Planeta harpii

Stare science fiction polskiego autora z 1987 r. Na uwagę zwraca przedewszystkim konstrukcja opowieści - sceny końcowe zmieszane z początkowymi i środkowymi. Totalny misz masz, jednak mimo tego fabuła poprowadzona została logicznie i po mistrzowsku. Na początku dowiadujemy się mniej więcej co się wydarzyło, ale nie wiemy jak do tego doszło, więc autor przeprowadza nas przez poszczególne etapy skacząc raz w tył, raz w przód. Jak dla mnie za dużo tu opisów ludzi i ich zachowań, a za mało opisów obcego świata, w końcu jest to s/f. Jedynie podczas czytania opisu dziwacznego ciała kosmicznego, tytułowego Oxa, coś zaczyna się wizualizować w wyobraźni. Astronautka wprowadzona została do historii niestety tylko dla seksualnej uciechy obu mężczyzn, a w końcówce książki okazuje się biorobotem. I nic z tego w sumie nie wynika, poza tym, że 'ktoś' ją stworzył, aby nakręcała konflikty pomiędzy panami rywalizującymi ze sobą zawodowo. Nie znajdziemy tu rozdziałów, ani nawet podziałów na wyraźne akapity oddzielające sceny, bo wszystko celowo zlane jest w jeden tekst tak, aby jedna część nawiązywała do drugiej, jednak z dużym dystansem czasowym.

Lata 90' to był dziwny czas. Powstała cała masa wydawnictw które zaczęło wydawać fantastykę w formacie normalnym i kieszonkowym. Pośród nich zdarzały się niezłe perełki. "Podróż do Centrum" jest właśnie taką perełką. Perła z lamusa he he :) Dobrze napisana, wartka i ciekawa. Z polotem i ciekawym pomysłem. Oczywiście zdarzają się wątki, postawy czy postaci trącające myszką (np. pani bohater Gwiezdnej Gwardii) ale to nic takiego. Ciekawym pomysłem jest istnienie planety Asgard (Hollow Earth?) i tajemniczej cywilizacji która ją stworzyła. Do tego inteligentne ksenobionty. Autor nawet zbudował dla niektórych ras ciekawe filozofie życia. Wszystko to sprawia, że "Podróż" czyta się bardzo przyjemnie, przykuwa uwagę i nie męczy. Zakończenie jest ewidentnie wstępem do kolejnej części... jaka szkoda, że wydawnictwo Express Books nie zdążyło wydać ostatniej części :/ Polecam tą perełeczkę.

Jeśli miałbym określić krótko tę książkę to powiedziałbym, że to optymistyczne science fiction z wielką wiarą w człowieka. Tak jak większość space oper przedstawia człowieka jako będącego na skraju zagłady, próbującego znaleźć miejsce pomiędzy potężnymi rasami, czy dopiero stawiającego pierwsze kroki w podboju kosmosu, tak tutaj jest zupełnie inaczej. Mamy XXV wiek a ludzie podróżują po znacznej części galaktyki za pomocą wielkich statków z anihilatorami dosłownie niszczącymi przestrzeń przed statkiem dzięki czemu możliwe są podróże przekraczające prędkość światła nawet tysiąckrotnie. Człowiek odkrył już kilka inteligentnych gatunków, jednak żaden nie dorównuje nam potęga. Ludzie przyjmują tu rolę opiekuna wszystkich inteligentnych i dobrych ras w galaktyce. Jednak w pewnym momencie natrafiaja na ślady starożytnej rasy Galaktów, a wszystko wskazuje na to, że uwikłani byli w wojnę na galaktyczną skalę ze ZłyWrogami. I właśnie ten optymizm na temat przyszłego człowieka, który w obliczu zagrożenia nie myśli tylko o sobie, a wręcz przebudowuje zasady swojego społeczeństwa by pomóc innym rasom jest czymś co wyróżnia tę pozycję. Ciekawa jest też idea podróży nadswietlnych, gdzie statki zamiast pokonywać przestrzeń niszczą ją i przekształcają w materię i na odwrót. Muszę powiedzieć, że ciekawie było czytać o kosmicznych pługach przekształcających pusta przestrzeń w materiał na nowe planety. Było tu też dosyć nowatorskie jak na tamte czasy (pierwsze wydanie w 1966) spojrzenie na sztuczną inteligencję w postaci Wielkiego Akademickiego pomagającego podejmować decyzje na skalę galaktyczną, jak i osobistych opiekunek, trochę jak taki chat gpt na sterydach. Fajne są też pomysły na obce rasy, gdzie nawet półgłupkowata rasa "Aniołów" jest traktowana jako ważny członek tworzonej przez ludzi wspólnoty. Oczywiście jak to w rosyjskiej literaturze z tamtych lat pojawiają się nawiązania do komunizmu, ale bezpośrednia wzmianka o tym, że to komunizm zwyciężył pojawia się tak naprawdę tylko raz, pojawia się też kilka nawiązań typu powiedzenia "każdemu według potrzeb", imiona też są zazwyczaj rosyjskie. Ale nie ma tu za dużo "ukrytej propagandy". Są tu też wady typowe dla starych powieści sci-fi, typu mimo tego, że poruszamy się ogromnymi statkami to załoga poza głównymi bohaterami tak naprawdę nie jest wspominana, rozmowy bohaterów są jak wyciągnięte z filmu instruktażowego dla dżentelmenów itd. Mimo tych wad bardzo dobrze się bawiłem, być może to przez moją słabość do klasycznego science fiction. Na pewno sięgnę po kolejne tomy.

