Purpurowa nić

Bardzo dobra powieść. Choć inna,a może raczej pisana trochę inaczej bo częste odwołania do Boga nie są czymś powszechnym we współczesnej literaturze... A jednak autorka nie wstydzi się swojej wiary. Może momentami przesłodzona, ale Książka warta przeczytania.

Momentami zbyt rozwlekła, momentami zbyt skomplikowanie opisano problemy kardiologiczne bohaterów, momentami wydaje się, że informacje w powieści są niespójne. Główny bohater nie powinien podejmować decyzji odnośnie wyboru biorcy serca. Uważam, że to była zbyt obciazajaca go decyzja, którą inni powinni obiektywnie podjąć za niego.

Oczywiście pozycja nie tak nowa bo ma już troszkę lat i muszę przyznać, że wiele lat temu już ją czytałem, jednak teraz postanowiłem ją odświeżyć, albowiem planuję przeczytać drugą część tej książki w najbliższym czasie. Tą książką jest oczywiście książka: "W pewien wrześniowy poranek", autorstwa Karen Kingsbury. Śmiało można powiedzieć, iż książka ta to taki hołd dla nowojorskich strażaków, których bardzo wielu zginęło w gruzach WTC. Moim zdaniem to ciekawy pomysł na książkę, choć mało prawdopodobne żeby coś takiego na prawdę się wydarzyło. To jednak historia ta wzrusza, skłania do przemyślenia co w naszym życiu powinno być najważniejsze. Pokazuje radości i rozczarowania. Dla osób niewierzących może być jednak ciężkostrawna że względu na nieustanne odwołania do Biblii i do Boga. W ogóle dużo jest o wierze, o relacji człowieka z Bogiem i to jaki wpływa ma wiara bohaterów na ich życie w tym trudnym czasie. Pierwsza połowa książki do samego ataku wydaje mi się, że za bardzo przeciągana. Ale czyta się lekko i przyjemnie. Później jednak naszpikowana jest emocjami i przeżyciami. Opiera się ona tak na prawdę na historii dwóch rodzin. To opowieść o życiu, o miłości, która może powodować wzruszenie i łzy. Bardzo poruszająca historia, przepełniona największymi emocjami. Piękna, a za razem smutna historia. Wzruszająca powieść pozwalająca porozmyślać nad swoim życiem. Dlatego tym, którzy nie czytali jeszcze tej książki gorąco polecam i zachęcam do przeczytania jej. W drugim obiegu można tę książki kupić za przysłowiowe kilka złotych i to w bardzo dobrym stanie. Książkę przeczytałem w formie tradycyjnej papierowej książki...

Tytułowa Leota jest mieszkającą w niezbyt bogatej dzielnicy staruszką. Z trudem przychodzą jej poszczególne czynności dnia codziennego, dlatego zwraca się o pomoc do instytucji zrzeszającej w tym celu wolontariuszy. W ten sposób do jej domu trafia student socjologii, Corban. Na pierwszy rzut oka zrzędliwa kobieta nie wie, co tak naprawdę jest powodem pojawienia się w domu tego młodego człowieka. Niemal w tym samym czasie w domu Leoty pojawia się jej osiemnastoletnia wnuczka Annie. Dziewczyna, cały czas tkwiąca w przekonaniu, że babcia jest złą kobietą, po kolejnej kłótni z despotyczną mamą postanawia pobyć trochę z Leotą. Z każdym dniem coraz bardziej poznaje swoją babcię oraz historię jej rodziny. Czy Annie i Corban odmienią życie starszej pani? Czy Eleonora zdąży pojednać się z matką zanim będzie za późno? I jaką rolę odegra w tym wszystkim zaniedbany ogród za starym domem? Autor niemal do ostatniej chwili trzyma czytelnika w niepewności. Pozycja "Ogród Leoty" jest dobrym przykładem na pokazanie skomplikowanych relacji na linii matka - córka. Niewyjaśnione tajemnice z przeszłości wyraźnie pokazują, w jaki sposób Eleonora stała się kobietą nie do wytrzymania. Ukrywanie prawdy nigdy nie przynosiło nic dobrego, a tylko zaostrzało konflikty i powodowało, że ludzie sukcesywnie odwracali się od niej. Tak sobie myślę, że tytuł książki można odbierać w dwojaki sposób: pierwszy, dosłowny, jako ogród za domem, w którym Annie (a wcześniej i Leota) uprawiały i pielęgnowały różne rośliny. Ale też ogród, jako wnętrze nas samych, tego czy pielęgnujemy poprawne relacje z bliskimi nam osobami, czy pozbywamy się chwastów w postaci kłótni i niedomówień, pozwalając tym samym na same piękne międzyludzkie interakcje niczym kolorowe i pachnące kwiaty w ogrodzie.

