Procesy czarownic w Polsce w XVII i XVIII wieku

Od czego by tu zacząć xD Czytało mi się dość okej mimo tego, że autor ciągle pisał, że wierzenia to wymysł ludzi, nieprawda, imaginacja etc. Co mnie osobiście lekko zraża, bo w końcu czytam tą książkę by dowiedzieć się czegoś o pierwotnych wierzeniach, a nie po to by co jakiś czas czytać, że to wymysł, bo nie ma żadnych naukowych dowodów na to. Informacje zawarte w tej książce są dość ogólne (co jednak nie znaczy, że nie ważne), autor sam to przyznaje - jednak dla osoby, która nie ma żadnego pojęcia o pierwotnych wierzeniach, animizmie, czy totemach to dobra pozycja.

Książka o Polskiej demonologii to baza naukowa i inspiracja dla kolejnych autorów zgłębiających tematykę szeroko pojętej demonologi ludowej. Sporo się tutaj dowiedziałem o świecie słowiańskich duchów i demonów. Szczerze sięgając po tą książke spodziewałem się też zbioru opowiadań przedstawiających ów wymienionych demonów. Przez co moja ocena trochę spadła. Niemniej, bardzo dużo informacji wyciągnąłem z tej książki za co jestem wdzięczny.

Temat czarownic, jak pokazuje seria "Wierzenia i zwyczaje" to nie jedynie "problem" Polski. Mało tego, to u nas pogoń za czarownicami rozpędzała się wówczas, kiedy kraje zachodnie wyciszały już swoją aktywność. Jeśli miałbym porównywać zawartość treści przedstawionej przez Dietera Breuersa najbardziej przypomina rzetelną pracę Jacka Wijaczka i książki "Czarownicom żyć nie dopuścisz". To bardzo dokładny przegląd spraw jakie toczyły się w krajach zachodnich na długo przed naszymi. Dokładnie opisane i dotyczące praktycznie wszystkich. Kobiet jak i mężczyzn, biednych czy też szlachetnie urodzonych. Bardzo dobra praca, która swoją drogą miała przygotować mnie na największy tytuł w tej tematyce "Młot na czarownice".

[...] Nikczemne to było zgromadzenie. Patrząc po pyskach, możnaby było umrzeć z przerażenia, kto jednak zdobył się na trochę odwagi, sądził rzecz inaczej. Djabły bowiem nie są takie straszne, jak je malują, a najobrzydliwsze monstra najmniej drzy noszą ludziom szkody, gorsze są te piękne, wabne i układne, ale takich nie wiele jest na polskiej ziemi. 𝐙 𝐂𝐘𝐊𝐋𝐔 𝐎𝐏𝐎𝐖𝐈𝐄Ś𝐂𝐈 𝐙 𝐃𝐑𝐄𝐒𝐙𝐂𝐙𝐘𝐊𝐈𝐄𝐌 ! 👻📚😱 No może z tym dreszczykiem trochę przesadziłam, ale "diabelska tematyka" wpisuje się w tę stylistykę. W każdym razie jak ci odetną dostęp do internetów, to czasami sięgasz po takie unikaty. Mamy tu do czynienia ze zbiorem przypowieści tudzież ludowych legend, pisanych dość archaicznym, ale zrozumiałym językiem. Zdaje się, że ten zestaw opowiadań/przypowieści, miał w czytającym wzbudzić pewien respekt przed "złym", no a za pomocą anegdot związanych z diabłami, występującymi tu w roli głównej, niejako dostarczyć czytającym garść informacji z nimi związanych. Najbardziej podobał mi się rozdział zatytułowany "Pokaranie Mefista", traktujący o "djable" Mefistofelesie pochodzenia niemieckiego, jak to z Polski został przepędzony 😁👍 W celach bardziej rozrywkowych, choć można też edukacyjnych warto zapoznać się z rodzajami, pochodzeniem oraz przeznaczeniem "diabelskiego rodzaju". Może okazać się ciekawym doświadczeniem czytelniczym. Dlatego 𝗣 𝗢 𝗟 𝗘 𝗖 𝗔 𝗠 ⵑ ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ 𝐃𝐋𝐀 𝐂𝐈𝐄𝐊𝐀𝐖𝐒𝐊𝐈𝐂𝐇 : Miałam okazję czytać wersję z 1930 roku "ŻYWOTY POLSKICH DJABŁÓW" NAKŁADEM TOW. WYDAWNICZEGO „PIONIER" (Spółka z ogran. poręką) Warszawa. SPIS ROZDZIAŁÓW: GDZIE JEST PIEKŁO I KTÓRĘDY DO NIEGO IŚĆ NALEŻY? strona 5 W JAKI SPOSÓB BORUTA ZOSTAŁ WOJEWODA 25 SZELMOSTWO BORUTY strona 45 WESELE KARCZMARKI JAGUNI storna 63 PAN PUŁKOWNIK ROGALIŃSKI . strona 77 DJABLA PARAFJA strona 97 POKARANIE MEFISTA. strona 115 ŻAŁOSNY ŻYWOT DJABŁA HEJDASZA strona 137 OPOWIEŚĆ Ο NΙΕPRZYJEMNYM DJABIE ROKICIE. strona 157 HISTORJA ŻARŁOCZNEGO DJABŁA FUGASA. strona 185 DJABEŁ OPĘTANY strona 211 DJABLI KALENDARZ strona 229

