Promocja i sprzedaż w biznesie online. Autentycznie, bez ściemy i po ludzku

Jak zostać kobietą asertywną? Wiele z nas zadaje sobie to pytanie, zwłaszcza po kolejnej przykrej dla nas sytuacji, kiedy ktoś w życiu rodzinnym, zawodowym lub społecznym nie poszanował naszych granic. A my nie wiedziałyśmy, jak na to zareagować. W łączonej recenzji dwóch książek o tytule „Kobieta Asertywna” przedstawiam zarówno tę autorstwa Kamili Rowińskiej, jak i amerykańskich autorek Stanlee Phelps i Nancy Austin: https://babkazzasadami.pl/kobieta-asertywna-czyli-jaka/ Celem tej recenzji nie jest jednak wybranie lepszej publikacji. Uważam, że obie książki wspaniale się dopełniają tworząc razem kompletny trening asertywności dla kobiet. „Kobieta Asertywna” Kamili Rowińskiej umiejętnie tłumaczy meandry asertywności w sytuacjach relacji z bliskimi, a także w realiach świata pracy. Przytacza konkretne przykłady sytuacji z życia proponując rozwiązanie problemów poprzez zastosowanie komunikacji asertywnej. Z kolei największym atutem książki „Kobieta Asertywna” Stanlee Phelps i Nancy Austin jest poruszanie zagadnień asertywności połączone z licznymi ćwiczeniami do rozwiązania i stawianiem pytań do samodzielnej refleksji. To książka-towarzyszka dla każdej kobiety, która chce wypłynąć na szerokie wody życiowej asertywności.

Książka warta uwagi, zwłaszcza dla osób, które chcą zacząć lepiej się odżywiać i mieć kontrolę nad tym co jedzą. Autorka pokazuje nam na co zwracać uwagę podczas robienia zakupów. I nie zawsze, to co droższe jest lepsze, bo można znaleźć produkt o lepszym składzie i konkurencyjnej cenie. Warto czytać skład produktów, bo nie raz można się niemiło zaskoczyć, że przez lata kupowany przez nas produkt wcale nie jest taki fajny, jak przez całe życie nam się wydawało. Polecam przeczytać, bo chociaż wydawałoby się, że to co dla nas powinno być oczywiste niestety dla większości osób nie jest.

Marie Forleo to istna 🚀 Jeśli w lutym złapalaś zadyszkę z postanowieniami noworocznymi ➡️ MUSISZ TO KONIECZNIE PRZECZYTAC! Książka napisana jest w iście 🇺🇸 stylu, czyli autorka mówi do Ciebie bezpośrednio. I to jest świetne! Regularnie słucham jej podcastu , więc czytają słyszałam jej głos we mnie 🔊 Czyta się lekko i szybko 📖 Mnóstwo mądrych cytatów i historii z życia jej fanów.

Moim zdaniem bardzo sensowna i ocena tu jest ciut zaniżona, daje kilka sensownych przykladow tego co mozna zrobic zeby byc bardziej produktywnym. Warto przeczytac, moze nie jest to jakis wyznacznik sukcesu ale kazdy wyciagnie cos dla siebie tym bardziej ze jest dosc krótka. Polecam :)

Jak zostać Panią Swojego Czasu – zarządzanie czasem dla kobiet jest napisana w prosty i luźny sposób. Czytając ją ma się wrażenie, że mówi do nas koleżanka, niż trenerka. Dla tych co znają Olę Budzyńską, wiedzą o czym mówię. Nie boi się przekląć, powiedzieć coś zabawnego i czasami metaforycznie pacnąć nas w łeb. Bardzo fajną rzeczą jest również to, że nie daje nam od razu na tacy gotowych rozwiązań, tylko początkowo zmusza do myślenia i refleksji, by dopiero później zaproponować nam jakieś rozwiązania. Według mnie porusza niemal każdy możliwy aspekt, który wiąże się z osiąganiem celów i skupia się na tym, co jest bardzo ważne. (reszta recenzji na https://malymi-kroczkami.pl/jak-zostac-pania-swojego-czasu-podstawy-zarzadzania-czasem-dla-kobiet/ )

