Pozagrobowe. Nawiedzone miejsca w Polsce

I kolejna część z serii Nawiedzenia i opętania - Zaświaty. Historie prawdziwe Książka stanowi podsumowanie wieloletniego doświadczenia małżeństwa Warrenów w badaniu zjawisk nadprzyrodzonych. Zawiera omówienie najważniejszych spraw, które osobiście prowadzili, w tym tych, które stały się podstawą filmów Obecność, Annabelle, Amityville Horror i Udręczeni. Wyjaśniają jak po raz pierwszy zetknęli się z siłami nieczystymi i z czym wiąże się bycie demonologiem. Rozmowy z ofiarami, fragmenty wykładów i podsumowania są również wciągająca częścią tego podsumowania a na końcu mini słowniczek pojęć znanych i mniej znanych. Wciągające wyszczególnienie ciekawszych przypadków, które nie tylko stały się fabułą filmowej infrastruktury, ale również dały możliwość wyjścia na jaw historiom które miały miejsce w innych zakątkach świata. Za egzemplarz do recenzji dziękuje wydawnictwu @wydawnictworeplika

Czyta się ciężko ze względu na według mnie mało czytelną formę bloku tekstu. Brak tu odnośników, podzielników innych niż rozdziały. Przeszkadzał mi brak odniesienia do kontekstu historycznego - mamy np opis obrzędów, ale brakuje informacji w jakich datach tego typu rytuały miały miejsce. Mimo wszystko wiele ciekawych informacji.

To nie jest przewodnik po nawiedzonych miejscach Ameryki, lecz rzetelny i fascynujący reportaż o niesamowitym zjawisku, jakim jest przeogromna wiara Amerykanów w zjawiska nadprzyrodzone. W Stanach Zjednoczonych niemal co drugi dom uznawany jest za nawiedzony – niezależnie od tego, czy stoi od stuleci, czy został wybudowany całkiem niedawno. Nie wspominając o historycznych szpitalach, więzieniach, cmentarzach, itp. Dickey nie oprowadza nas jednak od jednej „strasznej” lokalizacji do drugiej. Każdy rozdział poświęca innemu zjawisku: paradoksowi tragedii w Salem, wydarzeniu, które powinno być wyrzutem sumienia, a stało się atrakcją turystyczną; wymazywaniu niewygodnej historii na przykładzie Diabelskiego Pół Akra w Richmond, gdzie duchy niewolników zdają się być pominięte, a widuje się jedynie zjawy białych; tworzeniu „nawiedzonych domów” i przeobrażaniu ich dawnych mieszkańców w postacie groteskowe na potrzeby współczesnego biznesu rozrywkowego; czy procesom, w których rodzą się i utrwalają miejskie legendy. Przy okazji powstaje barwny obraz historii wielu niezwykłych miejsc: XIX-wiecznych szpitali psychiatrycznych, przykościelnych cmentarzy, Nowego Orleanu, Detroit czy ponad dwustuletnich więzień. To kawał solidnej reporterskiej pracy – aż szkoda, że książka nie ukazała się w serii amerykańskiej wydawnictwa Czarne. Autor nie wierzy w duchy, ale też nie obnosi się z tą niewiarą, nie deprecjonuje, nie krytykuje. Zamiast tego analizuje fenomen, jego źródła i konsekwencje.

Bardzo ciekawy pomysł, by na miejsce akcji wybrać wieś Swarożyce, w której od dawien dawna to nie ludzie, a byty nadnaturalne ustalają porządek świata. Takie nienachalne slavic, bez większej "dozy grozy" czyta się przyjemnie, choć czcionka w wydaniu papierowym dla mikrobiologów.