Autor analizuje pisma sądowe z przełomu XVII i XVIII wieku, bohaterami swojej książki czyniąc osoby wyjęte spod ówczesnego prawa. Nie była to dla mnie aż tak fascynująca lektura jak w przypadku „W kręgu upiorów i wilkołaków” oraz „Pożegnania z diabłem i czarownicą”, ale też nie powiem, żeby czytało się jakoś dużo gorzej. Dzięki tej lekturze łatwo wyobrazić sobie, co niosło ze sobą życie w dawnej Polsce. Wytrącały mnie z równowagi błędy, literówki w tekście, których było całkiem sporo („ipowsizechnie” już na pierwszej stronie…), za to duży minus dla redakcji. Polecam czytelnikom interesującym się historią.

Kolejny Bestiariusz z kolekcji 🧡 Znakomita seria pod wydawnictwem Bosz. "Bestiariusz Zwierzęta" to zbiór 80 stworzeń/zwierząt domowych (np. pies) oraz innych bliskich człowiekowi (np. żaba). Zostały tu opisane ich magiczne moce, w jakie wierzono wcześniej. Nie myślę tu tylko o wierzeniach Słowian, bo niektóre są wciąż całkiem żywe i skutecznie stosowane. Przykładowo kwas mrówkowy i jego zastosowanie na bóle reumatyczne, albo kto z nas nie wysyłał Biedronki do Nieba po kawałek chleba 🤭🐞. P. S. Kotki miały super ciężko w tamtym czasie 😱😱😱

Jest to zbiór opowiadań, nawiązujących do mitologii Słowian. Bardzo ciekawe się czytało te opowieści, w szczególności pierwsze opowiadania. Atmosfera siedzących w dworze gości, którzy to wpadli na zjawiska nadprzyrodzone, udziela się czytelnikowi. Opowiadania są krótkie, stylizowane na dawnych język, ale tak by pozostały łatwe do zrozumienia. Chociaż widzę w tym niewykorzystany potencjał na więcej.

