Umysł bez granic

Przyznam, że zaczynając czytać książkę myślałam, że będzie to kolejny amerykański poradnik średnio przystający do polskiej rzeczywistości. Tymczasem pozytywnie się zaskoczyłam. Sama autorka nie uzurpuje sobie wszechwiedzy i pisze: "nie licz na to, że po przeczytaniu tej książki staniesz się w czymkolwiek specjalistką. Najlepsi muzycy, sportowcy i artyści nie zawdzięczają swoich sukcesów lekturze czy obserwowaniu innych ludzi. Aby doskonalić swoje umiejętności, muszą ćwiczyć. Z siłą psychiczną jest tak samo - wymaga od ciebie poświęcenia i praktyki." Z poszczególnych rozdziałów zaczerpnęłam dla siebie wiele cennych wskazówek do pracy nad sobą. Generalnie polecam :)

W mojej opinii totalny MUST HAVE dla każdej kobiety, wychowanej w duchu kształtowania dziewcząt na grzeczną, spolegliwą, kulturalną i z odgórnie przypisaną rolą przyszłej matki/żony/gospodyni, etc. Mimo, iż autorka nie jest Polką, odniosłam wrażenie, jakby mówiła głosem wielu kobiet, bo przecież sama doświadczyła wielu sytuacji, które stawiały ją w roli tej grzecznej i realizującej od dawna ukierunkowany schemat życia wielu z nas. Traktuję tę książkę niejako manifest, przejaw buntu i myślę, że wiele kobiet powinno sięgnąć po tę publikację, bo otwiera oczy i pozwala zrobić swoisty rachunek sumienia pod kątem naszych potrzeb (najczęściej ukrywanych i spychanych w zakamarki duszy a krzyczących z tej otchłani tak głośno, że chyba bardziej się nie da). Poza rysem psychologicznym i wskazaniem uwarunkowań kulturowych, autorka daje wskazówki, co robić, by odnaleźć swoje prawdziwe potrzeby i zmierzyć się z tym, co jest konsekwencją kształtowania dziewczynek od najmłodszych lat jako tych potulnych i cichych, przyjmujących na barki wszystkie oczekiwania rodziny, znajomych, nauczycieli i przełożonych. Gorąco polecam wszystkim kobietom, które mają dość trwania w roli potulnej ciepłej i puchatej owieczki mając świadomość, że mamy w sobie nieoszlifowane diamenty możliwości i umiejętności dość często przypisywane tylko płci męskiej. POLECAM!!!!

Karkołomnym zajęciem jest pisanie książek o marketingu w dobie tak dynamicznie zmieniającej się rzeczywistości rządzonej przez treści wygenerowane przez AI, filmy na tik toku czy mnożącej się ilości influencerów. Jeszcze większym marnotrawieniem czasu jest czytanie książek o marketingu, zwłaszcza tych wydanych ponad pięć lat temu. A jednak w przypadku książki Setha Godina „To jest marketing!” takie stwierdzenia nie znajdują zastosowania. Seth Godin idzie w poprzek tym tezom i przedstawia swoją wizję nowoczesnego marketingu pakując ją w niespełna trzystu stronach książki. Sam tytuł „To jest marketing!” jest odważny i wprost wskazuje o przeświadczeniu autora, że daje czytelnikowi coś wyjątkowego. Zarówno odbiór jak i wyniki sprzedaży książki Godina w mijającym roku (niektórzy na pewno znajdą książkę pod choinką) zdają się to potwierdzać. Czy zatem na naszych oczach powstał kamień milowy niczym „Marketing” Philipa Kotlera? Na takie dywagacje jest jeszcze raczej za wcześnie. Nie ma jednak wątpliwości, że Seth Godin skutecznie sprzedaje swoją alternatywną wizję nowoczesnego marketingu otwierając boczne drzwi utorowanych wcześniej schematów. Jest w tym bardzo przekonywujący. Seth Godin w „To jest marketing! Nie zostaniesz zauważony, dopóki nie nauczysz się widzieć” konkretnie i precyzyjnie zajmuje się: ->rozróżnieniem marketingu i sprzedaży ->identyfikowaniem marketingu jako zmiany ->marketingiem w kontekście zaufania (które jest walutą przyszłości, a kto tak pisze wskażę w recenzji w przyszłym roku 😉) ->pięcioma krokami marketingu z naciskiem na ten ostatni, który często jest pomijany ->zmianą ludzi przez marketing, a konkretnie przez ich relacje i doświadczenia ->zidentyfikowaniem najmniejszego opłacalnego rynku -> tym co „nie jest dla Ciebie” ->postrzeganiem marketingu jako remedium za zbyt duży wybór ->10 przykazaniami dobrej narracji ->nowymi rozwiązaniami, które działają na stare emocje ->krytyką jaką papierkiem lakmusowym działań ->rolami statusowymi i tym czy teoria o nich jest nadal aktualna ->docieraniem do właściwych Klientów ->wszystkim co można mierzyć (Czy nie przypomina się tuja Nate Silver? 😉 ) ->lejkiem jak każdy marketingowiec, tylko w tym przypadku z trochę innej strony ->tym jak skierować marketing do najważniejszej osoby https://www.instagram.com/biznes_na_stronach/

