Przebierańcy

Genialne urban fantasy. Rudy druid biega we współczesnym świecie wkurzając po kolei cały panteon świata bogów z całego świata. Jest zabawnie, jest zaskakująco i z każdą kolejną częścią chce się więcej. I jak to w dobrym fantasy są bitwy, ucieczki , magia i różne stwory. Polecam.

Bakly, były gladiator od lat spłaca dług. Aby zapewnić bezpieczeństwo swojej rodzinie musi regularnie dostarczać pieniądze człowiekowi , od którego zależy, czy matce i rodzeństwu Bakly'ego nie stanie się krzywda. Ponieważ jest to duża suma, mężczyzna przyjmuje każdą pracę, którą ktoś mu proponuje. Nie inaczej jest także, gdy hrabia Belfont zatrudnia byłego gladiatora do zbadania sprawy w regionie tajemniczej Strefy. Obszar ten jest bardzo niebezpieczny, pełen wyrzutków i bandytów, gdzie kwitnie również nielegalny handel. Bakly ma ustalić czy syn hrabiego jest bezpieczny, a w podróży towarzyszyć ma mu wybitny buchalter Ochinot. Początek jest toporny, i gdyby nie zaskakująca lekkość pióra Zambocha , nie jestem pewna, czy brnęłabym w to dalej. Akcja na dobre rozkręca się kiedy trójka towarzyszy przekracza granice Strefy, wówczas jest już tylko ciekawiej. Ogólna intryga jest fajnie przemyślana. Wątki poboczne, jak choćby poszukiwania Juany Huspitz stworzone interesująco, ale nie są również przesadnie rozbudowane co uważam za plus. Nie spodziewałam się, że całość się ze sobą połączy, i że Autor w tak prosty a jednocześnie przemyślany i ciekawy sposób stworzy sieć intryg, spisków i tajemnic. Główny bohater, czyli mięśniak uważający siebie za osobę kierująca się tylko własnymi korzyściami, przy czym nie ukrywający, że jest człowiekiem z ograniczonymi horyzontami da się lubić. Bakly jest prostolinijnym chłopem z ciężkimi doświadczeniami i problemami. Daje z siebie wszystko, a podczas tego zadania przechodzi przemianę. Świat magiczny wykreowany zasadnie. Magia jest częścią życia, właściwie była, ponieważ od wielu lat zarówno jej przejawy, jak i obdarzeni magicznymi zdolnościami są ścigani i paleni na stosie. Książka jest naprawdę dobra.

Nie trafiłam na informacje o IV części przygód Vickie, Mike'a i Henry'ego. Dlatego tą chwilowo uznaję za ostatnią i nie powstydzę się powiedzieć: "CO ZA DURNE ZAKOŃCZENIE!". Jestem w stanie przymknąć oko na mumię szalejącą po Toronto. Nawet przełknę to, że ów starożytny wykazuje niezdrowe zainteresowanie 450 letnim, seksownym wampirem. Ale, na miłość boską - w trzecim tomie to bohater mógłby się w jakimkolwiek kierunku rozwinąć! A tu co? Vickie cały czas próbuje złapać dwie sroki za ogon, Henry'ego trochę nosi z zazdrości, trochę dusi z samotności, ale koniec końców zostaje z tym, z czym był. A Mike? Mike'owi trochę odbija (jak każdemu normalnemu człowiekowi po odkryciu MROCZNEJ, nieco fantastycznej rzeczywistości), ale prócz tego raczej korzysta jak może. Ze wszystkiego. Nawet zbytnio się nie postarał, kiedy przyszło uwalniać panne Nelson z więzienia. Bardziej odbijało naszemu wampirkowi. Książki pani Huff trzeba brać z lekkim przymrużeniem oka. Bardziej się nimi bawić, niż brać je za porządną przygodę. Z dużą dawką humoru - da się je przeczytać. Na poważnie: są zaprzeczeniem wszystkich historii o wampirach, mumiach, wilkołakach, policjantach itd. jakie kiedykolwiek wpadły w moje ręce. Lepsza opinia na: https://libracja.wordpress.com/2015/02/16/cena-krwi-i-linie-krwi-czyli-zakonczenie-wampirzego-cyklu-tanyi-huff/