Bardzo interesujący pomysł i ciekawie napisana historia. Na koniec miałem jednak wrażenie, że przeczytałem dwie różne książki, przez co wszystko stało się nierówne. Pierwsza połowa była dla mnie ciekawsza, natomiast druga część trochę niezrozumiała i niepotrzebnie zagmatwana. Te wszystkie konspiracje, strategie, kłótnie i walki o władzę stały się tak chaotyczne, że przestałem je rozumieć. Najgorszym xazurzurmtem z mojej strony, w kontekscie drugiej części, jest tak naprawdę brak głównego bohatera i defakto wątku przewodniego. Zakończenie jednak dużo nadrabia i naprawdę ciekawie kończy całą historię.

Królowa powietrza i mroku to nazwa, stworzona przez brytyjskiego poetę A. E. Housmana. Tematem krótkiego wiersza, który zawiera ten zwrot jet upadek czarownicy, która przed śmiercią rzuca klątwę na swego zabójce. Jakieś 20 lat po wydaniu wiersza, inny autor, T. H. White, tytułuje tak swą nową powieść, kontynuację klasycznego już "Miecza w Kamieniu". Jest to oczywiście drugi tom wydanej również w Polsce i polecanej sagi "był sobie raz i na zawsze król", opowiadającej o dziejach króla artura i czarodzieja merlina (tak ogólnie mówiąc...). Świadomy czytelnik, sięgając po omawianą tu nowelę, a właściwie opowiadanie, autorstwa Poula Andersona, również zatytuowane "królowa powietrza i mroku", może więc spodziewać się motywów związanych z legendami i folklorem z wysp brytyjskich. I faktycznie mocny klimat folkloru, wprawdzie nie brytyjskiego a bardziej związanego z wierzeniami dawnych ludów skandynawskich. Można to odczuć już na początku tej historii, gdzie czytelnik jest świadkiem jak w dośc baśniowe miejsce, istota fantastyczna przynosi porwane ludzkie dziecko. Już dawni skandynawowie wierzyli, że świat wróżek i elfów, który istnieje gdzieś niedalko lecz poza wzrokiem zwykłego człowieka, zamieszkują istoty które, porywają dzieci i wychowują je w swej zaczarowanej krainie. Dokładnie ten motyw, jest użyty w innej (bardzo dobrej zresztą) powieści fantasy Andersona, a mianowicie w "zaklętym mieczu". Tutaj nie mamy jednak doczynienia z fantasy, ponieważ ofiara porwania jest synkiem kobiety zamieszkującej pobliskie tereny pełne zaawansowanej technologi a której przodkowie przybyli na tę planete w charakterze kolonizatorów. Tak zaczyna się historia, w której autor bardzo zręcznie miesza świat legend i mitów ze światem twardego science fiction. Choć opowiadanie nie jest zbyt długie, zawiera w sobie tyle treści, że niejeden współczesny pisarz SF, zrobiłby z tego wielotomową sagę ;) Niestety przez to nie mogę napisać za dużo, gdyż wolałbym nie zdradzać szczegółów fabuły :) Tekst czyta sie szybko, opisy są bardzo barwne i przyjemnie nadają kolorytu opisywanemu światowi, który choć zupełnie obcy, jest wiarygodny i spójny. Postaci nie są specjalnie rozwinięte, nie ma na to miejsca i szczerze mówiąc, nie jest to w tej opowieści potrzebne. Dlatego bohaterowie są dość szablonowi i możliwe, że nie z przypadku, gdyż pojawia się tu motyw archetypów, tkwiących w psychice każdego człowieka. Tak, tak, autor częstuje czytelnika delikatną próbką jungowskiej psychologii :) Anderson też trafnie pokazuje to, że mamy tu do czynienia z ludzmi, którzy żyją w innym świecie niż nasza Ziemia. Do tego zostali oni odcięci od swych korzeni, z powodu ograniczonych możliwości lotów międzygwiezdnych. Ich sposób myślenia i kultura jest inna niż u nas. Jasne, nie jest to unikatowe spojrzenie, wielu autorów SF porusza takie tematy, jednak zawsze miło zobaczyć to zagadnienie dobrze wprowadzone w historię, która od razu zyskuje na wiarygodności. Inny ciekawy aspekt opowiadania to zilustrowanie jak wykorzystując wiarę i zabobony ofiar można sprytnie prowadzić bezkrawawe podboje . Nic nie sprawdza się tak dobrze jak manipulacja tym w co wierzą ludzie i obrócenie tego przeciwko nim tak, że nawet sami tego nie zauważają :> A wynikiem oczywiście jest poddanie się "zdobywcy", często z radością. Jednak kto jest tu prawdziwym agresorem a kto ofiarą, nie jest wcale takie jednoznaczne. Jeszcze mała lekko offtopowa ciekawostka. Choć to w żaden sposób nie wpłynęło na moją ocenę samej historii, wewnątrz mojego zeszytowego wydania, znajdują się ilustracje stworzone przez pana Tadeusza Łuczejko. Okładka najwyraźniej też jest jego dziełem. Nastrojowe dzieła nadają całości przyjemny klimat, mają w sobie nutkę surowości i o ile się choć odrobinkę na tym znam to na moje oko wykonane gwaszem lub temperą. Pan Łuczejko zreszta to bardzo ciekawa postać, oprócz tego, że to uznany malarz jest równierz muzykiem, współzałożycielem min. projektu ambientowo/synthowego Aquavoice. Taki styl muzyczny nie był nigdy specjalnie popularny, ale ostatnio jego nowe wcielenie tzw Dungeon Synth w pewnych kręgach robi się dość znane :) Chcącym dowiedzieć się więcej polecam poszperac w internetach. Wracjąc do opowiadania, wystawiam solidnych siedmiu Roześmianych, Rozśpiewanych i Tańczących Poddanych Dworzan Królowej Powietrza i Mroku na dziesięć