Marie Forleo to istna 🚀 Jeśli w lutym złapalaś zadyszkę z postanowieniami noworocznymi ➡️ MUSISZ TO KONIECZNIE PRZECZYTAC! Książka napisana jest w iście 🇺🇸 stylu, czyli autorka mówi do Ciebie bezpośrednio. I to jest świetne! Regularnie słucham jej podcastu , więc czytają słyszałam jej głos we mnie 🔊 Czyta się lekko i szybko 📖 Mnóstwo mądrych cytatów i historii z życia jej fanów.

Siła tej książki leży w jej uniwersalizmie. Nie jest to podręcznik, co i jak robić, by być bogatym lub sławnym, to zestaw porad, jak co i jak robić, by osiągnąć swój cel. Jakikolwiek by nie był, czy to bycie bogatym, szybszym/ lepszym sportowcem, lepszym rodzicem, lepszym managerem... Jakikolwiek jest Twój cel, autor pokazuje, co, jak i dlaczego robić, by zbliżyć się do jego osiągnięcia. Duży plus dla autora za zróżnicowanych rozmówców, zawodowców z pierwszej ligi w bardzo różnych dziedzinach. Warto czytać po kawałku, żeby przyswoić sobie treść. Jak na poradnik, zawiera dobrą treść, do tego napisaną niezłym językiem.

Dobra, bogata w treść, wartościowa. Ale skłamałbym gdybym powiedział że czytało mi się przyjemnie. Nie odbieram wartości merytorycznej - tutaj duży plus, ale co się anegdot z życia autorki naczytałem... Jak ktoś lubi dygresje i szeroko-kontekstowe odjazdy od głównych wątków, to będzie zadowolony :)

Co decyduje o naszym sukcesie? Autorka dostrzega i analizuje wagę naszego nastawienia. Rozgranicza to nastawione na TRWAŁOŚĆ i to ukierunkowane na ROZWÓJ. Zachęca nas do podejmowania wysiłku, ale popartego samopoznaniem, próbą określenia swoich mocnych stron, odkrycia pasji. Zachęca do przejęcia odpowiedzialności (locus of control w nas, nie w okolicznościach zewnętrznych czy też w rękach innych ludzi). Poświęca swoją uwagę zagadnieniu talentu, podaje bardzo liczne przykład z życia (szczególnie osób sławnych), podkreślając ich pracę, włożony wysiłek. Uczy, jak interpretować porażkę. Rzeczywiście motywuje, aby działać, tworzyć, kreować ... po prostu rozwijać się!

Poradnik z dużym napisem bestseller na okładce i informacją o milionach sprzedanych kopii. Widywałam od jakiegoś czasu, w końcu postanowiłam sama sprawdzić o co tyle szumu. Książka zgrabnie przedstawia jak to jest z bogaceniem się, lub wręcz przeciwnie. Dlaczego gdy zaczynamy zarabiać więcej, wcale nie oszczędzamy więcej. W przyjemny sposób, napisana jak opowieść, przestawia proste prawdy na temat oszczędzania i zasady, dzięki którym możemy stać się bogatsi. Czyta się szybko, nie ma w niej zbędnych przeciągań. Pozostawia tylko jedno pytanie, dlaczego tak mało z nas stosuje prawdy w niej zawarte. Przyznaję, że część z tych działań próbowałam wprowadzać już w życie w takiej czy innej formie, ale chyba czas zacząć regularnie najpierw płacić sobie.