Myślę, że wydawca i tłumacz tytułu zrobili tej książce wielką krzywdę. Google translator tłumaczy tytuł jako "za dużo myślę: jak ukierunkować ten przytłaczający umysł" i już bardziej oddaje to treść tej książki. Stąd - nie dziwi mnie tak wiele niskich ocen. Po prostu ludzie poczuli się zawiedzeni, gdyż nie dostali tego, czego oczekiwali. Aczkolwiek... dla mnie to pozycja idealna. Odkryłam w niej siebie. Pozwala mi ona spojrzeć zupełnie inaczej na problemy mnie męcze. Trafiła w moje ręce całkowicie przypadkiem, ale wierzę, że tak miało być. Minusy tej książki są dwa: po pierwsze autorka uznaje nadwydajnych mentalnie za kogoś super-ekstra wyjątkowego i wszystko i wszyscy dookoła są źli i 'normalni', więc daje się odczuć, jakby byli gorsi(?). Po drugie książka praktycznie nie odpowiada na pytanie: co z tym zrobić? Są jakieś wzmianki na końcu, ale stanowczo ich za mało. Rada jest jedna: zaakceptuj się je, taką jaką jesteś. Niemniej... książka krok po kroku wyjaśnia, kim są nadzwyczaj mentalnie, a bez zrozumienia, co się ze mną dzieje i bez akceptacji tego, to nie wiele się zrobi.

Bardzo solidny zbiór technik copywritingu i skutecznego pisania. Prosty oraz bardzo przystępny, konwersacyjny styl. Od Artura przebija spora sympatyczność i w czasie lektury czułem się, jakbym rozmawiał ze znajomym. Najbardziej podobała mi się część, w której Artur jasno podważa paradygmat sposobu pisania wynoszonego ze szkoły. Bardzo długie zdania są trudne w odbiorze (a ja akurat lubię takie tworzyć :)). Nie ma się co silić na wyszukaną formę, gdy coś można opisać prościej i lepiej. Dobry wstęp do copywritingu jak i dobra lektura na uporządkowanie wiedzy.

Dzieki ksiazce odkrylam, ze przede mna duzo pracy - zmiana nastawienia, polubienie bledow i wystawianie sie na nieznane. No ale, wszystko czego pragniemy jest za granica strachu. Poza tym czytalam na przyspieszeniu, bo: - za duzo odniesien do matematyki - za malo odniesien do moich zainteresowan - za duzo historii.

W dzisiejszych czasach bardzo ważne jest by nie produkować śmieci a już na pewno nie wyrzucać żywności. ta książka to kompendium wiedzy o tym jak z resztek zrobić smaczne dania. ponad to autorka opisała jak naprawdę wygląda przemysł spożywczy z perspektywy produkcji śmieci. Warto żyć według zasad zero waste i zmieniać świat na lesze.

Przyznam, że zaczynając czytać książkę myślałam, że będzie to kolejny amerykański poradnik średnio przystający do polskiej rzeczywistości. Tymczasem pozytywnie się zaskoczyłam. Sama autorka nie uzurpuje sobie wszechwiedzy i pisze: "nie licz na to, że po przeczytaniu tej książki staniesz się w czymkolwiek specjalistką. Najlepsi muzycy, sportowcy i artyści nie zawdzięczają swoich sukcesów lekturze czy obserwowaniu innych ludzi. Aby doskonalić swoje umiejętności, muszą ćwiczyć. Z siłą psychiczną jest tak samo - wymaga od ciebie poświęcenia i praktyki." Z poszczególnych rozdziałów zaczerpnęłam dla siebie wiele cennych wskazówek do pracy nad sobą. Generalnie polecam :)

Jak dla mnie rewelacyjna! Pozwoliła mi bardziej zrozumieć siebie i bliskich. Czytając dużo się śmiałam, bo jakby to było o mnie ;) Trochę poczułam ulgę, że jest więcej takich osób jak ja. Miałam też dużo zabawy z rodziną zadając im pytania z kwestionariusza, a potem czytając opisy ich profilu. Teraz lepiej wiem, jak z nimi postępować :)Próbowałam tez przypasować dalszych członków rodziny do danych tendencji i może na niektórych spojrzałam troszkę inaczej. Nareszcie wszystko wskoczyło na swoje miejsce. Polecam wszystkim miłośnikom psychologii i rozwoju osobistego. Oraz wszystkim, którzy lubią pracować nad sobą, swoimi relacjami, rodziną.

