Rodzina z Sosnówki

Weszłam do starego dworku z ciekawości, a wyszłam z sercem cięższym o cudze tajemnice i własne przemyślenia. To opowieść, w której miłość tańczy z widmem śmierci, a każdy cień na ścianie może być echem dawno zapomnianej historii. Czytałam z dreszczem, jakby ktoś szeptał mi do ucha: uważaj, nie wszystko jest takie, jak się wydaje. Bohaterowie — autentyczni, pełni pasji i wewnętrznych sprzeczności — wciągnęli mnie w swoją rzeczywistość, gdzie granica między tym, co realne, a tym, co niewytłumaczalne, zaciera się z każdą stroną. Dworek, będący niemym świadkiem dramatów i namiętności, stał się niemal osobnym bohaterem — tajemniczym, kapryśnym i... pamiętliwym. To książka, która nie tylko opowiada o miłości i śmierci — ona je ze sobą splata, aż trudno odróżnić jedno od drugiego.

Naprawdę dobry kryminał - do końca trzymający w napięciu, do końca nie umiałam rozgryźć o co chodzi. Bardzo dobrze napisany. I niech rasowych kryminalistów nie zraża nazwisko pani Ulatowskiej jako współautorki - ta książka to zdecydowanie kryminał, a nie obyczajowa!

Zachwycona pierwszym tomem który był fantastyczny poleciałam po tom drugi.Staram się nadmiernie nie krytykować autorów bo w końcu gustów jest tyle ile czytelników, wydaje tylko moją opinię. Bardzo chciałam przeczytać drugi tom , bardzo i zaczęłam czytać i trwało to miesiąc...miesiąc mordęgi i siadania po kilka stron.Tak udziwnić tę piękną historię i dać głównej bohaterce widzieć duchy? Serio? Ale tak naprawdę serio? Dialogi rozwleczone, nie wiem czy drugi tom był robiony na siłę czy jak ale cała historia z pierwszego tomu została zatłuczona tępym narzędziem.Zła byłam czytając kolejne strony, zła i rozczarowana i nie sięgnę po trzeci tom bo drugi przejechał moje chęci walcem.

„Prawie siostry” to nie tylko historia trzech przyjaciółek, ale także hołd dla przyjaźni, która jest jak latarnia na wzburzonym morzu życia. Leksi, Teo i Luśka umawiają się na spotkania co pięć lat, a każda z nich wnosi do tej tradycji swój bagaż doświadczeń – miłość, stratę, zdradę, przebaczenie. Ich losy splatają się jak warkocz – mocno, ale nie bez napięć. To opowieść, która przypomina, że czasem to nie więzy krwi, lecz wspólne przeżycia tworzą najsilniejsze rodzinne więzi.

To moja ulubiona saga Anny Szepielak , przeczytana kilkukrotnie. Prawdziwe klimaty opisywanych epok, ujmujące rozumienie świata dziecka, poczucie humoru. Cykl angażuje emocjonalnie, wciąga, a zarazem tchnie spokojną mądrością. Czytam kolejny raz i odkrywam coś nowego co mi umknęło. Książka z duszą, chciało by się mieć takie własne wspomnienia. Polecam.

