Rozgrywka na szczęście

Jestem z Kartuz koło Kościerzyny, pozdrawiam 😃 Miło było czytać a raczej słuchać książkę, jest jednak jedno ale, no dobra, Cezary był romantyczny, bardzo i już mógł taki pozostać nawet w łóżku, niestety sceny intymne mnie rozczarowały, nie czegoś takiego się spodziewałam. Nie mniej polecam na popołudnie z gotowaniem w tle 😉

„Nieplanowana miłość” to jedna z tych książek, przy których śmiejesz się w głos, przewracasz stronę z ciekawości i czasem wzruszasz tak, że musisz odłożyć książkę na chwilę. Vi Keeland po raz kolejny pokazuje, że potrafi tworzyć postaci żywe jak ludzie obok nas – zabawne, pyskate, nieprzewidywalne i totalnie autentyczne. Każdy dialog jest jak mała bomba humoru, a momenty bardziej intymne… no cóż, potrafią zostawić ciepło w sercu. Co jest najlepsze? Ta książka nie próbuje udawać czegoś, czym nie jest. Nie ma przesadnego dramatu ani cukierkowej słodyczy – jest w punkt, lekko, dynamicznie i z ogromnym urokiem. Czytasz ją i czujesz, że uczestniczysz w rozmowach bohaterów, że jesteś częścią ich świata, śmiejesz się razem z nimi, czasem przewracasz oczami i chcesz krzyknąć „nie rób tego!”. Dla mnie to nie tylko książka do przeczytania – to doświadczenie, które zostaje w głowie. Bohaterowie, ich emocje, ich iskra i humor sprawiają, że po skończeniu lektury uśmiechasz się sama do siebie i masz ochotę natychmiast podzielić się tym z kimś innym. Lekka, zabawna, romantyczna, a przy tym naprawdę prawdziwa – tak w skrócie można opisać „Nieplanowaną miłość”. To książka, którą się po prostu przeżywa, a nie tylko czyta.

„Naprawdę się denerwowałam przed tym spotkaniem, wiesz? Byliśmy parą nieznajomych, którą połączyły dziwaczne esemesy. Nieźle mnie zauroczyłeś (...). Ale ty, my... to wszystko okazało się takie, jak miałam nadzieję.” Wszystko zaczęło się od pomyłki. Błąd w numerze telefonu zapoczątkował niewinny flirt, który z czasem przerodził się w znajomość przepełnioną żartami o jedzeniu, codziennymi rozmowami i zdjęciami słodkiej kózki. Z pozoru przypadkowa wymiana wiadomości stała się stałym elementem ich dni, czymś, na co czekali bardziej, niż chcieliby się do tego przyznać. Ale czy relacja zbudowana na pomyłce i bez gwarancji jutra, naprawdę ma rację bytu? Myślę, że nikogo nie zaskoczę, mówiąc, że spod mojej ręki wychodzi więcej negatywnych niż pozytywnych recenzji, a na pełną stawkę oceny liczyć mogą jedynie naprawdę irytująco dobre książki. W mojej biblioteczce na lubimyczytać.pl mam takich tytułów zaledwie osiemnaście, co w pewnym sensie zapewne również przemawia samo za siebie, dlatego tym bardziej możecie spodziewać się, że tytuł od Teagan Hunter wywołał we mnie naprawdę wachlarz najróżniejszych emocji. To nie była opowiastka, która zaskoczyła mnie nadzwyczajnymi zwrotami akcji czy intrygująco przesadzonym dramatyzmem, to historia, która omamiła mnie swoją prostotą. Z początku spisywałam „Let’s get textual” na straty, gdyż nie byłam w stanie uwierzyć, że samymi wiadomościami tekstowymi da się omamić czytelnika. A jednak… Stało się! Tak jak wspominałam, akcja „Let’s get textual” nie należy do tych nadzwyczaj zawiłych, wielowarstwowych opowieści, w których każdy rozdział kryje intrygującą tajemnice. Cała magia tej opowiastki tkwi bowiem w prostocie i powolnym, niemal leniwym kreowaniu napięcie między bohaterami; ich relacja rozwija się ospale, z uczuciem, krok po kroku, ale mimo to nie sposób się podczas tego procesu nudzić. Każde z nich co rusz bowiem rozbraja czytelnika anegdotką o kozie, uszczypliwą aluzją do zbyt wysokiego ego czy żartobliwym wyznaniem miłości do jedzenia. Wiadomości tekstowe, które tak naprawdę stanowią fundament tej opowieści, wprowadzają w niezwykle komfortowo słodkawy nastrój, dzięki czemu czytelnik z łatwością brnie przez tekst, a gdy słowa zaczynają przemieniać się w bardziej rozbudowane wydarzenia, nie sposób się już od nich w jakikolwiek sposób oderwać. A gdyby tych zalet wciąż było mało, uwielbiam charakter, którym autorka obdarzyła Zacha, bowiem to mężczyzna, który choć doświadczony przez życie, wciąż nie zatracił wiary, iż życie ma dla niego jeszcze wiele pięknych niespodzianek. Jest w nim coś niezwykle intrygująco — połączenie nieśmiałości i odwagi, ironii i czułości – co sprawia, że naprawdę ciężko o nim zapomnieć. Wydarzenia pod koniec pierwszego tomu nie tylko napędzają akcję i trzymają czytelnika w napięciu, ale też zaskakują tak udanym humorem, że śmiałam się przy nich wręcz do łez. To właśnie ta lekkość, ta niespotykana umiejętność łączenia emocji z dowcipem, sprawia, że książka Teagan Hunter pozostaje w pamięci na długo po zamknięciu ostatniej strony. Po więcej recenzji zapraszam na bloga lub Instagrama: https://niepoprawnarecenzentka.blogspot.com/ https://www.instagram.com/niepoprawna_recenzentka/

