Relikwiarz

Po książki autora sięgam w ciemno, odkąd poznałam pierwszą. I myślę, że z każdą kolejną powieścią autor pisze jeszcze lepiej, a jego historie jeszcze mocniej zapadają w pamięć. Postać Pisklaka i tragedia, jaka ją spotkała na pewno zostaną mi gdzieś z tyłu głowy na bardzo długo. Wątek policjanta- hazardzisty i to, jak skończyła się jego historia- rewelacja. Z przyjemnością przeczytam wszystko, co napisze pan Kanios i z całego serca polecam!

Portfel z ludzkiej skóry” to kryminał Onufrowicza o dość wdzięcznym tytule, który od razu przyciąga uwagę. W Kotlinie Kłodzku przy ofierze wypadku znaleziony zostaje portfel… z ludzkiej skóry. Ma fermie drobiu w okolicy znaleziony zostaje mężczyzna, który więziony był przez wiele lat. Sprawdz zajmuje się podkomisarz Sławbor i policjantka Marta Olszak. Prawda może okazać się brutalna… Czytałam „Umrzesz za sześć godzin” i był to thriller, który dostarczył mi taką dawkę adrenaliny, że prawie dostałam palpitacji serca 🤭 Nic więc dziwnego, że po takiej lekturze miałam wysokie oczekiwania. Niestety trochę się zawiodłam - lektura „Portfelu z ludzkiej skory” dłużyła mi się, chociaż muszę przyznać, że miała świetne momenty. Zakończenie totalnie rozkłada na łopatki! Postać Sławbora czasem mnie irytowała, a czasem podziwiałam jego odwagę w dążeniu do prawdy. Towarzysząca mu Marta to również dobra śledcza i ten duet naprawdę był przyzwoity! Mroczne aspekty tego kryminału pokazują, że zło ma się dobrze. I choć jest to fikcja literacka, to autor naprawdę poszalał w rozwoju tego zła (obóz). W posłowiu autor oczywiście podkreśla, że jest to fikcja i dość silnie wypowiada się politycznie. Kryminał niezły, ma dobre momenty pełne brutalnych wątków, ale wolę inne książki autora.

📖🎧 "O czym szumią świerki" Magdalena Kornak Po 25 latach grupa przyjaciół z liceum dostaje zaproszenia do pensjonatu „Bombaj”, by ponownie się spotkać, powspominać minione lata, a także wspólną przeszłość. Jednak ta przeszłość ma swoje cienie. Przed laty ta sama grupa wyruszyła do domu ciotki jednego z nich, ale nie wszyscy wrócili. Julita, jedna z nich, od tego dnia została uznana za zaginioną, a później za zmarłą… Teraz grupa ponownie znajduje się w jednym miejscu, ale od samego początku dzieją się dziwne rzeczy. Najpierw jedna z nich, Kaja, nie dociera… a potem lawina rusza i nie wszyscy z tego wypadu wrócą. Poznając wcześniej dwie serie autorki, wiedziałam, że sięgnę po tę pojedynczą historię. Słuchało mi się jej dobrze, chociaż domyśliłam się niektórych faktów. Motyw spotkania po latach i wymierzenia sprawiedliwości często pojawia się w książkach, dlatego miałam poczucie, że już coś podobnego kiedyś poznałam. Tutaj każdy bohater ma coś za uszami, jakąś swoją tajemnicę. Niektórzy z nich wiedzą też, co wydarzyło się 25 lat temu… Nie była to aż nadto zaskakująca historia, jednak bardziej jestem fanką serii autorki. Książka jest w porządku, choć odrobinę zabrakło mi czegoś, co mogłoby mnie naprawdę zaskoczyć. Moja ocena: 6/10 #bookreview #magdalenakornak #oczymszumiaswierki #wydawnictwolindco #kryminal

Według mnie najsłabsza pozycja Autorki. Niby mamy nietuzinkową historię, ale osobiście zupełnie mnie nie przekonała. Jakoś tak bez polotu, a szkoda, bo wcześniejsze książki naprawdę zrobiły na mnie bardzo dobre wrażenie, a styl i tematykę poruszaną przez Autorkę postrzegałam jako świeży powiew na rynku kryminałów. Może następnym razem będzie lepiej :)

Dziękuję autorce za fajnie spędzony czas. Dwa śledztwa, oba ciekawe, polecam. Edytuję opinię aby zaznaczyć wdzięczność za brak kazirodztwa, pedofili i bdsm, na które niestety często trafiam w kryminałach, a które w mojej ocenie nie są niezbędne do zbudowania postaci świra czy czy zboczeńca.

