Róża dla Eklezjastesa

Przygody demona Azziego, trochę przypominają Dobry Omen, ogólnie Pratchetta i Gaimana, choć nie na takim poziomie, to jednak dobra, lekka odskocznia. Do tego miszmasz bohaterów typu Śpiąca Królewna i Kopciuszek, jak w Shreku. Daleko do wybitności, ale bawiłem się dobrze.

Dwóch Faustów, Małgorzata szukająca Mistrza kontra zastępy aniołów, diabłów i greckiego panteonu wraz herosami. W tle subiektywny wybór sytuacji i postaci przełomowych dla losów ludzkości. Wszystko to oczywiście hojnie przyprawione przewrotna akcją i nieziemskim humorem! Czego chcieć więcej?

Zaczynałam ją kilka razy, nim ostatecznie się do niej przekonałam, przez rozwlekły i trochę przegadany początek. Od pierwszych stron się dzieje, ale czułam się trochę zagubiona wziąć zmieniającymi się perspektywami i tym jak długo kreowała się główna oś fabularna. Przez większość książki miałam wrażenie chaosu, mimo że perspektywy i wydarzenia przenikały się, to nie mogłam tych wszystkich nitek poskładać, łamałam się w domysłach, co wreszcie połączone dadzą. I to jest zaleta tej książki, brak oczywistości, zwroty akcji, nieustający niedosyt dalszych wydarzeń. Do tego piękny plastyczny świat i ciekawa stylistycznie narracja. Pierwiastek science tak mocno nie przytłacza, to jednak fantasy z bóstwami, wierzeniami, herosami i walką na śmierć i życie, ale osadzoną w dwóch światach Verite i Virtu, rzeczywistym i wirtualnym. Polecam przebrnąć przez początek, warto!

Według mojej opinii - jeden z najlepszych z dotychczas wydanych zbiorów opowiadań Rogera Zelaznego. Te opowiadania z tego zbiorku wyróżniają się wyrazistością i konstrukcją przedstawionego świata, postaciami i ich psychologią (bardzo dobrze nakreślonymi), zaskakującymi puentami i bardzo dobrym, świetnym i niebanalnym warsztatem, finezją i wyobraźnią autora, a do tego wielobarwną, wielowątkową i wyjątkową fabułą, oraz błyskotliwością. Gdybym miał kiedykolwiek komuś wskazać coś z prozy Zelaznego, od której mógłby rozpocząć przygodę, wybrałbym ten zbiór opowiadań. Myślę, że spodoba się najbardziej wybrednemu czytelnikowi.

Do prozy Rogera Zelaznego czuję ogromny sentyment. To właśnie między innymi dzięki serii o Amberze pokochałam fantastykę. "Lord Demon" to powieść fantasy inspirowana, jak się wydaje, mitologią chińską. Choć zawiera też elementy wierzeń innych ludów. Wydaje mi się, że dzisiaj autorzy rzadziej sięgają po tę tematykę, ale może po prostu ja nie trafiam na takie książki. Konstrukcja powieści przypominała mi raczej kryminał, lub sensację tylko umieszczoną w fantastycznej rzeczywistości. Już na samym początku dostajemy morderstwo i zagadkę do rozwiązania. Lektura ciekawa i wciągająca. Czyta się szybko, choć w pewnym momencie odczułam jakby zmianę stylu autora. Odniosłam wrażenie, że nie jest to książka pisana wspólnie, przez dwójkę autorów, a raczej zaczęta przez Rogera Zelaznego i tylko zakończona przez Jane Lindskold. Nazwisko współautorki kojarzę z jakiejś antologii urban fantasy, a może paranormal romance? I nawet nie pamiętam czy jej twórczość przypadła mi do gustu.

Pan snów nie znajduje się w moim TOP 10 książek Zelaznego, ale wiem, że bardzo podoba się osobom zainteresowanym kwestiami psychoanalizy i generalnie zaburzeń psychicznych. Powieść nie zestarzała się tak samo dobrze jak wiele innych dzieł Amerykanina, ale wciąż ma sporo do zaoferowania.