Tej książce na początku nie dawałam szans. Byłam pewna, że jak dotrę do połowy, to ją zostawię. Zdanie jednak zmieniłam, gdy między Hanną a Johnem zaczęło robić się poważnie. Dopiero wtedy zauważyłam, że ta książka ma jednak jakiś sens. Oprócz rozgrywki sportowej podobało mi się tutaj, jak został pokazany atak paparazzi na sławną gwiazdę. John Brennan w Nowym Jorku jest bardzo znany. To były rozgrywający, a obecnie trener New York Titans. Gdy prasa dowiedziała się o jego powrocie i możliwym związku, to obojgu nie dawała żyć. Często wydaje się nam, że ci sławni mają fajne życie. Nie zdajemy sobie jednak sprawy, jak oni z tym się czują, czy w ogóle sobie z tym radzą. Cieszę się, iż pokazano tu drugą stronę medalu. Myślę, że mimo wszystko książkę mogę Wam polecić. ❤️ Ocena: 8/10.

No nie powiem, wkręciłam się w tą historię. Lubię ten motyw rodziny, która nie do końca akceptuje i wspiera wybory bohaterów. Dla mnie to jest megaautentyczne i tutaj tak było w przypadku Kareeny i Perma. Szczególnie rodzina Kareeny była strasznie irytująca. Sama relacja bohaterów była naprawdę hot. Dużo momentów zbliżeń, ale ogólnie strasznie to przeciągali. Raz jedno nie chciało, potem drugie nie. Najbardziej rozwaliło mnie to, jaki powód miał Perma, żeby ostatecznie uwierzyć w miłość. Ale ogólnie bardzo polecam spicy romans.

„Przerwa na pocałunek” to czwarta z dostępnych w Legimi części cyklu Poppy J. Anderson The „New York Titans” i wydaje mi się najsłabszą z nich wszystkich, o czym zaważyło głównie zakończenie. Jednak o tym później. Powielając schemat z poprzednich części autorka przybliża nam postać kolejnego zawodnika z nowojorskiej drużyny futbolistów – Toma Peacocka. Na jego drodze pojawia się Erin Hamilton i wiadomo, w którym kierunku wszystko zmierza. Pojawia się też postać czteroletniej dziewczynki, która jest urocza i rezolutna (choć czasami płaczliwa), co sprawia, że czytając powieść czujemy się jak w rodzinie nie tylko dzięki drużynie, z której wielu członków poznaliśmy w poprzednich trzech częściach. Poppy J. Anderson trzyma poziom, do którego nas przyzwyczaiła, mniej więcej do przedostatniego rozdziału. Są emocje, są świetne dialogi pomiędzy zawodnikami, ale i płcią męską i żeńską, ciekawie i emocjonalnie zbudowane postaci. Panie trzymają sztamę, wielcy i silni mężczyźni miękną pod wpływem swoich żon, dziewczyn, narzeczonych i dzieci. Stają się ludzcy, rodzinni i da się ich lubić. Jest dowcipnie i miło. Między wątkami pojawia się zapowiedź bohatera kolejnej części cyklu – Dupree Williamsa, ale albo będę musiała troszkę poczekać na tłumaczenie z języka niemieckiego, albo w ogóle się ono nie ukaże. Od 2013 roku ukazało się kilkanaście książek z tego cyklu, jeśli dobrze udało mi się to sprawdzić i na szybko rozszyfrować z języka niemieckiego. Mam nadzieję, że polskie tłumaczenia nie utkną na czwartej części i czytelnicy nie zostaną skazani na wersje oryginalne tak jak w przypadku serii o Stephanie Plum. A ja zżyłam się już z zawodnikami The New York Titans i chętnie poznałabym losy każdego członka tej drużyny! Powieści Poppy J. Anderson są bowiem bardzo relaksujące, bez wulgaryzmów, ale nie przesłodzone, poruszające problemy nie tylko miłości, ale również – jak w przypadku „Przerwy na pocałunek” – samotnego rodzicielstwa. I tak oto dotarłam do zakończenia, które nie przypadło mi do gustu? Dlaczego? Zostało napisane tak jakby na kolanie, na szybko, bez głębszego pochylenia się nad nim. Nie chcę zdradzać szczegółów, ale wyglądało to tak: ja rezygnuję, ty bierzesz i sprawa załatwiona bez zbędnych przepychanek i emocji. A jednak dziecko to nie towar ani rzecz przechodnia. Mimo to, dobrze mi się czytało i smutno rozstawało z futbolistami, których stworzyła Poppy J. Anderson.

