Pogromca krokodyli

Trzecia część serii o Alfredzie Wiewiórze, detektywie, opowiada o jego urlopie nad morzem. W podróż oczywiście udał się z dwójką najlepszych przyjaciół i panią Jadzią. Ich wycieczka zaczyna się niewinnie, uroczo i sielsko, ale oczywiście bohaterowie muszą też natrafić na pewną zagadkę do rozwiązania. Momentami było gorąco i to nie tylko ze względu na wakacyjny upał 😅 Ta część podobała się nam najbardziej, jest ciekawą, dynamiczna oraz klimatyczna - od razu naszła nas ochota na lato nad morzem 😂 W książce znajdują się ilustracje, a czcionka jest bardzo duża, więc ta seria świetnie nadaje się do nauki czytania dla dzieciaków, które lubią różne zagadki 😁 i rzecz jasna poszukiwania ich rozwiązań 😁 Bardzo fajna, wakacyjna i urocza przygoda ze zwierzęcymi bohaterami, polecamy małym czytelnikom 🥰

Kiedy tylko Enna i Towarzystwo Szmaragdowego Atramentu pojawiła się w zapowiedziach, wiedziałam, że będę chciała się z nią zapoznać. No bo jak oprzeć się historii, w której książki są najważniejsze? Dodajmy do tego magię, niesamowite przygody i tajemniczą okładkę. No nie da się być obojętnym na to wszystko. http://zapatrzonawksiazki.pl/index.php/2023/02/26/enna-i-towarzystwo-szmaragdowego-atramentu-kristin-perrin/

To ciekawa historia o sile przyjaźni autorstwa japońskiej pisarki Megumi Iwasa z fajnymi ilustracjami Jörga Mühlego. Wieloryś i Uchatek to najlepsi przyjaciele, ale odkąd ten pierwszy zamieszkał na Wielorybim Przylądku, kontaktują się tylko listownie. Na szczęście w okolicy działa poczta. Najmłodszy listonosz, Foczek, dopiero zaczyna pracę i trochę się boi, jak sobie z nią poradzi. Niestety pewnego razu po prostu znika, i to razem z całym stosem listów! Co będzie jeszcze się tam działo? Warto przeczytać razem z dziećmi. 😊 Więcej na blogu: https://mamaizabawa.blogspot.com/2023/07/pozdrowienia-z-uchatkowej-wyspy.html

Seria o Kocie Ra Wszechmocnym jest po prostu taka, gdyż zawsze wiem, że doskonale przeniesie mnie w tamten świat, w sferę, gdzie nie brakuje sprytu i podchwytliwości. Kiedy Kot Ra był u schyłku rozwiązania sprawy, emocje we mnie buzowały, głównie podekscytowanie, że mogłam razem z nim odkrywać i dążyć do poznania sekretu. Tak jak bohater nie spodziewałam się wielu czynników, bacznie śledziłam kolejne rozwikłania i wszystko było w punkt. Świetna książka!

Jeden dzień to już ostatni tom trylogii Strażnik klejnotu. Pozostałe dwa były rewelacyjne i byłam pewna, że z tym będzie tak samo. Katarzyna Rygiel zapewnia nam nie tylko niesamowitą podróż w czasie, moc przygód, ale i chyba najciekawszą lekcję historii. http://zapatrzonawksiazki.pl/index.php/2023/03/14/jeden-dzien-katarzyna-rygiel/

Fajna książka dla miłośników przygód i przede wszystkim wiernie oddająca autentyczność życia w starożytnym Egipcie. Dziecko nie tylko cieszyć się będzie z przygód leniwego kota wciągniętego w rolę śledczego ale również zapozna się z wieloma faktami starożytnego świata Egiptu. Polecam gorąco.