Znalazłem wreszcie coś niecoś moich książek z dzieciństwa, więc zawsze spoko, zawsze na propsie. Daje im ogólną ocenę 8/10 bo na pewno mnie ukształtowały jako czytelnika, czytałem je w wieku 8-15 lat pewnie, więc byly ogołnie spoko. Głównie historyczne, trochę też fantasty, naprawdę w tamtych latach pożerałem książki i Dawid 2025 może się schować ;)

„Dubler” Roberta A. Heinleina to książka, która na pierwszy rzut oka wygląda jak lekka, sensacyjna science fiction, ale bardzo szybko okazuje się czymś znacznie poważniejszym. Pod warstwą intrygi i futurystycznej otoczki kryją się pytania o władzę, odpowiedzialność i to, jaką cenę musi zapłacić zwykły człowiek, gdy zostanie wciągnięty w wielką politykę. Dodam tylko że to dla mnie już piąte spotkanie z twórczością Heinleina. Akcja powieści rozgrywa się w roku 2100. Lawrence Smythe to przeciętny aktor, jeden z tych ludzi, którzy wciąż wierzą, że „ta jedna rola” odmieni ich życie. Los – a raczej polityczna intryga o międzyplanetarnej skali – daje mu taką szansę, choć w formie, której z pewnością się nie spodziewał. Po porwaniu charyzmatycznego lidera opozycji, Johna Bonefortea, Lawrence zostaje zmuszony do wcielenia się w jego rolę i tymczasowego zastąpienia go podczas kluczowego wydarzenia politycznego. Stawką jest zachowanie pokoju między Ziemią i Marsem. Heinlein sprawnie łączy tu political thriller z science fiction. Intryga rozwija się powoli, a uwaga czytelnika skupia się na głównym bohaterze, który musi grać polityka, wiedząc, że jeden fałszywy gest lub źle dobrane słowo mogą mieć katastrofalne konsekwencje. Forma pierwszoosobowego pamiętnika dodatkowo wzmacnia to wrażenie – czytelnik niemal cały czas tkwi w głowie Lawrencea i obserwuje wszystkie wydarzenia jego oczami. Czytając „Dublera”, trudno było mi uciec od skojarzenia z „Karierą Nikodema Dyzmy” – oczywiście w wersji science fiction i po amerykańsku. Motyw człowieka z przypadku, który dzięki splotowi okoliczności trafia na sam szczyt politycznej gry, jest tu wyraźnie obecny i stanowi jedno z ciekawszych źródeł interpretacji powieści. Nie jest to jednak książka pozbawiona słabszych punktów. Z pewnym niedosytem przyjąłem fakt, że Heinlein nie rozwinął szerzej rywalizacji politycznej pomiędzy Partią Ekspansjonistyczną a Partią Ludzkości. Potencjał tego konfliktu jest ogromny, a przedstawione zostaje on raczej szkicowo, jako tło dla losów Lawrence’a, niż jako pełnoprawny temat analizy politycznej. Również język powieści nie porywa – jest poprawny, chwilami surowy, ale daleki od literackiego rozmachu znanego z najlepszych utworów autora. Na koniec warto wspomnieć o stronie edytorskiej. Wydanie pozostawia wiele do życzenia: drobna czcionka i bardzo małe odstępy między wierszami znacząco obniżają komfort lektury, co przy książce wymagającej skupienia jest odczuwalne. Mimo tych zastrzeżeń „Dubler” to powieść, którą zdecydowanie warto poznać – szczególnie jeśli ktoś interesuje się literaturą science fiction zahaczającą o politykę i mechanizmy władzy.

