Przyszłość

"Ostatnia zagadka" autorstwa Arturo Pérez-Reverte to kryminał, który nie tylko opowiada historię morderstwa... To pojedynek autora z czytelnikiem, sprawdzian, czy potrafisz zauważyć to, co ukryte między zdaniami. Tu każdy ma sekret. Każdy może kłamać. A największa zagadka może wcale nie dotyczyć mordercy. 📖 Jeśli lubisz klimat klasycznych zagadek w stylu Holmesa 🕵️ zamknięte przestrzenie i historię, która igra z twoją inteligencją… to ta książka będzie dla Ciebie pułapką.

W książce ukazano motyw dystopii spowodowanej kataklizmem ekologicznym. To bardzo ciekawy zabieg, bo nie mamy tu nagłego załamania świata, jak w klasycznych historiach, lecz stopniowy proces pogarszania się rzeczywistości. Z czasem jest coraz gorzej, choć wciąż pojawia się pewna iskierka nadziei. Moim głównym zarzutem jest to, że historia nie wstrząsa i brakuje w niej wyraźnych zwrotów akcji. Trudno też w pełni zaangażować się emocjonalnie w losy bohaterów. Mimo to sam pomysł na taką dystopię, z subtelnym promykiem nadziei, uważam za naprawdę udany. A24/k10/34/2016

Ciepła, poetycka, budząca nadzieję i otulająca. Wspaniałe opisuje Matkę Ziemię widzianą z orbity przez astronautów i kosmonautów. Namacalnie czujemy w niej zachwyt nad pięknem ziemi, księżyca, kosmosu. Uczestniczymy w niektórych przemyśleniach, czujemy zachwyt i strach załogi stacji kosmicznej. Piękna.

Historia dwóch bokserów, a może jednego, tylko przedstawiona z dwóch perspektyw. Świetnie się czyta, barwne postacie, doskonale opisane warunki sportu amatorskiego, nie ma tu magicznego guru, który bierze kogoś pod swoje skrzydła i pyk, nagle rośnie mistrz. Za to jest dużo alkoholu, obitych ryjów, zmarnowanych żyć, ciężkiej pracy, braku perspektyw. Mam wrażenie, że jest odchudzona do maksimum, śmiało można było tam wcisnąć jeszcze dodatkowych 100-150 stron (o czym jest napisane w podsumowaniu). Polecam.

Był bardzo dobry potencjał na książkę. Rozumiem koncept autora, aby pójść w kierunku różnych narracji ale w tym przypadku burzyło mi to tempo. Niektóre perspektywy bohaterów były bardzo ciekawe, a niektóre tak niezrozumiałe lub zagmatwane lub po prostu nudne, że aż miałem chęć odpuścić dany rozdział. Ciekawy świat przedstawiony - zwłaszcza podróż w nieznane... Aż zachciało mi się przeczytać książkę tylko na ten temat.

„Masło” rozbudziło moje zmysły (opisy przyrządzania jedzenia bywały w nim wręcz erotyczne), że aż złapałam fazę na ryż z masłem. Akcja powieści rozwija się co prawda dość wolno, ale według mnie w punkt podbudowuje napięcie towarzyszące metamorfozie życia głównej bohaterki Riki, jaka zachodzi po bliższym poznaniu Kajii (kobiety podejrzanej o seryjne morderstwa mężczyzn, z którymi się spotykała). Książka eksploruje motywy takie jak mizoginia, obsesja na punkcie jedzenia, rygorystyczny kanon piękna. Znajdziemy tu zarówno relacje z ciałem, jak i relacje z ojcami (obydwie równie skomplikowane). Zabrakło mi co prawda wybrzmienia ostatecznej kulminacji, miałam nadzieję, że na końcu coś bardziej wybuchnie (dosłownie lub przenośnie, jak kto woli), ale zaangażowałam się w gęsty, maślany klimat tej powieści. A wielowarstwowa metafora masła z pewnością zostanie ze mną na dłużej.