To cholernie smutna książka! O heroicznej walce z zabójczą chorobą. Ta choroba, to prawdziwe piekło. Bohater powie do ukochanej żony: przejdę z tobą przez piekło, żeby nie wiem, co się działo. I szli (płynęli). Został im jedynie czas. A czas uciekał. Charles Martin znów chwyta za serce. Jak on pięknie potrafi pisać o więzi małżeńskiej. O bezgranicznej miłości do kobiety. O niewyobrażalnym poświęceniu. Na bohaterów zawsze wybiera nieprzeciętnych mężczyzn. Wrażliwych. Pionowo moralnych. Takich, których tak niewielu na tym świecie.

Znacie Francin Rivers? Może czytaliście jej trylogię "Znamię lwa"? Ja czytałam większość jej książek, ale "Dziecko pokuty" skończyłam zaledwie dwa dni temu. I muszę przyznać, że jest to bardzo mocny i przekonujący głos w dyskusji dotyczącej aborcji. Piękna i skromna Dina studiuje na chrześcijańskiej uczelni. Całe jej życie podporządkowane jest Bogu. Ma przystojnego narzeczonego i przemyślane plany na przyszłość. Wszystko to jednak rozsypuje się jak domek z kart w jeden wieczór. W wieczór, kiedy dziewczyna zostaje brutalnie zgwałcona... Jak się pewnie domyślacie, owocem gwałtu jest ciąża. W tym przypadku, mało tego, że zdecydowanie niechciana, to jeszcze zgodnie z obowiązującym w tym stanie USA prawem może być bez problemu usunięta. Co zrobi Dina? Jak zareagują na gwałt i ciążę jej narzeczony, rodzice, przyjaciele, władze uczelni? Co stanie się z nienarodzonym dzieckiem? Wierzcie mi, odpowiedzi nie są tak oczywiste, jak się wydaje! Bo przecież w takiej sytuacji nie ma dobrych odpowiedzi i prostych rozwiązań! Powieść jest przesycona duchem wiary i Słowem Bożym. I choć porusza bolesne i trudne problemy, to skończyłam ją czytać pokrzepiona i podniesiona na duchu. Bo choć na świecie jest tyle zła i niesprawiedliwości, choć dobrzy ludzie są wciąż krzywdzeni i cierpią, to do wszystkiego można zaprosić Boga... On zmienia wszystko! Co mnie bardzo w tej powieści poruszyło, to obraz tego, jak konsekwencje grzechu ranią całą rodzinę, całą wspólnotę. Bo okazuje się, że Dina była już kolejnym ogniwem w pewnym łańcuchu i nie ona jedna musiała podjąć najtrudniejszą decyzję w życiu... Polecam Wam lekturę tej książki! Nie wiem, czy wpłynie na zmianę poglądów zwolenników aborcji, ale jestem pewna, że umocni obrońców życia nienarodzonego. Bóg zresztą działa w różny sposób i dociera do naszych serc naprawdę niepojętymi drogami. O tym zresztą też jest ta powieść...

Ashley to chyba moja ulubienica z rodzeństwa Baxterów. Jest ona tak pięknie skomplikowana. Tę książkę czytam juz trzeci raz, bo ona w sobie coś ma. Być może to nawiązanie do domu spokojnej starości, może opis wydarzeń z 11 września. Nie wiem, ale z przyjemnością wchodzę w świat Baxterów. Nie podobają mi się przydługawe wątki romantyczne, ale nie ma szczególnie problemu, żeby je pominąć, co też czynię. To dopiero drugi tom, przede mną jeszcze dosyć długa podróż do końca, jednak z przyjemnością wracam do wcześniej poznanych bohaterów. Na wiosnę, dla mnie książka idealna

Dobra; bo uważam, że dobrze się czyta sagę ocalenie. W tej części pojawia się najstarszy z rodzeństwa Baxterów, co według mnie jest na korzyść fabuły. Dużym plusem tej serii jest fakt, że każda część poruszała jakiś problem z życia kolejnej osoby z rodzeństwa. Niestety kontynuacja losów Baxterów w kolejnych seriach pisana jest przez samą Karen Kingsbury i moim zdaniem dużo tracą w porównaniu do pięciotomowej sagi ocalenie.

