Pulpa fikcyjna. Albo dwa wesela i pogrzeb kapitana żbika

Ciekawa postać główna i interesujący pomysł na książkę. Niestety szybko traci świeżość i po kilku rozdziałach przestaje nas cokolwiek zaskakiwać i z łatwością można przewidzieć rozwój akcji. Razi też trochę sztuczność wykreowanych sytuacji i dialogów. Przez to czytelnik nie ma wrażenia jakby faktycznie obserwował czyjeś losy, ale bardziej jakby oglądał sztywny skecz. Ogólnie jednak pozycja dość ciekawa, bardzo polska ;).

O czym jest ta historia można przeczytać w opisie. Niby zwyczajna, o emigracji i upadku człowieka. Jednak sposób jej przedstawienia, a dokładnie język, jest już swego rodzaju majstersztykiem. Cudowny zabieg. Początkowo czyta się trudno ale już po kilkudziesięciu stronach mózg przyzwyczaja się do tej formy przekazu. Polecam, w szczególności tym, którzy dopiero co wyemigrowali za chlebem.

Do lektury "Socjopaty w Londynie" (Wydawnictwo: Prószyński i S-ka) Daniela Koziarskiego, będącego kontynuacją jego debiutanckiej powieści "Kłopoty to moja specjalność, czyli kroniki socjopaty" zachęciła mnie znajoma, a raczej wydobywający się z niej podczas czytania – to chichot, to salwy śmiechu - naprzemiennie i bez końca. Nie dziwię się, bo to niezwykle zabawna książka - ot, taki głupawy, komediowy scenariusz. Autor postanowił wyprawić swego (anty)bohatera, Tomasz Płachtę, na wyspy, by i on, zdeterminowany opowieściami o szybkich pieniądzach i przyjemnym życiu w Londynie, mógł zasmakować blasków (i cieni) emigracyjnej kariery. Śledzimy jego walkę o marzenia – kibicujemy, gdy pracuje na czarno w smażalni, trzymamy kciuki za karierę w sklepie z zabawkami, kręcimy z niedowierzaniem głową przypatrując się jego wyczynom w sklepie muzycznym czy wyłamujemy nerwowo palce obserwując jego popisy na żydowskim przyjęciu. Jeśli zaś zagłębimy się w tomaszowe relacje rodzinne, prześledzimy wątek mailowej przyjaźni czy zerkniemy na sąsiedzkie znajomości … tak, kłopoty to Tomasza specjalność. Co jak co, ale udało się Koziarskiemu stworzyć charakterystycznego (anty)bohatera, którego każde słowo i gest są interpretowane cokolwiek inaczej niż on by sobie życzył, który traktowany jest jak złodziej, pedofil, pieniacz i cham. Jego aroganckie zachowanie, aspołeczne zapędy, prowokacyjny styl bycia, mówienie tego, co ślina na język przyniesie i robienie wszystkiego, co przyjdzie do głowy - wbrew utartym schematom i … zdrowemu rozsądkowi – cóż, to się prosi o kłopoty. Chcą nie chcąc Tomasz Płachta podpada wszystkim – znajomym i obcym, Chińczykom i Polakom, Żydom i muzułmanom, dorosłym i dzieciom - na pieńku ma ze wszystkimi, ze swą rodziną włącznie. Totalny pechowiec. Dziwak. Socjopata. Książka w odbiorze jest łatwa i przyjemna, ale ma swoje drugie dno - Daniel Koziarski pod płaszczykiem absurdalnego humoru, przerysowanych postaci, groteskowej fikcji utkanej z samych piątków trzynastego, poruszył wiele ciekawych i istotnych życiowych kwestii. Ośmieszył drzemiące w nas stereotypy, obłudę i zacofanie. Zdemaskował mit spójności polskiej emigracji i pokazał, do czego prowadzi źle pojęta tolerancja czy zniewolenie poprawnością polityczną. Z kolei zarzucana Danielowi Koziarskiemu przewidywalność konwencji, poczucie nieprawdopodobności wątków oraz to, że w książce dzieje się dużo i nader często - owszem, może męczyć. Ale jak to mówią, wszystko jest kwestią podejścia – nie ma co się najeżać, tylko … przymrużyć oko. Bo choć można Koziarskiego, jak i jego (anty)bohatera, nazwać prowokatorem, to nie wolno się na niego obrażać – wszak autor z ręką na sercu nie zapewnia, że wszystko, co opisał, to szczera prawda. Ja tam z Tomkiem Płachtą bawiłam się bardzo dobrze, czego i Państwu życzę. Monika Zalewska-Biełło http://www.babyprzykawie.pl/przy_kawie/polka_z_ksiazkami/socjopata_w_londynie_daniel_koziarski.html