Nie przepadam za powieściami drogi, więc ta książka też mnie nie zachwyciła. Niemniej dobrze mi się jej słuchało. Momentami się uśmiechałam, choć humor ma tu gorzki smak. Mówi o ważnym problemie, jednak gdy główny bohater niewolnik ma zdobyć sympatię czytelnika tym, że czytuje europejskich filozofów, to mam tutaj pewien zgrzyt. Dodajmy chciwych i głupich białych i mamy nakreślony nieco zbyt grubą kreską świat pod założoną tezę. Nie to, że nie zgadzam się z samą tezą. Po prostu wolę świat bardziej zniuansowany.

Akcja rozwija się bardzo, bardzo długo Autorka ma dużą skłonność do popadanie w dygresje. W pewnym momencie ewidentnie czuć że stanie się jakaś masakra (amerykański miliarder zaangażowany w nielegalne wydobycie metali rzadkich w parku krajobrazowym bezinteresownie daruje 100 tysięcy złotych organizacji ludzi których potocznie nazwano by "ekoświrami"- co może pójść nie tak), by w pewnym momencie się skrystalizować i całe rozwiązanie przedstawić w kilkudziesięciu stronach.

Moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki. Świadomie zaczęłam od jej debiutu, aby nie budować w sobie zbyt dużych oczekiwań. Przymiotnik, który przychodzi mi do głowy w kontekście lektury to " bezpretensjonalna ". Główna bohaterka jest bardzo zwyczajna i bardzo ludzka, a akt odwagi i " szaleństwo" na które się decyduje kończy się tak, jak pewnie zazwyczaj się to dzieje w zwykłym życiu.

Gdzie jest granica wolności medycznej w USA, ale i w każdym innym kraju na świecie? Autor reportażu z morza "uzdrowicieli" maści wszelakiej wybrał sześć historii, mi.in. lecząca-wszystko-dieta-cud, specyfiki z chlorynem sodu, lasery, uzdrawianie modlitwą, obcy w ciele człowieka, zombie... - zestaw jak z marnego filmu klasy C, a to amerykańska rzeczywistość XXI wieku i miliardy dolarów do przytulenia przez szemranych uzdrowicieli. Historie są bazą do pokazania nieudolności instytucji państwowych m.in. Agencji do Spraw Leków i Żywności, dysfunkcji systemu ochrony zdrowia w USA i próby znalezienia odpowiedzi, dlaczego Amerykanie tak licznie tracą zaufanie do nowoczesnej medycyny. Reportaż nie porwał mnie czytelniczo, ale pozostawił z wieloma pytaniami... „Cud Niedzieli Wielkanocnej nie wydarzył się za sprawą gorącej wiary wyrażającej się w formie bezustannej i żarliwej modlitwy grupowej. Nie wydarzył się wcale. Madeline Kara Neumann nie żyła.” Bezbronne dziecko vs wolność medyczna...