Uwielbiam letnie poranki, szczególnie te sierpniowe, gdzie już delikatnie czuć nadchodzącą jesień. Wstaję szybko, mijając zaspanych domowników, delektując się ciszą i małą chwilą dla siebie. Kawa smakuje wtedy najlepiej. Cisza i spokój pozwalają zatopić się w lekturze. Letni wiaterek zachęca mnie do literatury typowo kobiecej – lekkiej, ciepłej, wypełnionej nadzieją i prawdziwą miłością. Taką książką, która sprawia, że serce robi się cieplejsze, jest „Powrót na Staromiejską” Anny Mulczyńskiej. „Trzymajcie się cieplutko i pamiętajcie: siła tkwi w każdej z nas i w tych, których kochamy!”. Powiecie pewnie teraz, że to banalne i oklepane stwierdzenie. Być może. Ciężko jest jednak wypracować w samym sobie siłę, by doceniać każdy nowy dzień, by uśmiechać się, bez większych powodów, by kochać tą małą codzienność całym sobą. Anna Mulczyńska swoim dziełem uczy nas, że można, a nawet trzeba walczyć z przeciwnościami losu, zdobywając na każdym kroku iskierki nadziei. Nadzieja jest fundamentem. To dzięki niej człowiek jest w stanie przenieść góry i iść do przodu pewniejszym krokiem. Nadzieja jest fundamentem miłości, a więc też szczęścia. Weronika po kilku latach spędzonych w Szwecji wraca na ulicę Staromiejską. To podróż wspomnień do dawnego zakładu zegarmistrzowskiego odziedziczonego po kochanym dziadku. Przyjeżdża tutaj, by wyleczyć swoje złamane serce. Zamknięta na wszelkie związki skupia się na nowym interesie. Otwiera „Robótkowo”, czyli miejsce dla miłośniczek rękodzieła. Jej artystyczna dusza przyciąga Edzia. Jest on właścicielem restauracji. Był również znakomitym przyjacielem dziadka Weroniki. Jak na typowo miłosną obyczajówkę przystało, pośród przyjaźni, pasji, smutku, szczęścia i masy rozczarowań prym wiedzie miłość. Choć zakończenie tak przewidywalne, klimat opowieści nie pozwala się od niej oderwać. „Powrót na Staromiejską” przyciąga swoim pięknem dzięki wyjątkowym miejscom. „Robótkowo” to raj dla miłośników ręcznych robótek, a że ja uwielbiam wszystko, co związane z tym, poczułam chęć zamieszkania obok tego sklepiku. Byłabym stałą klientką i z chęcią zapisałabym się na zajęcia u Weroniki. Jej ciepło, delikatność oraz subtelność dodają uroku miejscu, w którym pracuje i gdzie spełnia swoje zawodowe marzenia. To odskocznia od świata korporacji i wiecznego biegu za czymś i donikąd. Smaku dodaje restauracja Edzia i potrawy w niej przyrządzane. Zapach pasji unosi się na całej Staromiejskiej. Czytając na chwilę przeprowadziłam się w tą przyjemną okolicę i nie chciałam wyjeżdżać do rzeczywistości. Układałam w swojej głowie, niczym kawałki patchworkowej kołdry Dear Jane, plany na swoje życie. Poczułam przypływ siły i pasji, by działać i spełniać swoje marzenia – natychmiast. Za to pragnę podziękować autorce. „Przyjaciółki ze Staromiejskiej” nie będą czekać długo w mojej czytelniczej kolejce. Nie mogę się doczekać, mając nadzieję, że nie zawiodę się i po raz kolejny wrócę w spokojny świat ulicy z marzeń.

Z całego serca polecam tę książkę gdyż opowiada o wielkiej sile kobiety o imieniu Franciszka. Jestem pod wielkim wrażeniem jaką ona miała silną psychikę, była praktycznie sama pomimo, że była mężatką i miała obok siebie męża. Jej mąż okazał się bezdusznym człowiekiem, który zmusił ją do usunięcia ciąży wiedząc, że to jego dziecko. Mimo tergo Franciszka się nie załamała i walczyła dalej z całych sił i osiągnęła najwięcej dzięki swej determinacji - urodziła córeczkę, która była całym jej życiem. Znalazła również opiekę od Pani Krystyny która została jej przyszywaną babcią. Książka przedstawia codzienne zmagania Franciszki i jej rodziny. Warto ją przeczytać, bo właśnie takie książki budują i ja cieszę się, że po nią sięgnęłam. Pozdrawiam wszystkich czytelników i życzę wszystkiego dobrego.

Bajka pełną gębą. Pomimo krzywd z przeszłości, wszyscy się kochają, ze szczęścia rzucają się sobie na szyję, przytulają i wybaczają jak na pstryknięcie palcem. Naiwne to wszystko do granic możliwości, ale całkowicie pochłonęło mi dwa dni mojego życia a nawet wzruszyło. I o dziwo, żałuję że już się skończyło.

