Rok zmian

Po książki autora sięgam w ciemno, odkąd poznałam pierwszą. I myślę, że z każdą kolejną powieścią autor pisze jeszcze lepiej, a jego historie jeszcze mocniej zapadają w pamięć. Postać Pisklaka i tragedia, jaka ją spotkała na pewno zostaną mi gdzieś z tyłu głowy na bardzo długo. Wątek policjanta- hazardzisty i to, jak skończyła się jego historia- rewelacja. Z przyjemnością przeczytam wszystko, co napisze pan Kanios i z całego serca polecam!

🔪 ,, Śnieg przykryje" jest to niesamowity thriller który wciągnął mnie już od pierwszych stron. Po każdej stronie pojawiało się u mnie niedowierzanie oraz gdzieś z tyłu głowy miałam to że takie rzeczy mogą się naprawdę wydarzać w tym momencie. 🔪 Pan Michał ma niesamowity styl pisania jest po prostu wciągający i przyjemny pomimo tego jakie książki pisze. Jest coś w nim po prostu takiego magicznego, że chce wam się po prostu dalej brnąć w tą książkę. 🔪 Ryszard był po prostu psycholem. Od samego początku go nie lubiłam i myślę że pan Michał miał to na celu. To w jaki on sposób się zachowywał do syna czy swojej żony, którą traktował okropnie było po prostu ohydne. 🔪 Piotr jest niezmiernie odważnym chłopakiem, to w jaki sposób on próbował bronić swoją mamę było bardzo urocze. Już od pierwszych stron zaczęłam go lubić i doceniać. 🔪 Trochę bałam tej lektury ponieważ zazwyczaj nie czytałam polskich thrillerów (jedyny thriller Legii przedtem przeczytałam to był po prostu od Agathy Christe) ale kompletnie się nie zawiodłam. Wszystkie zabiegi psychologiczne które były wykorzystane w tej książce były niesamowicie użyte. 🔪 Podsumowując ogromnie wam polecam tą lekturę zapewni wam dreszcz emocjonalny oraz świetną zabawę ale pod tym względem że będziecie mogli podczas lektury sami zgadywać kto kogo zabił.

Thriller psychologiczny. Kolejny Hanny S. Białysy. Trzyma przez cały czas. Do końca nie wiadomo dlaczego. Tym razem prywatne śledztwo a w tle etyczno-moralne rozważania o eutanazji..... Autorka w specyficzny i niejednoznaczny sposób odniosła się do tematu. Jest fałszywy ksiądz i troje bohaterów z których każdy stanął u progu zmian w swoim życiu z powodu choroby lub odejścia najbliższych... Niezłe! Polecam. Świetnie jak zawsze😉 przeczytał Filip Kosior.

Dziękuję autorce za fajnie spędzony czas. Dwa śledztwa, oba ciekawe, polecam. Edytuję opinię aby zaznaczyć wdzięczność za brak kazirodztwa, pedofili i bdsm, na które niestety często trafiam w kryminałach, a które w mojej ocenie nie są niezbędne do zbudowania postaci świra czy czy zboczeńca.

