikarski. Miedzy jednym zwiedzaniem a drugim, próbują rozszyfrować zagadkę tajemniczych zgonów. Między czasie dowiadujemy się również, że jeden z mężczyzn, którzy są z nimi na wycieczce to były Joanny. Co na to Michał? Jak skończy się ich dziennikarskie śledztwo? Zapraszam do lektury.

Zdecydowanie komedia! – tak pomyślałam, wchodząc w świat dobranej według mnie, a niedobranej według współpracowników, pary policjantów – nadkomisarza Marka Kosa i komisarza Ernesta Malinowskiego. Ten pierwszy, pamiętający czasy komuny i pracujący tak, jakby nadal trwała. O aparycji Janka Kosa z diastemą odsłanianą w szerokim uśmiechu. W ubiorze niepranym od czasów nowości, zakupionym jeszcze w latach osiemdziesiątych, w których królował marmurkowy dżins. O wczorajszym wyglądzie na permanentnym kacu leczonym klinem. Jednym słowem – Koszmarek. Dosłownie i w przenośni jako anagram jego imienia i nazwiska. I ten drugi. Jego młodszy partner i całkowite przeciwieństwo. Wysoki, przystojny blondyn, zadbany, w ciuchach na czasie i w zawsze wyglansowanych butach. Facet do wzięcia, siejący niepokój w sercach kobiet. "Absolwent zagranicznych szkoleń. Parle franse i spik inglisz". Obaj z różnych światów mentalnych i środowisk społecznych, ale z jednej Komendy Stołecznej Policji odnajdujących się na wspólnej płaszczyźnie porozumienia i współpracy w sferze zawodowej. Jeden drugiego znosił zachowanie i tolerował wady, bo "w przyrodzie i policji musi być równowaga. Jak jeden pije na umór, to drugi powinien być niepijący". Liczyło się dochodzenie, w którym nie było im równych. Kos, stosujący niekonwencjonalne metody pracy z Malinowskim upartym w dążeniu do celu, gwarantował pewny sukces. Nie miałam wątpliwości, że poradzą sobie z najnowszą sprawą – ze zdekapitowanymi zwłokami kobiety znalezionymi w Lasku Bielańskim. Na dodatek historią opowiedzianą przez narratora zewnętrznego w atmosferze dobrego nastroju, z dużą dawką humoru słownego i sytuacyjnego. Bawiłam się tak dobrze z bohaterami, że nie raziły mnie nawet wulgaryzmy w dialogach. Taki jest świat przestępczy i ludzi go rozpracowujących – tłumaczyłam sobie. Skoro Malinowski mógł dla dobra sprawy cierpliwie znosić wulgaryzmy starszego partnera (a miał gorzej ode mnie, bo czuł od niego jeszcze stały smród przetrawionego alkoholu), to i ja mogłam. A poza tym – stres! Musieli go rozładowywać. Stąd wszechobecny alkohol, kobiety, niewybredne słownictwo, szorstkie żarty (delikatnie powiedziane) i beztroski sposób bycia. Komedia jak nic! Jednak z czasem, w miarę rozwoju fabuły i poznawania małymi dawkami informacji wyciąganymi z przeszłości głównych bohaterów, nastrój zabawy zaczął niezauważalnie ulatniać się, jak bąbelki z wietrzejącego szampana. Komedia zaczęła powoli zamieniać się w klasyczny kryminał, z kolejnymi trupami i wątkami z przeszłości (trochę namnożonymi w nadmiarze), mającymi wspólne powiązania w teraźniejszości. A kiedy uśmiechnięta maska opadła zupełnie, ukazała mi się szara rzeczywistość, w której bohaterowie nie potrafili lub nie mogli się odnaleźć. Jednak to nie otaczające realia były powodem ich zagubienia. Przyczyną brzydoty i takiego postrzegania otaczającej ich rzeczywistości i samych siebie były stygmaty. Piętna nabyte lub odziedziczone. Żaden z bohaterów nie był perfekcyjny, nawet jeśli na takiego wyglądał lub sprawiał takie wrażenie. Każdy miał za sobą bolesną przeszłość rzutującą na całe ich obecne życie. I w tym zakresie początkowa komedia, która przeszła w kryminał, ostatecznie zakończyła się opowieścią psychologiczną. I wcale mnie to nie dziwi! Po debiucie (Grzechy Joanny) tej autorki wiem, że potrafi bardzo dobrze budować portret psychologiczny postaci i tutaj, w tym kryminale, ta zdolność zaprocentowała, nadając opowieści oprócz charakteru rozrywkowego, również aspekt psychologiczny z odrobiną filozofii w spojrzeniu na życie. Chociaż muszę przyznać, że autorka w tym dążeniu do nadania powieści głębszego wymiaru, była bliska przedobrzeniu z ilością wątków, które musiała trochę pośpiesznie pozamykać na koniec historii, czyniąc go trochę zagmatwanym i zbyt zagęszczonym. Jednak największym dla mnie zaskoczeniem było ukazanie topornej, bolesnej rzeczywistości z punktu widzenia mężczyzny (mimo że narrator był neutralny, ale środowisko zdecydowanie męskie), który wiele przeżył, dużo widział i niewiele oczekuje od życia. Niebywałe, że ten depresyjny, brutalny, brzydki (jeśli nie obrzydliwy), wulgarny, ohydny świat pełen ludzi ćpających, pijanych, depresyjnych i martwych (za życia i po śmierci), stworzyła kobieta. A mimo to, spodobał mi się! Jednak nie z powodu tej bezpardonowej, ale i wysublimowanej, gry uprawianej przez bohaterów, w której podstawowe pytanie brzmiało – W co gramy? Polubiłam przede wszystkim sposób jej demaskowania przez autorkę, która perfidnie zostawiła mnie z jedną myślą – Uwaga! Zamykamy książkę i ubieramy maski, bo gra "Monogram" trwa nadal! naostrzuksiazki.pl