Willa, której właścicielką jest ekscentryczna Lili, była kiedyś popularnym pensjonatem wśród kuracjuszy. Józefa, pomoc domowa też miała co robić. Teraz w każdym z pokoi słychać tylko głuchą ciszę. Wszystko ulega zmianie w chwili gdy do drzwi willi zapukała Ada, która po kilku latach wróciła do miejsca, gdzie razem z mamą spędzała każde wakacje. Ponoć ma kochającego męża, wiedzie szczęśliwe życie, więc skąd ten nagły przyjazd? Nikt nie zna odpowiedzi na to pytanie. Dziewczyna w trakcie swojego pobytu dostrzega, że madame w dalszym ciągu nie odzywa się do Arlety, Józefa nadal używa w kuchni tylko soli i pieprzu, a Kalina nie została wielką gwiazdą. Jej wakacyjna przyjaciółka miała ku temu predyspozycje, ale złe decyzje doprowadziły ją do życiowego upadku. Dziewczyna potrzebowała natychmiastowej pomocy. Lili, Ada, Kalina i Józefa - cztery fantastyczne kobiety, które zostały zdane na siebie. W pewnym momencie dochodzą do wniosku, że życie jednak nie jest takie złe. Jaką rolę w tym wszystkim odegrał Wiktor, który wrócił po piętnastoletniej emigracji do kraju? Przeczytałam do końca książkę, ale niestety nie podbiła mojego czytelniczego serca. Pomysł na fabułę autorka miała bardzo dobry, ale wykonanie trochę nie wyszło. W moim odczuciu wkradł się w nią zbyt duży chaos. Winna temu jest dość liczna grupa bohaterów, którzy byli wprowadzani bez jakichkolwiek informacji o danej postaci. Skutkowało to tym, że nie wiedziałam kto jest kim. Dopiero z czasem pojawiało się więcej charakterystyki, a lektura była bardziej płynna. Jednak ja wolę, gdy od razu wiem o kim czytam. Chwilami odczuwałam dość duże znużenie. Tak naprawdę w tej historii nic się nie dzieje, co by mnie jakoś zaciekawiło. Akcja toczy się w ślimaczym tempie, brak chociażby jednego ciekawego obrotu wydarzeń. Przygnębiający i dołujący nastrój, jaki panuje w powieści jeszcze bardziej mnie zniechęcał. Chyba najciekawszą postacią w całej tej historii była Klarysa, na temat której było tak mało. Wszyscy uważali ją za wariatkę. Nikt nie brał pod uwagę, że coś takiego miało miejsce naprawdę. Do momentu gdy poznaje Wiktora. Mężczyzna nawiązał ze staruszką bardzo dobry kontakt i świetnie się ze sobą dogadywali. Ten wątek spodobał mi się najbardziej i żałuję, że nie został szerzej przedstawiony. Nie wiem jak to wyglądało w przypadku innych czytelników, ale ja szybko spostrzegłam się dlaczego Ada tak nagle pojawiła się w wilii. Co ją do tego skłoniło. Przewidywalność w książce to nic dobrego i niestety psuje całą przyjemność z poznawania jej treści. Klimatyczna szata graficzna, ciekawy zarys fabuły to troszkę za mało, żeby dana powieść mnie urzekła. Dla mnie najważniejsze jest wnętrze, a w przypadku "Złotego snu" było nijakie, mdłe i bez charakteru. Zabrakło mi tutaj takiej małej iskry, dzięki której coś jednak zacznie się dziać.

