Rzeźnia numer pięć

Z jednej strony mamy świetny, absurdalny humor i bardzo trafną satyrę na wojsko oraz bezsens wojny. Dialogi potrafią być błyskotliwe, a niektóre sceny zostają w głowie na długo. Z drugiej jednak strony narracja bywa chaotyczna, postaci jest dużo i momentami trudno się w tym wszystkim połapać, przez co książka potrafi zwyczajnie zmęczyć. To nie jest lekka lektura „na raz”,raczej coś, co trzeba sobie dawkować. Dla jednych będzie genialna, dla innych przekombinowana. 8/10 — dobra, momentami bardzo dobra, ale nie dla każdego i nie zawsze wchodzi gładko.

Wybitna powieść, oryginalna i pełna polotu. Język powieści jest trudny (mieszanka angielskiego i rosyjskiego, w moim odczuciu to trochę taki zrusyfikowany angielski) i dlatego pewnie niektórzy czytelnicy zniechęcą się już na samym początku. A warto się nie zniechęcać, tylko przeczytać do samego końca - fabuła wstrząsa. To niesamowite, co ta książka zrobiła w moim zaczytanym jesestwie. Czegoś podobnego jeszcze nie czytałam.

Czytając dziś tą powieść wydaje się lekko nieprawdopodobna, ale kiedyś zrobiła na mnie wielkie wrażenie i ponownie warto się zastanowić czy jest niemożliwa: dzieci pozostawione na długi czas bez kontroli dorosłych - to co się wydarzy jest ciężkie do przyjęcia - ma być Dwa lata wakacji Verne'a, a otrzymujemy Skazani na Shawshank King'a. Autor podjął temat, który teraz - w świetle tego jak nie umieją sobie radzić młodzi ludzie - jest niezwykle aktualne, mają tylko inne narzędzia - elektroniczne jak w serialu Dojrzewanie

Czasem znajdziesz książkę, w której co kilka stron musisz zaznaczyć jaki fragment, przestać na chwilę, pomyśleć o tym co zostało tam napisane. Kocia Kołyska to jest dokładnie taka książka. Czyta się właściwie samo, ale to co jest tam napisane przede wszystkim o nas, ludziach, obok tego co jest główną osią fabularną to prawdziwa uczta dla duszy. Mimo samego wydźwięku historii, książka, jak to u Vonneguta, napisana lekko, płynnie, ironicznie a czasami zabawnie. Wszyscy jesteśmy Bokokonistami.

Rewelacyjna. Steinbeck bardzo poruszająco mówi o ludzkiej samotności na przestrzeni klas społecznych i o kłamstwie amerykańskiego marzenia. Prosta forma w tym przypadku niesamowicie efektywna. Bardzo podobała mi się symetryczna struktura fabuły. Bohaterowie wyjątkowo plastyczni - jednocześnie indywidualni i archetypowi. Polecam, naprawdę chwyta za serce.

Sprawdź też video nt. książki, link poniżej. Hoover jest przedsiębiorcą, handlarzem samochodami, właścicielem nieruchomości i pomniejszych biznesów w klasycznym amerykańskim miasteczku - niczym z obrazka. Trout, który ma odwiedzić tę miejscowość z okazji festiwalu sztuki, pracuje na codzień w przemyśle okiennym, ale jego pasją jest pisanie si-fi. Obaj bohaterowie mają się spotkać, pierwszy wyczekuje idola, drugi podróżuje autostopem, aby przyoszczędzić na swoim honorarium za udział w wydarzeniu. Co wyniknie z tego spotkania? To historia pęka od sarkazmu, antyidealistycznych tez, które ukazują Stany Zjednoczone jako kraj z niechlubną historią (niewolnictwo, rasizm, wyzysk słabszych) a nie cudowny ląd wart wielbienia. Vonegut prowadzi narrację tak nietuzinkowo, jakby snując wielowątkową opowieść z niezliczoną liczbą wątków dodatkowych i nawiązań. Tu każdy akapit ma znaczenie, a czasem każde zdanie. Obraz Stanów Zjednoczonych, jako kraju zbudowanego na krzywdzie, cierpieniu i poddaństwie, który ukazuje autor jest kontrowersyjny, ale nie pozbawiony aktualnych odniesień. Do tego są ilustracje autora, które potęgują przekaz, nadając mu lekkości i humoru. Mało było w tamtych czasach tak odważnych i bezkompromisowych twórców, dla których forma, była równie ważna jak treść. 🔥 Ocena 1-10: 9

Autor opisuje dni z życia grupki przyjaciół, tu trzeba zaznaczyć, zwykłych nierobów i alkoholików. Niby nic takiego, ale styl i język Johna Steinbecka nie ma sobie równych. Ocenę tychże osobników i ich postępowanie każdy niech oceni sam, są momenty że można ich po części zrozumieć. Książkę dobrze i szybko się czyta.