"Najbardziej niebezpieczny jest człowiek, który nie ma już nic do stracenia”. Komisarz Igor Brudny, choć przyzwyczajony do samotności, po rozstaniu z ukochaną czuje się bardziej zagubiony niż kiedykolwiek. Pewnej nocy wdaje się w bójkę z mężczyzną, który później zostaje podejrzany o brutalne morderstwo. To wydarzenie uświadamia mu, jak bardzo się pogubił i jak często zawodził innych. Dzięki wsparciu przyjaciela, Romana Czarneckiego, wraca do śledztwa, które staje się jego szansą na zatrzymanie sprawcy. Jednocześnie to dla niego ostatnia okazja, by uratować samego siebie. Uwielbiam Igora Brudnego i każda jego nowa historia to dla mnie prawdziwe wydarzenie. W „Fetyszu” Przemysława Piotrowskiego komisarz powrócił samotny, nieprzewidywalny i bezkompromisowy, wciągając od pierwszych stron w mroczny wir śledztwa. Sceny pulsowały dramatem oraz zagadką, przypominając mi, dlaczego tak pokochałam tę serię. Fabuła była pełna niespodziewanych zwrotów, a niektóre sceny naprawdę przyprawiały o gęsią skórkę. Fetysze pojawiające się w tle były momentami szokujące, a inne wręcz wstrząsające i trudne do uwierzenia. Piotrowski pokazał, jak te mroczne obsesje wpływały na ludzkie zachowania, prowadząc dochodzenie w nieoczekiwane kierunki. Brudny musiał zmierzyć się ze zwyrodnialcem, który okrutnie traktował i zabijał kobiety w ciąży, nadając sprawie wyjątkowo ciężki, emocjonalny ton. Trop po tropie śledztwo prowadziło w coraz bardziej przerażające rejony, a napięcie narastało z każdą stroną. Historia wciągała już od samego początku, zmuszając czytelnika do zastanawiania się nad motywacjami bohaterów. Igor Brudny w „Fetyszu” był twardy, nieustępliwy, a zarazem pełen sprzeczności. Walczył nie tylko z przestępcą, lecz także z własnymi demonami, co nadawało jego postaci autentyczność i głębię. W tej części powrócił do pierwotnej, surowej wersji, którą mieliśmy okazję poznać na początku serii, przy czym doświadczenia życiowe wyraźnie odcisnęły na nim ślad. Cierpiał, zmagał się z emocjami, czasem sięgał po alkohol, ale nigdy nie tracił instynktu ani charakteru. Każde jego działanie wynikało z silnego poczucia sprawiedliwości oraz gotowości poświęcenia siebie dla innych. Pod warstwą brutalnej akcji kryła się głębsza refleksja o samotności, obsesjach oraz konsekwencjach podejmowanych decyzji. Autor pokazał, jak doświadczenia życiowe wraz z wewnętrznymi słabościami kształtują postępowanie bohaterów. Tytułowy motyw nabierał symbolicznego znaczenia i stał się punktem wyjścia do rozważań o ludzkich pragnieniach, traumach oraz granicach kontroli. Psychologiczna głębia postaci sprawiła, że „Fetysz” wyróżniał się na tle wielu innych historii, które koncentrują się wyłącznie na intrydze. Gorąco polecam „Fetysz” wszystkim fanom mocnych oraz wciągających powieści. Igor Brudny po raz kolejny pokazuje, że należy do najbardziej elektryzujących postaci polskiej literatury kryminalnej. Już wkrótce na moim profilu pojawi się recenzja najnowszego tomu serii, która mam nadzieję, że również wciągnie was bez reszty.

Wow, ciarki mnie przeszyły czytając te książkę. Straszne jest to, że faktycznie istnieją tacy mężczyźni w tych czasach traktując kobiety jak przedmioty. I to jest skurwysyństwo. Nie rozumiem, że można tak podejść do drugiego człowieka. Do samego końca nie byłem pewien, kto jest winny, co sprawia, że nie chce się przestać czytać. Szczerze mogę powiedzieć, że fabuła jest świetna, wciągająca, nie banalna. Bardzo chętnie sięgnę po jej inne książki. Autorka ma swój styl, który sprawia, że przede wszystkim czyta się to płynnie, przyjemnie i z zaangażowaniem. Widziałem w tekście może jakieś sporadyczne literówki, ale możliwe, że sobie tylko ubzdurałem, że tam są. Ocena jak najbardziej zasłużona. Napisał bym coś o fabule, ale polecam samemu wziąć do ręki, bo warto.

Jest to ciąg dalszy losów Kamy i innych bohaterów przedstawionych w I części. Sposób narracji ten sam co poprzednio, co wg mnie nadaje książce unikatowego charakteru. Fabuła wciaga, chociaz nie jest bardzo zaskakująca. Polecam przeczytać obie pozycje ciągiem, jedna po drugiej.

Według mnie najsłabsza pozycja Autorki. Niby mamy nietuzinkową historię, ale osobiście zupełnie mnie nie przekonała. Jakoś tak bez polotu, a szkoda, bo wcześniejsze książki naprawdę zrobiły na mnie bardzo dobre wrażenie, a styl i tematykę poruszaną przez Autorkę postrzegałam jako świeży powiew na rynku kryminałów. Może następnym razem będzie lepiej :)

Jest moja druga książka tego autora i powaliła mnie na łopatki. Historia dwóch skłóconych przez ponad wiek rodzin , intrygi jakie między nimi zachodzą ,oraz skutki jakie z nich wynikają są nie do opisania Polecam każdemu przeczytać. Gwarantuję wam ,że ciężko będzie wam się od niej oderwać