"Rakietowe Dzieci" to prawdziwa perełka wśród antologii science fiction, która zachwyca zarówno młodszych, jak i starszych czytelników. Zbiór ten, zredagowany przez Wiktora Bukato, to doskonały przykład literatury, która łączy w sobie elementy fantastyki naukowej z głębokimi, emocjonalnymi historiami. Każde z ośmiu opowiadań zawartych w tej antologii to małe arcydzieło, które przenosi nas w różnorodne światy przyszłości, gdzie dzieci odgrywają kluczowe role. Autorzy tacy jak Ray Bradbury, Poul Anderson, Fritz Leiber, Theodore Sturgeon i Frederik Pohl wprowadzają nas w niezwykłe przygody, które nie tylko bawią, ale i skłaniają do refleksji. Jednym z największych atutów "Rakietowych Dzieci" jest różnorodność tematów i stylów literackich. Każde opowiadanie oferuje coś unikalnego, od wzruszających historii o przyjaźni i rodzinie, po pełne napięcia opowieści o przetrwaniu i odkrywaniu nieznanego. Wszystko to sprawia, że czytelnik nie może oderwać się od lektury. Antologia ta jest również doskonałym przykładem na to, jak literatura science fiction może być nośnikiem ważnych społecznych i moralnych przesłań. Historie zawarte w "Rakietowych Dzieci" poruszają takie tematy jak odpowiedzialność, odwaga, empatia i siła ludzkiego ducha, co czyni je niezwykle aktualnymi i uniwersalnymi.

Ten Pan umie w postapo, choć ta książka to tak naprawdę coś więcej, niż tylko historia o katastrofie. Książka została wydana poraz pierwszy tak naprawdę bardzo dawno temu i szczerze mówiąc, wiele nowszych książek z tego gatunku wypada blado. Nawet te, które uchodzą za wzory. Katastrofa w pewnym momencie staje się tylko tłem do tego, co staje się kluczem tej książki, a mianowicie zmiana, która następuje w każdym z bohaterów. Nie jest to pokaźną książka, ale w cale się tego nie odczuwa, bo przez cały czas coś się dzieje i trzyma w napięciu do samego końca. Bohaterowie są niejednoznaczni i ich decyzje i postawa cały czas ewoluuje. Naprawdę jest to pozycja, która zdecydowanie warto przeczytać.