Rewelacyjna lektura, w którą warto wejść w ciemno, bez wcześniejszych oczekiwań. Choć to dystopia pełna napięcia i trudnych wyborów, historia porusza uniwersalne pragnienie szczęścia i pełni życia. Autor z wprawą buduje świat, który wciąga od pierwszych stron, jednocześnie zmuszając do refleksji nad ludzkimi emocjami i marzeniami. To książka, która pozostawia ślad długo po odłożeniu jej na półkę.

Wielka literatura. Drobiazgowo odtworzona zbrodnia na rodzinie farmerów. Zbrodnia popełniona "z zimną krwią", ale autor także ma ową "zimną krew", gdy opisuje wydarzenia poprzedzające morderstwa, przebieg, a następnie poszukiwanie i ukaranie winnych. Życie pisze najlepsze scenariusze... Polecam!

Lekka, błyskotliwa, z humorem, świetnie się czyta. Doskonale napisana historia grupy ludzi, świetnie ukazane ich powiązania, uczucia i wizja Czechosłowacji pod okupacją. Teoretycznie, można by napisać, że to historia dziwkarza i jego przyjaciół, i kobiet, do tego dywagacje na temat defekacji, motyw psiecka, kobiety z zaburzeniami, porzuconego syna, jest wesoło.

bezkompromisowa krytyka wojny, częściowo autobiograficzna powieść pacyfistyczna o straconym pokoleniu doświadczającym potworności i bezsensu na wojnie nowego typu - wielkiej zdehumanizowanej, mechanicystycznej jatce w interesie upadających imperiów i "rozkręcającego się na dobre" (vide LTI) kapitalizmu - obok masakry ludzi, masową ofiarą tej wojny były również konie... https://pl.wikipedia.org/wiki/Front_zachodni_(I_wojna_%C5%9Bwiatowa) warto oglądnąć liczne kroniki filmowe Pathe czy Gaumount, rejestrujące zaciąg i front - zwłaszcza warto zwrócić uwagę na beztroskość i entuzjazm z jakim wyprani imperialno-kapitalistyczną propagandą (wolą mocy i zysku), młodzi ludzie udawali się na front oraz same warunki pola walki... obok słynnego filmu Milestone'a, wielkiego antywojennego filmu ery pre-code, półkownika III Rzeszy (z ramienia goebbelsowskiego Film-Oberprüfstelle), filmu ocenzurowanego we Francji (fragmenty powolnej śmierci Francuzów), filmu zakazanego w Austrii, Włoszech, laureata Photoplay Medal of Honor #11 oraz Oscara za Best Picture... All Quiet on the Western Front (1930), reż. Lewis Milestone https://letterboxd.com/film/all-quiet-on-the-western-front/ warto również zaznajomić się z równie bezkompromisową francuską odpowiedzią... Les Croix de bois (1932), reż. Raymond Bernard https://letterboxd.com/film/wooden-crosses/ *** W 1933 roku naziści z rozkazu Josepha Goebbelsa, ówczesnego ministra propagandy zabronili wydawania dzieł Remarque’a i publicznie spalili jego książki. Nazistowska propaganda zaczęła rozpowszechniać nieprawdziwe informacje, jakoby Remarque był potomkiem francuskich Żydów, a jego prawdziwe nazwisko brzmiało Kramer (sugerując, że Remarque to pseudonim, który powstał przez odwrócenie kolejności liter w nazwisku Kramer; w rzeczywistości nazywał się Remark), oraz że Remarque nie służył aktywnie podczas I wojny światowej. Pierwsze niemieckie wydanie ukazało się w styczniu 1929. W ciągu roku sprzedano milion egzemplarzy książki w samych Niemczech, następny milion rozszedł się za granicą. Na podstawie książki w 1930 nakręcono film pod tym samym tytułem, który zdobył dwa Oscary, w tym za najlepszy film. Dzieło wyreżyserował Lewis Milestone. Druga ekranizacja powieści powstała w 1979 r. Trzecia, produkcji w 2022 roku... https://pl.wikipedia.org/wiki/Na_Zachodzie_bez_zmian_(powie%C5%9B%C4%87)

