Projekt: miłość

Grace Porter ma swoje życie poukładane od A do Z. Od 11 lat realizuje wielki plan zdobycia doktoratu i zostania najlepszą, czarnoskórą astronomką, jaką widziało Portland. Świat nie jest jednak usłany różami, a nie wszystkie drzwi stoją przed nią otworem. Na przełomie utraty kontroli nad swoim życiem Grace pierwszy raz robi coś spoza scenariusza: bierze ślub z nieznajomą w Vegas. "Złotko" to debiut, jakie zdarzają się rzadko. Książka zrobiła na mnie ogromne wrażenie, wciągnęła mnie i przemieliła przez wszystkie wzloty i upadki Grace. Fabuła jest bardzo zagnieżdżona w wewnętrznym świecie bohaterki, i choć pozornie nie dzieje się wiele, to nie mogłam się oderwać. Wątek romantyczny z obcą osobą, która w jakiś sposób jak magnes przyciąga tytułową Honey girl, jest hipnotyzujący. Uwielbiam to, jak przedstawiona została ta relacja. Prócz niego dominującym motywem książki jest szukanie swojej ścieżki w kryzysie spełniania oczekiwań innych vs własnych, w tle z brutalnym światem osoby należącej do mniejszości rasowej i seksualnej. Większość książki obserwujemy powoli duszącą się w swoich problemach Grace. I choć instynktownie czujemy co jej ciąży, zastanawiałam się długo jak to nazwać. Myślę, że osią bólu bohaterki jest to, że chciałaby ona w końcu mieć coś łatwego. Coś, na co nie musi non stop pracować, o co nie musi walczyć do ostatniej kropli krwi. Chciałaby otrzymać coś po prostu dlatego, że jest - a nie dlatego, że na to zasłużyła. I zrządzeniem losu (a może przeznaczeniem) to dostaje - ekscentryczną, wrażliwą na ból innych Yuki. Język autorki tworzy niesamowity klimat, który przywodzi na myśl lato, słońce i upał. Leniwie płynące powietrze, niemal stojące w miejscu. I jest to spójne z tym, co dzieje się w życiu Grace. Myślę, że przyczyniają się do tego bardzo sensoryczne opisy odwołujące się do węchu + narracja w czasie teraźniejszym, która pozwala na maksymalne wykorzystanie dziejącej się chwili do opisu świata. Brak mi słów na to, jak bardzo podobała mi się ta książka. Nie spodziewałam się tego i z ciekawością będę czekać na kolejne dzieła Rogers. ~ recenzja oryginalnie opublikowana na Instagramie

„Polowanie na fortunę Rosewoodów” Mackenzie Reed ★★★/★★★★★ [współpraca reklamowa @weneedyabooks] „Polowanie na fortunę Rosewoodów” jest jedną z tych książek, od których oczekiwałam jedynie ciekawej rozrywki. Motyw zagadek, prowadzących do rodzinnej fortuny przyciągnął moją uwagę już w momencie ogłoszenia zapowiedzi przez wydawnictwo. Jedną z pierwszych rzeczy, którą zauważyłam podczas czytania, był przyjemny styl pisania Mackenzie, dzięki któremu treść lektury początkowo poznawałam w zadziwiająco szybkim tempie. Większość bohaterów została niestety wykreowana w niewyróżniający się sposób. Postacie stworzone przez Reed nie zapadły mi w pamięci. Mimo to, muszę przyznać, że ich losy śledziłam z niemałym zaangażowaniem. Sam w sobie wątek rodzinnych tajemnic wypadł naprawdę ciekawie. Co prawda nie pochłonął mnie całkowicie, ale sprawił, że z niecierpliwością wyczekiwałam każdej kolejnej podpowiedzi pozostawionej przez babcię Lily. Po czasie jednak sposób, w jaki została przedstawiona fabuła zaczął mnie męczyć, przez co moja opinia na temat pióra autorki uległa końcowo zmianie. Przeciągałam powrót do lektury, zauważając, że na jednym posiedzeniu jestem w stanie przeczytać maksymalnie kilkanaście stron. Początkowa ekscytacja związana z odkrywaniem sekretów znacząco zmalała. Liczyłam, że zakończenie uratuje sytuację, jednak w moich oczach wypadło nazbyt nierealistycznie. Podsumowując, mam mieszane odczucia względem tej powieści. Nie jestem w stanie, ani Wam jej polecić, ani odradzić. Zapewniła mi co prawda rozrywkę, której oczekiwałam, jednak jej realizacja pozostawiła sporo do życzenia. Zważając na gatunek literacki, do którego została przypisana ta książka, nie powinno być w niej raczej miejsca na nudę.