Alfred założył upragnione biuro detektywistyczne, a za nim pierwsze sukcesy. Przed nim nie lada wyzwanie i to w odległym kraju. Wraz ze Stefanem, Maćkiem i panią Jadzią wyruszają do Egiptu. Mają zająć się poszukiwaniami pewnej zaginionej figurki. Jest tylko jeden problem – ktoś ich śledzi. Czyżby zamierzał przeszkadzać im w odkryciu prawdy? Czy Alfred z przyjaciółmi dowiedzą się prawdy? Co ich jeszcze spotka w Egipcie? To tom drugi, a ponieważ pierwszy okazał się naprawdę udaną książką, z niemałymi oczekiwaniami sięgnęliśmy po niego. Jak wrażenia? Tak samo pozytywne, jak przy tomie poprzednim. Historia w książce okazała się dość ciekawa, wciągająca, a momentami zaskakująca. Zagadkę dziecko odkrywa razem z bohaterami i uwierzcie nam, wcale nie jest to takie proste. Śmiało mogę napisać, że jest to jedna z ciekawszych książek detektywistycznych dla dzieci od 6 roku życia. Tekst jest napisany większą czcionką, a to sprawia, że doskonale zda egzamin dla dzieci dopiero zaczynających przygodę z czytaniem. Ilustracje ciekawe, adekwatne do treści. Zdecydowanie przyciągają wzrok i zachęcają do sięgania po książkę. „Alfred Wiewiór. Tom 2. Alfred Wiewiór i posążek faraona” to drugi tom serii detektywistycznej dla dzieci. Synowi zdecydowanie przypadła do gustu i z przyjemnością polecam. Recenzja pojawiła się również na moim blogu - https://anka8661.blogspot.com/2023/02/alfredwiewioriposazekfaraonawydawnictwowilga.html

Kiedy czytałam "Srebrnego smoka" Basi Sadurskiej, poczułam się jak dziecko, które właśnie odkryło tajemne przejście do innego świata. To nie jest zwykła historia o smokach – to opowieść o przyjaźni, która dojrzewa jak ciasto w piekarniku, o emocjach, które czasem trudno nazwać, o tym, że zdrowe jedzenie może być równie magiczne jak latanie oraz że obcowanie z literaturą daje olbrzymią radość i satysfakcję. Ta historia nie jest przesłodzona – są tu trudne emocje i momenty zwątpienia, ale wszystko podane w wyjątkowy "basiowy" sposób. Główna bohaterka spotyka smoka – ale nie takiego z bajek, który porywa księżniczki. Ten smok jest inny. Mądry, trochę tajemniczy, a przede wszystkim – gotowy, by nauczyć ją czegoś ważnego. W tej książce nie chodzi tylko o przygody (choć ich nie brakuje), ale o to, co zostaje w sercu po ich przeżyciu. A potem przyszła "Rada smoków" – i nagle okazało się, że świat jest jeszcze większy, a wybory trudniejsze. Więcej smoków, więcej pytań, więcej odpowiedzi, które nie zawsze są oczywiste. To książka, która pokazuje, że odwaga to nie tylko walka ze strachem, ale też umiejętność słuchania siebie i innych. Obie historie są lekkie, ale potężne. Pełne ciepła i mądrości. Idealne dla tych, którzy wierzą, że literatura może smakować jak najlepsza przygoda. Wartością dodaną jest piękny prosty literacki język Basi, a ilustracje Marcina Minora przydają historii szczypty magii. To ciepła, mądra historia, idealna dla dzieci i dorosłych (też!), którzy kochają opowieści o smokach, przyjaźni i odkrywaniu świata. Jeśli podoba Wam się moja recenzja, to zapraszam po więcej: https://www.instagram.com/anemonenemorose/

Dziewięcioletnia Lana uwielbia baśniowe historie, które często wymyśla ze swoim starszym bratem, Harrisonem. Jednak Harrison dorasta, woli skupiać się na szkole i nauce, nie ma już czasu na dziecinne zabawy z siostrą. Niespodziewanie, bo jakby spod ziemi, w ich miasteczku pojawia się wielki supermarket, gdzie Lana najpierw odnajduje starą księgę z baśniami, a potem portal do baśniowego świata! Może dzięki niemu przenieść się do ulubionych historii... Tylko że coś w nich nie gra. Ich bohaterów, książęta i księżniczki, nie czeka wcale szczęśliwe zakończenie. Czyha na nich zła wiedźma i żeby ją pokonać, będą oni potrzebowali pomocy Lany. A Lana będzie potrzebowała pomocy Harrisona. Ale czy uda jej się przekonać go, że baśnie istnieją naprawdę? Kto nie chciałby wylądować w świecie ulubionych baśni? Dzięki Lanie i Harrisonowi możemy doświadczyć namiastki takiej przygody, a przy okazji poznać ich uroczą historię o sile wyobraźni. To także historia o odbudowywaniu bliskości między dwójką rodzeństwa, z których jedno z nich wyrasta już powoli z "głupich" bajek. Baśń, w którą wpadła tytułowa dziewczynka, to tak naprawdę mieszanka już znanych nam baśni. Autor wybrał kilka z nich, zmyślnie pomieszał i pozmieniał tak, by pasowały do siebie i tworzyły jedną, spójną opowieść. Jest ona króciutka, ale treściwa, do przeczytania (lub wysłuchania, jak to było w moim przypadku) na jeden raz. Wydaje mi się, że spodoba się i małym, i tym ciut większym czytelnikom. Urzekło mnie, że Ben Miller, napisał "O dziewczynce, która wpadła w baśń" z myślą o własnej córce i że nie jest to jedyna książka, jaką zadedykował swoim dzieciom. Może skuszę się również na pozostałe?