Rzeczywiście zaciekawia, intryguje językiem nieustannego "wkur...", czasem rozśmiesza, czasem uderza celnością opisu i wciąga w sentymentalne wspomnienia z PRL i wczesnej wolności lat 90., ale w trakcie czytania coraz bardziej męczy, drażni i pozostawia w osadzie brudno-wódczanej bezsensownej frustracji i beznadziejnej pogardy. I okazuje się w tym zupełnie nieoryginalnym produktem tzw. polskiej młodej prozy, która jest pisaniem o sobie i się znęca nad własnym społeczeństwem i krajem (haha, Bulanda country, wyrafinowane...). Problem w tym, że znów lądujemy w kanale wywnętrzeń i pozostajemy z pragnieniem prawdziwej literatury.

"Jak zostałem głupcem" to książka, która została mi polecona i niezwłocznie pożyczona. Wydaje mi się, że był w tym ukryty jakiś przekaz dla mnie i chyba się nie mylę. Tak - często za dużo myślę i rzeczywiście niejednokrotnie wyrwało mi się, że "głupi ma zawsze szczęście", a jeśli nawet nie ma, to przynajmniej nie musi się borykać z głową puchnącą od przemyśleń i analiz na temat świata i samego siebie. Głównym bohaterem tej powieści jest młody mężczyzna, Antoni. Antoni ma przyjaciół, jakoś sobie radzi, choć zawodowo i tym samym finansowo ma na co narzekać, ale jednak to, co powoduje u niego stan przygnębienia totalnego, to jego inteligencja, która zmusza go do zastanawiania się i rozbierania na czynniki pierwsze spraw rozmaitych. I nie chodzi wcale o zwykłą ciekawość lub też zainteresowanie niektórymi tylko tematami, ale coś, co niemal spędza mu sen z powiek, nie pozwala normalnie funkcjonować i powoduje, że czuje się po prostu dziwakiem. Trudno przecież nawiązywać relacje, cieszyć życiem, normalnie pracować czy nawet odpoczywać, jeśli się nieustannie nad czymś myśli. Antoni widzi ten problem i podejmuje próbę wyleczenia się z tej specyficznej choroby duszy rozmaitymi, nieraz karkołomnymi sposobami. Chce np. zostać alkoholikiem, co mu się oczywiście nie udaje, ponieważ nie ma do tego kompletnie żadnych predyspozycji, a ponadto podchodzi do sprawy bardziej metodycznie i teoretycznie, aniżeli praktycznie. O tych jego perypetiach czyta się wyśmienicie, szybko. Kolejne strony wręcz się pochłania. Interesująca jest przy tym sama kwestia tego, jak stać się głupcem. Wkrada się w tę opowieść przeświadczenie, że głupota dotyka przede wszystkim świata nastawionego na konsumpcję i wykolejonego moralnie. Antoni idzie właśnie w tę stronę, uprzedzając jednocześnie swoich przyjaciół, aby upomnieli się o niego, jeśli sprawy zajdą za daleko. Nie chce mimo wszystko do końca tracić swojej tożsamości i zasad. Jest to niezwykle ciekawy obraz człowieka, który próbuje się jakoś dostosować, wstrzelić w pewne oczekiwania społeczne i popularne postawy ludzi nastawionych na zysk i przyjemności. Czy mu się to udaje? Zachęcam, aby przekonać, sięgając po tę książkę! Na koniec wspomnę tylko, że wiele osób zarzuca autorowi słabe zakończenie. Rzeczywiście jest ono może lekko infantylne. Ja bym jednak przede wszystkim zastanowiła się, dlaczego je za takie uznajemy i co to o nas mówi... https://www.instagram.com/justynaczytuje/?hl=pl https://www.facebook.com/JustynaCzytuje