Ciekawa lektura z pogranicza psychologii,finansów i marketingu. To nie podręcznik,poradnik lecz opracowanie naukowe ,napisane w przystępny dla czytelnika stylu. Jeśli chcesz dowiedzieć się jak psychologicznie manipulują Nas specjaliści by namówić ciebie na zakup , inwestycje- przeczytaj. Warto mieć taką świadomość.

Książkę dostałam w prezencie, podeszłam do niej sceptycznie... ale przeczytałam całą. Jeśli szukasz wskazówek, że kłamca trze nos, gdy kłamie lub patrzy w bok... no to nie ten adres. Kłamca może wiedzieć to co ty i pilnować nosa oraz patrzeć z miną aniołka prosto w oczy. Ale za 2 razem z tą osobą już się nie nabierzesz? Szczególnie jak złapałaś/eś ją na gorącym uczynku. Książkę polecam, mnie przekonała, na równi pokazuje jak obserwować ale też jak być bardziej przekonującym.

Dość ciekawa książka, nie tyle opisująca sam stres co bardziej pokazująca co może stresować i jak walczyć lub jak przekuć ten stres w siłę do działania. Czy skuteczne to już zależy od indywidualnych preferencji każdego człowieka. Nie ma idealnego lekarstwa na stres dla wszystkich.

"Firma czyli Ty" Pawła Jarvisa to niejednoznaczna propozycja dla wszystkich, którzy rozważają drogę soloprzedsiębiorcy. Autor, znany ze swojego nonkonformistycznego podejścia do biznesu, przedstawia wizję firmy alternatywną wobec dominującego kultu wzrostu i skalowania. Jarvis przekonuje, że jednoosobowa działalność może być nie tylko świadomym wyborem, ale wręcz optymalnym modelem biznesowym - zapewniającym niezależność, elastyczność i satysfakcję, której często brakuje w konwencjonalnych przedsiębiorstwach. Przez pryzmat własnych doświadczeń autor dzieli się spostrzeżeniami na temat budowania marki osobistej, znajdowania idealnych klientów i tworzenia biznesu, który wspiera styl życia, a nie odwrotnie. Choć książka zawiera kilka wartościowych spostrzeżeń i może być inspirująca dla początkujących soloprzedsiębiorców, cierpi na brak głębi i konkretów. Jarvis często powtarza te same idee w różnych kontekstach, a jego rady bywają zbyt ogólnikowe, by stanowić praktyczny przewodnik działania. Momentami publikacja sprawia wrażenie rozciągniętego manifestu, który mógłby być skuteczniej przedstawiony w formie eseju czy artykułu. Dodatkowo, niektóre z proponowanych strategii wydają się działać głównie w specyficznym kontekście branży cyfrowej i mogą okazać się trudne do zastosowania w innych sektorach gospodarki. Jeśli ktoś się waha, czy po nią sięgnąć, albo chce sobie przypomnieć jej kluczowe idee, polecam zajrzeć na moją stronę Lumeo.pl, gdzie znajdziecie jej szczegółową analizę.

Miałem kiedyś tę nieprzyjemność bycia grubym i pamiętam jak bardzo złe nawyki żywieniowe i higiena życia mi utrudniały schudnięcie. Sporo z tego co świadomie i nieświadomie wdrożyłem do swojej rutyny opisuje właśnie dr Satchin Panda w swojej książce. Znajdziemy tam sporo o funkcjonowaniu organizmu, trawieniu, wpływie światła słonecznego na organizm ludzki, problemy ze snem i inne problemy, które doskwierają współczesnemu człowiekowi. Ta ksiażka to bardzo ciekawa pozycja, którą polecam każdemu, kto chciałby zmienić swoje nawyki, oraz zdrowie.

Pierwsza połowa może zniechęcić do czytania, sporo powtarzania o tym, jaki to genialny plan... Samo rozpoczęcie czytania tej książki sprawiło, że zaczęłam organizować sobie trochę inaczej tydzień. Teraz zaczynam wprowadzać w życie wskazówki - zobaczymy co z tego wyjdzie :)