„Zamek” Franza Kafki to wyjątkowo specyficzna lektura — wybitnie ambitna i, być może, pisana przez autora dla samego siebie. Można ją jednak próbować odczytać jako rozwinięcie pesymistycznej wizji „Procesu”, ale jednocześnie z wyraźnym przestawieniem akcentów: zamiast historii o wyroku, który wydaje system, dostajemy historię o tym, że system nie daje żadnej odpowiedzi. W obu powieściach Kafka opisuje w istocie ten sam konflikt — CZŁOWIEK KONTRA SYSTEM. O ile w „Procesie” Józef K. zostaje nagle aresztowany i zmuszony do obrony wobec systemu, który działa bez wyjaśnień, o tyle w „Zamku” sytuacja odwraca się zasadniczo. K. przybywa do wsi dobrowolnie, przedstawiając się jako geometra wezwany przez władze. Nie jest ścigany — sam staje się petentem. To przesunięcie zmienia wszystko. Józef K. walczy o uniewinnienie, K. walczy o uznanie. Tamten próbuje uniknąć wyroku, ten – uzyskać potwierdzenie, że w ogóle ma prawo istnieć w obrębie systemu. Jednak właśnie ta aktywna postawa ujawnia głębszy poziom absurdu. Im bardziej K. stara się zalegalizować swój byt, tym wyraźniej okazuje się kimś zbędnym — „ponadliczbowym”, kimś, kto wszędzie przeszkadza, choć nigdzie formalnie nie został odrzucony. W „Procesie” system jest agresywny, osaczający, niemal namacalny. W „Zamku” przeciwnie — pozostaje cichy, rozproszony, nieuchwytny. Nie atakuje, lecz nie odpowiada. Jego przedstawiciele mówią dużo, ale nie rozstrzygają niczego. Nawet momenty pozornej bliskości kończą się fiaskiem: najbardziej wymowna jest nocna rozmowa z Bürglem, podczas której urzędnik mimochodem odsłania mechanizm działania systemu i wskazuje K. możliwą w nim lukę. K. jednak, wyczerpany, zasypia w chwili, która mogłaby stać się przełomem. Szansa istnieje, lecz nie zostaje wykorzystana — i natychmiast znika. Pesymizm „Zamku” jest więc innego rodzaju niż w „Procesie”. Nie polega na nieuchronności wyroku, lecz na jego nieobecności. Bohater nie zostaje skazany — zostaje zawieszony. To zawieszenie znajduje wyraz także w formie utworu: powieść pozostaje niedokończona, co nie jest tylko faktem biograficznym, lecz znaczącym gestem. Być może Kafka celowo nadał „Zamkowi” formę bardziej rozwlekłą, momentami wręcz bardzo nużącą, aby czytelnik sam doświadczył tego stanu przeciągającego się oczekiwania i bezowocnego krążenia wokół nierozwiązywalnej sprawy — doświadczenia, które w „Procesie”, jako powieści bardziej zwartej i skondensowanej, jest znacznie mniej odczuwalne. Łatwo napisać w recenzji, że „Zamek” można odczytać — znacznie trudniej rzeczywiście przez niego przejść: lektura zajęła mi sporo czasu, czytałem ją powoli, po kilka–kilkanaście stron dziennie, z przerwami. W praktyce dopiero obejrzenie spektaklu Teatru Telewizji z 1989 roku w reżyserii Marka Grzesińskiego pomogło mi uporządkować i utrwalić w głowie przebieg powieści — mimo że inscenizacja wprowadza pewne zmiany. Brak zakończenia utworu (celowo lub przypadkiem) staje się częścią jego sensu — K. nie dochodzi do żadnego punktu, bo taki punkt nie istnieje. W obu utworach człowiek ponosi klęskę w starciu z systemem, ale jej charakter jest odmienny. Józef K. ginie gwałtownie, „jak pies”, natomiast K. z „Zamku” nie ginie — jego porażka polega na czymś bardziej rozciągniętym i trudniejszym do uchwycenia: na nieskończonym trwaniu w stanie oczekiwania, które nigdy nie prowadzi do rozstrzygnięcia.

Wilk stepowy jest opowieścią o poszukiwaniu "tego czegoś" w życiu, przedstawioną z perspektywy tytułowego Wilka - 50-letniego samotnika. Czuć zarówno mocny wpływ romantyzmu jak i pozytywizmu, jednocześnie powieść wychodzi poza jasno określone nurty.