Mia Sheridan. Samo nazwisko jest już gwarancją cudownej historii. Co prawda jeszcze nie poznałam wszystkich jej powieści,ale to mam nadzieję uda się w przyszłym roku. ❤️‍🩹Strata zawsze boli. Są chwile,gdy ciężar jest tak przytłaczający, że jedyną słuszną decyzją jest rozstanie. Mówi się, że prawdziwa miłość przetrwa każdą burzę. Czy to stwierdzenie jest adekwatne dla Dane'a i Audry? ❤️‍🩹 Ułożenie życia na nowo jest dla nich wyzywaniem. Jako młodzi ludzie wierzyli, że mając siebie mają wszystko. Jednak bardzo szybko życie zweryfikowało ich wyobrażenie o dorosłości. Od rozwodu minęło kilka lat. Pewne okoliczności zmuszają dziewczynę do wykupienia lotu do Kalifornii,by rozmówić się z byłym mężem. ❤️‍🩹Jedno spojrzenie wystarczy,by ten zdawało by się ugaszony ogień uczuć wzniecić na nowo. Jako dojrzałości emocjonalnie mogą spróbować podjąć ważny dialog. Lecz życie to także splot nieoczekiwanych zdarzeń, które z jednej strony są śmiertelną pułapką. Ale istnieje także druga strona medalu... ❤️‍🩹Cudowna,nieprzewidywalna i niezwykle wzruszająca opowieść o odnalezieniu ponownej drogi do domu. Bohaterów los szczególnie doświadcza. Razem z nimi czułam strach, bezradność i momentami zwątpienie. To na moich oczach ponownie poruszali swoje bolączki i traumy. Co prawda ta podróż z nimi nie była łatwa,ale jednocześnie piękna. ❤️‍🩹Na drugiej grafice widnieje fragment powieści. Przeczytaj go. Więcej słów nie potrzeba...

Kolejne spotkanie z twórczością Lucy Score tym razem jednak w nietypowej formie, gdyż z historią jednotomową. Wcześniejsze książki autorki często rozwijały się w seriach, pozwalając na dłuższe śledzenie losów bohaterów i stopniowe budowanie napięcia w kolejnych tomach. Tym razem jednak Lucy Score zmieściła całą historię w jednej książce, a efekt jest równie satysfakcjonujący. Przejście z charakterystycznych serii osadzonych w małych miasteczkach do jednotomowej historii rozgrywającej się w dużym mieście okazało się ciekawą i świeżą zmianą. Zamiast kameralnej atmosfery, gdzie wszyscy się znają, autorka przenosi czytelnika w dynamiczną, głośną przestrzeń, pełną pośpiechu, chaosu i zawodowych ambicji. Ten kontrast sprawia, że fabuła nabiera innego tempa, a relacje między bohaterami są bardziej intensywne i nacechowane napięciem wynikającym z anonimowości oraz presji otoczenia. Jednotomowa forma dodatkowo wzmacnia to wrażenie, historia jest zwarta, konkretna i skoncentrowana na bohaterach oraz ich relacji, bez rozciągania wątków na kolejne tomy. Już od samego początku widać, że jest to jedna z tych książek przez które płacze się ze śmiechu jak zresztą przystało na komedię romantyczną. Humor pojawia się tutaj szybko i jest oparty na dynamicznych dialogach, sytuacyjnych absurdach i charakterach bohaterów, którzy nie boją się wypadać nieidealnie, a wręcz komicznie. Choć co warte zaznaczenia przez to nie trafi ona do każdego. Dla jednych będzie ogromnym atutem i źródłem czystej rozrywki, dla innych może okazać się zbyt infantylna. Całość recenzji https://www.czytelnika.pl/2026/01/by-thread-komedia-nieromantyczna-lucy.html