Czy wiesz, że nieosiągnięte cele zapisują się w naszej pamięci bardziej, niż te osiągnięte? Dręczy i nie daje spokoju poczucie, że czegoś nie dokończyliśmy. To są skutki, które ponosimy, gdy wyznaczamy sobie jakieś cele, a potem je odpuszczamy. Jakie rozwiązanie podpowiada nam autor? Zachęca do tego, żebyśmy wyznaczali sobie atrakcyjny cel, dbali o to, by się dobrze bawić i robili to, co będzie wywoływało uśmiech na naszej twarzy. Proste? Zatem, do dzieła!

Bardzo dobrze napisany poradnik, bez przynudzania, prosto i z odnośnikami do badań. W Niemczech to taka "biblia żywieniowa" i cieszę się, że "Kompas" przetłumaczono na polski, bo nie znalazłam u nas poradnika na tym poziomie. Autor skupia się na makroskładnikach (białku, tłuszczu i węglowodanach). Co ważne - na pierwszym miejscu stawia zdrowie, na dalszym odchudzanie. Nie proponuje konkretnej diety, a raczej ewolucję stylu odżywiania, bez konkretnych wytycznych, lecz dopasowaną indywidualnie do naszych potrzeb (płci, wieku, stylu życie itd ). Niemal antyteza hurraopotymistycznych amerykańskich książek o odchudzaniu! Przeczytałam po niemiecku. Przystępny poradnik zdrowego odżywiania: 8/10

Kurczę, kilka książek o zero waste juz przeczytałam, ale ta jest zdecydowanie najlepsza. Od wydania tej pozycji minęło już trochę czasu i bardzo się cieszę, że nie sięgnęłam po nią wcześniej - porównywanie rzeczywistości zero waste teraz i sprzed kilku lat było świetne! Plusy: - przejście przez cały dom i analiza produkowanych śmieci, - zwrócenie uwagi na metodę małych kroków, tak bardzo przeze mnie uwielbianą, - przepisy <3 - pokazanie różnych metod na zero waste razem z przemyśleniami autorki, - wywiady z osobami z różnymi perspektywami na zero waste. Ja widzę jeden minus: autorka mieszka w Poznaniu, który jest dużym miastem i bardzo czuć, że jest to pisane właśnie z takiej perspektywy. W momencie, kiedy ma się niedaleko sklep bezopakowaniowy, zero waste jest dużo łatwiejsze. Życie na wsi to jest całkiem inna bajka i nie zawsze "chcieć to móc". Oczywiście wypowiadam się z mojej perspektywy. Już na sam koniec: zdecydowanie warto! Spodziewałam się jakiegoś gniota, a tu proszę- bardzo ciekawa i mądra lektura :)

Podeszłam do tej książki z przymrużeniem oka - jeden słoik śmieci w ciągu roku? - ale naprawdę mnie zainteresowała! Już teraz wiem jak Bea osiąga ten jeden słoik :) I naprawdę jest to wykonalne. Wiele porad dotyczy raczej amerykańskich realiów, ale jest też wiele, które z powodzeniem można zastosować. Autorka wydała mi się miła i sympatyczna- podziwiam jej determinację! Spodobało mi się, że nie jest jednak tak odklejona od rzeczywistości jak sądzą niektórzy. Prosto dzieli się swoimi przemyśleniami, opowiada o błędach i o tym, z czego zrezygnowała- to naprawdę nie jest żadna narwana maniaczka zero-waste, ale kobieta z pasją zmiany świata i determinacją-bez nadęcia i wywyższania się. Polecam tę książkę fanom zero-waste oraz każdemu dla poszerzenia horyzontów myślowych. Wiele porad daje do myślenia i wcale nie jest trudnych. A te nieprzystające do naszej rzeczywistości można po prostu przeczytać z uśmiechem- kto wie, może Bea jest wizjonerką :)