Czasem bywa tak, że nadmiar wiedzy szkodzi. Oczywiście nie samemu tej wiedzy posiadaczowi, ale czytelnikom. Przypadek ten dotknął mnie podczas lektury książki profesora Jacka Wijaczki „Czarownicom żyć nie dopuścisz. Procesy o czary w Polsce w XVII-XVIII wieku”. Pięknie wydana książka, mocna okładka, szacowna seria wydawnictwa Replika - co mogło pójść nie tak? Profesor Wijaczka niestety napisał książkę dla… nikogo. Eksperci, garstka najlepiej zorientowanych w temacie historyków z licznymi tytułami, uznała pewnie to opracowanie za wtórne, bo to przecież osiem artykułów, traktujących o sprawach, dla ekspertów oczywistych. Osoby, które są w kategorii średniozaawansowanych i chciałyby dowiedzieć się czegoś więcej, będą zawiedzione, bo profesorski język i skrupulatność godna rozprawy naukowej, raczej zniechęcają do lektury. Dobra, czyli dla kogo jest ta książka? - zapytacie. Dalibóg nie wiem. Oczekiwałem jakiejś spójnej opowieści, a tu mamy naprawdę ciekawą historię rzekomej ostatniej europejskiej czarownicy z Reszla, którą profesor Wijaczka bohatersko odziera z romantycznie brzmiącej legendy, która sąsiaduje z… artykułem o „rzekomym mordzie rytualnym w Koźminie (i Kaliszu)”. Co ma piernik do wiatraka? Autor twierdzi, że i wiedźmy, i Żydzi byli obcy i ta właśnie cecha wystarczyła, by do książki włączyć tekst o wydarzeniach z 1763 roku. A co mi tam: rzucę brawurową tezę, że prawdziwym powodem była potrzeba zwiększenia objętości książki o czterdzieści stron :) Czy te gorzkie żale wystarczą, by zniechęcić czytelników? Mam nadzieję, że nie! Zbiór artykułów profesora Wijaczki może być całkiem strawny, o ile podejdziemy do niego inaczej, niż ja to zrobiłem. Może warto rozłożyć lekturę na co najmniej osiem dni (jeden artykuł dziennie)? Myślę, że wówczas całość może sporo zyskać.

Cóż, najpierw obejrzalem film. Zachwytu nie bylo, ale to bardzi możliwie przez zmianę reżysera. Przyszedl czas na ksiazke i uczucia sa mieszane. Owszem, ksiazka wypadka lepiej niz film, przynajmniej w mojej opinii. Jednak mialem wrazenie, ze fabula wydala sie mocno pospieszona. Wszystko wydarzalo sie tak raz, dwa - bez budowania napiecia, bez bardziej szczegółowych opisów, jakos nie moglem sie do tego odnieść pasją, jako fan pisanego horroru. Mysle, ze dla tych, ktorzy wierza w te historię, ksiazka jako calosc może okazać się absolutnym hitem. Ja jednak należę do tej drugiej grupy, zwlaszcza po przeczytaniu pewnych elementow ksiazki, gdzie zaczalem sie zastanawiac czy czytam horror czy troche grozniejsza historie fantasy. Były momenty, ktore gdzies tam wbudzaly strach, ale przez tempo wydarzen w ksiazce, te wszystkie emocje szybko znikaly. Cos w stylu ‘bestia byla, postraszyla, koniec kropka. Nastepny rozdzial.’ W sumie czulem, ze tak moze byc zważając na fakt, ze ksiazka liczy raptem trzysta stron. Podsumowując? Chyba najlepszym okresleniem jest ‘ok’. Mila, krotka lekturka. Troche slaby horror, ale kilka ciekawych elementow bylo. To chyba juz standardem jest, ze ksiazka dominuje nad ekranizacja, bo w tym przypadku rowniez tak jest.

Michał Stonawski zabiera nas w podróż po mrocznych zaułkach polskiej duchowości — tej, o której rzadko mówi się głośno. To reportaż o ludziach, którzy twierdzą, że dotknęło ich zło — dosłownie. Autor rozmawia z ofiarami, egzorcystami, szeptuchą czy demonolożką. Wnika w świat, który większość z nas zna tylko z filmów, a mimo to opisuje go bez sensacji, bez tanich emocji. Dowiadujemy się, jak wygląda szkolenie egzorcystów, jakie są współczesne rytuały i gdzie przebiega granica między wiarą a psychologią. Stonawski zachowuje chłodny dystans, ale nie ukrywa zdziwienia. Nie próbuje udowadniać ani obalać – po prostu patrzy i słucha. To jego największa siła: rzetelność w świecie, gdzie łatwo o przesadę. Jako czytelnik-sceptyk nie spodziewałem się, że ta książka aż tak mnie wciągnie. A jednak — coś tu zostaje. Może nie wiara w demony, ale refleksja nad tym, jak bardzo potrzebujemy wytłumaczyć to, czego nie rozumiemy. I jak cienka bywa granica między opętaniem a szaleństwem.