Wyzwanie czytelnicze LC na luty — Plebiscyt Książka Roku Lubimyczytać. Na twórczość Sally Rooney czaiłam się już od dłuższego czasu. Podpatrywałam informacje o jej debiucie i kolejnych publikacjach, jednak jakoś nie było dotychczas sposobności. Aż pewnego pięknego dnia (tak, tak go nazwę!) napatoczyła się na bibliotecznej półce. [Po wielu latach polegania na czytniku i swoich lub znajomych zbiorach bibliotecznych z dawnym resentymentem przystąpiłam szturmem na lokalne biblioteki. Zaczęłam tropić nowe tytuły, które chcę przeczytać, bo - wiadomo - obecne ceny książek zwalają z nóg.] Poruszając się więc po meandrach półek w jednej z filii zobaczyłam: Sally Rooney. Wiedziałam, że to nie jej debiut, ale ta mniej rozsądna cząstka mnie zawołała w mym wnętrzu: ,, no i co z tego! A czy to trzeba czytać autorów od debiutu i chronologicznie?!". No właśnie! Nie trzeba! A nieraz nawet nie można, jak ukazuję poniżej ;). Dla mnie to właśnie ,,Intermezzo" jest moim prywatnym debiutem autorki i debiutem w ogóle w przeczytanych przeze mnie książkach. Debiutem w rozumieniu nie sensu stricto, ale: powiewem świeżości, czegoś nowego, ale na tyle nieuchwytnego, że nawet trudno to nazwać. Czegoś istniejącego podskórnie, czającego się pod powierzchnią, niewypowiedzianego. Czytanie ,,Intermezzo" jest trochę jak gra w szachy - niby chwytasz figurę, ale zastanawiasz się i ręka na drgnienie sekundy się wycofuje. Tak też zaczęła się moja partia z tą książką. Początkowo niosła mnie ciekawość, potem nastąpił kryzys z cyklu: ,,kim jesteśmy? Dokąd zmierzamy?", by wreszcie treść przerwała tamy lekkiego znużenia bądź zniechęcenia, oczekiwań, nadziei i innych osobistych wymysłów. Została sama treść, która zawładnęła mną totalnie. Postaci bowiem konstruowane przez autorkę nie są jednowymiarowe, płaskie czy nijakie. Nie da się przejść obok nich obojętnie. Są tak strasznie ludzkie, ich czyny tak straszne popaprane, że nawet właśnie życie zaczyna ci się wydawać względnie spokojnie w obliczu tych historii (bądźmy szczerzy: to oczywiście tylko wrażenie ;)). ,,Intermezzo" nie jest dla czytelnika oczekującego od książki jasno wytyczonej fabuły, prowadzonej od A do Z. To raczej zapis introspektywnych myśli, mikrozdarzeń, przemyśliwań vs ich totalnie nieadekwatna ekspozycja w sytuacjach międzyludzkich. Może dlatego więc ujęły mnie te mikrohistorie, każda nieprzystająca do drugiej, ale wzajemnie w dziwny sposób się łączące. Jak życie wielu z nas. Jest jeszcze coś: poczucie nieadekwatności, nieprzystawania, bycia oddzielonym od innych i świata - to tematyka szczególnie mi bliska, którą nieraz trudno jest ujarzmić wewnętrznie. Szczególnie bliski też (od samego początku, gdy zobaczyłam go na okładce z tyłu) stał mi się cytat: ,,Wymagania stawianie przez innych ludzi nie rozpływają się, tylko namnażają. Coraz bardziej skomplikowane, coraz trudniejsze." I ta książka też jest o tym (jak o wielu innych rzeczach, ale nie sposób wymienić tutaj całej jej tematyki): o wymaganiach innych wobec ciebie. O wymaganiach, które zaczynasz brać za swoje własne i pod nie konstruować ich życie. O niewypowiedzianych rozkazach i nakazach, którym zaczynasz podporządkowywać swoje życie. Damn! To twoje życie człowieku! Nie pozwól, by oczekiwania innych/społeczeństwa wzięły górę! Nawet, jeśli zajmie ci to parę dekad: gra warta jest świeczki. Nie zrestartujesz swojego życia! Ależ moralizatorsko poleciałam na koniec :). Ale wiecie o co chodzi. I wiecie, co robić: czytać Sally Rooney :).

Można w "Przepisie doskonałym" Torgny'ego Lindgrena (przekład Dawid Jabłoński) nacieszyć się zakręconą i szaloną opowieścią.  Ale można też zanurzyć się w meandry refleksji nad tym, czym w ogóle jest opowieść. Kto i po co opowiada? Czy opowieść jest formą czy sensem? Czy początek jest skutkiem czy przyczyną? „Bez zapisywania czas przebiega koło nas. Gdyby ktoś go zapytał: Co robiłeś przez te wszystkie lata, co ci się przydarzyło?, odpowiedziałby: Nie wiem. Poznam to, jeśli lub kiedy to zapiszę.” „Przepis doskonały” podobał mi się nawet bardziej niż „Biblia Dorego”. Konstrukcja powieści jest bardziej złożona, więcej w niej niespodzianek i zagadek, których rozwiązanie przynosi niezłą frajdę. Jest też więcej absurdalnego poczucia humoru. Czy to literacka zabawa? Czy coś więcej? Refleksja nad tym, po co nam fikcja. „Niżej na wzgórzu wszystko było tak, jak dnia poprzedniego: jeden obserwator obserwował obserwowanego, a drugi obserwator obserwował pierwszego obserwatora.”  Tak jak bohaterowie wyruszają w poszukiwaniu doskonałej pölsy, tak Lindgren szuka opowieści idealnej. Przewrotna to proza. Zabawna i inteligentna.