Ciekawy kryminał a w zasadzie powieść łotrzykowska z dużą dawką humoru.Tolo,Krzywy i Mateusz to bohaterowie z kryminlną przeszłością których polubimy już od pierwszych przeczytanch słów-to starzy ale wciąż młodzi duchem włamywacze dla których przyjażń to najważniejsza rzecz w życiu. Nasi bohaterowie to złodziejska elita przestrzegająca swoistego honorowego kodeksu,danego słowa, a nie jak niektórzy...... z antybohaterów tej książki-gdzie jedno piszą,drugie mówią, trzecie myślą a czwarte robią... Świetnie ukazany jest tutaj zanikajcy już świat praskich ulic ze swoim niepowtarzalnym klimatem i odchodzącym w niepamięć Bazarem Różyckiego przez który przewija się korowód barwnych postaci . Sam pomysł powieści jest ciekawie zbudowany a błyskotliwe pobudzające do śmiechu dialogi oraz zaskakujące zakończenie jak przystało na kryminał zachęca do lektury

Jest to moje drugie spotkanie z prozą Pana Zielke.Pierwsze spotkanie z tym autorem było dość nieudane Jego książkę Księgę kłamców zacząłem i nie dokończyłem ,bo zupełnie nie moja tematyka. Teraz było znacznie lepiej. Książka Twardzielka jest polskim thrillerem ,które obraca się w wśród środowiska celebrytów ,projektantów mody,alfonsów i prostytucji z górnej półki. Treść nie jest skomplikowana. Ktoś zabija luksusowe dziewczyny. Policja jest bezradna oraz boi się przyznać,że grasuje seryjny morderca. Marika, policjantka po przejściach zostaje wypuszczona z psychiatryka. Ma wniknąć do środowiska luksusowych callgirls i zdemaskować mordercę. Plusem tej pozycji jest wybór i opis bohaterki ,pełnokrwistej tytułowej twardzielki,która zawsze idzie na całość .Także inne postacie zostały dość mocno scharakteryzowane i osadzone w treści tej pozycji. Początek tej książki naprawdę niezły, potem autor niepotrzebnie komplikuje i rozwadnia treść.