Harry Dresden to osoba ,którą wzywa policja gdy sprawy obierają bardziej magiczny obrót. Jest on magiem i jednocześnie detektywem. To do niego ludzie przychodzą gdy nadprzyrodzone zdarzenia bądź istoty pojawiają się na ich drodze. Tym razem dochodzi do morderstwa. Ofiarą brakuje serc, zostają brutalnie wyrwane jak się okazuje przez maga. Oczywistym podejrzanym jest Harry ale jako jedyny posiada wiedzę dzięki, której policja może rozwikłać sprawę tych morderstw. Pochłonęłam te tomy ciągiem bo tak bardzo wykręciłam się w ten świat i losy bohaterów. Harry Dresden ma oczywiście swoje wady i dość wątpliwe podejście do kobiet ale jako postać jest niezwykle fascynujący. Jest magiem i jednocześnie detektywem a to połączenie jest jednym z moich ulubionych motywów w książkach fantasy,a w tej serii wychodzi znakomicie bo autor równomiernie korzysta z obu tych cech i je łączy w jedno. Świat jest niezwykle różnorodny, od duchów, wilkołaków, wampirów czy elfów po magów i wielu innych istot a wszystko to z ciekawymi postaciami jest przepisem na genialną rozrywkę. Ogromnym plusem jest pióro autora , niezwykle lekkie i przyjemne a jednocześnie momentami mroczne w szczególności opisów zbrodni czy niektórych zachowań istot nadprzyrodzonych. Strasznie mnie ujęły te książki za serce,wyśmienicie się je czyta. Wciągają bez reszty. Wszystko mi w tych książkach kliknęło i oczywiście mogłabym się w nich doszukać jakiś wad ale nie chcę bo za przyjemnie mi się je czytało. Ubolewam jedynie za słabą dostepnacia następnych tomów i tym, że przez to będę musiała się z nimi zapoznać w audio a nie w papierze.

Nie jest to książka, która wprawia mnie jakoś w zachwyt ale robi robotę, jest kilka naprawdę fajnych opowiadań- tych zaskakujacych jak i tych niesmacznych, które również wpasowuja sie w ogólny klimat. Proszę nie sugerować się okładką podczas wyboru, nie będzie tutaj scen rodem z "egzorcyzmów" :)

Zabawna, przyjemnie napisana. Wciąga i niespodziewanie się kończy - brakuje zakończenia i czytelnik zostaje z wieloma pytaniami i ogromnym głodem co nastąpiło dalej. Jest motyw maga. czarodziejki, smoka, innego świata i potwora. Czego od fantastyki chcieć więcej?

Moim zdaniem nie jest to może książka genialna, ale zdecydowanie warta uwagi. Jest w pewien sposób odkrywcza. Podejmuje zagadnienie magii w sposób, który jest dla mnie zupełnie nowy i nigdy wcześniej nie spotkany, co biorąc pod uwagę ilość czytanych przeze mnie książek fantasy już samo w sobie jest jakimś osiągnięciem. Akcja jest płynna i wartka, łatwo się śledzi, a główny bohater budzi na tyle sympatii, że z chęcią zagłębiałem w się w jego losy.

Doceniam próbę nietypowego podejścia do magii i powiązania jej z technologią i życiem miasta w ogóle. Niemniej - nie jest to na dłuższą metę coś, co wzbudzałoby mój zachwyt. Jakoś wolę klasyczne podejście do tego typu spraw. Fabuła też jakby nie całkiem moja. Ot, książka na przetrwanie L4

Felix Castor myślał, że w świecie nieumarłych nic go już nie zdziwi. Wszystko zmienia się w noc, gdy zostaje wezwany na miejsce zbrodni, gdzie na widnieje jego własne nazwisko wypisane krwią. Egzorcysta musi stanąć do walki nie tylko z nadprzyrodzonym złem, ale też z religijnymi fanatykami oraz własnym bratem. To mroczne i solidne urban fantasy, w którym stawką jest przetrwanie w świecie opanowanym przez szał przemocy.