Jak to bywa w zbiorkach opowiadań sf (nawet jednego autora) nie są one równe... to znaczy nie każde przypadnie do gustu czytelnikowi. "Pęknięty dzban" należał do tych ciekawszych. Inni opiniujący już wspomnieli podobieństwo do "Seksmisji" a ja bym dorzucił "Matriarchat" Marcina Wolskiego (jednak zupełnie niehumorystycznie). Zwłaszcza w obecnych czasach to opowiadanie nabiera nowego sensu, kiedy wojna płci przeszła z "wojny" do bardzo negatywnych emocji, do pogłębionych podziałów i oczekiwań. Do prawdziwej wojny płci. Kiedy na serio proponuje się by "zawiesić" prawa wyborcze mężczyznom. "Pęknięty dzban" nabiera nowego wymiaru... "Łowcy meteorytów" mają coś w sobie z "Solaris" i "Odysei kosmicznej 2000". To z pewnością do tego opowiadania odnoszą się słowa z okładki "Wszechświat jest w nas. Popatrzmy więc, co dzieje się w ludzkim umyśle". Nadprzyrodzone, niezrozumiałe... wystawiające na próbę. "Umarł w butach" niezłe, żartobliwe. Przypomina mi historię Enora Asvitza z "Metody doktora Quina" Janusza Zajdla. "Rzeźbiarze o poranku"... bardzo ładne... rzekłbym nawet... wzruszające. Chociaż to nie jedyne opowiadanie z wątkiem miłosnym. Tytułowy "Opus na trzy pociski" nieco mną zachwiał. Myślę, że to nie tylko wyobraźnia autora czy jego umiejętności liryczne... opowiadanie dziwne, wciągające. jednak trudno było mi się na nim skupić. Kwiecistość opisów, zawiła fabuła na pograniczu snu. To generalnie problem niektórych opowiadań. Czytałem je i umysł odpływał, traciłem koncentrację... autor nie potrafił czasami przykuć mojej uwagi. Tak było zwłaszcza w "Enklawy szczęścia". Do tego stopnia, że straciłem sens tego opowiadania. Nie mniej jednak to bardzo ciekawy zbiorek, który zachęcił mnie by sięgnąć po więcej opowiadań tego autora.

Antologia świetna w warstwie literackiej, choć jak każde wydawnictwo tego typu zawsze będzie budzić kontrowersje w kwestii doboru tekstów, a dokładnie rzecz biorąc, czego/kogo zabrakło i dlaczego. Pozostawmy jednak fanowskie spory na boku, bo selekcja materiału źródłowego to święte prawo redaktora. A komu jego decyzje się nie podobają, może skompilować własny zbiór. Moje główne i najpoważniejsze zastrzeżenie dotyczy aspektu edytorskiego. Ta książka została niechlujnie wydana. I nie przyjmę usprawiedliwienia w stylu "bo takie były czasy". Gdyby ukazała się na początku lat 90., to byłaby okoliczność łagodząca, ale w 2002 r. rynek książki i przemysł wydawniczy były w Polsce już dość ucywilizowane. Dlatego odejmuję jedną gwiazdkę.

Na początek powiem, że nie czytałem Luny, ale to nie uniemożliwia czytania tego tytułu. Tę powieść z powodzeniem można podzielić na dwie części, takie dwie prędkości. Pierwsza to powolne, acz wartościowe wprowadzenie. Mnie osobiście ta część się bardzo podobała. Dość wciągająca historia, wartka akcja i prosty język. Jeśli pierwsza część miała wartką akcję, to w drugiej ona niemal galopuje. Druga faza jest mocno chaotyczna, a nadążenie za liczbą pomysłów i wydarzeń, za natłokiem idei i nowych postaci graniczy z cudem. Na szczęście jest tytułowy kiciuś Pixel, który do samego końca podtrzymywał mnie na duchu. Suma sumarum, książka jest z tych wartościowych, ale ja muszę kiedyś usiąść do niej na spokojnie jeszcze raz, szczególnie do drugiej połówki.