Dopamina, czyli C8H11NO2 to samodzielny neuroprzekaźnik działający w obwodowym, jak i ośrodkowym układzie nerwowym. Czym jednak tak naprawdę jest i w jaki sposób wpływa na nasz mózg? Co z popularnym mitem definiującym dopaminę jako „hormon szczęścia”? Na te pytania oraz wiele innych stara się odpowiedzieć książka „Mózg chce więcej. Dopamina. Naturalny dopalacz”. Jej autorami są Daniel Z. Lieberman i Michael E. Long. Daniel Lieberman to amerykański lekarz psychiatra oraz wykładowca na George Washington University, a Michael Long jest m.in. pisarzem, scenarzystą i mówcą publicznym. Jest to ich pierwsza wspólna książka. Oryginalne wydanie ukazało się w księgarniach w 2018 roku pod tytułem „The Molecule of More”. Wydanie polskie zostało opublikowane w 2019 roku przez Wydawnictwo JK w przekładzie Jarosława Irzykowskiego. Według początkowych rekomendacji autorzy „z biografii neuroprzekaźnika uczynili zajmującą lekturę”, a celem książki jest lepsze zrozumienie człowieczeństwa poprzez „pojęcie potęgi i grozy dopaminy”. Książka składa się z siedmiu głównych rozdziałów oraz obszernego wprowadzenia, które zawiera przegląd kluczowych koncepcji związanych z dopaminą m.in. przewijające się przez całą książkę „Cząsteczki chemiczne, kojarzone z tym, co jest na dole.” nazwane przez autorów „związkami tu i teraz (TiT)”. Zawartość książki została szczegółowo przedstawiona w spisie treści: od pierwszego rozdziału o miłości, poprzez narkotyki, panowanie, twórczość i szaleństwo, politykę, aż po postęp i harmonię. Tak szeroki przekrój tematów pokazuje, że autorzy chcieli objąć wszystkie obszary życia, w których dopamina odgrywa ważną rolę. Pierwszy rozdział poświęcony jest miłości. Autorzy przyglądają się w nim, jak dopamina napędza procesy zakochania i pożądania. Przez cały rozdział przywoływana jest jedna anegdota, na podstawie której wyjaśniane są kolejne mechanizmy, co znacząco ułatwia zrozumienie bardziej skomplikowanych procesów. Wprowadzony został tu termin „błąd przewidywania nagrody”. Autorzy odpowiadają na pytania, dlaczego miłość słabnie, tłumaczą mechanizm zauroczenia oraz chemiczne klucze do długotrwałej miłości. Zauważają, że w początkowej fazie związku wszystko wydaje się ekscytujące, a dopamina zalewa mózg nowością i możliwościami. Gdy jednak zanikają niespodzianki, poziom dopaminy spada, miłosna euforia gaśnie, a związek wymaga innych neuroprzekaźników TiT, takich jak oksytocyna, wazopresyna i endorfiny. W rozdziale o uzależnieniach (rozdział drugi) autorzy omawiają mechanizmy działania narkotyków, używek oraz uzależnień, takich jak pornografia czy gry wideo. Podkreślają, że substancje psychoaktywne potrafią skutecznie stymulować obwód pragnienia i tym samym silnie uzależniać (parafrazowane). Dla ułatwienia zrozumienia czytelnikowi przedstawiony zostaje również rysunek wizualizujący opisywane procesy. Szczególnie zapadł mi w pamięć cytat: „Jak wciągnę kreskę, czuję się jak nowy człowiek. A pierwsze, czego chce ten nowy, to kolejna kreska”. Idealnie ilustruje on fakt, że dopamina nie pozwala na zaspokojenie pragnienia, zawsze domaga się więcej, napędzając uzależnienie. Daniel Z. Lieberman i Michael E. Long podsumowują ten rozdział stwierdzeniem, że używki wywołują nieustający głód substancji, co dobrze oddaje jeden z podtytułów tego rozdziału „Pragnienie jest trwałe, a szczęście ulotne”. W rozdziale