4 tendencje. Poznaj profile osobowości, aby żyć i działać skuteczniej

Bardzo dobrze napisany poradnik, bez przynudzania, prosto i z odnośnikami do badań. W Niemczech to taka "biblia żywieniowa" i cieszę się, że "Kompas" przetłumaczono na polski, bo nie znalazłam u nas poradnika na tym poziomie. Autor skupia się na makroskładnikach (białku, tłuszczu i węglowodanach). Co ważne - na pierwszym miejscu stawia zdrowie, na dalszym odchudzanie. Nie proponuje konkretnej diety, a raczej ewolucję stylu odżywiania, bez konkretnych wytycznych, lecz dopasowaną indywidualnie do naszych potrzeb (płci, wieku, stylu życie itd ). Niemal antyteza hurraopotymistycznych amerykańskich książek o odchudzaniu! Przeczytałam po niemiecku. Przystępny poradnik zdrowego odżywiania: 8/10

I choć autor poświęca, moim zdaniem, dużo więcej miejsca nowoczesnym technologiom niż stricte samej samotności, to jednak porusza wiele ciekawych wątków. Książka jest dla mnie opisaniem pewnego projektu autora przyjrzenia się samotności (i tu sięga on do filozofii, literatury, przywołuje rozmowy ze swoimi przyjaciółmi czy znajomymi) i doświadczeniu samotności (samotna wyprawa, bycie tylko ze sobą). W tym kontekście samotność jawi się jako sytuacja nie do końca łatwa do udźwignięcia, ale i czasami jednak wskazana, dająca szansę na spotkanie się ze sobą, swoimi myślami, pragnieniami, celami ... porządkująca i inspirująca ... Zaciekawiła mnie też opisana na początku lektury historia osadzonej w więzieniu doktor Edith Bone, którą w żaden sposób jej własna samotność nie zniszczyła. Czas izolacji lekarka wykorzystała na kontakt samej ze sobą ... Opisana historia przypomina doświadczenie V. Frankla i jego spostrzeżenie, że rzeczywiście wiele zasobów mamy w sobie i jesteśmy w stanie dać radę w różnych okolicznościach ... Warto więc polubić i pozytywnie wykorzystać okresy własnej samotności;) sprawić, aby ta była dla nas budująca!