Harry Dresden to osoba ,którą wzywa policja gdy sprawy obierają bardziej magiczny obrót. Jest on magiem i jednocześnie detektywem. To do niego ludzie przychodzą gdy nadprzyrodzone zdarzenia bądź istoty pojawiają się na ich drodze. Tym razem dochodzi do morderstwa. Ofiarą brakuje serc, zostają brutalnie wyrwane jak się okazuje przez maga. Oczywistym podejrzanym jest Harry ale jako jedyny posiada wiedzę dzięki, której policja może rozwikłać sprawę tych morderstw. Pochłonęłam te tomy ciągiem bo tak bardzo wykręciłam się w ten świat i losy bohaterów. Harry Dresden ma oczywiście swoje wady i dość wątpliwe podejście do kobiet ale jako postać jest niezwykle fascynujący. Jest magiem i jednocześnie detektywem a to połączenie jest jednym z moich ulubionych motywów w książkach fantasy,a w tej serii wychodzi znakomicie bo autor równomiernie korzysta z obu tych cech i je łączy w jedno. Świat jest niezwykle różnorodny, od duchów, wilkołaków, wampirów czy elfów po magów i wielu innych istot a wszystko to z ciekawymi postaciami jest przepisem na genialną rozrywkę. Ogromnym plusem jest pióro autora , niezwykle lekkie i przyjemne a jednocześnie momentami mroczne w szczególności opisów zbrodni czy niektórych zachowań istot nadprzyrodzonych. Strasznie mnie ujęły te książki za serce,wyśmienicie się je czyta. Wciągają bez reszty. Wszystko mi w tych książkach kliknęło i oczywiście mogłabym się w nich doszukać jakiś wad ale nie chcę bo za przyjemnie mi się je czytało. Ubolewam jedynie za słabą dostepnacia następnych tomów i tym, że przez to będę musiała się z nimi zapoznać w audio a nie w papierze.

Synopsis książki na okładce jest tragiczny i bardzo tandetny, podchodziłam do lektury z dużym dystansem przez to, ale miło się zaskoczyłam. Styl pisarski autora jest lekki i przyjemny, ale nie ubogi ani przesadnie młodzieżowy. Kulminacja fajnie przeprowadzona, aczkolwiek zabrakło mi w tym wszystkim jakiegoś napięcia.