Początek mnie wkurzał i nie rozumiałam, po co aż tyle wątków. Z biegiem książki dostajemy jednak wyjaśnienia, dlaczego Urszula i dlaczego wszystko potoczyło się tak, a nie inaczej. Każda z postaci ma swoje trudy i tajemnice. Pomimo że Urszula jest beksą i bardzo słaba emocjonalnie, dowiadujemy się pewnych faktów, które sprawiają, że chyba bardziej ją nienawidzimy, niż współczujemy. Przynajmniej ja tak miałam. Ale to też pokazuje, jak można grać na emocjach czytelnika, dawkując informacje. Miałam dylematy, po czyjej być stronie, wiedząc, że każdy ma jakieś grzechy na sumieniu.

Kolejny solidny kryminał spod ręki Katarzyny Wolwowicz. Autorka od dawna jest na mojej półce ulubionych za to, że: wymyśla dobre fabuły, rysuje ciekawe postaci, buduje niebanalne dialogi i w ogóle pisze w sposób dojrzały i pasjonujący. Podobnie jest tutaj - wielowątkowa i zawiła fabuła, nowe postaci, trochę okrucieństwa i dramatyzmu, skrzywdzeni w młodości ludzie i chęć zemsty i wreszcie policjanci z krwi i kości, ze swoimi bagażami doświadczeń ale nie stereotypowi alkoholicy czy narkomani. Mimo wszystko, wciąż czekam na książkę, za którą bez wahania dam mojej ulubionej autorce notę 8 lub 9 jak to bywało w przeszłości.

Nieco lepsza od Gawry, ale trzyma poziom. Wciągająca i zaskakująca, inspektor Łezka jest profesjonalna, ale jednocześnie, po ludzku, pełna sprzeczności, siły i słabości jednocześnie. Bardzo dobrze się bawiłam czytając i polecam z pełnym przekonaniem. To klasyczny kryminał, nie żaden triller, co podkreślam, ponieważ coraz częściej wrzuca się te dwa gatunki, niestety, do jednej kategorii. Nie, tutaj mamy klasyczny kryminał, narracja jest podporządkowana logice prowadzonego śledztwa. Dla mnie, jako kryminoluba to była duża przyjemność, a zaskakujący koniec zwiastujący kolejny tom.

Wkreciłam się w tę ksiażkę, choć nie ma tu zawrotnej akcji, bo nie zawsze tylko o to chodzi. Ta pozycja przypomina mi troche twórczość Roberta Małeckiego. Mamy tu więcej skupienia na emocjach, trochę wolniejsze tempo, więcej myślenia, wspominania i wracania do przeszłości niż typowego śledztwa. Po ostatniej lekturze, którą miałam nieprzyjemność przeczytać, ta byla wręcz idealną pozycją na wyciszenie i powrót do takich klimatów, jakie lubię najbardziej. Druga część już czeka na półce.

Ogrom pracy włożony w napisanie tej części niestety nie przekłada się na jej atrakcyjność. Rozwlekła, zbyt badawcza, mało przekonująca. Wkurzała mnie wydumana historia, sekciarz, Robert Lew, który tracił głowę... Aż trudno uwierzyć, że to książka z serii, która zaczęła się tak doskonale.

Portfel z ludzkiej skóry” to kryminał Onufrowicza o dość wdzięcznym tytule, który od razu przyciąga uwagę. W Kotlinie Kłodzku przy ofierze wypadku znaleziony zostaje portfel… z ludzkiej skóry. Ma fermie drobiu w okolicy znaleziony zostaje mężczyzna, który więziony był przez wiele lat. Sprawdz zajmuje się podkomisarz Sławbor i policjantka Marta Olszak. Prawda może okazać się brutalna… Czytałam „Umrzesz za sześć godzin” i był to thriller, który dostarczył mi taką dawkę adrenaliny, że prawie dostałam palpitacji serca 🤭 Nic więc dziwnego, że po takiej lekturze miałam wysokie oczekiwania. Niestety trochę się zawiodłam - lektura „Portfelu z ludzkiej skory” dłużyła mi się, chociaż muszę przyznać, że miała świetne momenty. Zakończenie totalnie rozkłada na łopatki! Postać Sławbora czasem mnie irytowała, a czasem podziwiałam jego odwagę w dążeniu do prawdy. Towarzysząca mu Marta to również dobra śledcza i ten duet naprawdę był przyzwoity! Mroczne aspekty tego kryminału pokazują, że zło ma się dobrze. I choć jest to fikcja literacka, to autor naprawdę poszalał w rozwoju tego zła (obóz). W posłowiu autor oczywiście podkreśla, że jest to fikcja i dość silnie wypowiada się politycznie. Kryminał niezły, ma dobre momenty pełne brutalnych wątków, ale wolę inne książki autora.