"Nie umiera się przez wpadnięcie do rzeki, lecz przez pozostawanie w niej. Podobnie nikt nie może uniknąć przeciwności, nieszczęść bądź problemów, ale może uniknąć przykucia do cierpienia. Wszyscy potrzebujemy czasu na odnalezienie się w obliczu nieszczęścia; czasu na przemyślenia". Kintsugi to japońska sztuka, która polega na naprawianiu rzeczy, które uległy zepsuciu. Miejsca, w których pojawiają się ślady pęknięć ozdabia się złotem w celu podkreślenia wyjątkowości i tego, że pomimo uszkodzenia zostały one naprawione, przez co tylko zyskały na wartości. Zniszczona ceramika jest przykładem swojej kruchości. Odnowiona ceramika, w której zamaskowany jest fakt, że jej fragmenty zostały złączone, nie ukazuje nam całej swej wartości. Mistrzowie kintsugi są tego świadomi i chcą uszanować najistotniejszą wartość odnowionej ceramiki – jej bliznę. Zainspirowany tego rodzaju sztuką Tomas Navarro postanowił odnieść się w swojej książce do sytuacji, w których następuje nasz pozorny upadek, a z których to wskutek uzyskanego doświadczenia możemy wyciągnąć lekcje i podnieść się niczym feniks z popiołu. Znany psycholog napisał poradnik pod którego wrażeniem pozostaję przez dłuższy już czas. Poprzez odniesienia do filozofii wschodu nadaje pewnym opowieściom wieloznacznej głębi, przekonuje, że pomimo trudów nie jesteśmy więźniami swojego przeznaczenia, błędów, czy też pojawiających się nieszczęść. Cała sztuka polega na tym, aby upaść i potrafić się podnieść, bo życie wcale nie jest sprawiedliwe ani bezproblemowe. Ażeby pokonać wszelkie zwątpienia i trudności, a dodatkowo dokonać przełomowej zmiany, należy naprawić to co się zepsuło, uporać się z towarzyszącym temu cierpieniem oraz w sposób świadomy osadzić swoje jestestwo w teraźniejszości. Autor w podzielonej na trzy części książce ukazuje szereg pomysłów i rozwiązań, które mają pomóc w pokonaniu sytuacji kryzysowej. Podczas wciągającej lektury spotykamy się z szeregiem nowych pojęć wywodzących się z języka japońskiego. Stajemy przed koniecznością dokonania autorefleksji, odpowiedzi na szereg pytań. Jakie jest Twoje Ikigai? W czym dostrzegasz sens życia, co powoduje, że rano chce ci się wstać z łóżka? Autor ukazuje nam jakie są style reagowania, przestrzega przed poddawaniem się szkodliwym nawykom i radzi by już, jeśli dokonujemy czynności wzmacniających, to muszą one być inspirujące, a nie przygnębiające. W kolejnych częściach otrzymujemy odpowiedzi na to czym jest siła emocjonalna, jakie są możliwości jej rozwoju, pracy nad jej ukształtowaniem. Dowiadujemy się czym jest pewność siebie, jak ją kształtować, wskazuje kroki do zyskania pewności siebie, do których należy zrozumienie zagrożenia, wykrycie go, czy też wykorzystanie. Ukazuje piętnaście czynności, które uleczą ranę emocjonalną, a więc pozwolą na opracowanie planu działania, po to aby przyczynić się do wyciągnięcia wniosków z przeżytych wydarzeń oraz pomóc w wyjściu w sposób wzmocniony z doświadczonego nieszczęścia. To tylko część przykładów, które można znaleźć w tejże książce, która w moim zdaniem jest nieocenionym źródłem wiedzy i inspiracji. Książka poświęcona tematyce związanej z uzyskaniem siły z trudnych sytuacji życiowych jest według mnie niezwykle ciekawą pozycją. Wywarła na mnie bardzo duże wrażenie i skłoniła do refleksji. Dawno nie czytałam tak fascynującego poradnika.

Dość ciekawa książka, nie tyle opisująca sam stres co bardziej pokazująca co może stresować i jak walczyć lub jak przekuć ten stres w siłę do działania. Czy skuteczne to już zależy od indywidualnych preferencji każdego człowieka. Nie ma idealnego lekarstwa na stres dla wszystkich.

Przyznam, że zaczynając czytać książkę myślałam, że będzie to kolejny amerykański poradnik średnio przystający do polskiej rzeczywistości. Tymczasem pozytywnie się zaskoczyłam. Sama autorka nie uzurpuje sobie wszechwiedzy i pisze: "nie licz na to, że po przeczytaniu tej książki staniesz się w czymkolwiek specjalistką. Najlepsi muzycy, sportowcy i artyści nie zawdzięczają swoich sukcesów lekturze czy obserwowaniu innych ludzi. Aby doskonalić swoje umiejętności, muszą ćwiczyć. Z siłą psychiczną jest tak samo - wymaga od ciebie poświęcenia i praktyki." Z poszczególnych rozdziałów zaczerpnęłam dla siebie wiele cennych wskazówek do pracy nad sobą. Generalnie polecam :)