Ogrom pracy włożony w napisanie tej części niestety nie przekłada się na jej atrakcyjność. Rozwlekła, zbyt badawcza, mało przekonująca. Wkurzała mnie wydumana historia, sekciarz, Robert Lew, który tracił głowę... Aż trudno uwierzyć, że to książka z serii, która zaczęła się tak doskonale.

Jeszcze nie skończyłam a już chciałabym wszystkim polecić. Dynamiczna, równa daje tyle emocji, że aż szkoda mi ją kończyć a równocześnie nie daje się odłożyć. Autor tak zbudował bohaterów, że... lubię oprawców, no, może bardziej Pana Stańczyka, któremu życzę spełnienia przepowiedni 😵‍💫To moja pierwsza książka tego autora, liczę na to że pozostałe są w podobnym stylu.

Tytułowy diabeł, to bestia , która bezkarnie gwałci młode i starsze kobiety we Wrocławiu. I robi to od lat. Jest nieuchwytny, bo ofiary albo nie zgłaszają tego faktu na policję, albo są przez policję lekceważone. Wszystko się zmienia, gdy ofiara zostaje brutalnie zgwałcona i pozbawiona życia. Do akcji wkracza duet Wydrzyński-Chaberek i okazuje się, że jedną z ofiar jest sąsiadka Kajetana a do tego mała Klara widziała mordercę. Akcja nabiera tempa i zagrożona jest rodzina Wydrzyńskiego. Prócz wątku sensacyjnego jest również wątek obyczajowy dotyczący życia prywatnego Kajetana i Róży, która jest w ciąży. Jest również romans Patrycji z Mariuszem, który przecież ma żonę i małe dzieci. Czytałam ta kolejna część z przyjemnością, tylko zakończenie może przyprawić czytelnika o zawał...czekam na kolejną część....oby była jak najszybciej.

Thriller psychologiczny. Kolejny Hanny S. Białysy. Trzyma przez cały czas. Do końca nie wiadomo dlaczego. Tym razem prywatne śledztwo a w tle etyczno-moralne rozważania o eutanazji..... Autorka w specyficzny i niejednoznaczny sposób odniosła się do tematu. Jest fałszywy ksiądz i troje bohaterów z których każdy stanął u progu zmian w swoim życiu z powodu choroby lub odejścia najbliższych... Niezłe! Polecam. Świetnie jak zawsze😉 przeczytał Filip Kosior.

Igor Brejdygant w swojej powieści „Zemsta” zabiera czytelnika w świat tytułowej zemsty. Zemsty nie tylko na jednostce, winne jest całe miasto. W świat zemsty dokładnie zaplanowanej i przemyślanej co i też irracjonalnej. Fabuła u Brejdyganta nie pędzi na łeb, na szyję. Fabułę spowija mgła niepewności i zagrożenia. W ten mocny thriller kryminalny autor bardzo sprawnie wplata wątki osobiste bohaterów, które mnie naprawdę przekonują. W ogóle bohaterowie powieści są tak naturalni, ludzko ułomni, jakby Pan Igor przed chwilą pozbierał ich z ulic. Wszystko zaczyna się od tajemniczych zgonów, podobno naturalnych… a zemsta zakiełkowała w Krzywym, nie, w Długim Rogu.

Brrr... Kolejny poniedziałek w raju. Chociaż, czy to na pewno nadal raj? Bo coś się widać zaczęło kruszyć w tym idealnym świecie... Bednarek jak w każdym poprzednim tomie funduje czytelnikowi rollercoaster emocji, ciężko wybrać komu kibicować, czy czuć złość do bohatera i chcieć jego końca czy może czuć do niego współczucie i chcieć jego dobra. Obrzydliwa momentami, duszna, niewygodna. Naprawdę mocna lektura, która ucieka w szybkim czasie, ponieważ ciężko się oderwać. Z jednej strony naprawdę gorąco polecam,z drugiej radzę zachować ostrożność 🤭