Od tej książki zaczęła się moja miłość do powieści Janette Oke. Książki, które ona pisze idealnie wpasowują się w mój gust. Bardzo polecam jej książki. Mają one taki sielski, rodzinny klimat i choć niewiele się dzieje momentami i jest tak raczej "spokojnie", momentami może i nawet nudnawo, to i tak te historie mają coś w sobie co sprawia, że robi się ciepło na sercu i wywołują uśmiech (lub śmiech) na twarzy. Bohaterowie zmagają się z codziennością, trudnościami, ale oprócz tego doświadczają pięknych chwil, które zapamiętają na długo. Najważniejsza jest też miłość, która nie jest przedstawiona w taki "szalony" sposób, gdzie bohaterowie nie mogą bez siebie żyć. Nie. Miłość jest przedstawiona jako coś, co przychodzi powoli. Przychodzi dzień, w którym zaczyna patrzeć na tą drugą osobę, niby tymi samymi oczami, a jednak w inny sposób, widząc coś z czego przedtem nie zdawała sobie sprawy, z pozoru nic nie zwykłego, ale nagle zdaje sobie sprawę ze swoich uczuć, którymi darzy drugą osobę. Miłość przychodzi łagodnie...

Książka stanowi pierwszą część cyklu, której bohaterką jest Hannah Lapp. Hannah jest amiszką, która zakochuje się swą pierwszą miłością w Angliku – Paulu. Chłopak nie należy do wspólnoty, która rządzi się swoimi zasadami. Mimo to dziewczyna przyjmuje oświadczyny. Nie ma jednak happy endu. Tego samego dnia zostaje napadnięta i zgwałcona przez obcego mężczyznę. Dziewczyna przeżywa koszmar, lecz nie zostaje zrozumiana przez najbliższych. Wkrótce okazuje się, że owocem gwałtu jest niechciana ciąża. Jak potoczą się losy dziewczyny? Książkę czyta się dobrze i wciąga. Dzięki niej więcej dowiedziałam się o życiu we wspólnocie amiszów ich zwyczajach i życiu codziennym. Bardzo współczułam Hannah i jej cały czas kibicowałam. Na pewno sięgnę po kolejne części tej historii. Książkę oceniam na niepełne 7 pkt.

Wymagająca lektura ze względu na treść i styl. Dotyka ważnych problemów współczesnego człowieka - egocentryzmu, nieumiejętności budowania relacji, nastawienia na "mieć" zamiast "być". Kolejny raz treści religijne, moralne są wplecione w treść powieści w trochę metafizyczny sposób, a jednak są bardzo czytelne.

Tak, zgadzam się można porównać do Quo Vadis. Nie jest tak wybitna jak powieść Sienkiewicza, ale nie oto w nich obu chodzi. Po przeczytaniu zarówno pierwszej i jak i drugiej nachodzi refleksja. Refleksja o co Mu tak naprawdę chodziło i czy to poszło w dobrą stronę.