Ciekawa analiza roli stresu ze szczególnym naciskiem na stres przewlekły, który jest szczególnie niekorzystny dla naszego psychicznego dobrostanu. Jeśli stres występuje w naszym życiu stale, następuje zaburzenie systemu zarządzania emocjami ze strony racjonalnej części naszego mózgu, czyli kory przedczołowej. Prowadzi to do pogorszenia funkcji kognitywnych, zdolności zapamiętywania, osłabia motywację, obniża odczuwanie przyjemności. Ponieważ coraz gorzej radzimy sobie ze stresującymi sytuacjami, coraz więcej rzeczy na stresuje; powstaje zatem błędne koło negatywnych emocji nad którymi nie potrafimy zapanować. Stąd prosta droga do depresji. W sytuacjach stresowych uaktywnia się tak zwana oś HPA (podwzgórze – przysadka – nadnercze) pobudzając produkcję kortyzolu. Właściwie funkcjonujący organizm wyłącza produkcję kortyzolu po zakończeniu sytuacji stresowej. Często jednak zdarza się, że mimo iż zagrożenie ustąpiło, nadal odtwarzamy w głowie to co zaszło. Ponowne przywoływanie w myślach stresującej sytuacji sprawia, że organizm zachowuje się tak, jakby zagrożenie było nadal obecne i kontynuuje produkcję kortyzolu. Aby temu zapobiec, należy unikać rozpamiętywania stresującego zdarzenia i za wszelką cenę starać się przekierować uwagę na inne rzeczy. Świadome zwrócenie uwagi na coś pozytywnego, lub bardzo absorbującego, zminimalizuje przypływ negatywnych emocji. Autorka proponuje kilka praktycznych technik samo-kontroli w celu zwiększenia naszej odporności emocjonalnej. Jedną z nich jest „reinterpretacja kognitywna” (cognitive reappraisal). Prosty przykład: jeśli ktoś nas potrącił, włączamy interpretację, że zrobił to niechcący i tym samym zmniejszamy nasz poziom gniewu i przestajemy skupiać się nad nieprzyjemnym zdarzeniem. Ciekawą metodą jest szybki ruch gałek ocznych (tak jakbyśmy śledzili lot muchy), który potrafi zmniejszyć poziom negatywnych emocji. Badania na ten temat prowadziła już w latach 80-tych Francine Shapiro. Terapia EMDR (z angielskiego – Eye Movement Desensitization and Reprocesing) okazała się skuteczna w leczeniu np. stresu pourazowego. Istotną rolę w naszym samopoczuciu psychicznym pełnią jelita. Jeśli ściany jelit nie są wystarczająco szczelne, do krwiobiegu może się przedostawać endotoksyna (LPS) – jej nadmiar zaś przyczynia się do zwiększonego poziomu lęku i stanów depresyjnych. Dlatego właściwa dieta jest tak kluczowa dla redukcji stresu. Warto także zwrócić uwagę na problem insulinooporności – nierozerwalnie związany ze zjawiskiem stresu. Zadaniem insuliny jest regulowanie poziomu glukozy we krwi: jest jest za duży insulina posiada „klucz”, który otwiera komórki aby przejęły namiar cukru. W sytuacji zagrożenia potrzebujemy maksymalnej sprawności umysłowej – rośnie więc zapotrzebowanie mózgu na glukozę; insulina wtedy traci swój „klucz” i glukoza nie trafia do komórek pozostając w krwiobiegu, innymi słowy pojawia się insulinooporność. Taki stan powinien być przejściowy i występować jedynie w sytuacji zagrożenia. Jeśli jednak stres towarzyszy nam stale, insulinooporność permanentnie utrudnia glukozie dostanie się do komórek. Pojawia się wówczas zespół metaboliczny, otyłość brzuszna, podwyższony cholesterol, choroby krążeniowe i poważne zagrożenia dla naszego zdrowia i życia. Według Mithu Storoni jest wiele sposobów na wzmocnienie racjonalnej strony naszego umysłu i lepsze panowanie nad emocjami. Autorka poleca ćwiczenia fizyczne, kontakt z naturą, ale także … kurkumę (według pewnych badań spożywanie jej odwraca negatywne skutki przewlekłego stresu).

Wartość pozycji zaczęłam doceniać dopiero po faktycznym wykonaniu ćwiczeń, które się w niej znajdują. Na początku z delikatnym pobłażaniem podeszłam zarówno do wartości tego, co autorzy mają do przekazania, jak i do ćwiczeń, które proponują. Przedstawione historie wydawały mi się dość infantylne. Zachęcam jednak do przeczytania książki do końca. W pewnym momencie jedno z zadań wydało mi się ciekawe (projekt 3 planów odysei) - stwierdziłam, że wykonam też resztę zadań, które wcześniej zignorowałam. Wbrew pozorom doprowadziło mnie to do ciekawych wniosków i dało pole do przemyśleń. Na pewno nie jest to lekcja dla "zadaniowców", ale zmusza do refleksji nad tym, jak podchodzimy do szeroko pojętego "projektowania" życia i sposobu na nie.