Młoda dziewczyna, pierwsza miłość, pierwsze pocałunki w świetle księżyca i przy szumie oceanu, a do tego odrobina magii (lekko magiczne napary, perfumy). Troszkę jak w „Totalnej magii”. Społeczeństwo, które żyje obok ludzi obdarzonych pozostałościami mocy, lecz się ich boi. Nietrwałe porozumienie stron, powinność wobec rodziny/zgromadzenia, zakazane uczucie, tajemnica, ukryta moc. Dość sympatyczna książka.

Klara to nieśmiała wrażliwa dziewczyna. Nie ma czasu i chęci prowadzić życia towarzyskiego. Jej energię pochłaniają zajęcia na uczelni, prowadzenie domu i opieka nad mamą. Klara jest jedną z nielicznych osób, które na wykładach siadają w pierwszym rzędzie. Jedną z dwóch, dokładnie. Towarzyszy jej Eryk, ale „towarzyszy” to słowo nad wyraz. Chłopak jest dziwny. Spięty, zamyślony, zamknięty w sobie. Okoliczności sprawią, że Klara będzie mogła go lepiej poznać. Pozna problemy osoby żyjącej w spektrum autyzmu. Czy to odstraszy dziewczynę? Czy książka Young Adult z wątkiem romantycznym o autyzmie ma rację bytu? Okazuje się, że tak. W „Odkryj mnie” Weronika Szalewicz-Karda sprawnie wplata problemy z jakimi mierzą się takie osoby. Nie jest to szczegółowe opracowanie, a jedynie zarys, bo jak autorka wspomina ustami swoich bohaterów każdy przypadek jest inny, ci ludzie różnie funkcjonują i po prostu trzeba się drugiego człowieka nauczyć, zdobyć jego zaufanie. Natomiast pisarka podkreśla jedną bezcenną rzecz. Nie ma nic gorszego niż niewiedza. Oczywiście nikt sobie na czole nie wytatuuje, że jest w spektrum, ale warto wspomnieć o tym w środowisku, w jakim się najwięcej przebywa np. szkoła, praca. Zasygnalizować, co może się wydarzyć i jak można pomóc. To uspokaja innych, nie powoduje zbędnych plotek, przygotowuje na ewentualne ataki. „Odkryj mnie” to debiut. Debiut, który czyta się całkiem dobrze – być może ze względu na temat – ale też debiut, który trochę kuleje językowo i kompozycyjnie. Co do języka to nie wyróżnia on się na tle literatury YA i przypomina mi powieści, które były hitami Wattpada. Prosto, przystępnie, poprawnie, ale czasami trochę sztucznie. Weronika Szalewicz-Karda odpuszcza nam opisy ubrań, ale uwielbia pisać, co główna bohaterka je na obiad. Po co? Nie wiem. Natomiast kompozycja, niektóre słabo rozbudowane wątki to już zdecydowany minus. Dobrym przykładem będzie postać Wiktora. To jest popularny na uczelni chłopak, który zafascynował Klarę. Nawiązali relację, ale on zdradził jej zaufanie i rzekomo próbuje je odbudować. O charakterze tej relacji wiemy tyle co nic. Weronika Szalewicz-Karda opisuje co prawda, jak doszło do jej zawiązania, ale uczucia bohaterów to wielka niewiadoma. Wiktor nie odgrywa też wielkiej roli w późniejszych wydarzeniach. Co prawda ma z Erykiem konfrontację, ale jej skutki można było wywołać w inny, ciekawszy, nie wymagający szerokiej rozbudowy sposób. Spróbuję podsumować moje wrażenia na temat powieści „Odkryj mnie”. Temat i fabuła na plus. Jestem ciekawa, dlaczego autorka wybrała akurat autyzm, bo w posłowiu i podziękowaniach nie podzieliła się tym czytelnikami. Trochę czuję, że „bo tak”. Ale to nie ma być przytyk, bo dzięki temu ta książka się wyróżnia. Język użyty w powieści jest przeciętny, ale poprawny. Natomiast autorka powinna przemyśleć szczegóły treści. Po co wplata dany wątek, co chce przez to uzyskać i czy napisała go wystarczająco.