Fascynująca i wielopoziomowa historia, która przybliża nam Europejczykom bogactwo i zróżnicowanie perskiej kultury i mentalności. To jest również bolesna opowieść snuta z perspektywy migrantki, dla której miejsce urodzenia staje się jedynie mglistym wspomnieniem, a pamięć o dawnym życiu prześladuje i nie daje się całkowicie wymazać z głowy. Porównałabym tę powieść do azjatyckiej sagi „Pachinko” bo tutaj również poznajemy losy pewnego irańskiego rodu i wielokrotnie przeskakujemy na linii czasu pomiędzy różnymi członkami rodziny, których to losy odciskały piętno na kolejnych pokoleniach. Niezwykle zaangażowała mnie forma w której główna narratorka Kimja snuje swoją opowieść niczym współczesna Szecherezada, przeskakując z wątku na wątek, mieszając w wielkim tyglu lata, wspomnienia i poszczególne postaci. To jest opowieść o małych i dużych rewolucjach – o sprzeciwie wobec prawa, kultury, obyczajowości, oczekiwaniom społecznym i kształtowaniu swojej własnej tożsamości. Zachwycił mnie zarówno język i styl tej powieści ale i ogromny bagaż emocjonalny jaki zawiera w sobie ta historia.

Co prawda, zżymałam się podczas lektury, bo należę do wyśmiewanej przez bohatera książki grupy tych, którzy idą co rano do pracy, tam zdzierają zdrowie i pozwalają zabierać sobie znaczną cześć zarobku, by państwo mogło utrzymywać tych, którzy wolą w tym czasie nic nie robić. Milo, bohater i fantastyczny narrator jest właśnie takim, zadowolonym ze swojego życia frantem, opojem i nierobem. Tak wybrał, tak ma. I na ogół nie ma ani do świata, ani do innych, ani nawet do Losu pretensji. Milo jest bystry, dowcipny i z natury pogodny. Toteż opowieść skrzy się żartami, efektami niezwykłe wyostrzonego zmysłu obserwacji życia w malutkim, słowackim miasteczku. Opis pewnego wieczoru w barze, w którym szef go zostawił samego, bowiem pojechał na weekendowy wypoczynek jest cudny. Podobnie, jak rozmowa z owym szefem po powrocie. No, tak to jest, że jednak barman nie powinien wychodzić z knajpy przed zamknięciem… Dodatkowym atutem (lub odkryciem) jest przegląd jakie alkohole, kiedy i w jakim połączeniu dają najwięcej efektów. Znaczy – stopni zamroczenia. Oraz porady, kiedy brać piwo „dziesiątkę” a kiedy „piątkę”. takie jest życie opojów...