Autor ( 1855 - 1928 ) Bronisław Londyński, pisarz i tłumacz, pierwszy przetłumaczył " Zbrodnię i karę " w 1887 r. Pisarz płodny, ale nisko oceniany przez krytyków. Zmarł w przytułku. Książka jest ceniona jako źródło wiedzy o słowiańskiej tożsamości. Pierwsze wydanie książki, przed 1918 rokiem, daje gwarancję autentyczności prezentowanych ( 35 ) utworów. POLECAM !!!

To ostatnia część Młota na czarownice. Tak jak poprzednio, nie uświadczymy konkretnych spraw, a jedynie wytyczne. Kolejne prawidła jakimi sądy mają się kierować podczas rozpatrywanych spraw, bo w tej części to właśnie one są głównym tematem. Jak powoływać świadków, czy mają być jawni czy też nieznani dla oskarżonego. Jak prowadzić przesłuchania oraz jak orzekać wyrok względem odmiennych postaw oskarżonego. Mnóstwo wiedzy, zależności, które ponownie podkreślają wartość tej publikacji, która na przestrzeni lat była głównym drogowskazem w walce z domniemanymi zjawiskami stosowania czarów. Cóż, cenię te książkę przez wzgląd na podejście do tematu, bo w kwestii treści nie mogę się do niczego przyczepić. Wszystko skrupulatnie opisane, więc trudno o jakiekolwiek wątpliwości. Kodeks, to powinien być główny kierunkowskaz dla wszystkich, którzy podejdą do tematu. Młot na czarownice to właśnie taki drogowskaz, bez imion, bez miejsc, czysta teoria. Ciężka lektura.

Książka Się porobiło! Pechowe dni w historii. Klęski, katastrofy i nieszczęścia na każdy dzień roku autorstwa Michael Farquhar to nietypowy kalendarz ludzkich porażek, wpadek i katastrof, który udowadnia, że historia bywa nie tylko patetyczna, ale i absurdalnie zabawna. Autor, znany z popularyzatorskiego podejścia do dziejów, tym razem serwuje czytelnikom kompendium nieszczęść przypisanych do konkretnych dni roku. Efekt? 365 powodów, by poczuć się lepiej ze swoimi własnymi niepowodzeniami. Farquhar z reporterską skrupulatnością i satyrycznym zacięciem opisuje zarówno spektakularne katastrofy, jak i drobne, lecz kompromitujące potknięcia znanych postaci. Znajdziemy tu historię niecierpliwego udziałowca Apple Inc., który sprzedał swoje udziały za grosze, tracąc w przyszłości miliardy dolarów, jak i opowieść o hotelarzu, który przez słaby wzrok zniszczył bezcenne dzieło Pablo Picasso. Obok finansowych dramatów pojawiają się też wydarzenia niemal groteskowe – jak katastrofalny eksperyment indyjskiego władcy z afrodyzjakiem czy słynna powódź melasy w Boston, która w 1919 roku zamieniła ulice miasta w lepką pułapkę. Jednym z najbardziej znanych epizodów przywołanych w książce jest językowa wpadka prezydenta Jimmy Carter podczas wizyty w Polsce, kiedy to jego przemówienie – w wyniku błędnego tłumaczenia – nabrało zupełnie niezamierzonego, osobistego charakteru. Takie historie pokazują, że nawet najpotężniejsi ludzie świata nie są odporni na kompromitację. Największą zaletą książki jest jej forma. Krótkie, dynamiczne rozdziały sprawiają, że lektura przypomina przeglądanie kroniki sensacyjnych doniesień. Każdy dzień roku przynosi nową historię – czasem tragiczną, czasem absurdalną, często łączącą oba te elementy. Farquhar zachowuje przy tym balans między makabrą a humorem. Nie wyśmiewa ofiar tragedii, lecz raczej podkreśla ironiczny wymiar losu i ludzkiej omylności. Styl autora jest lekki, przystępny i pełen ciętego dowcipu. To historia opowiedziana bez nadęcia, za to z wyczuciem komizmu sytuacyjnego. Nic dziwnego, że książka została doceniona przez takie tytuły jak The Wall Street Journal czy The Washington Post, które zwróciły uwagę na jej optymistyczny – paradoksalnie – charakter. To bowiem katalog porażek, który przynosi pocieszenie: skoro innym przydarzały się tak spektakularne wpadki, nasze codzienne niepowodzenia wydają się znacznie mniej dotkliwe. „Się porobiło!” to książka idealna do czytania fragmentami – przy kawie, w podróży, przed snem. Spodoba się miłośnikom ciekawostek historycznych, anegdot i czarnego humoru. Choć nie jest to pogłębiona analiza procesów historycznych, nie taki jest jej cel. To raczej rozrywkowy przewodnik po ciemniejszych kartach kalendarza, który udowadnia, że historia to nie tylko wielkie zwycięstwa i przełomowe odkrycia, ale także seria spektakularnych pomyłek. Podsumowując, książka Farquhara to makabryczna, ale niezwykle zabawna kolekcja ludzkich potknięć. Bawi, zaskakuje i – co najważniejsze – pozwala nabrać dystansu do własnych „pechowych dni”.