To miał być zwykły wtorkowy poranek. Antonina, Zofia, Szczepan i Michał, obcy sobie ludzie spotykają się na tym samym przystanku. W oddali już było widać zbliżający się autobus linii nr 9. Za chwilę wszyscy do niego wsiądą, żeby po kilku minutach dotrzeć do swoich miejsc docelowych. Jedna chwila, jeden przeraźliwy krzyk zmienia wszystko. Podróż jeszcze się nie zaczęła, a już została przerwana przez dwie nieodpowiedzialne osoby. Z ich winy dochodzi do tragicznego w skutkach wypadku. Jak ja ogromnie żałuję, że dopiero teraz sięgnęłam po "Przerwaną podróż". Mimo trudnej tematyki jaka została w książce poruszona, fantastycznie mi się ją czytało. Całość została przez autorkę podzielona na dwie części. W pierwszej akcja toczy się przed wypadkiem. Czytelnik zaznajamia się z planami, zamierzeniami całej szóstki bohaterów. Jak żyją, z jakimi problemami przyszło im się mierzyć. Wychodząc z domu raczej nie myślimy o tym, że coś złego może nam się przytrafić. Idziemy w ustalonym wcześniej przez siebie kierunku. Do pracy, do sklepu, na spacer. Bohaterowie książki "Przerwana podróż" też się nad tym nie zastanawiali. Los ma dla każdego z nas odrębny plan. Trudno jest się z tym nie zgodzić. Nie wiemy co się stanie za godzinę, za tydzień, czy miesiąc. Zresztą już jedna sekunda potrafi zmienić wszystko. W każdej chwili nasza wędrówka po ziemskim padole może dobiec końca. Irena Matuszkiewicz uświadamia nas wszystkich jak bardzo kruche i delikatne jest nasze życie. Ktoś kiedyś mądrze powiedział, żeby śpieszyć się kochać ludzi, bo tak szybko odchodzą. Warto te słowa wziąć sobie głęboko do serca. W drugiej, autorka przedstawia swoim czytelnikom to, co działo się już po zdarzeniu. Ta część w dużej mierze poświęcona została Antoninie, zdolnej pani architekt. Zachowała się niezbyt mądrze okłamując swoje kuzynostwo. Z drugiej strony zrobiła to w dobrej wierze. Nie chciała ich przed podróżą denerwować. Antonina jest postacią fikcyjną, ale nam w prawdziwym życiu też zdarza się podejmować złe decyzje. Gdybym postąpił/a inaczej z pewnością do tego by nie doszło. Teraz muszę mierzyć się z konsekwencjami swoich czynów. Niejednokrotnie towarzyszą im wyrzuty sumienia. "Przerwana podróż" to jedna z ciekawszych książek z jakimi do tej pory miałam do czynienia. Z pewnością na długo pozostanie w mojej pamięci. Każda jej strona to prawdziwe życie. Nie ma w niej sztuczności, Nic nie jest podkoloryzowane. Wstrząsną mną dogłębnie realizm tej historii. Przecież taki wypadek może wydarzyć się wszędzie. To ja mogę być jego ofiarą lub ktoś z moich najbliższych lub znajomych. Kreacja bohaterów też zasługuje na uznanie. Piękny język, do tego styl, który jest na najwyższym poziomie. Irena Matuszkiewicz udowadnia nam, że literatura obyczajowa to gatunek, który posiada w sobie wiele odcieni. Wśród słodkich i naiwnych historyjek można odnaleźć prawdziwe perełki. Mądre i inteligentne powieści do których mogę śmiało zaliczyć "Przerwaną podróż". Czytając tę książkę nie sposób się od niej oderwać. Jej treść jest urzekająca, ale najważniejsze jest w niej to, że za jej sprawą zaczynamy poddawać analizie swoje życie. Zmusza nas do refleksji i zadumy. W końcu zaczynamy dostrzegać, co tak naprawdę powinno być dla nas ważne. "Przerwana podróż" to książka, którą polecam wam z całego serca.