Rewelacyjna!!! Czytając śmiałam się do rozpuku, choć nie jest to bynajmniej komedyjka, napisana dla zgrywy. Językiem, który uwielbiam. Z dokładnie takim poczuciem humoru, sarkazmu i dystansu do świata, jaki mnie kręci! Ach, spotkać takiego faceta w życiu, jak bohater tej powieści! A jeszcze jego przyjaciół i w ogóle zawitać na krótkie wakacje w Bush Falls! Jestem tak zauroczona autorem, że na pewno sięgnę po jego inne dzieła! Musi być niesamowitym facetem, zważywszy na końcowe podziękowania i w ogóle dawno mnie tak nie zachwyciła żadna powieść! Tu wszystko jest absolutnie doskonałe! Nie tylko śmiech ale i łzy, sporo znakomitych obserwacji na temat bliźnich, napisanych złośliwie ale i z miłością przez kogoś kto kocha ludzi i dlatego tak krytycznie ich ocenia, przygląda się im z poczuciem zażenowania graniczącego z odruchem wymiotnym. A czasami zwyczajnie, z dobrotliwym uśmiechem Ojca Kreatora.

Nie spodziewałam się znaleźć takiej perełki w stosiku lektur po(d)rzuconych w ramach bookcrossingu. Między "Pięćdziesięcioma twarzami Greya", książką dla menedżerów a "Poradnikiem grzybiarza". W istnej Dolinie Rozpaczy. Cieniutkie toto, szalonymi skojarzeniami tryskające, a momentami straszne. Ktokolwiek choćby otarł się o pracoholizm, ten wie. Absurd goni absurd, Ksenia Dziewczynkę z Zającem, a je obie Chłopiec z Plakatu. Wszędzie szwendają się postmodernistyczne anioły, a sceneria zmienia się w zależności od widzimisię niektórych bohaterów. Zaświaty wersja 2.0. Czytajcie na własną odpowiedzialność.

Wbrew tematyce wybranej przez autora, książka mi się podobała. Uważam, że w "Zalanych" bardzo dobrze oddano klimat podupadającej miejscowości, a jeszcze lepiej psychikę i zachowania jej mieszkańców. Wiadomo, nie każdy lubi czytać historie o żałosnym życiu ludzi pośród nas i to może być głównym powodem zniechęcenia się do przeczytania tej książki. Jednakże tej ostatniej nie mam nic do zarzucenia. Jest napisana bardzo dynamicznym, soczystym językiem. Niektóre fragmenty doprowadziły mnie do ataku śmiechu, nie dlatego, że bawiły mnie losy bohaterów, ale raczej dlatego, że były świetnie, zabawnie napisane. Podobały mi się również bardzo celne spostrzeżenia dotyczące rzeczywistości, zawarte w książce, np. wypowiedź Profesora do swoich byłych uczniów w trakcie spotkania pod pomnikiem. Do przeczytania książki zachęcam wszystkich, którzy mają ochotę na próbkę prozy obiecującego autora, jednkaże, uwaga (!), tematyka jego książki nie jest przyjemna.