Nawet mniej udana twórczość Poula Andersona jest dobra :) Jak więc wypadają jego naprawdę udane historie? O tym łatwo się przekonać, sięgając po “Księżyc Łowcy”. Tomik zawiera w sobie dwa naprawdę świetne opowiadanka: tytułowy “Księżyc łowcy” oraz “Pod postacią ciała”. Obie historie przedstawiają losy ludzkich ekspedycji na obcych planetach. Bohaterowie, członkowie tychże ekspedycji, próbują rozwikłać tajemnice zachowań rdzennych mieszkańców badanych światów. W pierwszym opowiadaniu tubylcy, to dwie rasy obcych, które prowadzą między sobą krwawe walki. W drugim, to starożytna ludzka kolonia, która straciła kontakt z resztą wszechświata, i przez setki lat, technologicznie i mentalnie cofnęła się do etapu wczesnego średniowiecza. Nie powiem za dużo o samej fabule, w przypadku tak krótkich dzieł, ciężko jest ująć coś konkretnego bez zahaczenia o spoilerowanie ;) Nadmienię tylko, że ramy fabularne są w obu opowiadaniach dość podobne, szczególnie widoczne jest to przy rozwiązaniach akcji. Według mnie w “Księżycu łowcy” zakończenie wypada lepiej, ale nie znaczy to w żadnym wypadku, że “Pod postacią ciała” jest gorszym fabularnie opowiadaniem. Jeżeli chodzi o inne aspekty opowiadań, to w obu przypadkach również wszystko wypada bardzo pozytywnie. Postaci, jak to u Andersona, są bardzo ciekawie zarysowane. Nawet w tak krótkiej formie autor jest w stanie nadać bohaterom, również pobocznym, sporo głębi i interesujących, spójnych cech charakteru. Równie wyraziście wypadają przedstawiciele “obcych” ras, szczególnie w “Księżycu łowcy” czytelnik ma możliwość zapoznania się z dość ciekawymi osobnikami. Światy przedstawione, także typowo jak na tego autora, wykreowane są fenomenalnie. Na raptem kilkudziesięciu stronach, Anderson stworzył dwa genialne tła fabularne, które mogłby spokojnie służyć jako podkład do długaśnych sag SF. W “Pod postacią ciała” świat charakteryzuje przede wszystkim jego historia, to dawne wydarzenia na skalę galaktyczną spowodowały, że rzeczy mają się tak a nie inaczej. W “Księżycu łowcy” natomiast, autor aby stworzyć interesujący, obcy świat, uczynił nietypową jego geografię, zaczynając od tego, że akcja dzieje się tak naprawdę nie na obcej planecie, a na jednym z jej księżyców. Fanom gatunku, nie muszę chyba polecać pana Andersona, ale może ktoś jeszcze (tak jak ja), nie miał okazji przeczytać tego skromnego rozmiarem tomiku. Jeżeli tak się sprawy mają to polecam jak najszybciej nadrobić bo zawartość tej książeczki jest po prostu świetna. “Księżyc Łowcy” oferuje po prostu przyjemną lekturę, pozwalającą na jeden wieczór przenieść się do innych, fantastycznych światów. Dodam jeszcze, że tak jak w rodzimym wydaniu “Królowej powietrza i Mroku” tego samego autora, tak i tutaj, książeczka wzbogacona jest o bardzo klimatyczne ilustracje Tadeusza Łuczejko. W skali od jednego Ouranida do dziesięciu, daję siedem Ouranidów!

Ksiazke pożyczył mi zagorzały ateista ale powiem wam że jest genialna. Czytałem ją z przyjemnoscia. Można by rzec że historia się często powtarza, nie mam nic do kościoła ale z wykształcenia jestem historykiem i wiem z jaką nieufnością w przeszłości kościół się odnosił do nauki a o tym między innymi jest ta książka.

