Doktor Serce

„Naprawdę się denerwowałam przed tym spotkaniem, wiesz? Byliśmy parą nieznajomych, którą połączyły dziwaczne esemesy. Nieźle mnie zauroczyłeś (...). Ale ty, my... to wszystko okazało się takie, jak miałam nadzieję.” Wszystko zaczęło się od pomyłki. Błąd w numerze telefonu zapoczątkował niewinny flirt, który z czasem przerodził się w znajomość przepełnioną żartami o jedzeniu, codziennymi rozmowami i zdjęciami słodkiej kózki. Z pozoru przypadkowa wymiana wiadomości stała się stałym elementem ich dni, czymś, na co czekali bardziej, niż chcieliby się do tego przyznać. Ale czy relacja zbudowana na pomyłce i bez gwarancji jutra, naprawdę ma rację bytu? Myślę, że nikogo nie zaskoczę, mówiąc, że spod mojej ręki wychodzi więcej negatywnych niż pozytywnych recenzji, a na pełną stawkę oceny liczyć mogą jedynie naprawdę irytująco dobre książki. W mojej biblioteczce na lubimyczytać.pl mam takich tytułów zaledwie osiemnaście, co w pewnym sensie zapewne również przemawia samo za siebie, dlatego tym bardziej możecie spodziewać się, że tytuł od Teagan Hunter wywołał we mnie naprawdę wachlarz najróżniejszych emocji. To nie była opowiastka, która zaskoczyła mnie nadzwyczajnymi zwrotami akcji czy intrygująco przesadzonym dramatyzmem, to historia, która omamiła mnie swoją prostotą. Z początku spisywałam „Let’s get textual” na straty, gdyż nie byłam w stanie uwierzyć, że samymi wiadomościami tekstowymi da się omamić czytelnika. A jednak… Stało się! Tak jak wspominałam, akcja „Let’s get textual” nie należy do tych nadzwyczaj zawiłych, wielowarstwowych opowieści, w których każdy rozdział kryje intrygującą tajemnice. Cała magia tej opowiastki tkwi bowiem w prostocie i powolnym, niemal leniwym kreowaniu napięcie między bohaterami; ich relacja rozwija się ospale, z uczuciem, krok po kroku, ale mimo to nie sposób się podczas tego procesu nudzić. Każde z nich co rusz bowiem rozbraja czytelnika anegdotką o kozie, uszczypliwą aluzją do zbyt wysokiego ego czy żartobliwym wyznaniem miłości do jedzenia. Wiadomości tekstowe, które tak naprawdę stanowią fundament tej opowieści, wprowadzają w niezwykle komfortowo słodkawy nastrój, dzięki czemu czytelnik z łatwością brnie przez tekst, a gdy słowa zaczynają przemieniać się w bardziej rozbudowane wydarzenia, nie sposób się już od nich w jakikolwiek sposób oderwać. A gdyby tych zalet wciąż było mało, uwielbiam charakter, którym autorka obdarzyła Zacha, bowiem to mężczyzna, który choć doświadczony przez życie, wciąż nie zatracił wiary, iż życie ma dla niego jeszcze wiele pięknych niespodzianek. Jest w nim coś niezwykle intrygująco — połączenie nieśmiałości i odwagi, ironii i czułości – co sprawia, że naprawdę ciężko o nim zapomnieć. Wydarzenia pod koniec pierwszego tomu nie tylko napędzają akcję i trzymają czytelnika w napięciu, ale też zaskakują tak udanym humorem, że śmiałam się przy nich wręcz do łez. To właśnie ta lekkość, ta niespotykana umiejętność łączenia emocji z dowcipem, sprawia, że książka Teagan Hunter pozostaje w pamięci na długo po zamknięciu ostatniej strony. Po więcej recenzji zapraszam na bloga lub Instagrama: https://niepoprawnarecenzentka.blogspot.com/ https://www.instagram.com/niepoprawna_recenzentka/

Bardzo przyjemna historia. Sceny seksu były, ale nie były głównym punktem historii, raczej delikatne. Mimo że seks jest często wpominany to nie jest to jedyne co łączy bohaterów. Od nocy po weselu coś przestało mi sie podobać. Jakoś dziwnie potoczyła się akcja. Mimo to polecam