„Wielki Rybak” (The Big Fisherman) to niezwykła powieść amerykańskiego pisarza Lloyda C. Douglasa, autora słynnej „Szaty”. To jedno z najpiękniejszych dzieł literatury chrześcijańskiej XX wieku — epicka, głęboka i pełna wiary opowieść o przemianie człowieka pod wpływem spotkania z Jezusem Chrystusem. Douglas, sam będący duchownym, stworzył historię Szymona Piotra – rybaka z Galilei, który staje się jednym z najbliższych uczniów Jezusa. Autor ukazuje go nie jako świętego od początku, lecz jako zwykłego, prostego człowieka – porywczego, dumnego, zmagającego się z własnymi słabościami. Dzięki temu bohater staje się niezwykle prawdziwy i bliski czytelnikowi. W jego historii można zobaczyć drogę każdego wierzącego: od zwątpienia i lęku po całkowite zaufanie Bogu. Książka rozpoczyna się historią Arony, arabskiej księżniczki, która po stracie ojca i zdradzie rodziny ucieka z pałacu. Losy tej kobiety splatają się z losami Piotra i stają się tłem dla opowieści o odkrywaniu sensu życia i wiary. Douglas z mistrzostwem łączy fikcję z wydarzeniami biblijnymi, tworząc powieść, która ma zarówno wymiar duchowy, jak i literacki. „Wielki Rybak” to dzieło głęboko ewangeliczne i pełne prawdy o człowieku oraz Bogu. Autor nie upiększa rzeczywistości, ale pokazuje, jak łaska działa w życiu zwykłych ludzi. Szymon Piotr w jego ujęciu nie jest ideałem, lecz człowiekiem, który upada i powstaje – tak jak każdy z nas. Właśnie w tej autentyczności kryje się duchowy realizm książki: świętość rodzi się z pokory i zaufania, nie z doskonałości. Douglas pisze prostym, ale pięknym językiem. Jego opisy Galilei, spotkań z Jezusem i codziennych rozmów uczniów są pełne życia, emocji i ciepła. Czytając, ma się wrażenie, że uczestniczy się w wydarzeniach Ewangelii, ale widzianych z ludzkiej perspektywy — oczami ludzi, którzy dopiero uczą się wierzyć. Książka ma też ogromny walor duchowy. Uczy, że nikt nie jest zbyt mały ani zbyt grzeszny, by stać się narzędziem Boga. Pokazuje, że Bóg wybiera nie ideały, ale serca gotowe kochać i przebaczać. Piotr, „wielki rybak”, staje się symbolem człowieka, który potrafi oddać swoje życie dla Prawdy, choć wcześniej się lękał i wątpił. „Wielki Rybak” można odczytać jako powieść o działaniu łaski. Każdy rozdział tchnie duchem Ewangelii — nie w sensie kaznodziejskim, ale w sposób głęboko ludzki i poruszający. To książka, która umacnia wiarę, budzi nadzieję i przypomina, że świętość rodzi się w codzienności. „Wielki Rybak” to powieść piękna, dojrzała i duchowo prawdziwa. Łączy biblijny realizm z emocjonalną głębią, a jej przesłanie jest uniwersalne: każdy może spotkać Boga – nawet ten, kto wątpił, zdradził i upadł. Lloyd C. Douglas pokazuje, że Chrystus nie szuka doskonałych, lecz tych, którzy pozwolą się kochać i prowadzić. Jest to lektura pełna światła i pokoju — jedna z tych książek, które nie tylko się czyta, ale które prowadzą ku modlitwie i przemianie serca.

To nie jest wybór Marty, jak sugeruje tytuł, a raczej wybory Marty. Bo tych wyborów jest wiele i każdy z nich pociąga za sobą różne konsekwencje. Bardzo ciekawa powieść. Lubię czytać o nietuzinkowych dylematach moralnych przed którymi stają bohaterowie. Lubię czytać o emocjach im towarzyszących. I ta książka pod tym względem spełniła moje oczekiwania. Nie zgodzę się jednak ze stwierdzeniem na okładce książki, że jest to powieść napisane przez życie. Historia Marty jest mało prawdopodobna w moim odczuciu. Pomimo tego, książka jest warta przeczytania. Polecam!

Rewelacyjna książka, a zwłaszcza jej dwa początkowe rozdziały opisujące pobyt autora w niebie - odczuwałam bardzo mocne współodczuwanie z autorem i czułam niesamowitą radość duszy, ekscytację, podniosłość, coś co ciężko opisać słowami, ale z myślą przewodnią, że chciałoby pójść się do nieba już w tym momencie! A także myśl, że życie na ziemi, to czas narzeczeństwa, przygotowania do zaślubin Boga w Niebie. Kolejne rozdziały o niezwykłym cierpieniu autora po wypadku, ponownym przystosowaniu się do życia oraz niezwykle pięknym celu i misji, z jaką Bóg ponownie posłał go na ziemię. Całość dająca ogromną nadzieję, co do naszego życia wiecznego! Polecam zarówno wierzącym jak i nie wierzącym.

Niezwykła książka ujawniająca prawdę o kobiecych sercach - potrzebach, pragnieniach i tęsknotach. Otwiera na to, kim się jest, jaką się jest i dlaczego zostałyśmy stworzone. Nie narzuca tego i nie poucza, tylko sugeruje. Zaprasza do wczytania się. Zachęcam ostrożnie, z dojrzałością i otwartością do niej podejść. Jest warta przeczytania i poświęcenia czasu, choć sama nie zgadzam się ze wszystkimi przemyśleniami w niej zawartymi. Też wiele jest w niej szokujących faktów. Nie jest to łatwa lektura. To, co mnie najbardziej ujęło i zapadło w pamięć, to kuszenie szatana Ewy. Dlaczego akurat ją? Dlaczego on jej nienawidzi? A drugą bycie "ezer kenegdo" w życiu Adama oraz ludzi wokół. Osobiście bardzo ją emocjonalnie przeżyłam i momentami doprowadzała do łez. Pomaga zrozumieć oraz zaakceptować, a wręcz uwierzyć siebie i swe piękno. Książka napisana z miłością. Będę wracać do tej książki.