Czytałam wersję gdzie było 21 opowiadań, tytuły tych dodatkowych to: *Amen, skończyłem * Jak jeden mąż * Kamyczki poety Tu Fu * Nie zapytałeś nawet, jak mam na imię * Pozory życia * Trzeźwe odgłosy poranka w jednym z odległych krajów Jak na takie starocie to nie było tak źle :) moje ulubione to "Jak jeden mąż", "Kto zastąpi człowieka?" i "Zabawa w Boga"

Wyobraźnia pana Stableforda wykonała kawał doskonałej roboty. To, co stworzyła, kojarzy się z jednej strony z Diuną, z drugiej z "Glizdawcami" Carda i nie ustępuje im jakością. Do tego akcja - szybka, trzymająca w napięciu i realna, bez cudów typu Schwarzenegger albo "zabili go i uciekł". Warsztat pisarski rzetelny, tłumaczenie na poziomie. Tylko wydanie kiepskie, sporo najróżniejszych błędów. Nie popsuły mi przyjemności czytania.

Kilka miesięcy temu wydawnictwo Solaris zaczęło wydawać cykl Archiwum Polskiej Fantastyki. W ramach tej serii pojawiły się nazwiska Peteckiego. Borunia, Żwikiewicza, Białczyńskiego, czy Zajdela. Nie da się ukryć, że było dla mnie sporym zaskoczeniem istnienie innych niż Lem rodzimych twórców s-f epoki PRL. W związku z tym zainteresowałem się tematem i w antykwariatach wyszukałem kilka pozycji m.in. Peteckiego, oczywiście po okazyjnych cenach. "Operacja wieczność" jest właśnie jedną z tych antykwarycznych pozycji, a przy tym pierwszą moją literacką przygodą z twórczością Bohdana Peteckiego. No i mam mieszane uczucia. Niewątpliwie największą zaletę tekstu jest, że praktycznie w ogóle się nie zestarzał. Wizja przyszłości jest nadal aktualna i wciągająca (pantomaty!), a drobny anachronizm w postaci nazywania klonowania "kopiowaniem" można wybaczyć, jeżeli weźmie się pod uwagę, że ideą przewodnią powieści Peteckiego jest nieśmiertelność, a samo kopiowanie ma być środkiem do osiągnięcia tego celu. Zresztą jednym z dwóch głównych wątków "Operacji wieczność" są rozważania autora nad koncepcją tego, co zostaje z osobowości człowieka po takim "skopiowaniu" (główny bohater swoim postępowaniem doprowadza do sytuacji, gdzie współistnieje on-oryginał i on-kopia, a następnie obserwujemy interakcje zachodzące między bohaterem w dwóch wersjach). Oprócz tego mamy tutaj porządny dreszczowiec (akcja wewnątrz pantomatu), dramat osobisty, czy też konflikt nowe-stare w oparciu o świat przed i po operacji wieczność. Tak więc na 130 stronach bardzo dużo się dzieje, Petecki porusza ciekawie wiele fundamentalnych wątków, które do dzisiaj pozostają świeże. Niestety "Operacja wieczność" jest pozycją ciężką w odbiorze. Banalny tytuł zwodzi, bo powieść wymaga stałej koncentracji, żeby się nie zgubić w przekazie autora. Język Peteckiego, dialogi, wszystko podawane jest w didaskaliach, czytelnik stale musi się domyślać sensu tego, co czyta. Wątki się przeplatają, Petecki nie ułatwia sprawy gmatwając swoim stylem przekaz. Nie da się ukryć, że zaważyło to na ogólnej ocenie z mojej strony, chociaż czytając "Operację wieczność" w tramwajach i autobusach nie miałem zbyt dobrych warunków do koncentracji. Być może gdybym czytał książkę w zaciszu domowego kominka, to miałbym łatwiej, a i ocenę wystawiłbym wyższą. W każdym bądź razie "Operacja wieczność" to porządna, klasyczna s-f, która zachęciła mnie do przeczytania kolejnych powieści Peteckiego, na półce już czekają "Strefy zerowe" oraz "Tylko cisza".

Apogeum twórczości beletrystycznej Konrada Fiałkowskiego przypada na lata 1960-80. Tym samym zbiór jego opowiadań "Biohazard" jest pewnego rodzaju próbą przypomnienia czytelnikom tego autora. Wybrane teksty należą bez wątpienia do jego najlepszych dokonań na polu literatury science fiction. Niektóre (jak np. "Wróble Galaktyki") weszły na stałe do kanonu polskiej SF. Wbrew danym z okładki, miniatura "Wspaniałe piwo na wigilijny wieczór" nie jest utworem całkowicie nowym. To jedynie rozbudowana wersja opowiadania "Telefon wigilijny" z 1985-go roku.