W obecnych czasach na próżno szukać szerzącej się wśród ludu wiedzy o postaciach demonicznych, a nawet jeśli to są to co najwyżej znikome resztki dawnych zwyczajów zaledwie pozostawione w pamięci. Nasza współczesna wiedza na te tematy czerpana jest z głównie z internetu, książek czy demonologii ludowej ukazanej w serii o Wiedźminie będącej mieszanką oryginalnych wierzeń i współczesnej fantazji twórców. Pożegnanie z diabłem i czarownicą to wskazanie na koniec pewnej ery wynikający z zaniku wierzeń na wskazane tematy. Bohdan Baranowski na podstawie własnych obserwacji, źródeł w postaci tekstów oraz wiadomości zebranych przez informatorów daje nam tu solidną porcję wiedzy o diabłach i czarownicach. W książce znajdziemy rozdziały omawiające ramy czasowe wierzeń w czarownice i kwestie procesów o czary. Idąc dalej dowiemy się o diabłach wiejskich, jak i również o ich odpowiednikach występujących w społeczeństwie miejskim. Omówiona została wizja czarownicy z widoku ówczesnego ludu, oraz metody czarodziejskie przez nich używane, a także sposoby przeciwko istotom diabelskim i ich wspólniczkom. Na zakończenie dostajemy informacje o pozostałych reliktach dawnego zabobonu. Książka omawia temat w stosunkowo przystępny sposób, dostępny zarówno dla szerszego grona jak i w celach naukowych. To, co mnie osobiście kłuło w oczy to ewidentne nakierowanie książki na tereny Polski zachodniej, a w szczególności województwa Łódzkiego, autor słusznie tłumaczy się z tego jednak w posłowiu wskazując iż rzeczywiście tak jest, co oczywiście wynika z faktu że nauczał on na uniwersytecie Łódzkim. Lekko niepasujący wydaje się również ostatni rozdział który po prawdzie omawia istoty nie występujące w tytule, jest to jednak najpewniej element symbolicznego odcięcia się i zakończenia omawianej ery. Finalnie choć tekst od mankamentów wolny nie jest pozostaje jednak bezcennym świadectwem świata, który bezpowrotnie przeminął, a który znamy dziś głównie w przetworzonej, popkulturowej formie.

Autor ( 1855 - 1928 ) Bronisław Londyński, pisarz i tłumacz, pierwszy przetłumaczył " Zbrodnię i karę " w 1887 r. Pisarz płodny, ale nisko oceniany przez krytyków. Zmarł w przytułku. Książka jest ceniona jako źródło wiedzy o słowiańskiej tożsamości. Pierwsze wydanie książki, przed 1918 rokiem, daje gwarancję autentyczności prezentowanych ( 35 ) utworów. POLECAM !!!

Leksykon omawiający znane z mitów, legend i baśni historie kobiet zmieniających się w zwierzęta, z rozmaitych powodów. Zebrane opowieści obejmują wszystkie kontynenty. Większość tych historii znamy. Mnie zachwyciła opowieść o Lilith vel Lamii, a także o Polifonte, mało znanej postaci z mitologii greckiej. Jest też bohaterka z Polski:) Minusem jest maleńka objętość poszczególnych historii. Z drugiej strony, to niezła zachęta, by poszukać dodatkowych informacji o tych kobietach.

Z jednej strony podziwiam mrówczą pracę autora przy zbieraniu legend powiązanych z konkretnymi zamkami i ciekawy pomysł wytłumaczenia ich od strony faktograficznej i historycznej, a z drugiej nie mogę nie zauważyć, że miejscami mocno kuleje warstwa językowa, zwłaszcza w przypadku błędnie używanych imiesłowów współczesnych. A lektor jest dobry, niemniej nie mogę zrozumieć, jak można było nie wyciąć w edycji jego ciamkania pomiędzy zdaniami. Tak, ciamkanie jest rzeczą ludzką, ale litości, przecież to podstawa przygotowywania plików dźwiękowych.

Autor wielokrotnie gdyba, lub narzuca swoją perspektywę i często epatuje makabrą. Aztekowie, czy ofiary rytualne odkryte na mokradłach nie pasują do obietnicy z tytułu książki. Poza tym ciekawa lista opowiedzianych po łebkach historii sekt i tajemnych stowarzyszeń. Widać wspólne mianowniki takich sekt, skupiających się wokół zaburzonych, acz hipnotyzujących guru, nadających cel życiu zagubionych i wielokrotnie podstępem ściąganych ludzi. Bractwa i stowarzyszenia to grupy wsparcia, pomocne dla społeczeństwa i niejednokrotnie wskutek długiej aktywności stające się swoją karykaturą.