Ja lubię książki o seryjnych mordercach. Niestety tą książką mniej mi się podobała. Powtarza się dużo elementów z poprzednich książek. Jestem osobą, która nie lubi czytać tego samego cały czas. A tu było nawiązywanie do tych samych morderców co w poprzednich książkach. Moim zdaniem książka mogłabym bardziej poświęcona żonom i kochanką anie nie grały one tu drugoplanową rolę.

Jak starożytni Chrześcijanie i Żydzi wyobrażali sobie szatana? Czy był podobny do wizerunku, jaki dziś rozpowszechnił się w popkulturze? Warto zacząć od pytania skąd wzięły się demoniczne postacie i jaką rolę odgrywały w społeczeństwie, w którym się kształtowały. Nie będzie zakoczeniem jeśli powiem, że dzisiaj te istoty zmieniły swoje pierwotne znaczenie. Warto wziąć pod uwagę to, jak zostały opisane w Piśmie Świętym, a jak w późniejszych tekstach. Wiele ich cech, w tym również narodziny kolejnych szatańskich istot i hierarchia w grupie, ulegały na przestrzeni czasu zmianom. Miało to ogromny wpływ na sposób w jaki je postrzegano. A gdy już dobrze poznamy naszego wroga nauczymy się, jak się przed nim bronić. Magia i wszelkiego rodzaju rytuały niemal sama przychodzi na myśl, gdy ktoś wspomina o Szatanie. Również wśród starożytnych te dwa pojęcia były ze sobą szczególnie związane. Powszechne były środki zarówno do ochrony przed nieczystymi siłami jak i te, które miały podporządkować je woli przywołującego. "Szatan i Demony" autorstwa Aleksandra R. Michalaka to zwięzła i jednocześnie kompletna przeprawa przez demoniczne dzieje Chrześcijan i Żydów. Poznamy proces kształtowania się najbardziej znanych postaci, takich jak Belzebub, Asmodeusz czy Belial; przyjrzymy się rolom jakie narzuciło im ówczesne społeczeństwo i postaramy się odszukać szatańskie pierwowzory w innych, nawet najbardziej odległych religiach. Jeśli ta książka stoi na Waszych kupkach wstydu i zagląda na Was nieśmiało nie dajcie się jej prosić. To naprawdę ciekawa i wciągająca lektura!