Kim jest silny psychicznie człowiek, jakie ma cechy, czy posiadam je również ja, a jeżeli nie, to w jaki sposób mogę je wypracować? Te i inne pytania dość często kiełkują w naszej głowie. Pojawiają się, kiedy wracamy znużeni z pracy po wyczerpującym dniu, albo walczymy o osiągnięcie naszego celu i ta walka wydaje się być bezsensowna. Wówczas, żeby nie ulec zniechęceniu i się nie poddać sięgamy po rzeczy, które nas zainspirują, zachęcą do działania i do kontynuowania tego, co zaplanowaliśmy. Poradnik Amy Morin należy zdecydowanie do bardziej inspirujących pozycji. Czyta się go z wielką przyjemnością, a dość krótkie rozdziały poruszające tematy związane z przeżyciem porażki, samotnością, rozwijaniem cech pozwalających na współpracę z innymi ludźmi, czy też wskazujące na nieuchronność zmian w naszym życiu pozwalają na głęboką autorefleksję. Krótkie przykłady z praktyki autorki nie mają na celu rozreklamowanie jej usług, tylko zainspirowanie do zmiany w postrzeganiu naszej rzeczywistości. To stawianie na pierwszym miejscu czytelnika, a nie siebie widać na każdym kroku. Książka pozbawiona jest bowiem nachalnej autopromocji, a dość interesujące case studies, odnoszące się do określonego przypadku, pozwalają na głębsze zrozumienie danego tematu. Czyż ukazanie przykładu z życia wziętego nie wpływa na większe zaangażowanie czytelnika? Moim zdaniem tak. Każdy rozdział posiada na końcu swoiste podsumowanie i poradę w jaki sposób powinno się postępować, aby uniknąć pogrążania się w problemie, który nas trapi. Jest to bardzo przydatne. Po książkę sięgnęłam zachęcona artykułem, na który natrafiłam w internecie. Postanowiłam sięgnąć do źródła i poszerzyć swoją wiedzę o tę pozycję autorki. Czas spędzony podczas lektury mogę zaliczyć do przyjemnie spędzonego. Przedtem podchodziłam dość sceptycznie do tego rodzaju poradników, ale po przeczytaniu tejże książki stwierdziłam, że warto po nie sięgać. Książka stanowi źródło wielu inspiracji i zachęt do przeprowadzenia rekonesansu w naszym życiu. Moim zdaniem każdy bez względu na sytuacje, w której się znajduje może w niej znaleźć coś dla siebie. Dlatego gorąco ja polecam.

Bardzo kompletna pozycja. Temat potraktowany dogłębnie, począwszy od biochemicznych podstaw i budowy naszego mózgu, poprzez opis funkcjonowania wyuczonych mechanizmów, opis i analiza stanów, w których odczuwamy największy emocjonalny dyskomfort (lek, depresja, stres), aż po bogaty zbiór strategii motywacyjnych i technik medytacyjno-relaksacyjnych. Osobiście wyłuskałam tutaj aż 20 stron przydatnych fragmentów, co biorąc pod uwagę rozmiar książki jest wynikiem dosyć imponującym.

Dawno nie przeczytałam tak kompleksowej książki o tym, jak utrzymać się w dobrym zdrowiu, z tłem biologicznym. Uważam, że nawet laicy są w stanie zrozumieć przekaz oraz szybko pojąć, czym takim są telomery. Napisana bardzo przejrzyście, przyjemnie, z zacytowanymi interesującymi artykułami — fenomenalna. Musiałam poświęcić na nią trochę czasu, ale zwykle tak to u mnie bywa z książkami tego typu; ale warta jest każdej minuty nad nią spędzoną. Kopalnia wiedzy, którą później można sobie zgłębiać, poszukując więcej informacji na dane tematy.

Dzieki ksiazce odkrylam, ze przede mna duzo pracy - zmiana nastawienia, polubienie bledow i wystawianie sie na nieznane. No ale, wszystko czego pragniemy jest za granica strachu. Poza tym czytalam na przyspieszeniu, bo: - za duzo odniesien do matematyki - za malo odniesien do moich zainteresowan - za duzo historii.