Ciekawa analiza roli stresu ze szczególnym naciskiem na stres przewlekły, który jest szczególnie niekorzystny dla naszego psychicznego dobrostanu. Jeśli stres występuje w naszym życiu stale, następuje zaburzenie systemu zarządzania emocjami ze strony racjonalnej części naszego mózgu, czyli kory przedczołowej. Prowadzi to do pogorszenia funkcji kognitywnych, zdolności zapamiętywania, osłabia motywację, obniża odczuwanie przyjemności. Ponieważ coraz gorzej radzimy sobie ze stresującymi sytuacjami, coraz więcej rzeczy na stresuje; powstaje zatem błędne koło negatywnych emocji nad którymi nie potrafimy zapanować. Stąd prosta droga do depresji. W sytuacjach stresowych uaktywnia się tak zwana oś HPA (podwzgórze – przysadka – nadnercze) pobudzając produkcję kortyzolu. Właściwie funkcjonujący organizm wyłącza produkcję kortyzolu po zakończeniu sytuacji stresowej. Często jednak zdarza się, że mimo iż zagrożenie ustąpiło, nadal odtwarzamy w głowie to co zaszło. Ponowne przywoływanie w myślach stresującej sytuacji sprawia, że organizm zachowuje się tak, jakby zagrożenie było nadal obecne i kontynuuje produkcję kortyzolu. Aby temu zapobiec, należy unikać rozpamiętywania stresującego zdarzenia i za wszelką cenę starać się przekierować uwagę na inne rzeczy. Świadome zwrócenie uwagi na coś pozytywnego, lub bardzo absorbującego, zminimalizuje przypływ negatywnych emocji. Autorka proponuje kilka praktycznych technik samo-kontroli w celu zwiększenia naszej odporności emocjonalnej. Jedną z nich jest „reinterpretacja kognitywna” (cognitive reappraisal). Prosty przykład: jeśli ktoś nas potrącił, włączamy interpretację, że zrobił to niechcący i tym samym zmniejszamy nasz poziom gniewu i przestajemy skupiać się nad nieprzyjemnym zdarzeniem. Ciekawą metodą jest szybki ruch gałek ocznych (tak jakbyśmy śledzili lot muchy), który potrafi zmniejszyć poziom negatywnych emocji. Badania na ten temat prowadziła już w latach 80-tych Francine Shapiro. Terapia EMDR (z angielskiego – Eye Movement Desensitization and Reprocesing) okazała się skuteczna w leczeniu np. stresu pourazowego. Istotną rolę w naszym samopoczuciu psychicznym pełnią jelita. Jeśli ściany jelit nie są wystarczająco szczelne, do krwiobiegu może się przedostawać endotoksyna (LPS) – jej nadmiar zaś przyczynia się do zwiększonego poziomu lęku i stanów depresyjnych. Dlatego właściwa dieta jest tak kluczowa dla redukcji stresu. Warto także zwrócić uwagę na problem insulinooporności – nierozerwalnie związany ze zjawiskiem stresu. Zadaniem insuliny jest regulowanie poziomu glukozy we krwi: jest jest za duży insulina posiada „klucz”, który otwiera komórki aby przejęły namiar cukru. W sytuacji zagrożenia potrzebujemy maksymalnej sprawności umysłowej – rośnie więc zapotrzebowanie mózgu na glukozę; insulina wtedy traci swój „klucz” i glukoza nie trafia do komórek pozostając w krwiobiegu, innymi słowy pojawia się insulinooporność. Taki stan powinien być przejściowy i występować jedynie w sytuacji zagrożenia. Jeśli jednak stres towarzyszy nam stale, insulinooporność permanentnie utrudnia glukozie dostanie się do komórek. Pojawia się wówczas zespół metaboliczny, otyłość brzuszna, podwyższony cholesterol, choroby krążeniowe i poważne zagrożenia dla naszego zdrowia i życia. Według Mithu Storoni jest wiele sposobów na wzmocnienie racjonalnej strony naszego umysłu i lepsze panowanie nad emocjami. Autorka poleca ćwiczenia fizyczne, kontakt z naturą, ale także … kurkumę (według pewnych badań spożywanie jej odwraca negatywne skutki przewlekłego stresu).