Audiobook🌹 Ulica Różana to spokojny zakątek ze starymi domami i wspaniałymi ogrodami. Tutejsi mieszkańcy są jak rodzina, a rodziny się nie wybiera. Czasem się lubimy, czasem nie, ale wspieramy naszych bliskich. Ciche wille na przedmieściu niewielkiego miasteczka pulsują emocjami mieszkających w nich kobiet. Maria żyje wspomnieniami młodzieńczego uczucia. Leokadia straciła męża, teraz usiłuje ratować małżeństwo wnuka. Agata zakochuje się w żonatym mężczyźnie. Karolina, nie umiejąc się odnaleźć w roli żony i matki, postanawia odmienić swoje życie. W dodatku po latach nieobecności wraca Wanda, co może bardzo skomplikować sytuację dawnych przyjaciółek. Każda z tych kobiet jest inna, łączą je marzenia o szczęściu i miłość do ogrodnictwa. Co łatwiej pielęgnować – róże czy uczucia? Serdeczne polecam🌹

Czytałam wiele książek tej autorki, lubię jej styl i tematykę jej powieści, ale ta na pewno nie jest wybitna. Początek wiele obiecywał i porzucona przed ołtarzem panna młoda od razu chwyciła za serce, jej dziwne układy rodzinne sprawiły, że poczułam sympatię do Aliny... Z czasem było już tylko... mniej ciekawie, żeby nie powiedzieć, że nudno. Za dużo fantazji, za mało realizmu, ale doczytałam do końca by wiedzieć, co tak naprawdę autorka chciała mi przekazać.

To było moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki i od razu trafiłam na historię pełną emocji. To typowa kobieca powieść obyczajowa z nutką tajemniczości i zagadek, którą czyta się naprawdę przyjemnie. Poznajemy losy Marty i Rafała oraz ich dorastających bliźniąt, Rozalii i Kajetana. Niestety Rafał w pewnym momencie się zapomniał i wszystko się posypało. Po tym, co zrobił, Marta podejmuje decyzję o rozwodzie i zostaje sama z codziennymi problemami. A tych jej nie brakuje, trudna praca, wymagająca i wszystkowiedząca matka, siostra, która bardziej bierze niż daje… W pewnym momencie czuć, jak bardzo Marta jest tym wszystkim przytłoczona. I chyba właśnie wtedy zaczyna się coś zmieniać. Postanawia w końcu zacząć żyć po swojemu, tak, jak jej dobrze. W jej życiu pojawia się też ktoś… tajemniczy Szymon, który daje jej wsparcie, choć tylko online. Podczas czytania były momenty, kiedy się uśmiechałam, ale też takie, które mnie irytowały. Bardzo kibicowałam Marcie i trzymałam za nią kciuki do samego końca. To ciepła, życiowa historia, w której wiele osób może odnaleźć kawałek siebie. Zdecydowanie polecam 💛🩷🌸

Audiobook🌹 W drugiej części "Szlachetne pobudki" powracają bohaterki książki „Dom na skraju”, powieść podbiła moje serce, jest przepiękna i taka prawdziwa – życiowa i lekko melancholijna. Maria spełniła swoje marzenie i wydała tomik wierszy. Teraz, gdy wody Młynówki opadają, kobiety z Różanej zaczynają rozumieć, jak prawdziwe jest przekleństwo „oby spełniły się twoje marzenia”. Agata uratowała Karolinę i jej dzieci przed powodzią, a teraz musi chronić swoje małżeństwo, gdyż ukochany mąż zbyt wiele uwagi poświęca byłej żonie. Janina przez wiele lat myślała przede wszystkim o rodzinie, a obecnie będzie musiała zadbać o siebie. W czasie porządkowania domu po powodzi Wanda odkrywa, że bliscy ją okłamywali. Leokadia dostrzega, że są sytuacje, z którymi nie zdoła sobie poradzić, mimo całej swej mądrości. Teresa poznaje gorzki smak życia. Niestety, zbyt późno zdaje sobie sprawę, że to właśnie przeciwności losu czynią nas silniejszymi. Serdeczne polecam książkę🌹