Temat wampirów wydaję się być już wyeksploatowany w każdy możliwy sposób. Filmy, seriale, gry, komiksy i rzecz jasna książki w szerokim zakresie: od powieści dla nastolatek i romansów, przez krwawe horrory w stylu gore, aż po kryminały czy też sztandarowe dla tego tematu urban fantasy. Czy da się zatem napisać w tym motywie coś nowego, nietypowego; coś, co dało by historiom o krwiopijcach choć niewielki powiew świeżości? Wydaje się, że tak: wystarczy wymieszać tematykę wampirów z czymś, co na pierwszy rzut oka zupełnie do nich nie pasuje. Ot, na przykład urodziny - taki właśnie pomysł był impulsem dla powstania antologii “Krwawe powroty”, w ramach której wielu autorów spróbowało swych sił i we własny sposób ukazało horrorowe upiory w roli jubilatów. Czy efekt takiego połączenia był zadowalający? Cóż, odpowiedź na to pytanie nie jest prosta. Jak to w antologiach bywa, poziom tekstów okazał się bardzo zróżnicowany, zatem znaleźć tu można zarówno perełki, jak i opowiadania wątpliwej jakości. Do tej drugiej grupy zdecydowanie należy historia “Jak zostałem nastoletnim wampirem” - banalny, wręcz infantylny pomysł, w nieudolny sposób próbujący być zabawny, w dodatku ciąg wydarzeń jest przewidywalny i pozbawiony puenty. Z kolei “Zmierzch” oparty był na całkiem ciekawym koncepcie, jednak koniec końców okazał się być rozczarowujący. “Jak Stella odzyskała swój grób” była natomiast bardzo przyjemną historią, w pewien sposób nawet wzruszającą, problemem była jednak autorka tekstu - Toni L.P. Kelner to autorka romansów i wyraźnie widać to w tekście: liczba nic nie wnoszących scen miłosnych okazała się być przytłaczająca. Sporo opowiadań okazało się być na przyzwoitym poziomie, a ich jedyną wadą było uczucie niedosytu, jakie po sobie pozostawiały. Wielu autorów stworzyło niesamowite kreacje światów, które z łatwością dałoby się eksploatować licznymi historiami, a jednak próżno szukać jakichkolwiek kontynuacji. Przykładowo “Smutna pieśń sów” - chyba najlepszy tekst w całej antologii, o naprawdę ciekawym, nieco baśniowym pomyśle, niestety jest on wyjątkowo krótki i, choć teoretycznie zawiera zamknięta historię, miałem po lekturze nieodparte wrażenie, że to tak naprawdę wstęp do o wiele większej rzeczywistości. Podobnie jest w przypadku “Pierwszego dnia mojego życia”, “Czarownicy i wampira” czy “Życzenia” - potencjał, jaki miały w sobie te teksty, starczyłby na całe serie książek, nie zaś na pojedyncze opowiadania… Kilkoro pisarzy, których teksty znalazły się w antologii, to autorzy mniej lub bardziej znani, a w dodatku tworzący serie powieści z nurtu urban fantasy, nie jest więc dziwne, że postanowili osadzić zamieszczone w zbiorze opowiadania w światach już przez siebie wymyślonych. Taki zabieg okazał się mieć jednocześnie negatywny i pozytywny wydźwięk. Wadą był niewątpliwie fakt, że jako czytelnik byłem wrzucany w sam środek światów bogatych w historie i bohaterów - brak ich znajomości był momentami bardzo odczuwalny, a pewne relacje między postaciami - nie do zrozumienia bez znajomości szerszego kontekstu. Z kolei jako zaletę wskazałbym fakt, że opowiadania te bardzo zachęcały do sięgnięcia po powieści autorów. “Zemsta Drulindy” Jima Butchera w jasny sposób pokazała mi, że “Akta Harry’ego Dresdena”, które staram się zebrać od jakiegoś czasu, to zdecydowanie coś dla mnie i powinienem czym prędzej brać się za ich lekturę. Natomiast “Noc Draculi” ukazała mi w pozytywnym świetle Charlaine Harris - dotychczas byłem przekonany, że jej książki to literatura raczej dla kobiet, tymczasem teraz sądzę, że mogłyby mi się one spodobać. “Krwawe powroty” to zdecydowanie antologia o cechach typowych dla zbiorów opowiadań różnych autorów. Część tekstów była wybitna, inne określiłbym jako przeciętne, a resztę - jako po prostu słabe. Dostałem jednak to, za co cenię sobie takie zbiory: miałem okazję w szybko sposób poznać styl i potencjał wielu pisarzy. Po raz kolejny poznałem kilka nazwisk, których będę wypatrywał na grzbietach książek, do twórczości jednej autorki mimo pewnych uprzedzeń mogłem się przekonać, a pewnych pisarzy będę się z pewnością wystrzegał. Jeśli więc tak jak ja lubicie poszerzać swoje horyzonty literackie i poznawać nowych twórców wartych waszej uwagi, rozważcie sięgnięcie po tę antologię. ------------------------------------------ http://czworgiem-oczu.blogspot.com/2015/12/krwawe-powroty.html

Ten spin-off serii Łukjalnienki, chociaż napisany przez innego autora, ma dla mnie więcej klimatu niż oryginał. Jak w "Dziennym Patrolu", jej bohaterowie są przedstawiciele mrocznej strony barykady (choć z Kijowa). I to jacy! Tak sobie właśnie wyobrażałem wzorcowych "Ciemnych", a tego akurat w pierwowzorze nie widziałem. Historia też jest niezła i nie brakuje w niej zwrotów akcji, choć finał (a właściwie główny antagonista) ogromnie mnie rozczarował. Ale to drobiazg, bo jak na książkę w cudzym uniwersum jest lepiej niż dobrze.

Odrobinę lepsza od poprzedniczek. Wreszcie zaczyna się dziać coś konkretniejszego, autorka stawia tym razem bardziej na dynamikę i zwroty akcji aniżeli nużące opisy. Książce nie udało się zmyć ze mnie nabytej przy pierwszych częściach niechęci do serii, niemniej było ciut łatwiej przez nią przebrnąć.

Książkę znalazłam na crossbookingu i pomyślałam, że pewnie będzie głupia, najwyżej odłożę... Książka okazała się bardzo fajna (to chyba najlepsze określenie). Zbiór opowiadań z Zaświatu, z nawiązaniem do rzeczywistości. Czyta się super. Jak ktoś znajdzie, to polecam. Oceniłam na 7, ale +1 za miłe zaskoczenie.