Teresa z Avili, średniowieczna mistyczna, pisze o wyjściu z ciała (które zwie “Transwerbacją Serca”): [Anioł] tą włócznią, zdało mi się, kilkoma nawrotami serce mi przebijał. […] Taki wielki był ból tego przebicia, że wyrywał mi z piersi one jęki, ale taką zarazem przewyższającą wszelki wyraz słodkość sprawia mi to niewypowiedziane męczęństwo, że najmniejszego nie czuję w sobie pragnienia, by się ono skończyło. Blandine przepisała tą stronę w bibliotece z dziejów zapisanych przez męczennicę Teresę i przykleiła do ściany nad łóżkiem. Gdy budzi się w post-industrialnym mieście Vacca Vale, walczącym z każdym jednym Amerykańskim Mitem i nie potrafi zasnąć myśląć o wszystkich gatunkach roślin, zesłanych na wyginięcie przez deweloperów i czując dymiące samochody przejeżdżające przez jej arterie czyta ten fragment i wyobraża sobie świat w którym kapitalizm zwalczy taż Teresa z Avili swoją nowiną o wyjściu z ciała. Wyjście z ciała w debiutanckiej powieści Tess Gunty okazuje się być figurą jeszcze szerszą, niż ta określona w pierwszych akapitach, gdzie Blandine, chciałoby się powiedzieć zagubiona siostra Lisbon, to nagle: Nóż, bawełna, kopyto, wybielacz, cierpienie, sierść, błogość […] Blandine jest tym wszystkim. Jest każdym lokatorem tego bloku. Jest śmieciem i cherubinem, gumiakiem na dnie morza, […] Bo ponadto, Tess Gunty osiąga pewną niejasną dla mnie formę polifoniczności, która nie polega na nieszczególnie ciekawej fokalizacji, czy jakimś akcie mowy, a narracja jest prowadzona jakby z offu; klasyczna trzecioosobowa, wszystkowiedząca. A jednak metafora bloku socjalnego (zwanego zresztą Królikarnią, bo jak Królikarnia: opresyjnego, klaustrofobicznego i opartego na pewnym wojeryźmie) - wokół którego oparta jest zarówno narracja jak i struktura powieści - staje się pewnym kluczem (czy dobrym określeniem jest “dominantą”?), bo narrator najbliżej mi się kojarzy z koncepcją jakiejś duchowej zupy pierwotnej, opuszczenie ciała byłoby wejściem do tej metaforycznej zupy, która zasadniczo jest byciem “poza narracją” ale równocześnie będącej w stanie płynnej i wkraczającej w stan właściwy, tak jakby wcielającej się w postaci. Ta wielowarstwowa dekonstrukcja małomiasteczkowej Ameryki rodem z serialu Sharp Objects, projektu muzycznego Ethel Cain i filmów jak Badlands czy The Virgin Suicides (z którym poza ogólnym nastrojem książka ma wiele wspólnego, jak chodzi o relacje międzypłciowe), okazuje się być zarazem czymś kompletnie rozłącznym, bo także sam mit southern gothic zostaje tu (jeśli nie zdekonstruowany) wygięty w punktach wrażliwych na złamania, a także wzbogacony przez perspektywę: “co kapitalizm zrobił poczciwemu miasteczku w środku amerykańskiego nigdzie”.

Gdybym wiedziała, że "Stolik dla dwojga" to zbiór opowiadań, zapewne bym po książkę nie sięgnęła. Po lekturze muszę przyznać, że każda z historii to prawdziwa perełka zapadająca w pamięć. Ciekawi bohaterowie, zaskakujące zwroty akcji i zaskoczenie w postaci ciągu dalszego historii Evelyn znanej z innej książki Towlesa.

"Tamte czasy" Martina Caparrosa to reportaż o latach dwudziestych XXI wieku, widzianych oczami pokolenia żyjącego sto lat później. Autor w swojej książce porusza wiele tematów związanych z funkcjonowaniem naszego społeczeństwa. Omawia panujące relacje międzyludzkie, ustroje polityczne, nierówności społeczne, odmienne światopoglądy, wierzenia, wartości. Każdy z tematów jest zakończony krótkim opisem autentycznej osoby, której życie wiąże się z tematem przewodnim, czy to poprzez wpływ jaki wywiera na obecną sytuację światową, czy jest przykładem/ofiarą nierówności, jakie zostały opisane. Caparros posługują się dużą ilością danych statystycznych, często uświadamiając czytelnikowi, że media opiniotwórcze wprowadzają nas w błąd, manipulując wiadomościami i skupiając uwagę "bogatego świata" na mniej istotnych kwestiach niż faktyczna pomoc dla ubogich. W tym reportażu jest wiele opisów nierówności, o których podświadomie wiemy, jednak często z wygody nie chcemy o nich pamiętać. Martin Caparros pokazuje wiele paradoksów "bogatego świata", który pod pretekstem ochrony planety podejmuje działania, które nie niosą rzeczywistej pomocy potrzebującym. Dodatkowo autor podkreśla wielokrotnie, że kultura zachodu zmierza ku upadkowi. Chiny po cichutku przejmują kontrolę nad globalną gospodarką, chociaż Stany Zjednoczone próbują to ukryć i zablokować. "Tamte czasy" to obszerna analiza obecnej sytuacji na świecie, nie jest to lekka lektura na odstresowanie. Przyznam się szczerze, że przeczytanie jej zajęło mi trochę czasu. Nie codziennie miałam ochotę czytać o tak trudnych tematach. Dodatkowo wymaga ona ciągłego skupienia. Uważam jednak, że warto być świadomym mechanizmów jakie rządzą tym światem. W tej książce teoretycznie nie było nic odkrywczego, czego byśmy nie wiedzieli (jeżeli chociaż trochę interesujemy się czymś więcej niż czubkiem własnego nosa), jednak skupienie tych wszystkich informacji w jednym miejscu daje do myślenia. Dokąd to wszystko zmierza i co z tego wyniknie...