Tym razem dzięki Wydawnictwu ZYSK i S-KA (klik) przeniosłam się do niemalże granicy światów, a wszystko za sprawą zbioru opowiadań "Duchy Nocy Kupały". Tytuł mnie zaintrygował, miałam nadzieję, na sporą dawkę słowiańszczyzny...i chociaż nie jestem miłośniczką opowiadań z dreszczykiem, ten zbiór mnie nie rozczarował. Opowiadania zebrane w tym zbiorze to bardzo ciekawy pomysł, proza XIXwiecznych autorów, w tym także naszych rodzimych, nie jest dla współczesnego czytelnika czymś łatwym do przejścia. Ówczesny język narracji jest nieco bardziej wymagający niż to, co czytamy obecnie. To taka perełka językowa. Może to być dla niektórych plus, dla innych niekoniecznie. Zależy, kto co lubi. Z kolei opowiadania??...cóż, miłym zaskoczeniem dla mnie były szczególnie te polskich autorów, trochę wstyd, ale nie znałam ich od tej strony! A te historie do złudzenia przypominały mi opowieści-gawędy mojego Dziadzia i Babci z podkarpackiej wsi, słuchałam ich jako dzieciak, wspomnienie to zakorzeniło się we mnie bardzo. Myślę, że czytanie tych opowiadań w chłodne jesienne wieczory, gdy za oknem wieje wiatr, szumią drzewa, a deszcz odbija się głośnym stukotem o parapety będzie miało swój dodatkowy wymiar... Piękne wydanie, zachwycająca okładka i opowiadania, które nie są czymś oczywistym, spodobają się tym, którzy mają ochotę na coś bardziej wymagającego. Klub Twórczych Mam

Sięgając po tę książkę, myślałem że natrafię na coś w stylu książki "Opętanie" Ed i Lorraine Warrenów, jednak ta pozycja przemówiła do mnie dużo bardziej niż się tego spodziewałem. Autor nie próbuje wcisnąć nam bajki o opętaniu, tylko opisuje zdarzenia do których dotarł, jasno podkreślając na co ma zapiski (dowody), a co jest tylko powtarzaną legendą. Dla kogoś interesującego się tematem egzorcyzmów książka jak najbardziej będzie trafiona. W książce Egzorcysta, Troy Taylor opisuje przypadek chłopca z którym dzieją się niecodzienne rzeczy. Zanim autor przechodzi do opisu zdarzeń, mamy bardzo dobre merytoryczne wprowadzenie do egzorcyzmów od strony Kościoła Katolickiego, od samego Rituale Romanum, przez historię, po dzisiejsze czasy. Bardzo przyjemna pozycja, którą niestety przez natłok innych obowiązków długo odkładałem, a ostatecznie większą część książki połknąłem w trzy dni. Poza historią, można to potraktować jako mały podręcznik.

absolutna klasyka, dobre budowanie napięcia, świetne wykorzystanie natury i jej dualizm. dobrze było poznać pochodzenie ikonicznego jeźdźca bez głowy. Oprócz tego Rip van Winkle być ciekawym doświadczeniem czytelniczym, a Upiorny narzeczony bym lekkim zwrotem w stronę wampiryzmu i wszystkiego co możemy określić jako "undead".

Nasz kraj oprócz oklepanych i znanych miejsc skrywa w sobie również te mniej typowe atrakcje. O kilku z nich już słyszałem (między innymi piramidy i Góra Sobótka i pogańskie obrzędy tam odprawiane), o zdecydowanej większości nie. Każda z pozycji skrywa większą lub mniejszą tajemnicę. Zdecydowanie warto to przeczytać, autor był w każdym z tych miejsc, książka jest ubogacona o sporo ciekawych fotografii. Kilka pozycji zapisałem sobie na swojej liście miejsc do zobaczenia, polecam!