Czy widok zwierzęcia na progu Waszego domu by Was zdziwił? A gdyby to była panda i to gadająca? Panda Pudding znalazła się w domu Calluma w najlepszym z możliwych momentów. Jego najlepszy kumpel się wyprowadził, sąsiad się nad nim znęca, siostra mu dokucza, rodzice ciągle się kłócą (o bekon!), przez to zapominają o jego urodzinach, a tata znika. I wtedy zjawia się ona, cała na biało. No dobra, na biało-czarno, w końcu to panda 😉 A jej głowę zdobi... doniczka 🤭. Niespodziewane pojawienie się pandy Pudding w domu tej szkockiej rodziny zbliża ich do siebie i zmienia spojrzenie na pewne kwestie. Ta książka bawi, wzrusza, uczy, budzi emocje i nie pozwala się nudzić. Autorka poruszyła kilka ważnych i trudnych tematów, jak kłótnia rodziców, przemoc wśród rówieśników, utrata pracy. Zrobiła to jednak w sposób wyważony i zrozumiały dla młodego czytelnika. Dzięki pandzi te dość ciężkie kwestie są łatwiejsze do przyswojenia, nie tracąc przy tym ważności. Jestem mile zaskoczona tym, jak dobrze czytało mi się tę książkę. „Panda na progu” to świetna propozycja do samodzielnego czytania. Dobrze się sprawdzi również przy wieczornym wspólnym czytaniu.

Dawno, dawno temu, w czasach o których nawet nam się nie śniło, żył bardzo zuchwały, mężny, ale i leniwy rycerz Jaromir. Nie chciało mu się tracić czasu na nauki, za to biegał zapamiętale i tropił smoki. Tak, w tych odległych czasach można było je spotkać. Dokładnie panią Merdone, Brombone i Sancisette. Choć te konkretne, ze względu na dzikie zapędy Jaromira, trzymały się w ukryciu. Były bardzo łagodne i życzliwie usposobione. Zupełnie nie miały ochoty na potyczki z niesfornym rycerzem, dlatego wiedźma Swiatosława otoczyła je magiczną opieką. Pewnego dnia doszłoby jednak do tragedii, gdyby wiedźma nie otworzyłą korytarza czasu, i nie wysłała smoki w zmienionej postaci do naszych czasów. I tak oto, w zupełnie dla siebie niespodziewany sposób Pani Merdone stała się Merdą, Pani Brombone - Brombą, a Saucisette, oczywiście Kiełbaską 😄. Te piękne imiona na nowo nadała im rodzinka Państwa Marchewków, gdy znaleźli smo..., a nie przepraszam, psy w lesie. I choć początkowo nie byli chętni ich zatrzymaniu, bo smoki w nowej postaci nie do końca były posłuszne, to pewne wydarzenie ostatecznie przypieczętowało obopólną miłość. ❤️ --- Smo...psy, czyli smoki w psiej postaci to genialny pomysł na fabułę. 😀 Książkę czyta się z ogromną przyjemnością. Wątki średniowieczne mieszają się ze współczesnością, niezwykli i zwykli bohaterowie i ogromna dawka humoru, której autorka tu nie skąpi, sprawia, że macie w ręku wyjątkową lekturę. A o czym ona? A o tym, że nie warto być w życiu zuchwałym i przemądrzałym, a tylko życzliwość, dobre serce i bezinteresowna pomoc może się nam opłacić ☺️👍🏻