Książka Latronico to taki tekst, który mógłby stworzyć ktoś, kto chciałby opowiedzieć Wam jedno z tych estetyzujących kont na Instagramie, gdzie śledzi się coraz to nowe restauracje, hotelowe pokoje, galerie sztuki, a obserwujący się zastanawia tylko z czego ten ktoś żyje. Spotkałem się z zachwytami, że Latronico jest głosem jakiegoś tam Z-alpha pokolenia. Za każdym razem myślałem sobie ze swojego peryferyjnego punktu na mapie Polski, że jeśli pokolenie to te kilkaset osób z bańki "młodych kreatywnych" z jednego z czterech dużych polskich miast to może to i jest głos pokolenia. Trzeba jednak przyznać, że czyta się to przyjemnie - banalne i gładkie wchodzi dobrze. Zaciekawił mnie Latronico w dwóch miejscach. Jedno to poruszona kwestia seksualność, tak pięknie pokazująca starą prawdę (choć w dzisiejszym stanie ciągłego wzrostu, ciągłego wzmożenia na postęp traktowaną z dużą nieufnością), że lepsze jest wrogiem dobrego. Pisze Latronico "ta bliskość dawała im więcej intymności i satysfakcji niż jakiekolwiek sex party. Rano ta myśl wydawała im się żałosna." Druga interesująca kwestia to fakt, że rewolucja pożera swoje dzieci i ci, którzy gentryfikowali sami ulegli temu procesowi, ci którzy tworzyli trendy, sami wypadli z obiegu - nigdy nie można dogonić tego króliczka, można go tylko ciągle gonić.

Naprawdę niezłe. Język opowieści (przekł. Jan Kraśko), stopniowanie napięcia. Może nie sama fabuła (która moim zdaniem jest pretekstem do przedstawienia małomiasteczkowej, pseudofeudalnej społeczności z całym zapleczem historyczno-obyczajowym i może nawet ekonomicznym. Zastanawia też rodzaj i ilość odłamów religijności chrześcijańskiej. Ale w każdej jeden element jest wspólny. Wygląda na to, że rasizm jest obustronny (a podstawy są mocne, gdyby nie myśl, że wystarczy podstawić zamiast "czarnych" Amerykanów chłopstwo gdziekolwiek, a zamiast białych Amerykanów klasę uprzywilejowaną także gdziekolwiek i sytuacja jest podobna: sprawa rasy znika, ale zostaje postawa wobec drugiej grupy - niższości-wyższości, lepszości-gorszości itd.)

Powieść którą powinien przeczytać każdy- obowiązkowa lektura, najlepiej szkolna dla licealistów. Dogłębnie przerażająca, ze strony na stronę coraz bardziej wciągająca nas w szaleństwo i horror głównej bohaterki. To historia której nie da się zapomnieć, wizualizacja tego co dzieje się z cywilami w każdym kraju ogarniętym totalitaryzmem i wojną, historia o tym że zmiany nie są nagłe tylko stopniowe- stan podtrzymujący ludzi w przekonaniu że to się zaraz skończy, że przecież nie może być tak źle- aż do momentu gdy jest za późno.