Warto od czasu do czasu zatrzymać się na chwilę, porzucić myśli o codziennych obowiązkach i zadać sobie pytania: Co jest moim najważniejszym celem? Czy robię wszystko jak należy by go osiągnąć? Co tak naprawdę daje mi szczęście? Na co chcę przeznaczać większość swojego czasu i sił? Książka oczywiście nie daje odpowiedzi, a raczej zadaje jeszcze więcej pytań, nad którymi musimy się zastanowić wedle własnego uznania. Ponadto, poszczególne rozdziały często są uzupełniane kreatywnymi zadaniami.

W mojej opinii totalny MUST HAVE dla każdej kobiety, wychowanej w duchu kształtowania dziewcząt na grzeczną, spolegliwą, kulturalną i z odgórnie przypisaną rolą przyszłej matki/żony/gospodyni, etc. Mimo, iż autorka nie jest Polką, odniosłam wrażenie, jakby mówiła głosem wielu kobiet, bo przecież sama doświadczyła wielu sytuacji, które stawiały ją w roli tej grzecznej i realizującej od dawna ukierunkowany schemat życia wielu z nas. Traktuję tę książkę niejako manifest, przejaw buntu i myślę, że wiele kobiet powinno sięgnąć po tę publikację, bo otwiera oczy i pozwala zrobić swoisty rachunek sumienia pod kątem naszych potrzeb (najczęściej ukrywanych i spychanych w zakamarki duszy a krzyczących z tej otchłani tak głośno, że chyba bardziej się nie da). Poza rysem psychologicznym i wskazaniem uwarunkowań kulturowych, autorka daje wskazówki, co robić, by odnaleźć swoje prawdziwe potrzeby i zmierzyć się z tym, co jest konsekwencją kształtowania dziewczynek od najmłodszych lat jako tych potulnych i cichych, przyjmujących na barki wszystkie oczekiwania rodziny, znajomych, nauczycieli i przełożonych. Gorąco polecam wszystkim kobietom, które mają dość trwania w roli potulnej ciepłej i puchatej owieczki mając świadomość, że mamy w sobie nieoszlifowane diamenty możliwości i umiejętności dość często przypisywane tylko płci męskiej. POLECAM!!!!

Marie Forleo to istna 🚀 Jeśli w lutym złapalaś zadyszkę z postanowieniami noworocznymi ➡️ MUSISZ TO KONIECZNIE PRZECZYTAC! Książka napisana jest w iście 🇺🇸 stylu, czyli autorka mówi do Ciebie bezpośrednio. I to jest świetne! Regularnie słucham jej podcastu , więc czytają słyszałam jej głos we mnie 🔊 Czyta się lekko i szybko 📖 Mnóstwo mądrych cytatów i historii z życia jej fanów.

Lieberman David J. – „Nie wpadaj w złość” Jedna z najciekawszych pozycji na temat pochodzenia złości, gniewu, utraty samokontroli. Jak rozwiązywać konflikty, jak budować poczucie własnej wartości od której wszystko się zaczyna. Łamiąc przy tym powszechne stereotypy, pomaga przeprawić się na dobrą stronę mocy. Bardziej chodzi o rozbudzenie pasji i naukę poddawania się miłości, niż „walki ze złem”, a nawet złe odreagowywanie. „Samokontrola rozwija w nas poczucie własnej wartości. Kiedy nie potrafimy nad sobą panować mu-simy poczuć, że kontrolujemy kogokolwiek lub cokolwiek, żeby odzyskać poczucie władzy. Niska samoocena może być przyczyną, palącego pragnienia, by uzurpować sobie władzę, przekraczać gra-nice czy znęcać się nad tymi którym na nas zależy”.

Myślę, że wydawca i tłumacz tytułu zrobili tej książce wielką krzywdę. Google translator tłumaczy tytuł jako "za dużo myślę: jak ukierunkować ten przytłaczający umysł" i już bardziej oddaje to treść tej książki. Stąd - nie dziwi mnie tak wiele niskich ocen. Po prostu ludzie poczuli się zawiedzeni, gdyż nie dostali tego, czego oczekiwali. Aczkolwiek... dla mnie to pozycja idealna. Odkryłam w niej siebie. Pozwala mi ona spojrzeć zupełnie inaczej na problemy mnie męcze. Trafiła w moje ręce całkowicie przypadkiem, ale wierzę, że tak miało być. Minusy tej książki są dwa: po pierwsze autorka uznaje nadwydajnych mentalnie za kogoś super-ekstra wyjątkowego i wszystko i wszyscy dookoła są źli i 'normalni', więc daje się odczuć, jakby byli gorsi(?). Po drugie książka praktycznie nie odpowiada na pytanie: co z tym zrobić? Są jakieś wzmianki na końcu, ale stanowczo ich za mało. Rada jest jedna: zaakceptuj się je, taką jaką jesteś. Niemniej... książka krok po kroku wyjaśnia, kim są nadzwyczaj mentalnie, a bez zrozumienia, co się ze mną dzieje i bez akceptacji tego, to nie wiele się zrobi.