Rewelacyjna opowieść. Nie dajcie się zwieść temu głupiemu fragmentowi o modliszce. Kto wpadł na pomysł żeby akurat to dać na okładkę z tyłu i tutaj! Są klimaty post-apo, jakaś "tajemnica", no i czyta się to doskonale. Szkoda że książka tak słabo dostępna

Nie jestem fanką książek typu science fiction. Ale bardzo spodobało mi się opowiadanie "Stowarzyszenie Sennej Telewizji". Możemy z niego wyciągnąć dwa wnioski: albo odnaleźć w nim sposób myślenia człowieka cierpiącego na zaburzenia psychiczne lub poznać pogląd autora na to, w jaki sposób rządy mogą wykorzystywać technologię do wpływu na mózg jednostki, tzw. pranie mózgu i manipulacja. Dla tej historii dałabym 10 gwiazdek. Reszta 6 bo nie jestem fanką takich opowiadań.

Gene Wolfe jest autorem, którego znam za sprawą opowiadań i cyklu Księga nowego słońca jaki kiedyś przeczytałem. Niezwykłe pomysły łączą się z plastycznością opisów i świetnie zarysowanymi postaciami. Kiedy kiedyś zobaczyłem zbiór opowiadań tegoż autora postanowiłem przeczytać i tak stało się niedawno. Śmierć Doktora Wyspy - opowieść o przemianie bohatera i jego przygodach w drodze do celu. Zaczynając czytać zostajemy wciągnięci w stworzony świat, gdzie wszystko wydaje się możliwe. Jednak później okazuje się, że bohaterowie stają przed wyborami i konsekwencjami jakie niosą. Świetnie wypada tutaj opis świata, który był plastyczny i ciekawy. Obrazowość i lekkość w jego tworzeniu współgrał z nakreślonymi postaciami i ich przygodami. Otrzymane zakończenie jest pewną furtką do rozwinięcia pomysłu w większą całość zapowiadającą się ciekawie. Takie miałem wrażenie po lekturze. Opowiadanie niezwykle obrazowe, plastyczne, nie pozbawione szczegółów jakie poznajemy podczas toczących się wydarzeń i wciągające mimo wszystko. Pierzaste tygrysy - opowieści o wizycie w ośrodku, gdzie badane są pozostałości i legendy dotyczące dawnych ich mieszkańców. Pomysł na krótką historie bardzo dobry i przyznaje, że podobało mi się tutaj wszystko w miarę poznawania i rozwoju opowieści. Motyw z wyginięciem związanym z legendą był dobrym nośnikiem do stworzenia fantastycznej historii z końcówką zawierającą lekki ładunek grozy. Wszystko opisane plastycznie, nie pozbawione klimatu i wciągające. Wyspa Doktora Śmierci i inne opowiadania - kolejne opowiadanie jest klimatyczną opowieścią o bohaterce czytającej książkę, która działa na wyobraźnie. Przeplatanie rzeczywistości z książkowymi przygodami bohaterów było dobrym pomysłem, który zaowocował świetnym klimatem i skrywaną tajemnicą. Samo zakończenie nie wyjaśnia wszystkiego, ale ma swój wydźwięk i niedopowiedzenie. Autor potrafił w sposób obrazowy i klimatyczny przedstawić swoją opowieść wciągając czytelnika od samego początku. Bardzo dobrze wypadają przygody bohaterki. Wnoszą wiele do samego opowiadania i tworzą niezwykły klimat dziecięcej wyobraźni przenoszącej nie tylko ją, ale także nas w bajkowy świat za sprawą książki. Historia niezwykła, ciekawa, wciągająca, którą czyta się z zainteresowaniem z dobrym zakończeniem. Pieśń łowców - najdłuższe opowiadanie ze zbioru, które zabiera nas w podróż z bohaterem po świecie po części postapokaliptycznym, mrocznym i niebezpiecznym. Podzielona na konkretne dni, gdzie poznajemy jego przygody i niebezpieczeństwa na jakie natrafił. Można rzec, że jest to opowieść drogi i odkrywania świata jaki stworzył autor. Podróżując po nim bohater spotyka dziwne istoty, pozostałości dawnej świetności i brutalne prawa jakie tutaj rządzą. Jednak kolejny dzień zawsze przynosi coś nowego i ciekawego do poznania w czasie czytania. Nie ukrywam, że opowiadanie podobało mi się i było najlepszym ze zbioru jakie dostałem. Dłuższe, bardziej rozbudowane ze świetnie stworzonym światem i ciekawymi bohaterami. Po przeczytaniu chciałem znów zagłębić się w kolejne przygody bohatera. Zakończenie jest