Osią tej książki jest starcie McMurphy'ego (zbawcy) z Wielką Oddziałową (uosobieniem systemu). Bohater wchodzi do zamkniętego świata, wiedząc czym jest śmiech, bunt, ryzyko, a co dawno przez pensjonariuszy tego miejsca zostało zapomniane, choć część z nich dobrowolnie zrezygnowała z tego. Postanawia zakłócić ten mechanizm, obudzić pragnienie wolności. Dehumanizacja człowieka nie przybiera tylko jawnych metod przemocy, jest również cicha, wyrafinowana, systematycznie odbiera podmiotowość.Język, rytuał, terapia, a przede wszystkim regulamin służy temu, by jednostka przestała być jednostką. Zatarcie granicy między normalnością a szaleństwem sprawia wrażenie, że czytelnik traci grunt pod nogami. Kto jest szalony: pacjenci, czy ci, którzy ich kontrolują. Sprawę komplikuje narracja prowadzona przez Wodza. Może to są jego wizje, lęki, metaforyczny szum sprawia, że świat psychoatryka staje się niejednoznaczny, podważając pytanie o definicję normalności. Puenta tej historii jest gorzka. System nie potrzebuje zwyciężać. Sam się naprawia, sam podtrzymuje, również z wykorzystaniem tych, którzy są tam dobrowolnie, akceptują jego zasady, bo nie chcą wolności. Wolą schronić się w przewidywalnym porządku instytuacji. I może dlatego trwa - nie dzięki kontroli, lecz dzięki przyzwoleniu, cichej zgodzie, bo lepiej być uwięzionym, ale mieć wszystko zaplanowane i przewidywalne, niż być wolnym i musieć starać się o cokolwiek. Brzmi ciągle znajomo?

Książka ta to lekka z humorem opowieść o zakompleksionym mężczyźnie na terapii u psychoanalityka. To jednak pozory, bo ten niby grzeczny, ułożony pan garniturek z Nowego Jorku borykający się ze stygmatem pochodzenia kulturowego (ni to Żyd, ni Amerykanin) to wypisz wymaluj seksualny łowca koneser z niebylejakimi potrzebami i fantazjami, co to nie może się zdecydować czy wiązać się z kobietą, czy nie. Czy ma ona być ineligentna i brzydka, czy szałowa a głupia? I ta ciągła jego niepewność, czy aby ta, którą ma, to już na pewno ta najlepsza, czy czasami nie spotka na swej drodze jeszcze lepszej. Coś jeszcze ciekawego: czy aby największych przeciwników religii nie znajdziemy właśnie wśród tych, co wzrastali w środowisku despotyzmu, fanatyzmu i ortodoksji?

Nie jest zwykła ksiażka sci-fi. Pełno jest tu przemyśleń w kontekście rozwoju ludzkości i tego co potrafiła "zepsuć". Podbój Marsa nie jest utopią, ale nadzieja na uratowanie pozostaje... Po prostu trzeba zacząć wszystko od nowa... Czuć w książce ciężki klimat lat 50tych, potencjalna wojna atamowa, czarnoskórzy walczący o swoje prawa, wyścig w podboju kosmosu.