Od pierwszych stron ujęła mnie prostota i lekkość tej książki. Z przyjemnością przeczytałam tak niezobowiązującą lekturę, przy której łatwo było się zrelaksować i odmóżdżyć. Co ciekawe, nie irytowała mnie jej naiwność (bo chyba też nie oczekiwałam mniejszego stężenia cukru – patrz: okładka) Miło zaskoczyło mnie, że nie jest to jedna z tych pozycji, które wyglądają niemal jak literatura dla dzieci (taka kolorowa i rysunkowa), a w drugiej połowie czytamy już niemal wyłącznie o dzikich s*ksach (czyt. The Spanish Love, The Love Hypothesis etc.)

Ta książka wywarła na mnie ogromny wpływ po tym, jak przeczytałam już „Nazywam się” Chanel Miller. Albo proszę, przeczytajcie „Nazywam się” zaraz po niej. To była historia, od której nie mogłam się oderwać — trzymała mnie do późna w nocy, bo musiałam dowiedzieć się, co się z nimi stało. Poruszyła we mnie nostalgiczną strunę i przywołała wspomnienia z dzieciństwa. Ale problem w tym, że zakończenie było tak niepokojące! Elliot został właściwie zgwałcony! Uprawiał seks z niewłaściwą osobą, nie będąc w stanie powiedzieć „nie”. Brzmiało to podobnie do historii Chanel Miller. Tylko że tym razem przydarzyło się to mężczyźnie. Wiem, że to fikcja, ale moje emocje były prawdziwe. Moja pierwsza myśl była: „O mój Boże, co za dupek! Zasłużyłeś na te 11 lat milczenia, Elliot! Przez ciebie jej ojciec zmarł, a ona została złamana! To twoja odpowiedzialność! Jeśli tak bardzo ją kochałeś, to dlaczego poszedłeś na tę imprezę, upiłeś się i dopuściłeś do tego…!” A potem obudziłam się w nocy i poczułam taki wstyd. Przypomniałam sobie „Nazywam się” i walkę Chanel o sprawiedliwość, i zrobiło mi się strasznie przykro z powodu Elliota. Przepraszam za to. I dziękuję tej książce, że pokazała mi tę rysę w moim sposobie myślenia. Co za przebudzenie! Poza tym uwielbiałam niektóre cytaty i metafory. Ich chemia była świetnie opisana. Kocham tę książkę!

📚Ella Maise "To Hate Adam Connor " 📖wyd. @znakjednymslowem Lucy pragnie zapomnieć o mężczyznach i ucieka do przyjaciółki. Musi na trochę zamieszkać w jej willi. Nie wie jednak, że jej nowym sąsiadem jest Adam Connor. To słynny aktor i do tego samotnie wychowuje dziecko . Dziewczyna nie może się powstrzymać i zaczyna go obserwować . Pech jednak chciał, że wpadła w niezłą aferę ale tym samym uratowała życie jego syna. Od tamtej pory jej życie wywraca się do góry nogami a relacja ze znienawidzonym sąsiadem nabiera rozpędu. Druga część niesamowitej historii spod pióra Elle Maise i kolejna do mojej kolekcji. Oczywiście, że spędziłam z nią rewelacyjny czas i tak jak w poprzedniej uśmiałam się do łez. Mimo, że pierwsza część chyba podobała mi się bardziej to i tak ta część była dobra. Lucy to szalona dziewczyna, która cierpi po tym jak zostało skrzywdzone jej serce. Jednak los postanawia dać jej kolejnego mężczyznę na drodze a nawet dwóch. Jej znienawidzony sąsiad raz ją przeciąga a raz odpycha. Ta bohaterka na pewno poprawi wam humor i udowodni, że dla ważnych jej osób jest w stanie zrobić wszystko. Podobało mi się to jaką miała świetną relację z synem Adama. Jedynym minusem oczywiście jest ciągłe powtarzanie, że biust jej przyjaciółki jest najcudowniejszy i to mnie trochę od tego odpychało ale widocznie to był taki żarcik ze strony autorki który miał rozładowywać napięcie. Adam to bohater, który rozkocha w sobie nie jedną czytelniczkę. Nie tylko jest męski, opiekuńczy czy jest po prostu gwiazdą, lecz przede wszystkim ujęło mnie w nim to, że mimo sławy potrafił zająć się swoim synem i dać mu normalne życie. To jak się dla niego poświęcał, spędzał z nim czas i ratował go przed tym światem medialnym zasługuje na wielkie uznanie. Ta fabuła jest pełna humoru, rewelacyjnych dialogów czy pouczających wątków. Jest to typowa komedia romantyczna, która spodoba się większości czytelnikom. Będziecie przeżywać tutaj niezapomniane emocje, przeżyjecie coś gorącego i spędzicie z tą lekturą świetny czas. Przede wszystkim ujął mnie tutaj wątek samotnego wychowania dziecka, który wzruszał ale i dawał do myślenia. Adam okazał się tutaj wręcz idealnym rodzicem i tym sposobem kupił mnie całkowicie. Jest to jeden z moich ulubionych motywów w książkach a autorka poradziła sobie z nim bezbłędnie. Autorka chciała też pokazać tutaj, że oboje z tych bohaterów nie do końca mieli wspaniałe życie ale z upływem czasu zawalczyli o swoją przyszłość i udowodnili, że nawet z najgorszych momentów można wyjść i cieszyć się życiem. Po takie właśnie historie zawsze sięgam kiedy chce poczuć wielkie love. Idealna pozycja dla każdej romantycznej duszy potrzebującej miłości do nowego książkowego męża. Ja polecam ją z całego serca.