John O'Farrell - uważny obserwator z przymrużeniem krytycznego oka. Książka reklamowana jako zabawna - i to się zgadza. Momentami rzeczywiście chichotałam na głos, a wiele sytuacji jest faktycznie śmiesznych. Książka opisywana jako satyra na rodziców XXI wieku - i to też się zgadza. Można tu wyróżnić dwie dominujące cechy tych rodziców. Po pierwsze megalomania i nadmierna ambicja na punkcie własnego dziecka. Musi ono być we wszystkim "naj", szczególnie na tle dzieci innych znajomych. Od małego bierze udział w wyścigu szczurów, jest wychowywane, tresowane, dokształcane. Uczęszcza na niezliczoną ilość zajęć dodatkowych, czasami wręcz absurdalnych, byle tylko się wyróżnić na tle innych dzieci. Musi być uzdolnione ponadprzeciętnie, bo to wstyd mieć tylko zwyczajne dziecko. Druga cecha to nadopiekuńczość i paranoiczny wręcz lęk, by coś złego się temu dziecku nie przytrafiło. Fragment o zabawie dzieci w piaskownicy w kaskach na wypadek spadającego meteorytu rozbawił mnie i przeraził równocześnie. Odbiera się dziecku wręcz możliwość popełnienia błędu i doświadczenia płynącego z nauki na własnych błędach. Tu nie ma miejsca na takie faux pas. Nie da się uchronić dziecka przed wszystkimi problemami tego świata. Musi zetknąć się z biedą, niesprawiedliwością, chorobą, przemocą. Obraz zwariowanych rodziców, którzy którzy dla dobra swoich dzieci usprawiedliwiają swój egoizm, naginają własne zasady moralne, a nawet są w stanie posunąć się do oszustwa, to właściwie smutne i niesmaczne. Ale czy nieprawdziwe? Obawiam się, że nie. Tylko czy to jeszcze jest miłość, czy głupota? Autor sam jest rodzicem i pewnie wiele opisanych sytuacji zaobserwował. Opisał je z humorem, nie krytykuje dosłownie, ale daje do myślenia. Zachęcam do przeczytania, bo myślę że warto.

literatura osiedlowa ma się dobrze. z Markiem Kochanem (nie mylić Kofanen Ananem) spotkałem się zupełnie przypadkowo pewnego sobotniego wieczoru, słuchając w programie II PR jego słuchowiska Reduty, którego fabuła tak mnie wkręciła w swoje czeluści, że musiałem aż zjechać z trasy i zatrzymać samochód na parkingu. później, też zupełnie przypadkiem, w księgarni taniej książki, natrafiłem na "Balladę o dobrym dresiarzu". jako że jestem również miłośnikiem ubrań Adolfa Dasslera, a dresiarze w takowe się ubierają, bez zastanawiania kupiłem tę książkę. książka to zbiór opowiadań, fajnych opowiadań, w których przedstawiona jest Polska klasy b, ta Polska do której się nie przyznajemy, której nie chcemy oglądać, Polska z Trudnych spraw, Dlaczego Ja i Ukrytej Prawdy. zupełnie nie rozumiem dlaczego ludzie tak jadą po tej książce? naprawdę przyjemnie się czyta, warsztat autora jest dobry, czasami można nawet się roześmiać. hmm, może dlatego, że zdarzają się teksty bez pointy, urwane, niepowiedziane. ale takie opowiadania są jak fotografia, zatrzymują chwilę. zdecydowanie dla wielbicieli takich klimatów oraz dla socjologów i badaczy obyczajów.