🪴 "Paprotniki" to moje pierwsze spotkanie z twórczością Agnieszki Peszek. To książka, którą warto czytać bardzo uważnie, aby nie przeoczyć tego, co ukryte między wierszami. To szczególnie ważne, by dobrze odnaleźć się w całej, dość złożonej historii. 🪴 Według mnie nie jest to typowy kryminał. To raczej rozbudowana, wielowątkowa opowieść, w której pojawia się kilka zbrodni oraz wiele niejasności. Dużą rolę odgrywa tu warstwa obyczajowa- obszerne opisy i dokładnie przedstawione relacje między bohaterami. Postaci jest sporo, ale poznajemy je stopniowo, odkrywając ich słabości i mocne strony. Autorka stworzyła je w bardzo wiarygodny sposób. Niestety, sama wielowątkowość momentami mnie przerastała, podobnie jak dłuższe opisy czy wtrącenia, które niewiele wnosiły do głównego wątku. To potrafiło mnie rozpraszać i chwilami nużyć. Mimo to książka wciąga. Czytałam ją z dużą ciekawością, chcąc jak najszybciej poznać prawdę. I niestety pojawiło się rozczarowanie, ponieważ nie wszystkie wątki zostają wyjaśnione, co wynika z faktu, że jest to pierwszy tom serii. Nie ukrywam, że częściej sięgam po jednotomówki, zwłaszcza gdy dopiero poznaję nowego autora. Tutaj otrzymujemy jedynie częściowe odpowiedzi, a niektóre rozwiązania okazują się dość przewidywalne. 🪴 Gdy Basia miała 5 lat, jej mama została zamordowana we własnym domu. Choć sprawca został ujęty, nie wszyscy wierzyli w jego winę. Po 30 latach Barbara Domańska, już jako dziennikarka, wraca do tej sprawy, by odkryć prawdę i opisać ją zawodowo. 🪴 Szczerze mówiąc, książka nie wzbudziła we mnie większego strachu ani niepokoju. Mimo to cieszę się, że mogłam poznać styl autorki. Myślę, że to ciekawa propozycja dla osób, które lubią spokojniejsze, bardziej obyczajowe kryminały z rozbudowanym tłem.

"Fala", autor: Katarzyna Wolwowicz. Prezentowany tytuł jest 10 tomem serii o Komisarz Oldze Balickiej. Jednak każdy tom można również czytać osobno 👍 Olga nadal dochodzi do zdrowia po niedawnym wypadku. Brakuje jej jednak adrenaliny, którą dawała jej praca. Kobieta wyjeżdża nad morze do kurortu Fala. Podczas kolacji odkrywa jednak coś, co ją zaczyna niepokoić... Dorota Jasna jest strażniczką w więzieniu. Kobieta poświęca się pracy gdyż nie ma męża ani dzieci, a jej jedyną rodziną są schorowani rodzice. Jasna pewnego dnia poznaje w więzieniu Hannibala, jest to mężczyzna skazany za zam*rdowanie kilku kobiet. W tym samym czasie w Jeleniej Górze zostają znalezione zwł*ki kobiety. Sposób działania przypomina zbr*dnie Hannibala. Czy to on jest sprawcą? Czy może jednak skazano niewinnego człowieka? Jeśli szukacie wciągającego kryminału to ten tytuł jest dla Was. W mojej ocenie 9/10 👍 Polecam 👍 #współpracarecenzencka

Duszna atmosfera letniej Barcelony. Makabryczna zbrodnia, wystawiona na pokaz w jednym z bardziej znanych miejsc miasta. Inspektor po przejściach, ściągnięty z zawieszenia, by rozwiązał tę sprawę. Co z tym wszystkim wspólnego ma Gaudi? I czy to dopiero początek? Nie przestraszcie się objętością tej książki. Chociaż momentami monotonna i męcząca postacią głównego bohatera, to jednak naprawdę świetny kryminał. Wciąga niemalże od pierwszych stron. Na duży plus także postać podinspektorki - stanowi idealną przeciwwagę dla rozchwianego emocjonalnie inspektora. Polecam.