Od pierwszych stron ujęła mnie prostota i lekkość tej książki. Z przyjemnością przeczytałam tak niezobowiązującą lekturę, przy której łatwo było się zrelaksować i odmóżdżyć. Co ciekawe, nie irytowała mnie jej naiwność (bo chyba też nie oczekiwałam mniejszego stężenia cukru – patrz: okładka) Miło zaskoczyło mnie, że nie jest to jedna z tych pozycji, które wyglądają niemal jak literatura dla dzieci (taka kolorowa i rysunkowa), a w drugiej połowie czytamy już niemal wyłącznie o dzikich s*ksach (czyt. The Spanish Love, The Love Hypothesis etc.)

Tę książkę miałam okazję przeczytać dzięki rozdaniu, które udało mi się wygrać. Niestety, nie potrafię sobie przypomnieć, u kogo dokładnie to było, za co bardzo przepraszam – ale z całego serca dziękuję, bo lektura okazała się naprawdę świetnym doświadczeniem. Historia Erin Haines od początku wzbudza ciekawość. Bohaterka pracuje w firmie architektonicznej swojego ojca i dostaje propozycję życia – zaprojektowanie drapacza chmur w samym centrum Chicago. Już samo to stanowi ogromne wyzwanie, ale na drodze staje jej ktoś, kogo najmniej spodziewała się ponownie spotkać. Hudson Walters, znany jej jeszcze z czasów studenckiego stażu, kiedy robił wszystko by zniechęcić ją do zawodu, teraz ma być jej równorzędnym partnerem w pracy. Od pierwszego spotkania między tą dwójką czuć napięcie. Docinki, słowne przepychanki i pełne ironii komentarze sprawiają, że nie sposób się nudzić. Ich rywalizacja w biurze przeplata się z rosnącą chemią, której żadne z nich nie potrafi zignorować. Autorka świetnie oddała dynamikę relacji, a także emocje towarzyszące bohaterom – od złości i frustracji po niepewne przyciąganie, które krok po kroku zaczyna dominować. To opowieść o ambicjach, o tym, jak trudno jest wymazać dawne urazy, ale także o drugich szansach, które czasami przychodzą w najmniej oczekiwanym momencie. Historia lekka, zabawna, ale i pełna emocji – taka, którą czyta się z uśmiechem i ciekawością, co przyniesie następny rozdział. Polecam - świetna na poprawę nastroju ;-)

Bardzo lekka opowieść, która szybko się czyta. Wszystko zaczyna się od przypadkowego pocałunku na imprezie, aby były odczepil się od dziewczyny A kończy się na pięknym związku. Dużo w tej książce sportu, meczów i dorosłych decyzji. Główne wątki to: nauka, korepetycje, trudny ex, restauracja, praca, utrzymanie się, pomoc rodzicom, sprostanie wymaganiom, sport, mecze footbolu, drużyna, przyszłość gwiazdy footbolu, miłość.

Przed rozpoczęciem słuchania audiobooka przeczytałam na portalu opinie o tej książce. Były skrajnie różne, dlatego ciekawiło mnie jak ja odbiorę tą historię. Chyba po raz pierwszy czytałam spicy romans z motywem przypadkowej ciąży. A z racji, że dla mnie było to coś nowego, to mi się spodobało. Oczywiście mam już dosyć tych wszystkich pięknych bohaterek i przystojnych bohaterów poranionych przez swoją przeszłość, z niską samooceną i pogodzonych ze swoim smutnym życiem. Ale gdybym musiała unikać romansów z nimi, to mało co by mi zostało do czytania :)