Patolog, lekarz medycyny sądowej i koroner to wbrew pozorom nie są synonimy. Choć wszystkie te osoby zajmują się wyjaśnieniem okoliczności i przyczyn śmierci osób, co do których zaistniało podejrzenie, że nie zmarły śmiercią naturalną ale koroner nie musi mieć wykształcenia kierunkowego. Ot, taka ciekawostka. O blaskach i cieniach tego zawodu w książce "Oko w oko ze śmiercią" opowiada dr. Louis Cataldie. Opowieść ta równie dobrze mogłaby się nazywać "Z pamiętnika młodego koronera", gdyż opowiada on o początkach swojej kariery, która trwała latami a jej kulminacyjnym punktem była tytaniczna praca podczas ustalania przyczyny śmierci dziesiątek ofiar huraganu Katrina, który w 2005 roku praktycznie zrównał z ziemią Nowy Orlean w stanie Luizjana. Zaangażowanie, empatia i poczucie misji to cechy, które doskonale oddają charakter dr. Louisa Cataldie. Jako koroner uczestniczył on w wielu śledztwach, będąc świadkiem najgorszych zbrodni. Przekładał swoją pracę nad życie prywatne: zawsze w gotowości, zawsze pod telefonem. Ofiary morderstw, zaniedbań, pożarów czy innych klęsk żywiołowych zawsze były dla niego priorytetem. Książka to opisy wybranych spraw, w które na przestrzeni lat był zaangażowany. To najczęściej krótkie (ja bym nawet powiedziała zdawkowe) historie, z których mi najbardziej utknęła w głowie ta, w której ofiara żyła w domu pełnym szczurów. Opowieścią, która przewija się przez całą książkę jest historia seryjnego mordercy Derricka Todda Lee, którego przez lata terroryzował okolice Baton Rouge i Lafayette w Luizjanie, dopuszczając się morderstwa co najmniej siedmiu kobiet. Autor uczestniczył w śledztwach jako koroner, dokładając starań aby jego praca przyczyniła się do złapania zwyrodnialca. Nie zachwyciła mnie ta książka. Zabrakło mi w niej pewnej spójności i ciągłości jeśli chodzi o fabułę. Radykalność poglądów dr. Louisa Cataldie, zadeklarowanego zwolennika kary śmierci, również budziła mój wewnętrzny sprzeciw. Nie pomogła również interpretacja książki. Głos lektora brzmiał jak głos wirtualnego asystenta na infolinii. Audiobook (czytał Konrad Biel)

Dobrze się czytało tę książkę, chociaż opowiadanie ,,Zaginiony Stradivarius", bardzo odcina się długością i klimatem od reszty dzieł. Osobiście podobała mi się ,, Straszna wróżba", ale i inne przedstawione w tej książce nowele były ciekawe i dobrze napisane. Miały w sobie tę nutkę grozy, którą oczekiwałam po tej książce.

Takie książki są albo rewelacyjne, albo dobre, albo bardzo kiepskie... bałem się, że ta będzie kiepska, ale niepotrzebnie, jest po prostu solidnie dobra ;) Interesująca i dosyć przystępna, chociaż fragmenty opisujące co się dzieje z organizmem po podaniu trucizny no to już wyższa chemia czy medycyna i tu trochę odpływałem :P Ogólnie jednak jest to kawałek wiedzy dla przeciętnego czytelnika. Było też troszkę humoru, np.: "Kiedy wiesz, że wprawdzie nie musisz się bać pluskiew, ale za to powoli zabija cię twoja tapeta, nie ma mowy o relaksie i odpoczynku, z którymi powinna się kojarzyć sypialnia. " (pdf.str. 193) ale gdyby go było troszkę więcej to by było idealnie ;) (czytana/słuchana: 9-10.03.2026) 5-/5 [7/10]

Na początku książka podobała mi się raczej średnio, głównie dlatego, że trudno było mi wejść w język autorki. Wymagała ode mnie dużego skupienia, bo nie wszystko jest tu podane czytelnikowi wprost. Dodatkowo początkowo zniechęcały mnie liczne pirackie nawiązania, za którymi nie przepadam. W pewnym sensie wyszłam więc ze swojej strefy komfortu, ale absolutnie tego nie żałuję. Przez całą lekturę nie byłam pewna, co jest prawdą, a co tylko złudzeniem. Wciąż zadawałam sobie pytanie, czy wszystkie postacie naprawdę istnieją. Do samego końca trudno było się czegokolwiek domyślić, a to właśnie najbardziej cenię w thrillerach. W wielu z nich tajemnice wychodzą na jaw zbyt szybko i napięcie po prostu znika, a tutaj miłe zaskoczenie. Jedynym wyraźnym minusem są słabo oznaczone wspomnienia, przez co momentami można się pogubić, co dzieje się „teraz”, a co należy do przeszłości. Szkoda, bo autorka mogła to doprecyzować w czytelniejszy sposób. Mimo że książka ma około 400 stron, spędziłam z nią kilka naprawdę przyjemnych godzin. Widzę też, że ta książka jest dość niedoceniona, naprawdę szkoda.