Jedynym minusem tej książki jest druk.... taki maly,że ciężko się czyta ale to chyba tez wiek swoje robi 😅 czas odwiedzić okulistę 🙈 Po ciężkiej histori,ktora czytałam ta pozwoliła mi się zresetować i przyjemnie spędzić czas. Nie znałam tych basni i jestem bardzo zadowolona,że mogłam je poznać

"Wśród polskich syren, rusałek, meluzyn, świtezianek i innych wodnych panien" Bartłomieja Grzegorza Sala od wydawnictwa Bosz to zbiór ponad 60 postaci z legend, podań ludowych i dzieł literackich. Rusałki, nimfy, syreny, świtezianki i inne wodne postacie występują w naszym folklorze i należą do kultury ludowej. W różnych zakątkach Polski, zwłaszcza w miejscowościach leżących "nad wodami", pojawiają się różne historie, legendy czy bajania z nimi związane. Autor podjął się zebrania ich w danej książce, co było nie lada wyzwaniem. Jednak poradził sobie z tym świetnie. Znajdziemy tu i te bardzo znane wodne boginki jak: Jura, Goplana, Maluzyny czy warszawska syrenka ale również te o których się nie słyszy poza danym rejonem, czyli Zielenica z Trzęsacza, syrenka fordońska lub Biruta. Każda wodna bohaterka dostała w książce swój osobny rozdział, w którym została ciekawie i szczegółowo przedstawiona. Dzięki legendą i podaniom ludowym dostajemy dokładnie nakreślony wizerunek postaci. Autor podkreśla nam, że po przez nakładanie się rozmaitych tradycji z biegiem czasu dochodzi do zbitki pojęciowej i rusałka z nimfą stały się wręcz synonimami. Oprócz wnikliwego opisu morskich panien dostajemy zarys historii miejsca w którym żyły. Jest to dużym plusem. Autor wpłata w tekst również fragmenty z utworów literackich oraz legendy napisane archaicznym językiem. Pomimo to całość napisana jest lekko i bardzo przystępnie. Tekst wzbogacony jest o piękne ale i intrygujące oraz niepokojące ilustracje @mikitarosolka Oddają one doskonale nutę tajemnicy bohaterek książki i ich zmysłowość.

„Ze wszystkich gałęzi slawistycznych po dziś mitologia najmarniejszą, najbardziej zaniedbaną pozostała”.​ Brückner wywraca wiele „oczywistych faktów” do góry nogami, pokazując, jak atmosferę wokół dawnych słowiańskich wierzeń kształtowały domysły i echa grecko-rzymskich interpretacji. Może zaskoczyć, jak wiele z tego, co “słowiańskie”, to tylko fantazje średniowiecznych pisarzy przepuszczonych przez chrześcijański filtr. Czy faktycznie tak dużo naszej wiedzy o przeszłości to niesprawdzone domysły? Jak wiele mitów powstało przez błędną etymologię albo potrzebę dorównania „Olimpom” innych narodów?

Całkiem przyjemnie się jej słuchało, chociaż czuję, że autor o wiele bardziej skupiał się na zarysowaniu tła historycznego albo opisywaniu zabytków z miejsca, gdzie wilkołak się pojawił, niż na faktycznych opisach przypadków wilkołactwa. A wstawki o ocenianiu gry aktorskiej albo zdjęć w horrorach o wilkołakach to już w ogóle nie były potrzebne. Brakowało mi przedstawienia teorii o Zwierzęciu Giewodańskim będącym hieną, tym bardziej, że autor wymienił jakiś nowy gatunek wilka, dziwne i trochę niezrozumiałe dla mnie było też połączenie chorób psychicznych lwów i wilków z obecnością u nich grzywy. Także podejście do mylenia słów określających sexworkerkę i wilczycę było inne niż zazwyczaj spotykałam (raczej dziećmi prędzej zajmie się ta pierwsza, zaś ród królewski będzie wolał mieć w rodzinie tę drugą niż na odwrót). Sam pomysł zrobienia z książki historycznej audiobooka jest nieco kuriozalny i choć z jednej strony bardzo się cieszę, bo mogłam sobie przesłuchać w ramach abonamentu, to wyszukanie większej ilości informacji o danym przypadku było bardzo trudne, bo myliłam się przy przepisywaniu ze słuchu nazw własnych, a też żeby zrobić jakiekolwiek przypisy albo sięgnąć do wymienionych źródeł to i tak muszę sięgnąć po papierową wersję albo e-booka. przy okazji zapraszam na bookstagrama: instagram.com/zlyznajek