Kim jest silny psychicznie człowiek, jakie ma cechy, czy posiadam je również ja, a jeżeli nie, to w jaki sposób mogę je wypracować? Te i inne pytania dość często kiełkują w naszej głowie. Pojawiają się, kiedy wracamy znużeni z pracy po wyczerpującym dniu, albo walczymy o osiągnięcie naszego celu i ta walka wydaje się być bezsensowna. Wówczas, żeby nie ulec zniechęceniu i się nie poddać sięgamy po rzeczy, które nas zainspirują, zachęcą do działania i do kontynuowania tego, co zaplanowaliśmy. Poradnik Amy Morin należy zdecydowanie do bardziej inspirujących pozycji. Czyta się go z wielką przyjemnością, a dość krótkie rozdziały poruszające tematy związane z przeżyciem porażki, samotnością, rozwijaniem cech pozwalających na współpracę z innymi ludźmi, czy też wskazujące na nieuchronność zmian w naszym życiu pozwalają na głęboką autorefleksję. Krótkie przykłady z praktyki autorki nie mają na celu rozreklamowanie jej usług, tylko zainspirowanie do zmiany w postrzeganiu naszej rzeczywistości. To stawianie na pierwszym miejscu czytelnika, a nie siebie widać na każdym kroku. Książka pozbawiona jest bowiem nachalnej autopromocji, a dość interesujące case studies, odnoszące się do określonego przypadku, pozwalają na głębsze zrozumienie danego tematu. Czyż ukazanie przykładu z życia wziętego nie wpływa na większe zaangażowanie czytelnika? Moim zdaniem tak. Każdy rozdział posiada na końcu swoiste podsumowanie i poradę w jaki sposób powinno się postępować, aby uniknąć pogrążania się w problemie, który nas trapi. Jest to bardzo przydatne. Po książkę sięgnęłam zachęcona artykułem, na który natrafiłam w internecie. Postanowiłam sięgnąć do źródła i poszerzyć swoją wiedzę o tę pozycję autorki. Czas spędzony podczas lektury mogę zaliczyć do przyjemnie spędzonego. Przedtem podchodziłam dość sceptycznie do tego rodzaju poradników, ale po przeczytaniu tejże książki stwierdziłam, że warto po nie sięgać. Książka stanowi źródło wielu inspiracji i zachęt do przeprowadzenia rekonesansu w naszym życiu. Moim zdaniem każdy bez względu na sytuacje, w której się znajduje może w niej znaleźć coś dla siebie. Dlatego gorąco ja polecam.

Książkę zakupiłam na fali mody gdzie okazało się, że Pani B. Kwiatkowska pisze publikację! Co w niej widzimy przeglądając rozdziały? -o przyjaźni ze swoją skórą, o diagnostyce skóry, o tym jak dobrać krem -o oczyszczaniu, tonizowaniu skóry hydrolatami i innych etapach pielęgnacji -o surowcach kosmetycznych i pojęciach pielęgnacyjnych -o propagowaniu pielęgnacji opartej na witaminach A i C, kwasach złuszczających i filtrach UV -o metodzie nakładania najpierw lżejszych, a później cięższych formulacji kosmetyków Co jest na minus? W książce nie podobają mi się grafiki i zdjęcia modelek znane z banków zdjęć na całą stronę a'la lata 80. Nie podoba mi się utajniona współpraca z firmami sprzedającymi półprodukty kosmetyczne. Nie podoba mi się też nazwanie książki na fali trendu jako "azjatycka pielęgnacja" bo nie jest to "azjatycka pielęgnacja'' tak samo jak nie jest to "polska pielęgnacja". To po prostu era pielęgnacji skóry w oparciu o kilka modnych substancji aktywnych. Na pytanie czy ktoś jej potrzebuje musi odpowiedzieć sobie samemu. Ja uważam, że dla specjalisty jest ona zbyt prosta, aczkolwiek specjaliści są też różni ;). Książka raczej dedykowana laikom - osobom chcącym ubogacić swoją pielęgnację o wieloetapowość, zgodnie z badaniami naukowymi i w oparciu o ludową wiedzę o roślinach. Czytając ją zdałam sobie po raz kolejny sprawę jak bardzo pielęgnacja skóry nie zmienia się, a zmieniają się nazwy na bardziej ''trendy''. Osobiście wolę książki bardziej naukowe, ale ta nie jest szkodliwa!

Szybka, przyjemna lektura, z której można wyciągnąć kilka cennych rad dla siebie. Tomasz nie odkrywa tutaj koła na nowo, raczej jest to usystematyzowanie wiedzy, ale podane w bardzo przystępny sposób. Końcowe rozdziały gorszej jakości przez powtarzające się motywy, mimo to książkę oceniam dobrze i polecam. 😊

Autorka snuje swobodną opowieść o swojej drodze do minimalizmu; następnie ukazuje zalety takiego stylu życia; namawia nas, czytelników do usunięcia zbędnych rzeczy i ograniczenia "stanu posiadania". Wskazówki dotyczą różnych obszarów naszego życia. Jest to książka dobra, jeśli czytelnik ma dużo czasu i niespiesznie, powoli może oddawać się lekturze. Ciągły tekst może męczyć tych bardziej "żywiołowych" czytelników. Z pewnością autorka ma rację, że zmiany należy wprowadzać w sposób przemyślany i stopniowo, a przede wszystkim z troską o siebie, swój dobrostan;)