"Do jasnej śrubki galwanizowanej" wołam, cytując fragment przeczytanej właśnie książki - ależ historia! "Witajcie w Wynalazkowie" Waldemara Cichonia wciąga od pierwszych stron i robi to lepiej niż niejeden odkurzacz samosprzątający 😉 Ciekawa fabuła, wspaniałe ilustracje Pawła Widery i niesztampowi bohaterowie - to wszystko sprawia, że tę książkę chce się czytać! A dzieje się w niej sporo. Poznamy Tosię i Tośka, urocze rodzeństwo, które wyjeżdża na wakacje do swojego wujka Inwentoriusza. Mieszka on w Wynalazkowie, miasteczku pełnym wynalazców, nieustanne dokonujących innowacyjnych odkryć, ulepszeń i usprawnień technologicznych. Potrafią oni godzinami konstruować kolejne elementy tworzonych misternie nowoczesnych gadżetów, które w ostateczności i tak wymagają poprawek. Kompletnie przy tym nie zwracają uwagi na sprawy najbardziej istotne. Dla pochłoniętego pracą odkrywcy nie liczy się bowiem nic innego. Tośka i Tosiek pełni są obaw, czy nuda nie da im się nadmiernie we znaki. Tymczasem tuż po przyjeździe natrafiają na tajemniczego jegomościa w czarnym kapeluszu. Kim jest? I dlaczego ich śledzi? Jakie ma zamiary? Czy rodzeństwo rozwikła tę tajemniczą zagadkę? Co ukrywa przed światem wuj? Odpowiedzi na wszystkie te pytania znajdziecie oczywiście na kartach książki. Wiele w niej pomysłów na ciekawe przedmioty, które czasem przydałyby się nam w codziennym życiu 😊 Nowa historia napisana przez Waldemara Cichonia przypadła nam do gustu. Mam nadzieję, że fani przygód kota Cukierka podzielą nasze zdanie.

Sięgnęłam po te książkę, bo chciałam sprawdzić czy spodoba się moim synom. To historia zagubionego chłopca, którego mama tak bardzo boi się życia, że nie opuszcza ich domu. Wokół niego, odkąd pamięta, piętrzą się góry niepotrzebnych rzeczy, bo tylko one, dają jego mamie poczucie bezpieczeństwa. To także historia jego dziadka, który całe życie snuł wielkie plany, z których nigdy nic nie wynikało... I choć po tym opisie można sądzić, że to będzie smutna opowieść bez happy endu, nic bardziej mylnego. Dla mnie jest to opowieść o nadziei, o wierze w siebie i siłę marzeń, a także o dorastaniu i braniu odpowiedzialności za swoje decyzje. Polecam i wiem, że moim synom też się spodoba ☺️

Zabawna, niepoprawna i nietuzinkowa historia o rodzinie złodziei i jednym porządnym dziecku, które nie chce kraść:) Wbrew pozorom książka nie sieje zepsucia, ale jest pełna ciepła i humoru. Z radością sięgamy po kolejne a każdy tom trzyma poziom i zaskakuje. Świetne rysunki i tłumaczenie imion (Zbirek, Cela, Glina:) uzupełniają całość. Niewielka ilość tekstu i dużo ilustracji sprawiają, że to dobra książka do samodzielnego czytania.