Potrzebuję więcej tytułów, które w tak wdzięczny sposób zapewnią mi tak barwne popołudnie! Początek odrobinę mnie wynudził, ale cała reszta? Bawiłam się cudownie, może i obyło się bez łez, ale co się uśmiałam, to moje! Naprawdę polecam, jeśli jeszcze nie czytaliście!

Bardzo lekka opowieść, która szybko się czyta. Wszystko zaczyna się od przypadkowego pocałunku na imprezie, aby były odczepil się od dziewczyny A kończy się na pięknym związku. Dużo w tej książce sportu, meczów i dorosłych decyzji. Główne wątki to: nauka, korepetycje, trudny ex, restauracja, praca, utrzymanie się, pomoc rodzicom, sprostanie wymaganiom, sport, mecze footbolu, drużyna, przyszłość gwiazdy footbolu, miłość.

Kolejne spotkanie z twórczością Lucy Score tym razem jednak w nietypowej formie, gdyż z historią jednotomową. Wcześniejsze książki autorki często rozwijały się w seriach, pozwalając na dłuższe śledzenie losów bohaterów i stopniowe budowanie napięcia w kolejnych tomach. Tym razem jednak Lucy Score zmieściła całą historię w jednej książce, a efekt jest równie satysfakcjonujący. Przejście z charakterystycznych serii osadzonych w małych miasteczkach do jednotomowej historii rozgrywającej się w dużym mieście okazało się ciekawą i świeżą zmianą. Zamiast kameralnej atmosfery, gdzie wszyscy się znają, autorka przenosi czytelnika w dynamiczną, głośną przestrzeń, pełną pośpiechu, chaosu i zawodowych ambicji. Ten kontrast sprawia, że fabuła nabiera innego tempa, a relacje między bohaterami są bardziej intensywne i nacechowane napięciem wynikającym z anonimowości oraz presji otoczenia. Jednotomowa forma dodatkowo wzmacnia to wrażenie, historia jest zwarta, konkretna i skoncentrowana na bohaterach oraz ich relacji, bez rozciągania wątków na kolejne tomy. Już od samego początku widać, że jest to jedna z tych książek przez które płacze się ze śmiechu jak zresztą przystało na komedię romantyczną. Humor pojawia się tutaj szybko i jest oparty na dynamicznych dialogach, sytuacyjnych absurdach i charakterach bohaterów, którzy nie boją się wypadać nieidealnie, a wręcz komicznie. Choć co warte zaznaczenia przez to nie trafi ona do każdego. Dla jednych będzie ogromnym atutem i źródłem czystej rozrywki, dla innych może okazać się zbyt infantylna. Całość recenzji https://www.czytelnika.pl/2026/01/by-thread-komedia-nieromantyczna-lucy.html