Gatunkowo należy to zaliczyć do new weird, mamy więc i mieszaninę różnych gatunków, ze steampunkiem włącznie, i „odleciane”, często makabryczne pomysły. Wyobraźnia Campbell naprawdę robi wrażenie. Akcja pędzi do przodu w tempie pendolino, jednak nie stwarza to wrażenia bezsensownej galopady. Natomiast, co nieco szwankuje, to bohaterowie – owszem, interesujący, ale psychologicznie mało skomplikowani. WIĘCEJ: http://seczytam.blogspot.com/2017/09/alan-campbell-kodeks-deepgate.html

Castor bierze zlecenie odnalezienia zaginionego ducha. Pozornie błaha sprawa szybko okazuje się wierzchołkiem góry lodowej. W grę wchodzą rytualne morderstwa, kradzieże dusz i spisek, który ma na celu przywołanie bytu, przy którym dotychczasowe demony Fixa wyglądają jak niewiniątka. To brudne fantasy, które czyta się błyskawicznie, zwłaszcza gdy ma się słabość do bohaterów potrafiących wyjść z największych tarapatów dzięki fletowi i sporej dawce bezczelności.

O Jezu, popłakałam się ze śmiechu przy tej książce. Okazała się tak cudownie inna od obowiązującego na obecną chwilę kanonu: "wilkołak = seksowny, dziki mężczyzna o ego większym od jego.. samochodu". W momencie, kiedy odkryłam, że łaki uganiają się za frisbee, uwielbiają jak się im rzuci patyk i generalnie zachowują się bardziej jak psy, niż jak dostojne wilki - oszalałam :). I jeszcze to bieganie nago non stop - no bosko! Już dawno zauważyłam u siebie tendencję do czytania serii i cyklów książek "od środka". Najpierw dla zapoznania kilka tomów z "pomiędzy", potem pierwszy, najaktualniejszy jako ostatni. Pozwala mi to na bardziej obiektywną ocenę i cóż, zdarza się tak często, że już przywykłam. Tak też było z serią o Vickie Nolan - "Ślad krwi" był pierwszy, jaki dorwałam. I spodobał mi się. Vickie od razu mi wpadła w oko, bo kobietka nie da sobie w kaszę dmuchać. Ma chłopaka wampira? Spoko - wykorzysta to. Kręci z swoim ex-nieex? Też z tego jakieś plusy wyciągnie. I nie rozdrabnia się, nie siedzi na skale i nie myśli "co by było gdyby...?" To, że ON wygląda na 24 lata, a ona na 30 kilka wręcz ją bawi, nie dołuje. A zawód pisarza romansów? Łezka mi się zakręciła ze śmiechu :). Brakowało mi takiej książki, która oderwałaby mnie na chwilę od typowego świata urban fantasy. Tanya Huff wstrzeliła się idealnie. Idę czytać więcej!

Dzięki autorowi trafiamy do strasznego, nieprzyjaznego świata. Czy to jest nasz ludzki świat? Już nie. Dobrzy zwykli ludzie są wyjątkiem w tym świecie, gdzie częściej można spotkać demona, krwawego boga dawnych pogańskich ludów, upiora, wampira czy czarodzieja. Taki świat potrzebuje bohatera. Ale jaki bohater sprawdzi się w takim postapokaliptycznym świecie ( tu zwanym po Krachu). Może "pozszywaniec" czyli istota w kształcie człowieka ale z modyfikacjami na przykład sztucznym okiem dziwną ręką i niesamowitą zdolności regeneracji oraz z dużymi lukami w pamięci. On podróżuje i szuka odpowiedzi na pytania kim jest, dlaczego taki jest a my czytelnicy poznajemy ten mało ludzki świat. Smaczku dodają epickie sceny walki, potworne pojedynki. A droga bohatera do odkrycia kim lub czym jest napędza powieść. Ciekawym trochę cynicznym z uosobienia dodatkiem jest koń bohatera i tak jak on sam jest to wyjątkowy rumak.

Pierwsza część cyklu fantasy autorstwa Alana Campbella. Deepgate to miasto zawieszone nad przepaścią, które od setek pokoleń jest nierozerwalnie związane z bogami i aniołami. Jednym składają ofiary, z innymi próbują walczyć, jeszcze innych wykorzystują do własnych celów. Trójka bohaterów - Dill, Rachel oraz Carnival - nieoczekiwanie łączy siły we wspólnym celu. Niezłe rozpoczęcie, jestem ciekaw co będzie dalej.