Nie zawsze zdarza mi się przed przeczytaniem książki z gatunku literatura dziecięca zapoznać się na pierwszy rzut oka z ilustracjami. Lubię, kiedy wykonane ilustracje do książki przykuwają moją szczególną uwagę. Mogę wówczas z łatwością wywnioskować, jak prezentują się zachowania występujących w niej głównych bohaterów. Anna Oparkowska autorka ilustracji doskonale przedstawiła towarzyszące im pierwsze emocje wynikające z sytuacji, które nie były dla nich łatwe. Często gubili się w nich i wcale im się nie dziwię, obserwując ich z punktu widzenia osoby dorosłej. Pani Agnieszka Romaniuk doskonale potrafi obserwować występujące problemy balastowe pomiędzy braćmi i ich znajomymi i to pozwala na to, aby dokonać analizy, jacy są bohaterowie naprawdę i co myślą o sobie wzajemnie. Głównymi bohaterami w czytanej przeze mnie powieści Tolo i Bolo są braćmi. Mieszkają z mamą i pieskiem. Lubią być towarzyscy i pomysłowi. Potrafią wzajemnie ranić się słowem, ale nie wyrażają gniewu. Szanują mamę. Życie ich wystawia na próbę pokonania wielu trudności. Cenią sobie współpracę z osobami, które są im pomocne, odważne, pomimo odmienności charakterów. ''Tolo i Bolo ratują Lisią Górkę'' to opowieść, która uczy, jak przetrwać w niełatwych życiowych sytuacjach, która funkcjonowała jako przynależność do dzieci i dorosłych, dla których życie dopiero się rozpoczynało, a nie kończyło. Nie jest to takie proste i zrozumiałe, kiedy dowiadujemy się, że miejsce spotkań osiedlowych zostaje nagle usunięte i zniknie z pola widzenia, a wówczas czas zatrzymuje się wraz z chwilami szczęścia spędzonymi w miejscu, gdzie realizowało się marzenia i uczyło się na nowo poznawania siebie i przebywało się mile z rodziną. Uważam, że wczytując, tę powieść każdy z nas posiada osobiste osiedle, przy którym mile spędza, czas wypełniając go, kiedy jest on zaplanowany, a gdy pojawiają się, w nim dzieci to spoglądają na nie inaczej chcące pomóc zaistnieć temu miejscu inaczej i nadać mu innych ciekawszych barw uaktywniając wyobraźnię, która sprawia radość, a z czasem wywołuje smutek. Książka ta składa się z 7 rozdziałów. Na samym końcu książki znajdują się informacje na temat autorki i ilustratorki. Czy Tolowi, Bolowi, ich Mamie, Owocówkom, wujowi Onżejowi, Dużemu Vladowi oraz wszystkim korzystającym z uroków Lisiej Górki uda się przekonać pracowników budowy, że warto zostawić Lisią Górkę, aby sprawiała wiele radości tak, jak wyglądało to dotychczas, kto wyciągnie do nich ostateczną pozytywną dłoń i czy zmienią się występujące negatywne relacje pomiędzy pracownikami budowy, czy jednak nie? Polecam przeczytać tę książkę.

Zdecydowanie polecam! Bardzo dobrze napisana i skonstruowana historia. Powieść dla dzieci/młodzieży, ale nie jest z kolei taka infantylna jak spora część z tej kategorii, dlatego też ja jako dorosły czytelnik również bardzo dobrze się przy niej bawiłem 🙂 Ba, nawet nie przewidziałem zakończenia, co daje spory plus 🙂

"Zaklinaczka burz" to książka, która od samego początku tonie w magicznej estetyce i onirycznym klimacie. Sophie Anderson, w swojej próbie stworzenia baśni dla młodego czytelnika, serwuje nam opowieść, która, choć pełna urokliwych obrazów, jest zbyt eteryczna i powierzchowna, by na dłużej zaangażować. Głównym problemem tej powieści jest brak autentycznej, emocjonalnej głębi. Bohaterowie, mimo swoich magicznych zdolności, są jednowymiarowi, a ich problemy i relacje, choć mają potencjał, są potraktowane w sposób uproszczony i przewidywalny. Anderson, zamiast pozwolić na rozwój postaci, stawia na ładne metafory i poetyckie opisy, które, choć mają swój urok, nie są w stanie zrekompensować braku wiarygodnego dramatu. "Zaklinaczka burz" to lektura, która czyta się łatwo, ale nie zostaje w pamięci. Jest to po prostu kolejna baśń, która ma na celu wprowadzenie w magiczny świat, ale bez głębszego przesłania czy poruszającej refleksji. Jest jak malowany witraż: piękny, ale bezduszny.

Pięknie napisana książka. W sposób bardzo mądry, a jednocześnie bardzo wesoły omawia trudny temat jakim jest śmierć i przemijanie. Są momenty przy których można się śmiać razem z dziećmi do łez, oraz momenty bardzo wzruszające. Przeczytałem setki książek dla dzieci i uważam tę za jedną z najwspanialszych.