Recenzja z punkowego zina „Pasażer” nr 17 (wiosna / lato 2003 r.): Warszawa z tej książki to ohydne miasto, w którym ludzie przetaczają się bezustannie z jednego budynku do drugiego. Mieszkanie - redakcja - bloki - komisariat - knajpa - willa itd. Cholernie duszna opowieść. Właściwie prawie nic tu nie dzieje się na otwartej przestrzeni. Kiedy już bohater znajduje się na moment na dworze, to albo zaczyna lać i trzeba gdzieś umknąć, albo czeka na taxę, albo idzie do jakiegoś innego pomieszczenia. Właściwie tylko epizod pod blokiem Rabina rozgrywa się pod gołym niebem, choć trudno na tym blokowisku poczuć jakąś przestrzeń. „Kilka nocy poza domem”, poza klaustrofobicznym klimatem, nie pozostawia cienia wątpliwości, że mieszkańcy współczesnego Metropolis są przeraźliwie samotni, a kiedy już próbują nawiązać jakąś bliższą więź z drugim człowiekiem, to czeka ich tylko rozczarowanie. Ludzie z książki Piątka są przeważnie egoistyczni, wyzuci by nie powiedzieć - szaleni. Każdy jest w coś uwikłany, a nad tym unosi się jeszcze sieć technologii, układu wielkomiejskiego. Główny bohater - Maciek - pewnego dnia wychodzi z domu, bez świadomości, że nie będzie dane mu do niego wrócić. Ale ten jego „schron” też nie jest wcale taki miły. Ciasne przestrzenie, przypadkowi sąsiedzi, czy chce się wracać do takiego domu? Fajnym efektem, który potęguje uczucie duszności jest wprowadzenie motywu sauny. Już sam opis obsługi tego „urządzenia” przyprawia o zawrót głowy. Mimo, że „Kilka nocy poza domem” napisano lekkim, zwykłym językiem, a historia nie ma żadnych wielopoziomowych powikłań, to wyszła z tego bardzo dobra rzecz. Jest tu sporo celnych uwag o współczesnych mediach i ludziach. Choć ci, którzy zachwycili się funkcjonowaniem książkowej redakcji, zwłaszcza z jej zapleczem finansowym, niech porzucą nadzieję. Większość tego rodzaju firm nie zachowuje się jak krezus, a wręcz odwrotnie. (Pat) zapraszam na blog: tesinblog.wordpress.com

Nie umiem opisać tego co zrobiła ze mną ta książka. Pomimo ilości absurdów i śmiesznych sytuacji, których zaznaczyłam sobie naprawdę sporo, to porusza bardzo ważne problemy, na które powinno się zwracać większą uwagę. Chociażby prześladowanie w więzieniu, rasizm, wolność, problemy polityczne oraz tolerancja, również religijna. Sięgając po tą pozycję spodziewałam się czegoś w rodzaju luźnej, humorystycznej książki a dostałam taką, po której nie umiem pozbierać swoich myśli. Bardzo podobał mi się zabieg powrotu do przeszłości misia, to że jesteśmy wtajemniczeni we wszystko i nie ma nic zatajonego co odbierało by przyjemność z lektury bo byłyby jakieś niewyjaśnione wątki. A zabieg wprowadzenia dziecka misia, Małej Winky? Piękny i rozczulający! Nawet jeśli cała historia tutaj opiera się na pluszowym misiu, niepodważalne jest to, że problemy wymienione wcześniej również dzieją się teraz, na świecie. Książka jest z 2007 roku a jakże wciąż aktualna! Niezwykła podróż przez emocje i odczucia. Zarówno naszego głównego bohatera- misia, jak i nasze :). Liczę na to, że osoby, które jeszcze przeczytają tą książkę, pomimo jej wieku, dostrzegą w niej to samo piękno co ja.