niezwykłe, krótkie i ciekawe. Dlatego tak podobało mi się, bo zawiera pierwiastek niedopowiedzenia. Wojna pod choinką - krótka przewrotna historia o zabawkach i dorastaniu. Dobrze napisana, z lekkim humorem i czyta się lekko oraz przyjemnie. Marionetki - wizyta bohatera na planecie jest pretekstem do zabawnej historii, w której nie wiadomo co jest prawdą, a co iluzją. Tytułowy pomysł z marionetkami jest dobrze wykorzystany i ciekawy. Chociaż jest to krótkie opowiadania, to podobało mi się i samo zakończenie było dobre. Jak przegrałem drugą wojnę światową i pomogłem powstrzymać niemiecką inwazję - kolejne lekko zabawna opowieść o grze w jaką gra bohater z innymi. Napisane lekko i przyjemnie z wciągającą historia, przy której bawiłem się dobrze. Siedem amerykańskich nocy - historia bohatera, który przybywa do Ameryki osadzona w fantastycznych klimatach, ale także nie pozbawiona romantycznego tła. Kolejne dłuższe opowiadanie ze zbioru, które wraz z rozwojem akcji pozwala nam poznać świat w jakim bohater przebywa. Pełnym niespodzianek, zagrożeń i przygód. Pomysł na nie świetny i dobrze wykonany. Obrazowość opowiadania wraz z przygodami bohatera tworzy dobrą, niezwykłą i wciągającą historie. Na pierwszej linii - ostatnie krótkie opowiadanie związane jest z konfliktem pomiędzy różnymi frakcjami. Dobra opowieść, lekka w odbiorze i wciągająca. Książka Śmierć Doktora Wyspy jest zbiorem opowiadań, po który chciałem już wcześniej sięgnąć i udało mi się teraz. Gnany ciekawością i pewnymi oczekiwaniami chciałem dostać wciągające i pełne przygód historie. Autor potrafi jak nikt oddać plastyczność swojego stworzonego świata po przez opisy i poznawanie jego wraz z rozwojem wydarzeń. W obrazowy sposób przedstawia kolejne perypetie bohaterów, którzy zostają wrzuceni w wir zdarzeń, a my wraz z nimi. Pomysłowość i szczegółowość w opisywaniu wraz ze stworzonymi postaciami dopełniają reszty. Fantastyka miesza się z przygodą, nieraz zabarwioną grozą lub romantycznymi przypominającymi baśnie historiami. Każde tutaj opowiadanie jest na swój sposób ciekawe i wciągające. Dostajemy kilka długich i krótkich opowieści stworzonych przez autora. Nie brakuje w nich klimatu, lekkości i pomysłowości. Bohaterowie zostają nakreśleni w sposób ciekawy i potrafią zainteresować. Książka Śmierć Doktora Wyspy jest zbiorem różnych opowiadań, gdzie lekkie zabawne historie mieszają się z poważnymi opowiadaniami. Gene Wolfe potrafi wyczarować niezwykłe światy w sposób sugestywny i wyjątkowy. Każdy z nich ma w sobie coś zajmującego i przykuwającego uwagę. Dopracowane, przemyślane i wciągające od samego początku. Tak samo ma się z bohaterami, którzy mają własne problemy i dylematy jakie poznajemy w czasie czytania. Sięgając po zbiór opowiadań Śmierć Doktora Wyspy po części spodziewałem się co mogę po nim oczekiwać, bo już wcześniej czytałem opowiadania i książki jakie napisał. W tym przypadku dostałem ciekawy zbiór opowiadań, który mnie wciągnął od samego początku mimo moich pewnych obaw. Czasami brakowało mi pochylenia się nad problemami bohaterów, bo nieraz wydawały się przedstawione na szybko i nie wzbudzały większych emocji. Jednak mimo wszystko każde opowiadanie zostało przemyślane, napisane sugestywnie, plastycznie i obrazowo. Wciągnęły mnie od samego początku i dobrze bawiłem się podczas czytania. Akcje wielu z nich mimo opisów zostały poprowadzone szybko i ciągle cały czas coś dzieje się. Dlatego nie nudziłem się podczas czytania. Przy książce spędziłem miło czas i nie żałuje sięgnięcia po nią. Zbiór opowiadań Śmierć Doktora Wyspy jest ciekawą i wciągającą książką, która sprawiła, że dobrze bawiłem się, przeżyłem wiele przygód i poznałem niezwykłe światy wyobraźni Gene Wolfa. Spotkanie z autorem mogę zaliczyć do udanych i bardzo dobrych. Dlatego na pewno sięgnę kiedyś jeszcze po inne jego książki.