❤️ Na samym początku zaznaczę, że ten wpis jest dla mnie bardzo osobisty i ważny. Twórczość Taylor poznałam w czasach, kiedy byłam jeszcze nastolatką i wesoło tupałam nóżką do rytmów w “Our song”. Udostępniając jej piosenki każdy główkował - czego ona słucha? Country? Było mi wszystko jedno, bo podświadomie czułam, że jakimś cudem trafiłam na perełkę. 💛 Nos mnie nie mylił, bo jakimś czasie Taylor zaczęła być znana coraz szerszemu gronu, a ja byłam dumna z tego, że mogę być jedną z wielu Swifties. I tak jest od niemal 20 lat. 🧡 Opinia o książce przez to co napisałam powyżej może być mało obiektywna, ale uwierzcie na słowo, że czytając, wielokrotnie odkładałam ją na bok. Dlaczego? Bo co rozdział do oczu cisnęły mi się łzy wzruszenia! 💜 Emocje tak mną targały, że sama byłam w szoku. Przypominając sobie trudną ścieżkę kariery jaką Taylor przeszła, by zdobyć to co ma dzisiaj, myślę, że niejedno z nas poddałoby się wielokrotnie. A ona? Co chwilę mierzyła się z podnoszeniem korony i wkładaniem jej ponownie na głowę. 💚 Wydanie Podróży przez wszystkie ery jest kolorowe, piękne i przemyślane. Zawiera cytaty, złote myśli i ilustracje, które są nieziemskie. Treść jest bardzo konkretna - bez owijania w bawełnę, stanowi tylko fakty. Dzięki tej książce możecie z łatwością wejść w świat Taylor Swift i niemal w każdej płycie odnaleźć jakąś cząstkę siebie.

Joshua Park nigdy nie planował zostać wdowcem. A na pewno nie tak szybko... W pracy uchodzi za geniusza, ale w życiu prywatnym jest raczej nieporadny i zamknięty w sobie. Kiedy traci ukochaną żonę, jego świat rozsypuje się na kawałki. Zostaje z bólem, samotnością i listą rzeczy, które jego żona chciała, żeby zrobił po jej śmierci. Każdy z tych punktów staje się dla niego krokiem w stronę nowego początku, choć droga do niego jest długa, trudna i pełna wzruszeń. Od pierwszych stron wiedziałam, że ta książka będzie łamała mi serce kawałek po kawałku. Kristan Higgins potrafi pisać tak, że człowiek czuje emocje bohaterów niemal fizycznie, każdą stratę, każdy mały promyk nadziei, każdą próbę podniesienia się po upadku. Fabuła jest napisana z ogromnym wyczuciem, a postacie są tak prawdziwe, że trudno o nich zapomnieć. To nie jest tylko historia o żałobie, ale też o sile, przyjaźni i o tym, że nawet w najciemniejszym momencie życia można odnaleźć światło. Dla mnie „Zdejmij z nieba księżyc” to książka, która naprawdę zostaje w sercu na długo. Wzrusza, boli, ale też daje nadzieję. Płakałam przy niej nie raz, ale to były te dobre łzy, oczyszczające. To jedna z tych historii, które przypominają, że choć życie potrafi być okrutne, to z czasem, powoli, można zbudować je na nowo. I że czasem właśnie wtedy, gdy myślimy, że już nie damy rady, okazuje się, że jesteśmy silniejsi, niż nam się wydaje. Ta książka wylała ze mnie morze łez ale było warto.

Była to jedna z tych młodzieżówek, na której bawiłam się zwyczajnie dobrze. Nie wniosła ona nic odkrywczego do mojego życia, nie sprawiła tym bardziej, bym chciała wracać do niej stale myślami, czy też sięgnąć po nią ponownie, ale trzeba przyznać, że jako czysta rozrywka, wypada naprawdę dobrze. Choć ma kilka niuansów, które określiłabym nawet nieścisłościami, to czytelnik, który aż tak bardzo nie wgryza się w fabułę i nie dopatruje błędów logicznych, raczej nie powinien na to zwrócić zbyt wielkiej uwagi. Sama osobiście sięgnęłam po nią jeszcze w trakcie studiów, kiedy to musiałam nadrabiać ogrom notatek, ale jako audiobook sprawdziła się wówczas idealnie. Nie musiałam poświęcać jej 100% własnej uwagi, a i tak mimo wszystko wiele z niej zapamiętywałam i byłam ciekawa dalszych losów głównej bohaterki.