No cóż, znowu zaczęłam od drugiego tomu. A skoro zaczęłam, nie mogłam przerwać, by poczekać na dostępność pierwszego. Akcja mnie wciągnęła. Polubiłam bohaterów, mimo iż nie zawsze rozumiałam i akceptowałam ich postępowanie. Tylko jednej postaci nie byłam w stanie polubić, choć poznałam również fakty z przeszłości, nie byłam w stanie usprawiedliwić jej obecnych zachowań. O kim piszę? Każdy, kto przeczyta ten tom, od razu odgadnie. Ale to tylko taka mała rysa… Zaczarował mnie Różany Gaj. „Starsze panie” urzekły mądrością i trafnością wypowiedzi w stylu: „Zwątpienie jest jak ciemne, gęste chmury na przejrzystym niebie. Wątpiąc w siebie, nie widzimy tego, co tak naprawdę jest przed nami… Wielkie słońce, po które można sięgnąć w każdej chwili”. Najmłodsze pokolenie rozczuliło i rozbawiło pomysłowością. Całość ładnie się komponuje. Czekam na poprzedni tom, aby poznać historię bohaterów od początku.

Ile to już razy "przyjaciółka" dobierała się do zajętego już mężczyzny? Takich historii jest wiele, jednak Agata Kołakowska i tak uczyniła z tego całkiem poczytną książkę. Może i nie jest specjalnie skomplikowana, ale za to bardzo życiowa, bez zbędnego koloryzowania.

Ależ historia! Wypożyczyłam tę książkę, gdy oddawałam poprzednią w bibliotece - „Zaklęci w czasie” (lub „Żona podróżnika w czasie”). Gdy ją oddawałam, nie mając na celu wypożyczenia kolejnej, gdyż stosik wstydu w domu rośnie, nagle usłyszałam hałas kilka regałów dalej. Podeszłam, sprawdziłam i , ku zdumieniu Pani Bibliotekarki, oświadczyłam, że chyba książka spadła z półki. I pewnie, to jest znak. Znak, że powinnam ją przeczytać. Jak pomyślałam, tak zrobiłam. Pani Bibliotekarka do dziś jest w szoku 😉 Książkę bardzo polecam! Pomieszanie kryminału-romansu-obyczajówki-z codziennym horrorem w tle. Czyli właściwie wszystko to, o czym jest ta książka! Cztery pisarki, cztery historie. Tak różne, a tak złączone. Czyta się szybko, im dalej, tym bardziej wciąga. Polecam! I jestem ciekawa, co mnie tym razem czeka w bibliotece 🤭

To książka na błyskawiczną poprawę humoru! Dialogi między bohaterkami, ich perypetie, wścibska mamusia i nastolatki, które mówią niezrozumiałym językiem i podejmują dziwne decyzje, to wszystko składa się na naprawdę dobre czytadło. Owszem, to nie jest jakaś wybitna historia. To rodzinne opowieści z życia dwóch sióstr, które chwilowo muszą razem zamieszkać i mierzyć z przeciwnościami losu. Ale obie wychodzą z założenia, że co je nie zabije to je wzmocni. A wzmacnia je przyjaźń z szaloną Anką, która ma niesamowite pomysły i niezły temperament. Dobrze się bawiłam czytałam tę książkę. A czasem po prostu o to chodzi!

„Dziś jak kiedyś” Izabelli Frączyk to powieść obyczajowa, która opowiada historię Aleksandry – świeżej rozwódki, która postanawia zacząć nowe życie z dala od wielkomiejskiego zgiełku. Z pomocą przyjaciółki podejmuje pracę w starej wytwórni win na prowincji, licząc na spokój i możliwość odbudowy siebie. Jednak rzeczywistość okazuje się zupełnie inna, pełna wyzwań i nieoczekiwanych zwrotów akcji. Książka porusza tematykę zmiany życiowej ścieżki, poszukiwania siebie oraz odnajdywania szczęścia w najmniej oczekiwanych miejscach. Styl autorki jest lekki i przystępny, co sprawia, że powieść czyta się z przyjemnością. „Dziś jak kiedyś” to historia pełna ciepła, humoru i refleksji nad życiem.

Jedynym powodem dla którego sięgnęłam po tę książkę był fakt, że nigdy wcześniej nie czytałam powieści fantastycznej, której wydarzenia rozgrywałyby się w moich rodzinnych okolicach. Sama historia mnie nie powaliła, ale przyjemnie było wraz z czarownicami odwiedzać znajome miejsca.