zatytułowanym „Panowanie” autorzy pokazują dwie role dopaminy. Pierwszą z nich jako funkcja motywacyjna (dopamina jako kluczowe źródło motywacji do osiągania celów): „Dopamina pragnienia nakłania nas do tego, byśmy chcieli różnych rzeczy. Jest źródłem czystego pragnienia: dopomina się o więcej.” Druga to zaskakująco wytrwałość i samodyscyplina, umożliwiające planowanie i działanie. W rozdziale o twórczości i szaleństwie autorzy zauważają, że osoby o mocno „dopaminergicznym” temperamencie są zwykle bardzo kreatywne i poszukujące nowości. „Sztuka i nauka mają ze sobą więcej wspólnego, niż przypuszcza większość ludzi, gdyż jedno i drugie napędza dopamina.” Jednak nie jest to bez swoich niebezpieczeństw: „...podwyższona aktywność dopaminergiczna może przyćmić systemy TiT, ograniczając zdolność do wchodzenia w relacje z innymi ludźmi i poruszanie się po realnym, doczesnym świecie.” W części poświęconej polityce Daniel Z. Lieberman i Michael E. Long analizują związki pomiędzy cechami osobowości, a poglądami politycznymi. Twierdzą, że konserwatyści i liberałowie kierują się różnymi motywacjami: liberałowie są napędzani dopaminą wyobrażeniem lepszej przyszłości oraz chęcią zmian. Cytując: „Postępowcy są idealistami wykorzystującymi dopaminę do tworzenia wyobrażeń świata o wiele lepszego niż ten, w którym obecnie żyjemy.”. Z kolei konserwatystom bliższy jest stabilny porządek, co autorzy wiążą z silnym układem TiT. Kolejny rozdział zatytułowany „Postęp” autorzy opisują wpływ dopaminy na wielkie migracje i rozwój cywilizacji. W skrócie, według nich dopamina jako mechanizm nagradzania ryzyka mogła odegrać kluczową rolę w przetrwaniu naszych przodków, którzy wędrowali do nieznanych krain. Ostatni rozdział „Harmonia” ma charakter poradnikowy i próbuje odpowiedzieć na pytanie, jak zrównoważyć działanie dopaminy i neuroprzekaźników TiT. W tej części autorzy zachęcają do stosowania prostych technik wspierających koncentrację tu i teraz (TiT). Książka Liebermana i Longa opatrzona jest bogatą bibliografią, a autorzy odwołują się do wielu prac z neurobiologii, psychologii i ewolucji. Dodatkowo po każdym rozdziale zachęcają czytelników do dalszej lektury. Obietnice złożone we wprowadzeniu (zwłaszcza te dotyczące rzucania nowego światła na wcześniej zadane pytania) zostały spełnione. Autorzy dostarczają nie tylko licznych anegdot i przykładów, ale także argumentów opartych na badaniach, choć w przypisach mogłyby pojawić się dokładniejsze dane umożliwiające samodzielną weryfikację przez czytelnika. Książka została napisana w sposób przystępny. Autorzy unikają żargonu naukowego, a przy wprowadzaniu bardziej skomplikowanych pojęć każdorazowo je objaśniają. Lektura jest stosunkowo lekka i przyjemna dzięki licznym przykładom z życia codziennego, co skłania do refleksji nad własnymi motywacjami i decyzjami. Pewnym problem tej książki jest jednak skłonność do nadmiernego uwydatniania roli dopaminy, przez co czytelnik może odnieść wrażenie, że stanowi ona niemal uniwersalne wyjaśnienie wszelkich zjawisk od miłości, uzależnień, twórczości, politykę itd. Pewnym ograniczeniem rozdziału poświęconego polityce jest to, że został on silnie osadzony w realiach amerykańskich, przez co traktowałabym go raczej jako analizę konkretnego przypadku. Mimo to książkę oceniam bardzo pozytywnie jako interesujące wprowadzenie do omawianej tematyki.