Pierwszy kontakt z fantastyką włoską i jakże udany, ale możliwe również, że jedyny na skutek braku tłumaczeń innych dzieł autora, czy szerzej innych włoskich pisarzy SF na język polski. Zbiór zawiera krótsze i dłuższe utwory, jedne napisane lepiej, a inne gorzej. Niektóre są bardzo ciekawe z nowatorskim spojrzeniem i konstrukcją fabularną oraz nutką humoru, a inne sztampowate, powielane wielokrotnie przez innych autorów SF. Pozycja warta zainteresowania i poświęconego czasu.

Klasyka sf, i to nie z samego czoła gatunku, ale z drugiego rzędu, bo Sheckleya się zwykle w pierwszym rzędzie nie sadza. Takie rozmieszczenia autorów zawsze są arbitralne, a czytelnik sam może ich po swojemu pozycjonować. Tu mamy do czynienia z powiastką filozoficzną, pełną specyficznego słodko-gorzkiego humoru, powiastką, która nie może nie przywodzić na myśl Diderota z jego Kubusiem i, oczywiście, Lema - z Bajkami robotów czy Cyberiadą. Odkryć wielkich tu nie ma, ale nie o nie idzie, lecz o kolejną refleksję nad człowiekiem i ludzkością, lub też, bardziej ludzkim językiem, nad nami i tym, co wyprawiamy na świecie. Czyta się szybciutko, rozmyśla dłużej. Może nawet coś w nas zostaje, coś... jakby mądra myśl... jedna czy dwie...

Tom drugi klasycznej antologii opowiadań SF zrobił na mnie zdecydowanie mniejsze wrażenie od swego poprzednika, wydanego w tym samym, 1978 roku. Mimo, iż są tutaj znów mocne nazwiska autorów i jest nie mniej nostalgicznie, to sam wybór opowieści wydaje się znacząco słabszy. Co prawda wciąż znajdziemy tu kilka drobnych a lśniących perełek, acz całościowo zbiór ten odbieram zaledwie dobrze. Zapoznać się z nim zapewne warto, lektury swej ponownej, po latach wielu, wszak nie żałuję, ale z kosmicznego skafandra nikogo on już nie wyrwie. Pozycja jednak nadal wyborna, jako kultowy dodatek do swej SF biblioteczki!

Doskonałe opowiadania, bardzo różnorodne, świetnie napisane, nacechowane jak w przypadku "Wytrysk Gungi" niesamowitymi neologizmami - na pierwszy plan wybija się na pewno "naciśnij Enter" ale doskonałe są również "Kwarantanna" Connie Willis oraz "więzy krwi" Octavii Butler. Bardzo dobry i równy zbiór opowiadań.