Podobno po napisaniu „Ulissesa” James Joyce był tak wyczerpany, że przez rok od ukończenia nie napisał niczego nowego. Mnie też realnie wyczerpała lektura tej książki. Przebrnąłem przez całość w jakieś dwa tygodnie intensywnego czytania, korzystając z okazji przebywania na zwolnieniu chorobowym. Inaczej bym chyba nie dał rady. Co za książka, ufff. Nawet nie wiem, jak mógłbym ją ocenić. Bo czy rację ma osoba dająca 1/10 twierdząc przy tym, że to ciężkostrawny bełkot? Absolutnie. Ale czy rację mieć będą osoby uważające Ulissesa za arcydzieło i najbardziej wyjątkowe literackie dzieło w historii? Tak, oni też będą mieli rację. Ulisses jest bardzo trudny, eksperymentalny, męczący drażniący, gdzie jakieś 10% to genialna literatura, z 30% to czytanka, które „ujdzie”, a z 60% to ciężkostrawna papka. Czy dla tych genialnych 10% warto się z tą książką męczyć? Tu już sobie sam każdy musi odpowiedzieć, ale moim zdaniem – tak, warto. James Joyce był geniuszem i sam fakt, że prawie każdy rozdział jest odrębny w formie, znaczy o unikalności tego dzieła. Są rozdziały gorsze i lepsze. Mamy absolutnie cudowne Sirens napisane w formie ckliwego romansidła albo Wandering Rocks przedstawiające kilka momentów w Dublinie opisanych z perspektywy kilkunastu (kilkudziesięciu) osób poruszających się po mieście w tym samym czasie. Ale mamy też okropnie dłużące się momenty, jak znienawidzony przeze mnie Circe w formie psychodelicznego, halucynogennego utworu dramatycznego, lub chaotyczny Aeolus mający imitować chaos natłoku wiadomości z gazet. Nie wszystko czyta się przyjemnie, ale nie sposób nie docenić mistrzostwa kunsztu pisarskiego i ogromnej erudycji autora. Trochę mi szkoda, że James Joyce, który będąc tak genialnie uzdolnionym pisarzem, tak mało zostawił po sobie „czystej” literatury, poświęcając się raczej eksperymentom językowo-literackim. Podobno jego późniejsze dzieło, „Finneganów tren”, jest pod tym względem jeszcze bardziej zwariowane. Taką wybrał jednak drogę, a mi pozostaje zawsze powrót do przystępnych „Dublińczyków” czy „Portretu artysty”. Albo „Ulissesa”, ale wybranych rozdziałów, bo książki tej wcale nie trzeba czytać linearnie. Cieszę się, że udało mi się zmierzyć z tym kolosem i w pełni rozumiem, dlaczego jest tak polaryzujący, ale i dlaczego został uznany za jedno z najważniejszych dzieł literackich, zwłaszcza epoki modernizmu. Ale boże, oby nigdy więcej czytania całości, zwłaszcza tego przeklętego rozdziału Circe. Ranking i krótka charakterystyka rozdziałów, czyli poradnik dla czytających: https://gdzietaeudajmonia.blogspot.com/2026/03/ulisses-james-joyce-poradnik-do.html

„Sprzysiężenie osłów” to powieść, która nie przypomina niczego innego. I całe szczęście :) Nie wiem, czy bardziej się śmiałam, czy kręciłam głową z niedowierzaniem. Bo ta książka jest… dziwna. Dzika. Złośliwa. Momentami przytłaczająca, a chwilę później genialna. I właśnie to sprawia, że trudno ją zapomnieć. Ignacy J. Reilly – główny bohater – to postać, której nie da się lubić. Ale też nie da się przestać go obserwować. Tłusty, rozwrzeszczany, niezdolny do życia, rozdęty od własnego ego i misji zbawiania świata. A jednocześnie: śmieszny, błyskotliwy i bardzo tragiczny. Bo pod tą groteską kryje się samotność i zupełne oderwanie od rzeczywistości. To opowieść o Nowym Orleanie, o Ameryce lat 60., o upadku ideałów, o chaosie, o matkach i synach, o pracy, której nikt nie chce, i o geniuszu, który nie potrafi się odnaleźć w realnym świecie. Ale tak naprawdę to książka o tym, jak trudno być człowiekiem, gdy nie pasujesz do żadnego systemu. Styl? Momentami jazda bez trzymanki. Dialogi są tak dobre, że czasem trzeba je przeczytać dwa razy – raz żeby się śmiać, drugi żeby docenić konstrukcję. Nie zawsze mi było z tą książką wygodnie, ale nie żałuję ani jednej strony. Bo takich powieści się nie czyta dla komfortu. Czyta się je po to, żeby sobie przypomnieć, że świat nie musi być uporządkowany, żeby był genialny. Polecam

Kundera świetny i erudycyjny. Może nie tak, jak Nieśmiertelność, ale jednak to wybitna proza. Pokazuje bardzo dobrze, głęboko psychologicznie, uwikłanie młodych ludzi w budowanie socjalizmu w Czechosłowacji w latach 50. A potem ich wielkie rozczarowanie komunizmem. Tragedia głównego bohatera Ludwika polega na tym, że w jego życiowym losie Kundera splótł owo rozczarowanie i jego bolesne skutki na życie z wielką pustką po nigdy niespełnionej miłości. Powieść jest pisana z kilku punktów widzenia, które razem dają mozaikę, jaka jest życie człowieka w tym konkretnym momencie historycznym. A życie bywa głupim żartem, ponad wszystko inne.

Druga z moich ukochanych książek Hellera (po Paragrafie). Biblijna historia króla Dawida prześmiewcza i zaskakująca. Świetnie napisana, a główny bohater to człowiek z krwi i kości, pełen ludzkich przywar i marzeń. Chciałbym zapomnieć tą książkę, by móc przeczytać ją znów po raz pierwszy. Polecam.