Po tej książce (oprócz oczywistego romansu) oczekiwałam przede wszystkim fascynujących opisów tego całego survivalowego programu, który obiecano nam w opisie. I się zawiodłam. Jak na coś, co powinno stanowić główny wątek powieści, to bardzo mało było tego przebywania w lesie. Akcja głównie rozgrywa się w miejscowości, w której mieszkają główni bohaterowie. A kiedy wreszcie wyjeżdżają do tych lasów, to ten cały program survivalowy okazuje się mało przemyślany, jakby nie było na niego pomysłu. I naprawdę nie wiem, na podstawie czego miały być przyznawane te stypendia. Ten wątek to naprawdę jedno wielkie rozczarowanie, oczekiwałam czegoś znacznie lepszego. Wątek miłosny był w porządku, chociaż nie podchodziłam jakoś do niego pozytywnie. Troszkę męczyły mnie te nieporozumienia, które już na samym początku doprowadzały do przesadzonej wrogości, zwłaszcza ze strony Celine, którą naprawdę trudno było mi polubić przez większość książki. Ale ich relacja miała sporo bardzo dobrych momentów. Trochę pod tym względem przypominało fanfiction z dużą dawką piningu, czyli tym, co lubię najbardziej. Ale na plus zdecydowanie wątki rodzinne oraz ukazanie OCD Bradley'a. Stanowczo potrzebujemy więcej książek, gdzie postać ma zaburzenia obsesyjno-kompulsywne. Szkoda, że inne wątki zostały zepchnięte na dalszy plan, bo wciąż potrzebuję kilku odpowiedzi dotyczących postaci pobocznych. Ale ogólnie to całkiem dobra lektura.

Bardzo dobra pozycja. Zostałam wychowana w dużym gronie rodzinnym, więc książka jest mi jeszcze bliższa. Wątki pięknie się łączą ze sobą, każda z głównych bohaterek tworzy dobrze skrojona postać. Są autentyczne i do końca pozostają sobą. Książka napisana dobrym językiem, nie czułam się przytłoczona. Trudno było się z nią rozstać - naprawdę wciąga! I pobudza tęsknotę za byciem w stadzie. Przypomina także, co w życiu jest ważne. A może nawet najważniejsze? Rodzina i ludzie, którzy pomagają tworzyć nam codzienność. Zdecydowanie chętnie zrobiłabym do niej w przyszłości.

Bardzo dobra i ciekawa kontynuacja, znowu autorka porusza wiele problemów z którymi borykają się nastolatki, ale nie tylko w taki sposób szkodliwy, ale w taki tłumaczący jak uzyskać pomoc póki nie jest za późno. Bardzo chciałam przeczytać ten tom bo już w pierwszym bardzo polubiłam Fraeyę, a po przeczytaniu mogę śmiało powiedzieć, że do Agata również odczuwam sympatię, w świetny sposób autorka pokazuje, że za każdym nawet najbardziej wulgarnym nastolatkiem chowa się wrażliwa osoba nie umiejąca poradzić sobie ze swoimi problemami. Kolejnym plusem było pojawienie się bohaterów z poprzedniej części, to sprawiło, że podczas czytania czuło się jakby się było częścią tej paczki.

Na początku trochę drażniła mnie główna bohaterka i to, że co chwilę było wymieniane imię „Si” (które spokojnie dałoby się zastąpić jakimś innym określeniem), ale finalnie bardzo spodobała mi się ta książka. Fajnie i szybko się czytało, skończyła się również bardzo miło ❤️