Cytat: ,, Tylko że tak naprawdę nigdy nie czułam przy nim żadnego ognia ani motyli w brzuchu. Pogodziłam się z tym, że nie tak wyglądają uczucia w realnym świecie i że to wielkie mistyczne przyciąganie, o którym czytam w książkach zostanie już tylko w nich." Ta książka to moje odkrycie w ostatnim czasie, ponieważ kiedy szukałam książek do propozycji po przeczytaniu... właśnie na nią natrafiłam i powiela się ona już kilka razy. Podobała mi się zwłaszcza dlatego, że główna bohaterka marzyła o przeżyciu miłości jak z książek, jednak kiedy znalazła tego z którym chciała się umówić, okazało się że nic oprócz stresu jej nie przystwarza. A wszystko wyglądało tak jakby to los postanowił postawić na swojej drodze marzycielkę i pana gbura, który przez zdradę byłej narzeczonej nie wierzy w miłość. I oboje spotykają się na... ślubie, gdzie on jest gościem, a ona fotografką. Niby nic nadzwyczajnego ale to on nie mógł o niej zapomnieć i to on robił wszystko, by mogli się jeszcze raz spotkać. Dobrze wykreowane postacie i motywy, które bardzo pasują do tej historii. Fake dating, przeznaczenie, he falls first. To znajdziecie w tej książce! Szczerze polecam. Jacob i Hope dadzą wam w tej historii dużo uśmiechu, napięcia, złości i miłości. Ale jak to się wszystko skończyło musicie przekonać się sami! Życzę sobie i wam, byśmy pamiętali o swoich marzeniach i nigdy ich nie porzucali, stali twardo na ziemi i pilnowali, by los, który stawia na naszej drodze ludzi, stawiał odpowiednich. Pamiętajcie, Jacob pomógł przeznaczeniu, więc i wy pomóżcie swojemu! Nie pozwólcie by ktoś wam uciekł! Z.

Nie do końca rozumiem pomysł tej książki, zwłaszcza po epilogu w 2 części ale można było zobaczyć ta bezgraniczna a zarazem zagubiona milosc Nathana. W pierwszych 2 częściach bardzo mnie denerwowało jego zachowanie gdy raz ja obrażał a potem nosił na rękach i kochał. Tutaj Gwen działała mi na nerwy... Nie była stanowcza "Musimy od siebie odpocząć" po czym bzykają się jak kroliki i... wywala go z domu 🤷‍♀️napewno uczucie między nimi jest trudne ale piekne zarazem.

Są książki, które czyta się oczami, i takie, które czyta się sercem. „Milestones” Magdaleny Szponar zdecydowanie należy do tej drugiej kategorii. To lektura, która nie krzyczy, nie narzuca emocji – ona je delikatnie podaje i zostawia w tobie na długo. Podczas czytania czułam, że każda strona to mały impuls do zatrzymania się i spojrzenia na swoje życie z innej perspektywy. Nie ma tu pośpiechu ani dramatycznych scen – jest prawda, autentyczność i momenty, które dają przestrzeń, żeby poczuć coś głębszego. Dla mnie „Milestones” to trochę jak spotkanie z kimś, kto rozumie twoje milczenie i nie pyta o odpowiedzi, których jeszcze nie masz. To książka, która zostawia po sobie echo – subtelne, ale wyraźne, i które towarzyszy ci jeszcze długo po zamknięciu ostatniej strony.

To nie jest książka, którą się po prostu czyta — to książka, którą się przeżywa. „Next Level Love” zostawiła mnie z uczuciem, jakby ktoś bardzo delikatnie, ale jednocześnie bezlitośnie zajrzał w miejsca, które na co dzień omijam. I choć momentami było mi niewygodnie, to właśnie ta szczerość okazała się jej największą siłą. Czytając, miałam wrażenie, że ktoś nazywa rzeczy, których sama nie umiałam ubrać w słowa. Pojawiło się dużo refleksji o tym, jak buduję relacje, czego się boję, gdzie uciekam, a gdzie próbuję kontrolować coś, co wymaga raczej zaufania niż napięcia. To nie była łatwa konfrontacja — raczej cicha, ale bardzo wyraźna. Najbardziej poruszyło mnie to, jak bardzo ta książka dotyka tematu autentyczności. Uświadomiła mi, jak często dopasowuję się do czyichś oczekiwań, zamiast naprawdę być sobą — nawet w relacjach, które powinny być najbliższe. Zostawiła mnie z pytaniami, które jeszcze długo będą we mnie pracować. Nie jest to historia, która daje gotowe odpowiedzi. Raczej otwiera przestrzeń — czasem niewygodną, czasem bolesną, ale potrzebną. Czuję, że coś się we mnie przesunęło, nawet jeśli nie umiem tego jeszcze dokładnie nazwać. To jedna z tych książek, do których się wraca — nie dlatego, że się zapomniało, ale dlatego, że za każdym razem rozumie się ją trochę inaczej.