Wielu historyków uważa, że na przestrzeni wieków to głownie liczne wojny dziesiątkowały ludzkość. Są również tacy, którzy uważają, że znacznie bardziej przyczyniły się do tego liczne epidemie. Już od czasów starożytnych towarzyszą one człowiekowi, wciąż nowe, silniejsze i coraz bardziej zdradliwe. Gdy ludzkość zaczyna uodparniać się na jakiś szczep danego wirusa ten zaczyna mutować i pojawia się kolejny bardziej udoskonalony niż jego poprzednik. Ciągła migracja ludzi sprawia, że cały czas pojawiają się nowe wirusy i sieją spustoszenie w kolejnych społeczeństwach. W większości winne są zazwyczaj te same czynniki czyli złe warunki sanitarne i brak odpowiedniej higieny, a to wystarczy, by od infekcji która ogarnęła garstkę ludzi przejść do sporej epidemii. Za złymi zasadami higieny szła również bardzo uboga wiedza medyczna opierająca się w dużej mierze na domysłach, czarnej magii czy leczeniu wielu schorzeń za pomocą tego samego sposobu co nie poprawiało stanu chorych, a wręcz niekiedy przyczyniało się do znacznego osłabienia i tak już nadwątlonego zdrowia. W to przeludnione i całkowicie nieprzygotowane społeczeństwo wkracza ona Dżuma występując w trzech postaciach. Dżumy dymienicznej - infekcja obejmowała cały organizm, do pierwszych objawów należało powiększenie węzłów chłonnych pachwinowych co powodowało ogromny ból przy poruszaniu się. Chorobie towarzyszyła też wysoka gorączka. Dżuma płucna - ta odmiana była przenoszona drogą kropelkową i za swoją lokalizację obierała płuca chorego. Do najbardziej śmiercionośnej odmiany zalicza się dżuma posocznicowa przenoszona przez owady i wywołująca zatory w naczyniach krwionośnych i zabijająca w ciągu kilku godzin. Epidemia zdziesiątkowała ludzkość tak bardzo, że nie nadążano z grzebaniem ciał, a wszechobecny grud i szczury powodowały ciągłe roznoszenie się zarazy. Prócz ogromnych i spektakularnych w swojej skali epidemii społeczeństwa przez lata musiały zmagać się również z bardziej przyziemnymi schorzeniami takimi jak próchnica zębów, podagra, szkorbut czy choroby weneryczne. Przez lata metodami prób i błędów udawało się zaradzić występowaniu tych schorzeń na szeroką skalę np. wymyślając w 1855 roku prezerwatywę. Ludzkość niestety nie cieszy się zbyt długo wolnością bo po pewnym czasie na mapie groźnych chorób pojawiają się trąd i gruźlica. Gruźlica atakowała wszystkie tkanki i narządy swojej ofiary osadzając się głownie w płucach powodując ich zniszczenie. Gruźlica tak samo jak dżuma doczekała się kilku odmian. Gruźlicy płucnej wywoływanej drogą kropelkową i atakującą płuca osoby zarażonej. Gruźlica kręgosłupa która wywoływała stan zapalny tkanki kostnej kręgosłupa. Zmiany w ciele wywołane tą odmianą mogły prowadzić do paraliżu a nawet śmierci. Była również odmiana zwana pozapłucną która skupiała się głownie na jelitach, pęcherzu moczowym czy układzie nerwowym. Trąd wywoływał spore zmiany w wyglądzie fizycznym osoby chorej, wywołując okropne zmiany skórne często połączone z deformacją i gniciem różnych części ciała. Ze względu na swój wygląd ludzie chorzy często byli wykluczani ze społeczeństwa wywołując strach wśród osób zdrowych. Na liście chorób zakaźnych zdecydowanie nie może zabraknąć ospy i odry. Ospa - ... https://naticzyta.blogspot.com/2024/05/przerazajace-choroby-i-zabojcze-terapie.html