Prawdopodobnie po tę pozycję nigdy bym nie sięgnęła, gdybym nie dostała jej w prezencie. Miałam opory, żeby ją w ogóle zacząć czytać, bo tematyka chorych na raka dzieci jest dla mnie zbyt wzruszająca i nie chciałabym pochlipywać nad każdą stroną. A jednak przeczytałam i postaram się ją ocenić obiektywnie, pomijając moją generalną niechęć do tego typu literatury. Rodzina Doherty przeszła wiele począwszy od nieplanowej ciąży w młodym wieku, poprzez śmierć męża i ojca oraz wiążących się z tym problemów finansowych aż do niespodziewanej choroby młodszego syna i brata (Taylera). Jak sam tytuł wskazuje, dużą rolę w ich życiu odgrywa Bóg. W Nim szukają ukojenia, zrozumienia i sensu tego, co się dzieje w rodzinie. Może za wyjątkiem Bena (starszego syna) wszyscy są przekonani, że modlitwa jest lekarstwem na każdą bolączkę. I to jest właściwie główny temat książki. Nie znajdziemy w niej opisu walki z chorobą, zmagania się z kolejnym dniem, nie czujemy bólu, który przecież musiał towarzyszyć Taylerowi. Nie widzimy matki złorzeczącej Bogu i domagającej się jednoznacznej odpowiedzi na pytanie: dlaczego? Jeśli dopada ją chwila zwątpienia, co dzieje się niezmiernie rzadko, to od razu ktoś z otoczenia (najczęściej jej matka, pomagająca w opiece nad chłopcami), przypomina jej o sile modlitwy lub cytuje odpowiedni fragment z Biblii. Postacie drugoplanowe (pielęgniarki, kierownik poczty, sąsiedzi) to też osoby wierzące. Nawet popijający listonosz był w stanie dotrzeć z baru wprost do kościoła. A zatem Tayler to bohater pozorny*, ponieważ to nie on, ale dzięki niemu, trafiamy do głównego bohatera-Boga. Siedmioletnie dziecko w swej ufności i prostocie postrzegania świata, nie stara się zgłębiać wyrokówBoskich, nie docieka przyczyn, ale bezgranicznie poddaje się woli Wszechmogącego. Przesłanie jest zatem dość klarowne: Bóg ma swoje wyższe cele, które my na ziemi powinniśmy z pokorą zaakceptować, a nie podawać w wątpliwość. W „Listach do Boga” nie ma miejsca na filozoficzno-teologiczne rozważania o jestestwie, przemijaniu, sensie cierpienia itd. Czy to źle? Przypuszczam, że nie po to ta książka powstała. Ona po prostu miała „pokrzepić serca” tych, którzy borykają się z problemem choroby i szukają światełka w tunelu w oparciu o wiarę w Boga. „Listy” są napisane prostym językiem (przeczytałam w oryginale, więc nie wiem jak wygląda polskie tłumaczenie), ale wydaje mi się, że to świadomy zabieg autorów, umotywowany wiekiem małego protagonisty. Według mnie ten infantylny styl jest jak najbardziej na miejscu i dlatego w żaden sposób mnie nie raził. * bohater pozorny to nie jest termin z literaturoznawstwa, wymyśliłam go na potrzeby tego tekstu :)