Uwielbiam romanse z motywem drugiej szansy! Z powodu śnieżycy byłe małżeństwo jest zmuszone spędzić ze sobą kilka dni. Wymuszona bliskość sprawia, że przypominają sobie, co ich łączyło, a zamknięta bańka, w której się znajdują podsyca tlące się uczucia. Motyw drugiej szansy bardzo dobrze wykorzystany, śnieżyca tworzyła nawet lekką atmosferę strachu, a nieustająca chemia doprowadzała i bohaterów, i czytelników do czerwoności.

Ten facet… Uwielbiam tą historię. Daphne podejmowała czasem głupie decyzje, ale niektóre naprawdę mnie zachwycały, jeśli chodzi o sytuacje w jakich ta para się znajdowała.. wszystkie watki które uwielbiam znalazłam w tej części ❤️ o wiele lepsza od pierwszej części, BARDZO POLECAM!

Ta książka wywarła na mnie ogromny wpływ po tym, jak przeczytałam już „Nazywam się” Chanel Miller. Albo proszę, przeczytajcie „Nazywam się” zaraz po niej. To była historia, od której nie mogłam się oderwać — trzymała mnie do późna w nocy, bo musiałam dowiedzieć się, co się z nimi stało. Poruszyła we mnie nostalgiczną strunę i przywołała wspomnienia z dzieciństwa. Ale problem w tym, że zakończenie było tak niepokojące! Elliot został właściwie zgwałcony! Uprawiał seks z niewłaściwą osobą, nie będąc w stanie powiedzieć „nie”. Brzmiało to podobnie do historii Chanel Miller. Tylko że tym razem przydarzyło się to mężczyźnie. Wiem, że to fikcja, ale moje emocje były prawdziwe. Moja pierwsza myśl była: „O mój Boże, co za dupek! Zasłużyłeś na te 11 lat milczenia, Elliot! Przez ciebie jej ojciec zmarł, a ona została złamana! To twoja odpowiedzialność! Jeśli tak bardzo ją kochałeś, to dlaczego poszedłeś na tę imprezę, upiłeś się i dopuściłeś do tego…!” A potem obudziłam się w nocy i poczułam taki wstyd. Przypomniałam sobie „Nazywam się” i walkę Chanel o sprawiedliwość, i zrobiło mi się strasznie przykro z powodu Elliota. Przepraszam za to. I dziękuję tej książce, że pokazała mi tę rysę w moim sposobie myślenia. Co za przebudzenie! Poza tym uwielbiałam niektóre cytaty i metafory. Ich chemia była świetnie opisana. Kocham tę książkę!

To pierwszy tom bestsellerowej historii opartej na motywie zakazanej miłości. Powieść pełna jest namiętności i emocjonalnych rozgrywek – to prawdziwa zabawa w kotka i myszkę, w której napięcie miesza się z humorem. Poznajemy Charlie – dwudziestodziewięcioletnią kobietę, która wynajmuje z przyjaciółką obskurne mieszkanie w Londynie, pełne szczurów i dalekie od ideału. Ma nietypowe poczucie humoru, cięty język, brak obłudy i zahamowań. Często najpierw działa, a dopiero później myśli, co prowadzi do wielu zabawnych, ale i kłopotliwych sytuacji. Jest też Danny – piekielnie przystojny, bogaty czterdziestolatek, u którego stóp leży świat i rzesza kobiet. To wieloletni przyjaciel brata Charlie, który od zawsze jasno podkreślał, że żaden z jego kolegów nie może zbliżać się do jego ukochanej „małej” siostrzyczki. Jak można się domyślić, Dannyemu nie udaje się dotrzymać danego słowa. To historia o zakazanej miłości i zderzeniu dwóch zupełnie różnych światów. Opowieść o dwojgu ludzi, którzy od dawna czują do siebie coś więcej, lecz latami bronili się przed tym uczuciem. Nie brakuje tu akcji, zaskakujących zwrotów wydarzeń, humoru oraz odważnych, dosadnych scen namiętności, które dodają historii wyrazistości. Powieść bardzo mi się podobała, choć długo odkładałam ją na później – stała w mojej biblioteczce dobrych sześć miesięcy. Gdy już po nią sięgnęłam, przepadłam i od razu zabrałam się za kontynuację.