Nie było to złe, ale najlepsze też nie. Momentami przynudzało, ale ogólnie to nawet trochę się wciągnęłam, szybko się czyta, pomysł fajny. Mam też minimalne wrażenie że z narracją jest coś nie tak. Mimo to polecam, nie spodziewałam się tu takiego smutnego wątku. Podsumowując, warte przeczytania, dodam jeszcze że trochę dziwne i miałam wrażenie że akcja pędzi za szybko (np. Relacja między Ro i Millerem to dosłownie na jednej stronie się nienawidzą, a po przewróceniu kartki już całują) ale tak to spoko. Polecam (znaczy chyba...) ⭐️

Ta historia mnie pochłonęła. Była zabawna, słodka, urocza i jak dla mnie mega pozytywna. Z każdą stroną budziła coraz większą ciekawość. Ta historia jest naprawdę piękna. On pierwszy się zakochuje i walczy, stara się i robi wszystko, żeby ona dała mu szansę. Jednak jest pięć zasad, które go powstrzymują. Ale po co są zasady, a no tak — po to, żeby je łamać i ta książka jest tego dobrym przykładem. Ta historia jest pełna słownych przepychanek, które pokochałam. Muszę przyznać, że główni bohaterowie okazali się cudowną parą. Ich historia była pewna zwrotów akcji, że sama nie wiedziałam, czego się spodziewać. Muszę też zaznaczyć, że to właściwie była moja pierwsza książka z motywem hokeja i pierwsza książka tej autorki, ale po tej lekturze jestem pewna, że w najbliższym czasie sięgnę po kolejną książkę jej autorstwa i kolejną książkę z motywem hokeja. Czy podobała mi się ta książka? Taak, naprawdę była cudowna i bardzo piękna. Myślę, że wam także się spodoba.

Zastanawialiście się kiedyś nad tym: Czy można zaczarować czarownicę… która nie ma magii? Gilda, czyli nasza główna bohaterka, urodziła się w jednej z najpotężniejszych magicznych rodzin… i jako jedyna nie odziedziczyła żadnych mocy. W świecie, gdzie zaklęcia są codziennością, a talent magiczny wyznacza pozycję w rodzinie, Tilda czuje się jak pomyłka. Do tego prześladuje ją pech - i to w naprawdę spektakularnym stylu. Kiedy cztery razy z rzędu trafia na randkę w ciemno ze swoim największym wrogiem zaczyna podejrzewać, że to nie przypadek. A gdy niechcący rzuca klątwę na własną rodzinę, jest zmuszona poprosić o pomoc właśnie jego. Wspólna misja, poszukiwanie magicznej księgi i masa niewyjaśnionych sekretów sprawiają, że napięcie między nimi rośnie z każdą chwilą. Jest to romantasy z motywem enemies to lovers, ale też historia o byciu „niewystarczającą” w oczach innych i o odnajdywaniu własnej wartości. Relacja Tildy oraz Gila to największy plus tej książki - pełna sarkazmu, przekomarzań i chemii, która powoli przeradza się w coś prawdziwego: ich dialogi są lekkie, momentami naprawdę zabawne, a romantyczne napięcie jest bardzo dobrze wyważone. Świat przedstawiony nie jest bardzo rozbudowany - magia stanowi tutaj raczej tło dla romansu aniżeli główną oś fabuły - ale dzięki temu książkę czyta się szybko i przyjemnie. To idealna propozycja na dwa wieczory, kiedy ma się ochotę na coś lekkiego, z nutą fantastyki i sporą dawką humoru. Nie jest to historia, która zmieni życie, ale zdecydowanie poprawia humor!