Znacznie lepsza od pierwszej części. Komisarz Niedźwiedzki tym razem ma do rozwiązania zagadkę morderstwa malarza Potockiego. W tym samym czasie dochodzi jeszcze śmierć studentki, a więc Wrocławska policja ma pełne ręce roboty. Dobry kryminał i świetne zagadki. Czyt. Maciej Kowalik

Dobry pomysł na horrorową historię, nieźle rozrysowany świat i bohaterowie. Niestety miałem trudność, by przez nią przebrnąć, czytało się dosyć opornie, nie wiem dlaczego, bo styl autora jest całkiem ok, ale coś jednak było nie tak. Podsumowując: niezła opowieść z momentami dreszczyku, jednak mogłaby być troszkę bardziej dopracowana.

Bohaterem jest Ben Stiller, główny technolog ds wdrożenia urządzenia ze sztuczną inteligencją o nazwie Wally, które zrewolucjonizowało cały świat. Idą za tym ogromne pieniądze, ale Ben rezygnuje, zwalnia się i zakłada własną firmę Easylog Jaka jest tego przyczyna? Czy chodzi o jego wspólnika Devona? Czy przez to, że dziesięć lat temu zaginęła jego ukochana Sally? A teraz nagle Sally pojawia się i wracają sprawy z przeszłości. Czy osoba, którą Ben po latach zobaczył na promenadzie, to rzeczywiście jego ukochana? A jeśli tak, jak to możliwe, skoro Ben dobrze wie, że Sally została zamordowana? W co zamieszany jest Devon mając konszachty z mafiozem Gambini? Wciągająca akcja, jedynie zakończenie mi się nie spodobało, nie lubię się domyślać dalszego ciągu wydarzeń.

Komedia kryminalna dziejąca się w prawniczym światku. Lekka, z humorem, z zagadką kryminalną w tle. Z racji tego, że lubię fabuły prawnicze to daję punkt więcej, pewnie byłoby 5/10 ale przyjemnie się czytało i trudno było się zorientować kto zabił 😉 a to już coś 😉

Historia ciekawa, trochę zaplątana. Ale....W książce panował jak dla mnie straszny chaos. Czasem, brakowało mi zaakcentowanego przejścia do z miejsca miejsca (z jednej sceny do drugiej). Zdecydowanie ostatni fragment mi się nie podobał, bo wyglądało na to, jakby miała być druga część a tu nie ma. W sumie sama nie wiem co myśleć o tej książce - mam mieszane uczucia.

Zastanawiałam się ile gwiazdek dać tej pozycji. Do pewnego momentu byłam przekonana że max będzie to 5. Jakoś nie mogłam się "rozpędzić" i zaczytać w tej książce. Jednak książka okazała się bardzo ciekawa. Wszystko co działo się w czasach nam współczesnych swój początek miało w latach 80-tych poprzedniego stulecia. I choć wydawać by się mogło że za grzechy tamtych pokoleń nie mogą zapłacić dziś żyjący ludzie to nic bardziej mylnego. Podsumowując to mimo iż momentami książka stawała się dla mnie nudna i miałam ochotę ja odłożyć to cieszę się że ją dokończyłam.

W XIX -wiecznej Łodzi zostają znalezione zwłoki kobiet, którym morderca wycina części ciała. Czyżby Polsce grasował Kuba Rozpruwacz ? Schwytania zbrodniarza podejmuje się detektyw Stanisław Berg a pomaga mu w tym m.in....... matka. Czytajcie lub słuchajcie, bo to świetny kryminał retro. Polecam😁