"Klatkarz" Krzysztofa Jóźwika, współpraca barterowa z @wydawnictwo_initium Kolejne ofiary z śladami bestialskiej bestii. Policja jest bezradna. Do śledztwa dołącza śledczy z Lublina ze swoją nową teorią dotyczącą seryjnego... Autor skupił się bardziej na tym co dzieje się w głowie mordercy niż na zbrodniach. Klatka to temat numer 1. Tak skonstruowana, że nie mogłam sobie tego wyobrazić. I może lepiej 🤭 "Klatkarz to " piąta część serii Puławskiej. Zdecydowanie mocna i brutalna. Trzyma w napięciu od początku do końca. Autor trzyma poziom. Nie bez powodu jest to książka od 18 lat. Morderstwa, zbrodnie i przemoc. To wszystko tutaj mamy i że szczegółowymi opisami. Czasem opisy były tak rzeczywiste, miałam wrażenie że to true crime. Autor nie zawiódł mnie. Emocje, napięcie i natłok myśli. Bieżące śledztwo łączy się ze sprawą z przeszłości. Polecam, jest to naprawdę dobry kryminał.

Po poprzednich naprawdę dobrych książkach Pana Rozmusa, mam mieszane uczucia po przeczytaniu ,,W potrzasku,,. Moim zdaniem książka przez większość czasu była nudna, a niektóre problemy bohaterów nie potrzebnie zamulały historię. Do plusów można zaliczyć końcówkę książki, gdzie fabuła nabiera ciekawego tempa.

Wczoraj skończyłam słuchać siódmy, ostatni dostępny tom serii o Komisarzu Sikorze. Jak zwykle się nie zawiodłam. Było tu wszystko, co w dobrym kryminale jest potrzebne. Wszystko, poza zakończeniem, na które muszę czekać. Mam nadzieję, że autor już kończy je pisać i wkrótce tom ósmy wpadnie w ręce czytelników ☺️

„Nie każda zbrodnia kończy się wraz z wyrokiem.” Wiktor Sosnowski staje przed koszmarem, którego nie da się porównać z niczym innym – jego córka walczy z białaczką, a on sam zostaje wciągnięty w niebezpieczną grę. "Co zrobisz dla swojego dziecka?” Ta jedna wiadomość uruchamia lawinę zdarzeń, która prowadzi do spraw z przeszłości, dawno pogrzebanych sekretów i win, które nigdy nie zostały rozliczone. Czas zaczyna mieć zupełnie inny wymiar – każda decyzja może zaważyć na życiu dziecka. To, co najmocniej wybrzmiało dla mnie w tej historii, to przygniatające poczucie presji. Napięcie rośnie z rozdziału na rozdział, a czytelnik mimowolnie zaczyna oddychać w rytmie tykającego zegara. Tik tak. Tik tak. Coraz mniej czasu. Coraz mniej wyborów. Poruszył mnie motyw walki o zdrowie dziecka i granic, jakie jesteśmy w stanie przekroczyć, gdy stawką jest jego życie. To właśnie ten wątek nadaje całej opowieści ciężar i autentyczność. A jednak… zabrakło mi mocnego uderzenia na końcu. Spodziewałam się silnych emocji, a zakończenie wydało mi się przekombinowane – na tyle, że musiałam czytać dwukrotnie ostatnie rozdziały, by poukładać sobie zależności między bohaterami i zrozumieć, co właściwie się wydarzyło. Mam poczucie, że choć książka jest dobra, to jednak w moim osobistym odczuciu ustępuje innym historiom autorki. I trudno mi jednoznacznie wskazać, co dokładnie nie zagrało – może właśnie to delikatne rozminięcie się oczekiwań z finałem. Mimo to nie zrażam się – lubię styl Agnieszki Peszek i z ciekawością sięgnę po jej kolejne książki. Bo nawet jeśli nie każda historia trafia w punkt, to wciąż potrafi zostawić po sobie ślad.

„Numer 1” to kolejny tom serii ONA, która już od pierwszej części wyróżnia się świetnym wyczuciem klimatu, dynamiczną narracją i nietypową konstrukcją głównej postaci. Jako fanka serii po raz kolejny dostałam historię, która skutecznie wciąga od pierwszych stron, jednocześnie zachowując charakterystyczny dla Agnieszki Peszek styl: tajemniczy, intensywny i pełen moralnych półcieni. Największą siłą tej części — tak jak pozostałych — jest ONA. Kobieta działająca w ukryciu, wymierzająca sprawiedliwość według własnych zasad, balansująca między bohaterstwem a bezwzględnością, to wciąż jedna z najbardziej intrygujących postaci tego cyklu. To właśnie za nią najbardziej lubię tę serię: nie jest cukierkowa, nie jest moralnie jednoznaczna, nie potrzebuje oklasków ani uznania. Jest skuteczna, tajemnicza i nieprzewidywalna — a to cechy, które czynią ją niezwykle magnetyczną. W „Numerze 1” autorka ponownie prowadzi czytelnika przez świat pełen niebezpieczeństw i ukrytych mechanizmów władzy. Intryga rozwija się konsekwentnie, a napięcie rośnie z rozdziału na rozdział. Widać, że Agnieszka Peszek coraz swobodniej porusza się w tej konwencji: zgrabnie łączy wątki kryminalne z psychologicznymi, dbając o tempo i emocje. Choć fabuła jest mocno osadzona w realiach świata serii, tom „Numer 1” daje również poczucie świeżości — jest tu kilka niespodzianek, które naprawdę działają. Relacje między postaciami są pogłębione, a stawka staje się coraz wyższa, co sprawia, że trudno oderwać się od lektury.