Nawet nie wiem co mogę tu napisać, ta książka była dla mnie poprostu bardzo średnia. Trochę nienawiści może i było, ale jej powód jest dla mnie totalnie z czapy, można by tego wszystkiego uniknąć gdyby Liam wyciągnął głowę z dupy i poprostu zapytał mamę kto i dlaczego. W dodatku nie podobało mi się to jak niektóre postacie zostały napisane, Hope to totalna gaduła, która gada jak najęta, Nick to narcyz uważający się za bóstwo i mówiący o sobie w trzeciej osobie, co jest irytująco często powtarzane, a Dylan to wyznawca jakiejś dziwnej ideologii sprzeciwiającej się wszystkiemu, co zostaje nam narzucone przez ,,tych na górze" (ale on akurat jest iconą, najlepsza potać z całej książki❤). Wszystko byłoby dobrze gdyby nie zostało to napisane w tak przerysowany sposób, że czytając ma się wrażenie, że Rosalie to jedyna ,,normalna" w towarzystwie. Myślę że warta wspomnienia jest jej relacja z ojcem, jest on wspaniałym człowiekiem niezaprzeczalnie kochającym córkę (druga najlepsza postać❤). A tak poza tym jest to najzwyklejsza młodzieżówka, nie czuję, że zmarnowałam na nią swój czas ale nie zapadła mi w pamięci i jedyny sposób w jaki mogę ją określić to: ,,ok"

Tessa Bailey należy do niezbyt chlubnego grona autorów, którzy cieszą się ogromną popularnością za granicą, ale których twórczość nie spotkała się z pozytywnym odbiorem na polskim rynku wydawniczym. Mam wrażenie, że o jej powieściach nie mówi się zbyt dużo, a jeśli już - raczej są to słowa, w których pobrzmiewa rozczarowanie. I nie do końca rozumiem dlaczego - w mojej pamięci „Zdarzyło się pewnego lata” to urocza, pełna ciepła i humoru opowieść, która stanowi taki papierowy odpowiednik komedii romantycznej. A pod pewnymi względami „Trafiony, zatopiony” przewyższa ów historię, siła drugiego, finałowego tomu o siostrach Bellinger tkwi bowiem w jej bohaterach. Hannah jest postacią, z którą łatwo sympatyzować - nieco zagubiona młoda kobieta, która postrzega samą siebie jako bohaterkę drugoplanową; taka osoba, która zawsze jest obok, kiedy ktoś bliski potrzebuje pomocy i która widzi we wszystkich to co najlepsze, ale na siebie spogląda ze sporą dozą krytyki. A jej tendencja do tworzenia ścieżek dźwiękowych do poszczególnych scen z życia codziennego, z pewnością wyda się szczególnie bliska tym czytelnikom, którzy dorastając wyobrażali sobie, że poszczególne chwile są urywkami muzycznych teledysków. Tessa Bailey pisze o tym, jak łatwo zaszufladkować daną osobę (zwłaszcza w takim małomiasteczkowym miejscu, które literatura gatunkowa zazwyczaj romantyzuje) i o tym, że czasami sami jesteśmy swoim największym wrogiem i przeciwnikiem w drodze do szczęścia. Jest coś wzruszającego w sposobie, w jaki autorka buduje postać Foxa i tym jak na przestrzeni całej historii rozwija jego charakter, ale przede wszystkim w tym jak ogromnym wsparciem są dla siebie nawzajem główni bohaterowie. A ponadto otrzymujemy w pewnym sensie sceny po napisach z życia starszej z sióstr Bellinger, co stanowi dodatkowy atut dla wielbicieli pierwszego tomu. Czy polecam? Zdecydowanie tak! To taka ciepła, romantyczna opowieść pachnąca nadmorskim powietrzem, która idealnie przywoła wakacyjny klimat. I po cichu liczę na to, że jednak doczekamy się innych powieści autorki.

Przemiłe, przyjemne świąteczne romansidło! Ciepła, klimatyczna, elektryzująca opowieść o miłości rodzacej sie właściwie ze złości i rywalizacji. Z odczuwalnym napięciem między głównymi bohaterami dosłownie od pierwszej strony. I owszem, tak, przewidywalna, upraszczająca, dość powierzchowna, ale zawsze będę się tego trzymać, ze nie każda książka ma być dla nas rozwijającą, bo czasem chodzi o to, zeby odpocząć, jeść lody czekoladowe i wyobrazić sobie że miłość może być słodką historią, a nie pieruńsko ciężką pracą.