"Czterech Ojców River Conway" Kiedy jeden ojciec to za mało. IG: @podroze.z.bocianem Książka opowiada o losach tytułowej bohaterki - River Conway. Matka ją porzuciła i oddała do domu dziecka, gdzie później adoptował ją jej biologiczny ojciec - Logan. Czeka go niemałe wyzwanie, ale w wychowaniu córki pomagą mu Ray, Vincent oraz Isaak - trójka jego przyjaciół. "Tata, Papa, Ojciec i Ej." Każdy z nich jest inny. Autorka świetnie ich wykreowała i każdemu poświęciła +/- tyle samo czasu, co bardzo doceniam, ponieważ nie było faworyzacji. Nie będę opisywał każdego z nich po kolei, bo nie chcę psuć niespodzianki dla nowych, potencjalnych czytelników tej książki. Jedyne, co mogę powiedzieć to fakt, że Isaak najbardziej przypadł mi do gustu. Byli niczym jedna całość, która zmieniała maska od pory dnia. Oczywiście w domu panują zasady, a jedną z nich jest mówienie prawdy. River jest taką bohaterką, z którą część osób na pewno się utożsami! Sprawia wrażenie idealnej kumpeli, której można wszystko powiedzieć i w każdej sytuacji na nią liczyć. Oczywiście, jak każdy z nas ma wady. Oprócz River i ich ojców pojawia się m.in. Sally oraz Russell, z którym coś było na rzeczy hihi. "Russell Bennett. Brzmi jak rasa psa." Dorastanie, szkolne, nastoletnie życie brzmi jak oklepany temat, ale nie w tym przypadku! Emocje, które mi towarzyszą są ciężkie do napisania. "Na zranione serce nie istniało lekarstwa." Podobał mi się również fakt, że po zakończeniu pierwszej części dostaliśmy bonusowy fragment. Bardzo przyjemna książka z ciekawą historią i charakterystycznymi bohaterami ❤️. "W końcu byli rodziną." Nasza książkowa rzeka ❤️.

To powieść dla młodzieży, która porusza ważny temat, a według mnie tym głównym wątkiem jest rola domu i rodziny w dorastaniu. Gdzie młody człowiek czerpie inspiracje? Na kogo może liczyć? Jak ważne jest wsparcie rodziny i przyjaciół w trudnych sytuacjach życiowych? Co się dzieje, gdy nie ma bliskich i dachu nad głową, a pod opieką niepełnosprawnego brata? Ta historia pozwala docenić rolę rodziców, którzy dbają o swoje dzieci, niezależnie od różnych życiowych zawirowań. Tworzą dla nich dom - miejsce pełne ciepła, zrozumienia, wsparcia... Warto przeczytać.

„Pod drzewem sykomory” to książka, która dość długo czekała na mojej półce na swoją kolej. Jednak spotkanie z Emery i Kaidenem było cudowne! Ta historia łamie serce! Dosłownie! Tytułowa sykomora to nie tylko tło wydarzeń, ale przede wszystkim jest niemym świadkiem losów naszych bohaterów. To właśnie tam mierzą się oni ze swoimi wspomnieniami, żalem i nadziejami. Narracja jest niespieszna, momentami wręcz kontemplacyjna. Może to jednak nie przypaść do gustu czytelnikom oczekującym dynamicznej akcji, ale dla tych, którzy cenią literaturę skłaniającą do refleksji, będzie to duży atut. Na szczególną uwagę zasługuje bardzo obrazowy język. Autorka potrafi w kilku zdaniach oddać emocje, które długo pozostają w pamięci. Natomiast bohaterowie są wiarygodni i wielowymiarowi. Ich decyzje nie są jednoznaczne, a motywacje często skomplikowane. „Pod drzewem sykomory” to lektura, która nie daje prostych odpowiedzi, ale skłania do zadawania pytań. I to tych trudniejszych pytań - o pamięć, przebaczenie i znaczenie miejsc w życiu. To subtelna i poruszająca opowieść, która zostanie ze mną na długo po zamknięciu ostatniej strony. Idealna dla osób szukających w literaturze czegoś więcej niż tylko rozrywki.

Książka całkiem fajna, zdecydowanie skierowana do nastolatków, ale i starszym osobom powinna się spodobać. Dwie główne bohaterki były świetne, niby z zupełnie różnych światów, a jednak się idealnie uzupełniały. Caspar jak dla mnie był okropnym bohaterem, którego nie dało się lubić. Jego tłumaczenie dlaczego zachowywał się cham i prostak, były naprawdę słabe, a fakt, że główna bohaterka w nie uwierzyła, pokazuje tylko jak naiwna była. Rozumiem, że relacje rodzeństwa nie zawsze są super, ale żadna nie wygląda aż tak źle. Szczególnie nie podobało mi się, że Caspar nie poniósł żadnych konsekwencji. A na koniec zaszła w nim duża zmiana, która średnio ma sens, bo nie obserwujemy jego zmiany na przestrzeni czasu, tylko dosłownie z dnia na dzień. Książka ogólnie jest fajna, ale ma drobne elementy która tak mnie irytowały podczas czytania, że to była momentami droga przez mękę.