Manuskrypt przetłumaczony na język polski. Pokazuje jak działała instytucja inkwizycji i jakimi krokami kierowała się by ująć heretyków. W sumie są mniej kategoryczne niż słyszało się na lekcjach historii. Ciekawe, choć zaszłości językowe troszkę utrudniają odbiór.

Niech nie przerazi was tytuł tej książki, ponieważ nie jest to kolejne tomiszcze szczegółowo opisujące męczeństwo każdego istniejącego świętego. Choć rzeczywiście znajdziemy tu niezwykłe historie oparte na życiu ludzi, którzy zasłużyli na wejście do Królestwa Niebieskiego, dzieło Vargasa i Zycha to przede wszystkim kopalnia wiedzy o regionalnych legendach. Opowieści te, inspirowane ludowymi wierzeniami, luźno nawiązują do konkretnego świętego lub biesa. Najczęściej jednak czytamy o interesujących przypadkach, których bohaterami są zarówno przerażające diabły, jak i prawi ludzie pokładający wiarę w duchowych przewodnikach. Każda z legend niesie cenny morał, a przy tym odwołuje się do polskiej kultury, ukazując również nasze narodowe przywary. W trakcie lektury można się pośmiać, przerazić, a nawet zmotywować do lepszego postępowania, wyruszając w podróż przez świat słowiańskiego folkloru. Styl książki jest gawędziarski i dynamiczny, co sprawia, że nawet nie zauważyłem, kiedy minął mi cały rok świętych – każdy rozdział opisuje bowiem wybrany dzień w roku, w którym wspomina się daną postać. Przy okazji poznajemy związane z tymi dniami tradycje. Czasem świętych ukazuje się jako opiekunów i pomocników, czasem jako sędziów, którzy karzą za złe uczynki. Biesy z kolei nie zawsze występują w negatywnej roli – nieraz okazują się uczciwsze od ludzi. Każdy, kto interesuje się krajoznawstwem i kulturą regionalną, znajdzie tu złoża barwnych podań, wzbogaconych przepięknymi ilustracjami. Bo jak można by nie wspomnieć o charakterystycznym stylu, w jakim tworzone są rysunki z serii „Legendarz”? Rozwijają one wyobraźnię i pomagają jeszcze głębiej wniknąć w niezwykły świat walk między czartami a bożymi wysłannikami. „Święci i biesy” to dzieło szczególnie mi bliskie, gdyż zawiera ogromną ilość niesamowitych opowieści, które będę mógł wykorzystać przy tworzeniu kolejnych filmów na moim profilu Poszukiwacz Legend. Z pewnością nie raz jeszcze sięgnę po tę książkę, by z przyjemnością zgłębiać świat naszych rodzimych legend.

Po przeczytaniu tej książki dowiecie się, m.in, że z czasu II wojny światowej i ogólnie nazizmu w tamtych czasach, nie odnaleziono żadnej książki oprawionej w ludzką skórę. To samo tyczy się czasów rewolucji francuskiej, gdzie po badaniach wszystkie okazały się fejkami, a oprawy były głównie z końskiej skóry. A ogólnie w książce ciekawe historie książek autentycznie oprawionych w ludzką skórę, jak i tych, które po badaniach okazaly się zwierzęcą.