Bardzo ciekawe i świeże spojrzenie na techniki negocjacyjne. Zdecydowanie jest to książka, do której zalecam zasiąść z zakreślaczami albo notatnikiem. Mimo że niektóre sposoby wydają się być nienaturalne oraz trochę sztuczne to warto jest zweryfikować samemu w praktyce.

Pozycja jest ciekawa choć nie od pierwszych stron tak myślałam. Początek to sporo analogii do struktury rodziny i postrzegania pracownika jak kolejnego dziecka itp. Taka nomenklatura słowna bardzo mi przeszkadza i nawet podanie przez autora, którego darzę sympatią, nie pomogło. Wiele anegdot ilustrujących wykładane koncepcje, sporo obserwacji zaczerpniętych z życia publicznego. Nie zawsze miałam te same wnioski. Najwięcej wyniosłam z fragmentów dotyczących kultury organizacji, ale pewnie dlatego, że mam to przećwiczone na własnej skórze. To nie jest książka, która wywróci światopogląd czytelnika do góry nogami. Można posiedzieć i przytakiwać. Taka sympatyczna lektura.

Jak na książce o motywacji i szukaniu inspiracji do poprawienia swojego życia naprawdę płynnie i przyjemnie się ją czytało, co mocno mnie zaskoczyło jako inne poradniki z którymi miałam styczniość mocno mnie zniechęciły do swojego gatunku. Co do porad w książce, jeszcze ich nie wdrożyłam w życie więc kiedy to zrobię wrócę tu z moimi odczuciami co do ich skuteczności, aczkolwiek sposób ich przedstawienia i historie osób, które aktywnie ich używają zdecydowanie zachęciły mnie do spróbowania.

"Głód jest najlepszym kucharzem, post najlepszym lekarzem" Za każdym razem, zabierając się za czytanie kolejnej książki o żywieniu, zastanawiam się, co tym razem z żywności okaże się "modne". Serio, może i jestem z lekka cyniczna, ale czasami mam nieodparte wrażenie, że te wszystkie żywieniowe poradniki piszą "specjaliści" sowicie opłacani przez ten czy ów koncern spożywczy. Nie lubię czytać poradników, ale lubię wiedzieć "co w trawie piszczy", dlatego je czasami czytuję. Widziałam już różne mody żywieniowe. Masło, a broń boże smalec okazały się złe, trzeba było zajadać roślinną margarynę, teraz okazuje się, że margaryny to tłuszcze utwardzane, zupełnie i absolutnie niezdrowe. Jajka są też niezdrowe, bo dużo w nich cholesterolu. Ciekawe jest to, że autor obecnie omawianej przeze mnie książki, czyli pan profesor, doktor Andreas Michalsen, podtrzymuje opinię na temat złego wpływu jajek na nasze zdrowie, jednak z zupełnie innego powodu niż zawarty w nich cholesterol. Nie wspomnę już nawet o mleku, które "wykarmiło" tyle pokoleń, oraz reklamujące je hasła i slogany, które pamiętam do dziś "Pij mleko, będziesz wielki", słowa wypowiadane przez wybitnych sportowców. Niestety jak się później okazało mleko, absolutnie nie jest pożądane dla dorosłych ludzi. W ślad za tym odkryciem pojawiło się nawet hasło "Pij mleko, będziesz kaleką" Ten poradnik, jak i wiele innych, niewiele nowego wniósł w moją znajomość szeroko pojętego tematu żywieniowego. Trzeba jednak przyznać, że autor rzetelnie próbuje zgłębić temat i przyjrzeć mu się od początku, czyli od homo sapiens i jego sposobu odżywiania. Ukazuje przekonująco, szeroki rys historyczny początków ludzkości i tego co i jak, rasa ludzka, jadała. Ciekawie mówi też o mikrobiomie i biznesie insulinowym (jak go nazywa) przywołując słowa innego lekarza: "Düsseldorfski diabetolog Stephan Martin mówi w tym kontekście nawet o „insulinowym biznesie”: ponieważ insulinoterapia jest korzystna finansowo dla lekarzy i kas chorych, [...] Insulina jest mianowicie rozliczana poza budżetem lekarskim, kasy chorych za każdego pacjenta leczonego insuliną otrzymują rekompensatę w wysokości do dwóch tysięcy euro." Jednak to, co dla mnie było pewną nowością (jednak) w tej książce, to dokładnie i szeroko omówione posty: leczniczy, oraz interwałowy zwany inaczej przerywanym. To, co pisze pan doktor, szczególnie o tym drugim rodzaju postu, trafia mi do przekonania na tyle, że z ciekawością szerzej zainteresuję się tym tematem. Na koniec książki autor przedstawia korzyści, jakie omawiane przez niego posty przynoszą w przypadku konkretnych chorób, schorzeń i zaburzeń. Od tych czysto fizycznych, po depresje, czy migreny. Książkę można przeczytać, napisana jest w sposób ciekawy i zajmujący, chociaż w moim odczuciu, dość jednostronny. Dla kogoś, kto "siedzi" w żywności, niewiele wniesie ona nowego, jednak dla początkujących, zainteresowanych tym tematem, może się okazać, prawdziwą skarbnicą wiedzy.

Ciekawa książka o tym jak obecna technologia hakuje nasze mózgi i wykorzystuje nasze słabości przeciwko nam samym. W świecie w którym koncentracja i skupienie to coraz większa rzadkość książki jak ta są potrzebne aby uświadamiać ludziom jakie konsekwencje niesie za sobą używanie smartfona czy social mediów. Korzystamy z narzędzi zaprojektowanych aby nas uzależnić. I jak badania pokazują im więcej ich używamy tym gorzej się czujemy i tym mniej efektywni w świecie rzeczywistym jesteśmy.