„Panda na scenie” to druga część przygód pandy Pudding, która, krótko mówiąc, zwiała z zoo i zatrzymała się u jednej z edynburskich rodzin. Owa panda mówi, śpiewa, a teraz też występuje na scenie z głową rodziny, z którą mieszka. Podczas występów Pudding udaje, że nie jest prawdziwą pandą, tylko człowiekiem w przebraniu pandy 😉, bo gdyby prawda wyszła na jaw, rodzina miałaby niemałe problemy. A, że „życzliwych” ludzi nie brakuje, to oczywiście problemy się pojawią? A jakie? Tego dowiecie się już z książki 😊. Na początku wspomnę, że zachęcam Was do czytania od pierwszej części, dzięki czemu dla dzieci cała historia będzie bardziej zrozumiała. Jeśli chodzi o fabułę, to fajnie było poznać dalsze losy nieco zakręconej pandy i rodzinki Campbell. Mam tylko wrażenie, że ta część nie była tak porywająca, jak wcześniejsza i niestety było trochę nudno. I nie jest to wyłącznie moje wrażenie ale też dzieci, którym ją czytałam. Całość była jakby za bardzo rozciągnięta w czasie, wszystko kręciło się niemal bez postępów wokół jednego tematu. Myślę, że w takich książkach dla dzieci akcja powinna toczyć się nieco szybciej, by nie tracić uwagi młodych czytelników. Zainteresowanie dzieci zauważyłam na początku, gdy główny wątek się rozkręcał i pod koniec, gdy wszystko zaczynało się wyjaśniać. Mam podstawy sądzić, że ta końcówka uratowała ogólne wrażenie, ponieważ padło pytanie z ust dzieci, czy mam następną część 😁.

Sięgając po Gniazdo wampirów, spodziewałem się razem z synem lekkiej wakacyjnej przygodówki z nutą tajemnicy. Dostaliśmy coś więcej,choć pewnie ,z racji wieku ,ja troszkę więcej :) — historię, która przypomniała mi, jak to jest mieć jedenaście lat i wierzyć, że za każdym zakrętem może czaić się sekret .Najbardziej urzekł nas klimat podróży. Stara furgonetka „Koszmarek”, patchworkowa rodzina, Bieszczady i mała miejscowość, w której krążą legendy o wampirach — to wszystko buduje atmosferę trochę nostalgiczną, a trochę niepokojącą. Autorka świetnie oddaje uczucie wakacyjnej wolności: ten moment, gdy dorośli są obok, ale świat i tak należy do dzieci. Relacje między bohaterami wypadły bardzo naturalnie. Lena i Kacper nie są papierowi — mają swoje obawy, zazdrości, momenty odwagi i zwątpienia. Podobało nam się, że ich przygoda nie polega wyłącznie na „ściganiu potworów”, ale też na uczeniu się siebie nawzajem i oswajaniu nowej rodzinnej sytuacji. W tle zagadki i lokalnych legend pojawia się więc coś bardziej uniwersalnego — temat bliskości i budowania więzi. Motyw wampirów nie jest tu mroczny w dosłownym sensie. To raczej pretekst do odkrywania tajemnicy i oswajania lęku przed nieznanym. Dzięki temu książka ma w sobie lekki dreszczyk, ale nie straszy — zamiast tego rozbudza ciekawość. I właśnie to podobało nam się w tej historii najbardziej: poczucie przygody bez ciężaru grozy. Jako dorosły czytelnik momentami wyprzedzałem rozwój wydarzeń, ale zupełnie mi to nie przeszkadzało. Ta książka nie udaje, że jest thrillerem — jej siłą jest klimat, humor i ciepło. Wyobrażam sobie, że dla młodszego odbiorcy tempo i tajemnica będą w sam raz. Po lekturze zostało mi uczucie, jak po dobrze spędzonych wakacjach,syn też stwierdził że to za szybko minęło : trochę żal, że to już koniec, i ciekawość, co będzie dalej. Gniazdo wampirów to historia, która przypomina, że największe przygody zaczynają się wtedy, gdy odważymy się zajrzeć w to, co wydaje się straszne — a potem odkryjemy, że świat jest po prostu fascynujący. Polecamy wszystkim czytelnikom,i tym mały i tym dużym.