Mamy tu chyba kwintesencję wszystkich zalet i wad sytuacji pod tytułem „kabareciarz pisze powieść”. Jeśli chodzi o język czy humor, to mamy tu bardzo dobry poziom – oczywiście jeśli się lubi styl autora z czasów przedstandupowych, ze scenicznych czy radiowych monologów. Czyli cięte porównania, potoczne słownictwo, odniesienia popkulturowe czy społeczne. Te ostatnie z oczywistych względów trochę się zestarzały (a niektóre trochę bardziej), ale możemy je potraktować jako obraz epoki, w której „Handlarze czasem” powstawali. Do tego mocno zarysowane postacie – a przynajmniej do pewnego momentu, bo starsze wersje bliźniaków spłaszczają się przykro – i sam pomysł na całość, tak porąbany, że tylko człowiek związany z kabaretem mógłby go wymyślić: przykuty do wózka wujek-wynalazca buduje maszynę, która umożliwia handel godzinami. Czyż to nie brzmi szalenie? Zalety już były, a gdzie wady? W sumie jedna, ale za to dość poważna – przyzwyczajony do krótkich form autor nie do końca sobie radzi z poprowadzeniem spójnej fabuły przez całą, ponad 300-stronicową powieść. Rozdziały o pobocznych bohaterach w teorii mają sens, przedstawiając różne losy „klientów” czasowego biznesu, ale w praktyce trochę rozmywają główny wątek. A skoro o nim mowa... Początkowo masz wrażenie, że ta historia prowadzi cię do jakiejś konkluzji, ale im dalej w las, tym bardziej zaczynasz się czuć, jakby nawet sam autor nie bardzo wiedział, do jakiego finału ta opowieść podąża. Jeżeli w ogóle taki był cel, a nie po prostu sama na poły socjologiczna zabawa koncepcją świata, w którym można nagiąć dotychczasowe prawa fizyki i chronologii. Ale ogólnie przyjemna lektura, nie żałuję. [Skrócona wersja recenzji facebookowej, pełny post tutaj: https://www.facebook.com/ostatniazzielonych/posts/pfbid02XEeuxvTY6jH8LCqTdEGnaaBb1haREDhThjZSxxT3B2a6hyMFqKX6Ph6jjTd7zdegl]

Kupiłam, dawno temu na wyprzedaży we Wro. Pop kulturowy mix słowny, obraz współczesności, która wcale nie bywa przejaskrawiona. Nie wiem, co powiedzieć o tych opowiadaniach. Są szczere i okrutne momentami, ale język pisarza płynnie się czyta. Płynnie też mijają inne życia obok nas. Nie wiem, czy ta książka jest jeszcze wydawana, w sumie to się cieszę, że wpadła mi w ręce, ale raczej nie zapadnie w pamięć.

Bardzo przyjemna lektura. :) Idealna na poprawę humoru i długie wieczory, łatwa w odbiorze i nieskomplikowana (co jednak jest raczej zaletą, niż wadą, jeśli szuka się czegoś lekkiego do poczytania). Najbardziej urzekł mnie język, a co za tym idzie - narracja bohatera. Specyficzny humor i nietuzinkowa narracja uczyniły z tej książki coś więcej niż zwykłą powieść o szukaniu miłości. Także postać głównego bohatera bardzo mi się podobała - lubię taki typ postaci, haha. Tym bardziej że w niektórych momentach przypominał mnie samą! "Niezdecydowanie" poleciłabym najbardziej właśnie osobom które mają problemy z podejmowaniem decyzji, gdyż owy problem jest pokazany w tej książce bardzo zabawnie i z przymrużeniem oka, a równocześnie nie kpi, lecz stoi po stronie czytelnika. Lektura warta poświęcenia czasu, szczególnie że niedługa i szybko się czyta. :D