Kawał świetnej lektury. Doskonale bawiłam się podczas słuchania i olbrzymią satysfakcję sprawiało mi domyślanie się pewnych rzeczy przed bohaterką. To wielka sztuka przedstawić pewne wydarzenia tak, aby dało się ich domyślić, a jednocześnie, aby całość nie nudziła. Ogólnie cała intryga jest moim zdaniem bardzo ciekawa. Szczególnie doceniam medyczną oś tej powieści, było to naprawdę świeże i wciągające. Bardzo podobała mi się również hierarchia stworzonego przez autorkę kościoła i wątki religijno-polityczne. Ludzie bez dusz mają pewne minusy jak np. to że pewne wydarzenia dzieją się zbyt szybko, albo nieco infantylny (ale na szczęście tylko miejscami) styl. Najsłabszą stroną są moim zdaniem bohaterowie. Są dość płascy i ich działania i decyzje choć konsekwentne w ramach kreacji postaci, są trochę przewidywalne i nudnawe. Mimo tych drobnych wad uważam, że warto przymknąć na nie oko i cieszyć się tą książką.

Książka dla tych,którzy lubią nieco dołujące klimaty.Nie mówię,że kończy się źle,to pierwsza część i tylko autorka wie ,co wydarzy się dalej.Sporo rzeczy dzieje się tu w głowie głównej bohaterki.Ogólnie książka jest dobrze napisana,chociaż przydałoby się więcej interakcji między bohaterami,mniej tych wewnętrznych monologów.Wszystko zależy od indywidualnych oczekiwań,ja choć lubię emocjonalne historie,tutaj miałam wrażenie przesady w jedną stronę.Raczej nie zostałam na tyle zaciekawiona,przywiązana do bohaterów,by sięgnąć po kontynuację.Nie odradzam czytania,książka może okazać się dobrym wyborem dla kogoś innego.

Miasto Gwiezdnego Pyłu jest otoczony mroczną magią, kłamstwami i dorastaniu w przeświadczeniu, że droga którą podążamy jest słuszna. Wychowanie w danej narracji sprawia, że podejmujemy decyzję nie zawsze dobre. Historia chociaż, nie zachwyciła mnie tak mocno jak okładka to pokazuje złożoność emocji dzięki, której świat posiada ogrom odcieni szarości. Nic nie jest dobre ani złe w 100% a nasza percepcja jest zależna od punku widzenia.

Widac rozbieznosc miedzy poziomem autorow piszacych opowiadania. Niektore byly ciekawsze niz inne, wiekszosc zakonczen otwartych, nie wszystkie jasno mialy zwiazek z motywem dark academia. Otwarte zakonczenia w wiekszosci ciekawe, niektore jednak brzmialy jakby autor chcial powiedziec "nie mam pomyslu na zakonczenie, dokonczcie sobie sami"

Salvador Silva, siedemnastoletni chłopak, wychowywany przez przybranego ojca, staje na progu dorosłości, a jego życie wkrótce zacznie się diametralnie zmieniać. Ostatnia klasa szkoły średniej staje się dla niego okresem głębokich refleksji, zmagania się z emocjami i niepewnością, która pojawia się, gdy zaczyna wątpić w to, kim naprawdę jest. To książka, która pokazuje, jak trudne może być dorastanie, jak wiele emocji kryje się za pozornie prostymi decyzjami, i jak wiele musimy przejść, by zrozumieć siebie i innych. Choć książka opowiedziana jest z perspektywy młodego chłopaka, to jej mądrość i piękno docenią także dorośli. Większość z nas – niezależnie od wieku – miała w swoim życiu momenty, gdy zastanawialiśmy się, kim naprawdę jesteśmy i dlaczego niektóre sprawy wydają się takie trudne do zrozumienia. Sáenz z niezwykłą wrażliwością prowadzi czytelnika przez ten proces, pełen niepewności, odkryć i emocjonalnych burz. „Niewyjaśniona logika mojego życia” to powieść, która porusza serce i zmusza do refleksji. To książka o tym, że życie nie zawsze musi być logiczne, ale w tej chaosie, który w nas i wokół nas, możemy znaleźć swoją drogę.