Mądra i życiowa opowieść o życiu kucharza Jose i kelnerki pięknej Niny. Którzy poznają się w kawiarni, zakochują się w sobie od pierwszego wejrzenia ich życie jednak nie potoczyło się według ich planów.Wciąż żyją z brzemieniem swoich win i swoich utraconych marzeń, każde z nich boryka się z tym ogarniającym sensem to co im życie zgotowało, przyniosło w zamian. Lecz te niecodzienne wydarzenia jednego zwyczajnego dnia w Nowym Yorku to już obracają się w to niezapomniane,pamiętliwe wspomnienie i doświadczenie na zawsze przemieniając tych dwojga ludzi kochających. Zachodzi w ciążę rodzi córeczkę Bellę. Bella to żywe, energiczne, urocze dziecko dużo spędza czasu z własnym tatą i mamą, między ojcem, a córką jest duża więź. Jest to coś niezwykłego, cudownego. Będąc w bibliotece przykuła moją uwagę ta książka, swą piękną okładką zainteresowała mnie bardzo, że postanowiłam ją wypożyczyć, wybór był bardzo udany trafiony w dziesiątkę. Sama ta historia poruszająca,wzruszająca wzruszyłam się przy tej książce. Zachwycona jestem, oczarowana książką. Przewidywalna,dobra fabuła, wartka akcja i trzyma w napięciu, pisana historia przez życie. "Bella.Poruszająca opowieść o sile miłości i przebaczenia" to książka o emocjach,wewnętrznych przeżyciach bohaterów, o podejmowaniu trudnych, życiowych wyborów w życiu, o przyjaźni i rodzinie. Dająca nadzieję, skłania do refleksji, przemyśleń. Cudowna,urocza, a także znakomita lektura mnie się spodobała!!!!!!

"MOCNIEJSZA NŻ ŚMIERĆ" - LIDIA CZYŻ Książki Lidii Czyż są zawsze na faktach i mają element wiary, więc jak ktoś nie lubi to odradzam. Jak komuś nie przeszkadza to polecam. Bohater opowieści to Radek, mężczyzna, który opowiada swoje życie, od dzieciństwa po dorosłość, a nawet dojrzałość. Radek miał tatę i mamę, tyle, że tatę rzadko, bo albo kończył studia, albo pracował daleko. Ojciec był dobrym i spokojnym człowiekiem, jedyna jego wada, że mało widział i mało go ogólnie było. Za to mama była i również nie była, bo była fizycznie, ale nie mentalnie. Nie wychowywała, nie uczyła, nie opiekowała się, nie pokazała jak jest kochać, troszczyć się. Jej miłość to ...butelka wina, trunków alkoholowych z górnej półki, dlatego tak łatwo tuszowała swój nałóg. Niestety cierpial na tym Radek, a później jego brat. Radek oprócz tego, że nie miał lekko w domu, to gdy spotkał dziewczynkę Julie w III klasie gimnazjum i zaprzyjaźnił się z nią, a nawet pokochał, to los pokazał jaki potrafi być okrutny. Jak zwykłe nieporozumienie, nie dogadanie się, brak komunikacji i wyrażania swojego punktu widzenia, brak wsparcia w rozwiązywaniu takich problemów, prowadzi do olbrzymiej tragedii dwoje młodych ludzi. Co się stanie sami przeczytajcie. Mną ta książka wstrząsnęła, dlatego też po książki autorki, nie sięgam zbyt często. Jest jej najnowsza książka spisana na podstawie między innymi listach jakie Radek napisał do ...księdza. Smutna bardzo opowieść, tym smutniejsza, że wprost z życia, a nie tylko wymyślona ot tak. Polecam przeczytać lub wysłuchać, jest niemal na każdej platformie. OCENA 08/10 10/24 ( 10/01)/ OBYCZAJ 06/24 ilość stron: 276 DATA wyd: 17.05.2023 czas przewidziany czytania: 07 h 44 min. Czas słuchania: 05 h 06 min lektorzy empik: Plewako-Szczerbiński Krzysztof Anastazja Skończona 19.01.2024 (słucha)

To chyba jedna z moich ulubionych książek o Afryce. Na tym może powinnam poprzestać w wydaniu o niej opinii;) , pokuszę się jednak o trochę obszerniejszy opis. Jest to książka o ogromnym poświęceniu człowieka dla innych ludzi..bezinteresownym, nie żądającym niczego w zamian.. Pokazuje, jak Afryka może zawładnąć człowiekiem, jego sercem, duszą, ciałem... Jest też wiele o miłości (nie tylko do Czarnego Lądu) oraz o przemijaniu (co jest dość powszechne w literaturze tego gatunku). Kilka zwrotów akcji mnie zaskoczyło i przyznaję się bez bicia, że po przeczytaniu ostatniego już zdania pociekła łza. Może z powodu końca książki, może z powodu zwrotu akcji..oceńcie sami.. Książkę przeczytałam już jakiś czas temu, nadal jednak leży przy moim łóżku, chyba jeszcze nie chcę odłożyć jej na półkę.. Może to zdanie Was zachęci, żeby po nią sięgnąć..warto