Autorka chce zmienić swoje życie,znaleźć faceta,być szczuplejsza,bogatsza i bardziej zorganizowana. Chce zmienić siebie i w rok ma zamiar tego dokonać przy pomocy poradników, a rady które są w nich zawarte,całkowicie wcielić w życie. Oczywiście ta zmiana dokonuje się i uświadamia sobie,że to czego potrzebuje ma obok siebie. Najważniejsza jest miłość,akceptacja siebie i drugi człowiek. Refleksyjna, momentami zabawna, dobra książka,demaskująca poradniki. "Wniosek: jeśli jesteś na właściwym miejscu,robisz to, co powinieneś robić, posiadasz niesamowitą siłę. Jeśli jednak znajdziesz się tam, gdzie nie chcesz być,tam, gdzie ktoś cię wepchnął(w pracy, w związku itd.), będzie ci źle,będziesz zmęczony i słaby. W taki sposób właśnie żyje większość z nas". Fragment książki. Polecam,bo autorka obnaża w niej siebie, prawidziwe eksperymentuje na sobie, dostrzegając,że w życiu można wiele zrobić i co najważniejsze,nie ma takiego nachalnego,poradnikowego bełkotu.

W tych czasach to już lektura niemal dla każdego. Polecam, dystansuje oraz inspiruje do oddalenia się od telefonu, jednocześnie tłumacząc psychologię owego przyciągania. I choć sama staram się korzystać z głową z tego co oferują nasze komórki, to widzę jak bardzo rośnie zapotrzebowanie na tego typu lektury. Lepiej według mnie zacząć wcześniej zapoznawać się z takimi tytułami dla uświadomienia, niż później, gdy nawyk używania smartfona zamieni się w nałóg i będziemy udawać, że nas nie dotyczy, albo że 'przecież każdy teraz tak ma'... Zachowajmy zdrowy rozsądek ;)

Szczerze mówiąc, mam mieszane uczucia. Z jednej strony autorka rozprawia się z różnymi aktualnie dominującymi przekonaniami, twierdzeniami (choć w kwestii ochrony przeciwsłonecznej jej punkt widzenia można dość łatwo obalić i poprzeć różnymi badaniami nt. słońca). Z drugiej nie podpowiada jak mądrze dbać o urodę (co ma swoje plusy - nie lansuje konkretnych marek, składników, widać, że stara się być maksymalnie obiektywna w tej pracy). Największym plusem, dla mnie, jest analiza marketingowa produktów kosmetycznych, myślę, że będę o wiele bardziej uczulona na "zapewnienia" producentów.

Książkę „Siła dobrych pytań” oceniam na 7/10. Jest wartościowa i dobrze pokazuje, jak ogromną rolę w relacjach, sprzedaży i pracy z ludźmi odgrywa umiejętność zadawania właściwych pytań. Sednem książki jest myśl, że to pytania — a nie odpowiedzi — budują zaufanie, odkrywają potrzeby i prowadzą do realnej wartości w rozmowie. Dla mnie nie była to pozycja przełomowa, ponieważ wiele poruszanych koncepcji było mi już znanych, jednak książka dobrze porządkuje wiedzę i uświadamia, jak często w praktyce zbyt dużo mówimy, a za mało słuchamy. Dużym plusem jest nacisk na pytania pogłębiające i strategiczne, które zmieniają zwykłą rozmowę w partnerską relację. To dobra lektura, szczególnie dla osób pracujących w sprzedaży, doradztwie lub zarządzaniu ludźmi. Fajna, konkretna książka, choć bez efektu „wow”.