Florence Day to ghostwriterka znanej i poczytnej autorki romansów. Pod wpływem osobistych perypetii i złamanego serca dziewczyna kompletnie straciła wiarę w miłość, a ta strata sprawiła, że Florence nie jest w stanie dokończyć książki. Jej nowy redaktor - de facto mega seksowny redaktor - podaje jej niewykonalny deadline. Dziewczyna zaczęła już godzić się z tym, że ją po prostu zwolnią. Ale los nie mógł być gorszy! Śmierć ukochanego ojca to kolejny cios. Florence wraca do rodzinnego miasteczka, w którym rodzina dziewczyny prowadzi firmę pogrzebową.⌛️ Cała rodzinka ma więc olbrzymi dystans zarówno do śmierci jak i umarłych. Dodatkowo Florence i jej tata dzieli pewnien szczególny dar - widzieli duchy, które miały niedokończone sprawy. Wielkim zdziwieniem dla Florence okazuje się nagłe pojawienie się przy niej Benjego - przystojnego redaktora, który sam jest duchem. To spotkanie ma wielkie znaczenie. Ponieważ Benji pomaga Florence odzyskać wenę i wiarę w prawdziwe i szczere uczucia, a Florence próbuje Benowi odkryć jego "niewyjaśnioną" sprawę. Czy mogą uratować się nawzajem ?! Książka jest niezwykle urocza i piękna w taki delikatny sposób. Czasem jest zabawna, czasem mega wzruszająca. Pokazuje wspaniałe relacje rodzinne, niespodziewaną miłość i małomiasteczkową społeczność. Autorka też świetnie opisuje targające główną bohaterką emocję. Jest naprawdę dobra. Polecam z całego serduszka. ❤️ I jeden z moich ulubionych cytatów ;) O bliskości i intymności. Cudo. "Kochanie się i tworzenie historii były sobie bardzo bliskie. Bezbronni i zaciekawieni podróżujecie przez pejzaże swoich ciał,  ucząc sie, opowiadając historie każdym gestem i każdym dzwiękiem. Każdy pocałunek jest kropką, westchnienie przecinkiem (...)"

-mało oryginalna, potrafię wymienić przynajmniej 2 tytuły, które były bardzo podobne -miałam wrażenie, że tłumaczenie wykonał google tłumacz, dużo powtórzeń ("pół tuzina" w co drugim zdaniu bleh) +CHYBA SPOILER nie było niepotrzebnego zerwania spowoddowanego brakiem komunikacji

Twórczość Cathariny Maury miałam okazję poznać za sprawą pierwszych tomów serii „The Windsors”. Jej pióro spodobało mi się jednak na tyle, że postanowiłam sukcesywnie nadrabiać książki jej autorstwa, które zostały wydane wcześniej. Moim pierwszym wyborem było „Forever after all. Na zawsze mimo wszystko”, a że retelling historii Kopciuszka również przypadł mi do gustu, postanowiłam pójść za ciosem i sięgnąć po pierwszą odsłonę serii „Off-Limits”, czyli „Until you. Aż pojawiłeś się ty”. Czy ta lektura również mi się spodobała? Już spieszę z wyjaśnieniem. Głównymi bohaterami historii są Aria i Grayson. Oboje znają się od dawna, ponieważ wraz z bratem kobiety tworzą paczkę przyjaciół, która zawsze wspierała się w najgorszych chwilach. Nie inaczej było również tym razem. Gdy tylko Grayson dowiedział się, że Aria straciła pracę, a mężczyzna, z którym planowała przyszłość, oszukał ją i pozostawił bez dachu nad głową, nie wahał się ani chwili, by zaproponować jej nie tylko pracę w swojej preżnie rozwijającej się firmie, ale również pokój w swoim Kalifornijskim apartamencie. Czy mieszkając pod jednym adresem, odkryją, że są dla siebie kimś więcej niż tylko przyjaciółmi? Po odpowiedź na to pytanie odsyłam was do lektury. Chociaż nie była to najlepsza książka Cathariny Maury, która miałam okazję czytać, muszę przyznać, że bardzo podobał mi się pomysł na fabułę. Pomijając już mój ulubiony motyw friends to lovers, mamy tutaj bohaterkę, która jest piekielnie dobrą programistką, jednak w branżowym świecie zdominowanym przez mężczyzn nikt nie traktuje jej poważnie. Zupełnie inaczej sprawy mają się w wirtualnym świecie, gdzie ukrywając się pod pseudonimem, Aria dokonuje naprawdę wielkich rzeczy. Drugą kwestią, która za każdym razem urzeka mnie w powieściach autorki, jest jej pióro — lekki styl i nie za długie rozdziały, w połączeniu z ciekawą treścią sprawiają, że jej książki czytają się właściwie same, więc podobnie było i tym razem. Historia Graysona i Ari bardzo mi się podobała i w zasadzie, gdyby nie końcowa drama i nagłe rozstanie bohaterów, które powiela się w każdej publikacji autorki, spośród tych, które miałam okazję czytać, moja ocena z pewnością byłaby trochę wyższa. Niemniej jednak tak, jak już wspominałam, dobrze bawiłam się podczas lektury, więc z przyjemnością wam ją polecę. Natomiast sama chętnie sięgnę po drugi tom, w którym to miłość swojego życia będzie zdobywał brat Ari — Noah.