Zaczynam od końca tj mojej końcowej refleksji: JAK PIES WYCHOWAŁ CZŁOWIEKA - świetna, zabawna, relaksująca lektura szczególnie dla czytelników z poczuciem humoru i miłością do zwierząt. Teraz profesjonalny recenzent, często przeze mnie cytowany - Jarosław Czechowicz, lecz przedtem istotna uwaga: sam fakt, że Czechowicz Borzestowskiego recenzuje dowodzi, że książka jest warta uwagi. Recenzja, bardzo ciekawa, na: http://krytycznymokiem.blogspot.com/2008/06/bulterier-samson-i-ja-waldemar.html Clou recenzji to zdanie: ".....Borzestowski podjął się tematu dość naiwnego i wielokrotnie już eksploatowanego, ale zrobił to z niepowtarzalnym wdziękiem...." Pragniecie uroczej, beztroskiej rozrywki ? To macie !!! I w tej kategorii pewne co najmniej 7/10 Na koniec autor: (z https://esensja.pl/esensjopedia/obiekt.html?rodzaj_obiektu=11&idobiektu=1634) "Waldemar Borzestowski (ur. 1964) – prozaik, malarz, dziennikarz. Był m.in. szefem działu prenumeraty w dużym koncernie prasowym oraz robotnikiem torowym, kupował stare książki na aukcjach i oprowadzał konie po parkurze. Sporo podróżował. Współpracownik wielu pism literackich. W 1999 roku ukazał się jego zbiór opowiadań „Nocny sprzedawca owoców”. Mieszka w Gdańsku."

Mógłbym wyciąć z tego zbioru absurdalnych opowiastek kilka naprawdę porażająco komicznych historyjek. Parskałem śmiechem i starałem się zapamiętywać co apetyczniejsze kawałki, które Allen zdaje się wytrząsać z rękawa. Tu trzeba mieć wrodzony dar od Stwórcy, bo nie wierzę, że można po prostu myśleć, myśleć i wymyślić żart. To się rodzi samo. Kilka tekstów słabszych, co jest chyba winą "przedawkowania" tego typu tekstów. Miejscami drażnić może zbyt głębokie zanurzenie w (pop)kulturze amerykańskiej, co utrudnia poruszanie się w kontekstach niezbędnych do rozpoznania żartu. Na szczęście mamy na końcu sporą dawkę "przypisów" tłumacza. (Gdyby tak na poważnie rozmawiać o tej książce, to wyjdzie, że to w sumie cholernie gorzka satyra na kapitalizm)

hm ciekawe, że aż tyle negatywny opinii. mi się podobała w tym sensie, że poniekąd okropnie się czytało... bo to książka o nałogu. momentami obleśna wręcz, chaotyczna, niejasna, ale tak sobie właśnie wyobrażam umysł narkomana, nic przyjemnego. ciekawy opis stanu po używce, można sobie jako tako wyobrazić, co się czuje w takim stanie. końcówka faktycznie trochę jechanie po bandzie z nieprzyjemnymi opisami, aż się cieszyłam, że to już finał

Miałem ochotę na coś napisanego lekko i przyjemne w czytaniu. „Szczęście nadejdzie jutro” to opowieść o kobietach które postanowiły założyć agencję ochrony. MOSKWA, wielkie pieniądze, drogie auta, brylanty narkotyki, oligarchia, sex i problemy życiowe bohaterek. Nie jest to literatura wysokich lotów, ale dla mnie była relaksująca i dała odprężenie.

Za lekturę Normalsów zabrałam się przypadkiem, o książce wcześniej nie słyszałam, w bibliotece wybrałam ją całkiem przypadkowo. Nie był to zły wybór. Głównym bohaterem książki Davida Gilberta jest Billy Shine. Jest to młody, dwudziestoparoletni, specyficzny absolwent Harvardu. Jego spokojne, bezcelowe życie komplikuje się gdy odzywa się do niego firma windykacyjna długi Ragnar & Sons domagając się spłaty 60 tyś $ jego kredytu studenckiego. Billy, który cierpi na niezdrowe poczucie zagrożenia zgłasza się wiec na ochotnika jako królik doświadczalny w badaniach nad nowym lekiem psychotycznym. Nie będąc do niczego i nikogo przywiązany pakuje się, zostawia bez żadnego wytłumaczenia swoją dziewczynę Sally Hu i wyjeżdża z grupą ochotników do ośrodka badawczego gdzie jak sądzi będzie mógł chwilo się przyczaić i gdzie pragnące go skrzywdzić ręce Ragnara go nie dosięgną. Recenzja : http://biegiemdoksiazki.blogspot.com/2015/08/normalsi-david-gilbert.html