Igor Brudny, warszawski glina nie chce wracać swojej przeszłości. Nie ma jednak wyboru. Mężczyzna bliźniaczo do niego podobny jest poszukiwany w sprawie brutalnego morderstwa. Komisarz musi wrócić do rodzinnej Zielonej Góry by rozwikłać zagadkę brutalnego morderstwa i dowieść, że to nie on jest mordercą. Przypadkowo komisarz Brudny dowiaduje się że ma brata.....

Facet przynosi aresztowanej kota, którego wziął ze schroniska. Tylko po to, żeby zwierzak znowu tam trafił, bo chyba nikt nie uwierzy, żeby pozwolono na trzymanie w więziennej celi kota. A w areszcie to już w ogóle. Przynosi go i zostawia. Bez misek, bez zapasu jedzenia i żwirku, bez kuwety. Ot tak. Naprawdę, poroniony pomysł.

ODPOWIEDŹ KRYJE SIĘ W TOBIE @katarzynawolwowicz @wydawnictwozwierciadlo ODPOWIEDŹ KRYJE SIĘ W TOBIE to kolejny dowód na to, że Katarzyna Wolwowicz nie potrafi pisać słabych książek. Jestem totalnie zakochana w twórczości autorki i biorę w ciemno każdą jej historię bo jeszcze nigdy się nie zawiodłam. Ta książka wciąga od pierwszych stron. Z pozoru poukładane życie Anety rozpada się w jednej chwili, a jej decyzja o ucieczce na drugi koniec Polski uruchamia lawinę wydarzeń, od których nie da się oderwać. Tajemnice, niedopowiedzenia, napięcie i atmosfera niepokoju sprawiają, że dosłownie przewraca się strony jedną za drugą. Najbardziej uwielbiam w książkach Autorki to, że nic nie jest oczywiste. Kiedy wydaje się, że już wiadomo, o co chodzi autorka nagle zmienia kierunek i zostawia czytelnika w totalnym szoku. Tak było i tym razem. Wątek morderstwa, przeszłości, relacji między bohaterami i sekretów, które wychodzą na jaw, został poprowadzony mistrzowsko. To thriller psychologiczny, który nie tylko trzyma w napięciu, ale też zostaje w głowie na długo po przeczytaniu ostatniej strony. Emocje. Ból. Strach. Tajemnice i świetnie wykreowani bohaterowie tutaj wszystko gra. Jeśli jeszcze nie znacie twórczości Katarzyny Wolwowicz, to koniecznie nadróbcie. A jeśli, tak jak ja, kochacie jej książki, to ODPOWIEDŹ KRYJE SIĘ W TOBIE musicie przeczytać obowiązkowo. 🔥📚. Polecam. Ewelina.