„Nieplanowana miłość” to jedna z tych książek, przy których śmiejesz się w głos, przewracasz stronę z ciekawości i czasem wzruszasz tak, że musisz odłożyć książkę na chwilę. Vi Keeland po raz kolejny pokazuje, że potrafi tworzyć postaci żywe jak ludzie obok nas – zabawne, pyskate, nieprzewidywalne i totalnie autentyczne. Każdy dialog jest jak mała bomba humoru, a momenty bardziej intymne… no cóż, potrafią zostawić ciepło w sercu. Co jest najlepsze? Ta książka nie próbuje udawać czegoś, czym nie jest. Nie ma przesadnego dramatu ani cukierkowej słodyczy – jest w punkt, lekko, dynamicznie i z ogromnym urokiem. Czytasz ją i czujesz, że uczestniczysz w rozmowach bohaterów, że jesteś częścią ich świata, śmiejesz się razem z nimi, czasem przewracasz oczami i chcesz krzyknąć „nie rób tego!”. Dla mnie to nie tylko książka do przeczytania – to doświadczenie, które zostaje w głowie. Bohaterowie, ich emocje, ich iskra i humor sprawiają, że po skończeniu lektury uśmiechasz się sama do siebie i masz ochotę natychmiast podzielić się tym z kimś innym. Lekka, zabawna, romantyczna, a przy tym naprawdę prawdziwa – tak w skrócie można opisać „Nieplanowaną miłość”. To książka, którą się po prostu przeżywa, a nie tylko czyta.

W tym roku poznałam pierwszą książkę Lynn Painter "Nie mów tak" i bardzo mi się podobała 🥰 postanowiłam więc że siegnę po "Przypadkowo Amy" i niestety tu już nie było takiego zachwytu 😟 Izzy Shay spieszy się do nowej pracy więc kiedy w kawiarni nadarza się okazja na szybsze zrealizowanie zamówienia na ulubioną kawę dziewczyna podaje się za Amy. Pech chciał że i tak nie mogła rozkoszować się jej smakiem gdyż napój wylądował na koszuli przystojniaka za nią. Jak możecie się domyślić tym przystojniakiem okazał się nowy szef Izzy, któremu bardzo nie spodobało się kłamstwo dziewczyny. Jak potoczy się ich współpraca? #romansbiurowy nie należy do moich ulubionych motywów ale książkę czytało mi się przyjemnie. Lekka historia bez zbędnych dramatów do przeczytania na dwa jesienne wieczory chociaż jesiennego klimatu jak sugeruje okładka raczej tu niewiele 😁 Mamy za to sporą dawkę humoru i wzajemnych przepychanek słownych co bardzo lubię. Początek histori zapowiadał się świetnie ale jednak w dalszych rozdziałach czegoś mi zabrakło, nie poczułam głębszej więzi z bohaterami i też pomiędzy nimi. @Odnaleziona.w.ksiazkach

Rewelacja! Dosłownie nie mogłam się oderwać i pochłonęłam tą książkę. Pierwszy raz czytając się śmiałam, serio. Sarkastyczne poczucie humoru autorki trafia zdecydowanie w mój gust. 💜 Nie mogę się doczekać aż będę czytać kolejne książki Ali Hazelwood, które już czekają w mojej biblioteczce. 😉