"Bezsilna" Piotra Kościelnego to lektura, która całkowicie mnie pochłonęła i potrząsnęła moimi emocjami. Autor nie serwuje nam tu chłodnego, skandynawskiego kryminału, lecz brutalnie wciąga w duszny, przerażający klimat polskiej prowincji. Zło w tej powieści nie atakuje nagle – ono powoli dojrzewa, osacza czytelnika i przypomina cichy, nieuchronny koszmar czający się tuż za ścianą. To prawdopodobnie najmroczniejsza pozycja w dorobku pisarza. Styl twórcy jest niezwykle oszczędny, a zarazem piekielnie trafny. Każde zdanie rezonuje w głowie, zmuszając do głębokiej refleksji i konfrontacji z własnym wnętrzem. Powieść rozwija się niespiesznie, by na samym końcu uderzyć z potężną siłą. Finał historii absolutnie mnie zdruzgotał. To dzieło, po którym naprawdę trudno się otrząsnąć.

Zgodzicie się ze mną, że każda książka, każda historia w niej opowiedziana jest inna i w jakże odmienny sposób na nas oddziałuje? Niektóre z nich po prostu się czyta, inne zaś przeżywa się całym sobą, czując ich ciężar w każdej myśli. Dla mnie twórczość autorki okazała się właśnie takim doświadczeniem - uderzyła z nieoczekiwaną siłą, stając się jednym z najbardziej poruszających odkryć. To fascynujące, jak pod płaszczem kryminalnej intrygi może pulsować tak żywa i bolesna tkanka. To opowieść o milczeniu, które niszczy pokolenia, i o traumach, które mimo upływu lat wciąż nie dają o sobie zapomnieć, kształtując losy bohaterów na nowo. _______________ Wszystko zaczyna się od huku pękającego stropu w starej kamienicy. Pył, który opada na gruzy, odsłania tajemnicę, która nigdy nie miała ujrzeć światła dziennego: figurę jednoskrzydłego anioła i kruche, ludzkie szczątki. To moment, w którym czas przestaje istnieć, a przeszłość brutalnie upomina się o swoje prawa. Kiedy chwilę później ginie wpływowy człowiek, a mały chłopiec z sierocińca zaczyna obsesyjnie malować anielskie skrzydła, wiesz już jedno: ta historia Cię nie puści. Plusem są wykreowani bohaterowie. To nie są papierowe postaci z policyjnych akt. To ludzie z krwi, kości i niezagojonych ran. Śledczy Zaleski i Gawron niosą bagaż, który przygniata ich każdego dnia, ale to postacie z drugiego planu nadają tej opowieści głębi i wzruszającego charakteru: - Mały Staś - milczący chłopiec, którego rysunki są niemym krzykiem rozpaczy. Patrząc na niego, czujesz każdą nutę jego samotności. - Rysa - kobieta o niezwykłej sile, która każdego ranka staje do heroicznej walki o godność swojego niepełnosprawnego synka. Jej codzienność to lekcja miłości, która nie stawia warunków. - Pani Baziakowa - uosobienie domowego ciepła, za którym kryje się poranione serce, a jednak wciąż zdolne kochać mimo doznanych krzywd. _______________ Autorka z niezwykłą czułością maluje obraz Kotliny Kłodzkiej - miejsca pięknego, a zarazem naznaczonego traumą przesiedleń. To opowieść o ludziach "wyrwanych z korzeniami", którzy na gruzach dawnych żyć próbują zbudować coś własnego. Czuć tu zapach starych piwnic, cień dawnej esbecji i lęk, który przesiąkł mury. Ta książka to coś więcej niż śledztwo. To dotyk najczulszych strun: społecznego sieroctwa, dominującej samotności i tej prostej, a jakże trudniej do zaspokojenia potrzeby bycia dostrzeżonym. _______________ Jeśli szukacie literatury, która nie tylko dostarczy Wam dreszczyku emocji, ale zmusi do refleksji nad własnym życiem i sprawi , że zapłaczecie nad losem drugiego człowieka - ta powieść jest dla Was. To fascynująca, wielowarstwowa podróż dla każdego, kto chce wiedzieć nie tylko "kto zabił", ale przede wszystkim: dlaczego tak bardzo boli. Do zaczytania ❤️ #toniejestwspółpraca