Thriller „Skaza” autorstwa Konrada Modrzejewskiego to mroczna, momentami bezkompromisowa opowieść o przemocy, władzy i przeszłości, która nie pozwala o sobie zapomnieć. Deszczowa Warszawa, ukrzyżowane i nadpalone ciało młodego mężczyzny, żółta kartka z chłodną wiadomością — to otwarcie jest sugestywne, niemal filmowe. Autor od pierwszych stron buduje atmosferę zagrożenia i moralnego rozkładu. To mocny początek, który obiecuje thriller zarówno brutalny, jak i psychologicznie pogłębiony. Centralną postacią jest komisarz Artur Wardziński — śledczy z doświadczeniem, ale też z wyraźnym wewnętrznym ciężarem. Nie jest to bohater „krystaliczny”. To człowiek zmęczony, momentami cyniczny, funkcjonujący na granicy zawodowej obsesji. Jego zaangażowanie w sprawę szybko przestaje być wyłącznie służbowe. Im głębiej wchodzi w śledztwo, tym bardziej staje się ono osobiste — jakby dotykało również jego własnych, nie do końca przepracowanych ran. Wątek prowadzenia śledztwa jest jednym z kluczowych elementów konstrukcji powieści — i jednocześnie jednym z bardziej problematycznych. Początkowe etapy dochodzenia są wiarygodne: oględziny miejsca zbrodni, analiza symboliki, pierwsze tropy prowadzące w stronę środowisk uprzywilejowanych. Autor pokazuje policyjną rutynę — raporty, przesłuchania, presję przełożonych, napięcia w zespole. Te fragmenty nadają historii realizmu i osadzają ją w konkretnych procedurach. Jednak im dalej rozwija się intryga, tym bardziej logika śledztwa zaczyna ustępować dramaturgii. Niektóre przełomy fabularne opierają się na zbyt wygodnych zbiegach okoliczności. Wardziński bywa nadmiernie intuicyjny — jego „przeczucia” prowadzą do właściwych tropów szybciej, niż wynikałoby to z twardych dowodów. W thrillerze policyjnym precyzja proceduralna jest fundamentem napięcia; tutaj chwilami odnosi się wrażenie, że autor skraca drogę do kluczowych odkryć, by utrzymać tempo akcji. Zabrakło również głębszego wykorzystania pracy zespołowej. Choć pojawiają się współpracownicy komisarza, ich rola pozostaje ograniczona. A ich działania i zachowania nie zawsze są logiczne czy pasujące do sprawowanej przez nich funkcji. Śledztwo w dużej mierze koncentruje się na jednostkowej determinacji Wardzińskiego, co wzmacnia jego portret jako samotnego wilka, ale osłabia realizm operacyjny. W rzeczywistości sprawy o takiej skali — obejmujące wpływowe środowiska, przemoc rytualną, powiązania finansowe — wymagałyby rozbudowanej koordynacji i wielowątkowej analizy. Tutaj wiele elementów zostaje rozwiązanych w sposób zbyt linearny. Najciekawiej wypada moment, gdy śledztwo zaczyna odsłaniać powiązania między brutalnymi zbrodniami a światem „patointeligencji” i ludzi funkcjonujących ponad prawem. To wtedy książka nabiera społecznego ciężaru. Modrzejewski pokazuje mechanizmy tuszowania spraw, naciski polityczne i medialne manipulacje. W tych fragmentach widać ambicję stworzenia thrillera systemowego — opowieści nie tylko o jednostkowym mordercy, ale o strukturach, które umożliwiają przemoc. Szkoda, że ten potencjał nie został w pełni rozwinięty; niektóre wątki urywają się zbyt szybko, jakby zabrakło miejsca na ich konsekwentne domknięcie. Psychologicznie powieść także jest nierówna. Motyw „skazy” jako traumy i dziedziczonej krzywdy jest interesujący, ale momentami zbyt dosłownie eksponowany. Autor wyraźnie prowadzi czytelnika ku interpretacji, zamiast pozwolić mu ją współtworzyć. Symbolika — ogień, krzyż, deszcz — bywa powtarzana do tego stopnia, że traci część swojej subtelności. Język jest sprawny, dynamiczny, szczególnie w scenach akcji. Opisy miejsc zbrodni są sugestywne i działają na wyobraźnię. Warszawa staje się tłem ciężkim, przytłaczającym, niemal organicznie powiązanym z fabułą. Jednak dialogi, zwłaszcza w konfrontacjach z przedstawicielami elit, bywają zbyt deklaratywne. Postaci czasem mówią bardziej w imieniu tezy niż w zgodzie ze swoją psychologią. Finał przynosi rozwiązanie zagadki, ale pozostawia lekki niedosyt. Intryga zostaje wyjaśniona, jednak emocjonalne konsekwencje — zarówno dla komisarza, jak i dla ofiar — nie są w pełni przepracowane. Brakuje mocniejszego wybrzmienia refleksji o tym, czym naprawdę jest tytułowa „skaza”: czy to piętno jednostki, czy raczej systemowa choroba całego środowiska. „Skaza” to thriller z wyraźnym potencjałem i ambicją. Najlepiej działa w warstwie klimatu i społecznego kontekstu. Słabiej — w precyzji konstrukcyjnej i konsekwencji psychologicznej. Mimo niedociągnięć to książka, która potrafi wciągnąć i zostawić czytelnika z niepokojem. A w literaturze gatunkowej to wartość, której nie sposób zignorować.