Pielęgniarki. Sceny ze szpitalnego życia

„W czepku urodzone” Weroniki Nawary to reportaż o pracy pielęgniarek w polskich szpitalach. Autorka, sama pracująca w tym zawodzie, pokazuje codzienność pielęgniarek – ich obowiązki, emocje, relacje z pacjentami oraz problemy systemu ochrony zdrowia. Książka ukazuje zarówno trudne strony tej pracy (stres, zmęczenie, niskie zarobki, kontakt ze śmiercią), jak i jej sens oraz satysfakcję, jaką daje pomaganie innym. Dużo miejsca poświęca też temu, jak pielęgniarki są postrzegane przez społeczeństwo i jak często ich praca jest niedoceniana. To realistyczny i poruszający obraz zawodu pielęgniarki, który pozwala lepiej zrozumieć ich codzienność i wyzwania.

Pojawia się coraz więcej literatury o polskiej służbie zdrowia (i nie tylko), w większości autorzy oceniają lekarzy, jakość usług medycznych i system, system który zawodzi. Ta książka w sumie też o tym, ale przedstawia to wszystko z perspektywy lekarzy, ratowników, pielęgniarek, czy rehabilitanta. Autorka przeprowadza rozmowy z kilkoma lekarzami najważniejszych specjalizacji, a także z pielęgniarką, rehabilitantką. Lekarze starają się wyjaśnić dlaczego na ostrym dyżurze trzeba czekać kilka godzin w kolejce, dlaczego trzeba czekać kilka miesięcy do specjalisty czy badania, a nawet latami na zabieg. Dlaczego kobiety w niektórych szpitalach są pozbawione możliwości skorzystania ze znieczulenia podczas porodu. A także o tym co doprowadza załogę szpitala do tego momentu, że zaczyna wrzeszczeć na pacjenta. Ciekawe spostrzeżenia swoją drogą. Ja polecam. Książka na 2-3 godziny.

Monika Sławecka, scenarzystka i autorka książek, absolwentka filmoznawstwa na Uniwersytecie Łódzkim. Świat mafii, alkoholizm, hejt, porwania - to tematy, które poruszała ze swoimi rozmówcami w poprzednich książkach. „Balet, który niszczy” to kolejna, która powstała na podstawie zeznania byłych uczennic i uczniów polskich szkół baletowych. Pierwsza w Polsce państwowa szkoła baletowa powstała w 1950 roku w Gdańsku, dziś jest ich 5. O przyjęciu do szkoły decyduje egzamin, którego pozytywny wynik daje młodziutkim kandydatom poczucie wkraczania do elit i magicznego świata. Dzieci rozpoczynają naukę w IV klasie szkoły podstawowej i kończą ostatnią klasą liceum. Dziewięć lat wytężonej, ciężkiej pracy, o której zdecydowali się opowiedzieć Monice Sławeckiej. Są wśród nich tancerki, którym udało się ukończyć szkołę i osiągnąć sukces, ale są też takie, które nie wytrzymując panującej atmosfery i rygoru decydują się pożegnać ze szkołą. O tym, co kryje się za murami tych pięknych gmachów opowiadają między innymi Natalia Wojciechowska, baletnica z dużą ilością sukcesów na koncie, Natalia Lesz i Iza Miko. Jest tu też przerażająca historia Szymona Szpaka, niezwykle uzdolnionego tancerza, którego niestety, nigdy nie zobaczymy już na scenie. Wszyscy rozmówcy potwierdzają zgodnie - nauczyciele w szkołach baletowych nie pomagają w rozwijaniu dziecięcych pasji, nie są ich mentorami, nie wspierają w pokonywaniu trudności i lęków, nie budują wiary we własne możliwości. Opowiadają za to o zastraszaniu i psychicznym terrorze. O życiu w permanentnym stresie. Krzykliwych i obcesowych nauczycielach. O publicznym upadlaniu i karach fizycznych. O promowaniu skrajnie chudych ciał, czego skutkiem jest bulimia czy anoreksja. O zakazie picia wody pomimo intensywnego wysiłku, gdyż ta „wypycha brzuch”. Depresja, samookaleczanie się i podejmowanie prób samobójczych nie należą do rzadkości. Zdarzają się przypadki wykorzystywania seksualnego i maltretowania psychicznego. W szkołachq tępi się indywidualność. Nauczyciele strachem i agresją budują swój autorytet, a uległe im dzieci duszą w sobie bunt na złe traktowanie, przemoc czy wulgarny ton. Każdy dzień rozpoczyna się bólem brzucha i niepewnością, co się wydarzy. To hermetyczne środowisko i niekontrolowany przez nikogo system sprawiają, że niewiele osób ma świadomość terroru, jakiemu poddawane są w szkole dzieci. Co więcej - wielu rodziców nie zdaje sobie sprawy, co przeżywają zamykające się coraz bardziej w sobie ich pociechy. Poinformowany przez uczennicę o sposobach nauczania w szkole Rzecznik Praw Dziecka odpowiada, że szkoły artystyczne rządzą się swoimi prawami i w związku z tym nie jest w stanie nic zrobić. Większość uczniów nie dotrwa do końca. Wielu po opuszczeniu szkoły przechodzi długi proces terapeutyczny, który ma na celu pomóc im między innymi w pozbyciu się toksycznych myśli o sobie. Często jest to szpital psychiatryczny. Dorośli ludzie jeszcze wiele lat po opuszczeniu szkoły odczuwają traumę, co przekłada się między innymi na problemy w relacjach z innymi. Utracone poczucie własnej wartości nie zawsze udaje się odbudować. Książka dobitnie pokazuje, że system edukacji w szkołach baletowych wymaga zreformowania i nadzoru. Nacisk na przedmioty zawodowe powoduje, że nauka przedmiotów ogólnokształcących jest tam na wyjątkowo niskim poziomie. Brakuje lekarza, psychologa i dietetyka. „Choć wielu jest dobrych pedagogów, to jeden zły potrafi zepsuć całą pracę tych dobrych” - to słowa psychologa a zarazem ojca uczennicy poznańskiej szkoły baletowej, która nie wytrzymuje psychicznego terroru i po 3 latach odchodzi. Czy uda się wreszcie przerwać ten krąg zła, kryjący się za murami szkoły? Dlaczego tylu dorosłych, wiedząc o problemie nie może zrobić nic? Natalia Wojciechowska, uczennica Warszawskiej Szkoły Baletowej i inicjatorka akcji „Stop przemocy w szkołach baletowych” to chyba jedyna tancerka, która odważyła się publicznie opowiedzieć to, co dzieje się z uczniami za zamkniętymi drzwiami. Dzięki niej problem został nagłośniony, pomogła również w powstaniu niniejszej książki. Desperacja, z jaką uczniowie walczą w tych szkołach o realizację swoich marzeń budzi podziw, choć nie każdy wytrwa tam do końca. U tych, którzy nie wytrzymują i rezygnują, często miłość do baletu przeradza się w nienawiść. Zdumienie budzi fakt, że pomimo coraz większej wiedzy na temat przemocy istniejącej w szkołach baletowych nic się nie zmienia w nich do dnia dzisiejszego. Dorośli, biorący na siebie odpowiedzialność za młode pokolenie, zamiast rozwijać w dzieciach wrażliwość, empatię i pasję taneczną tłamszą je, niszcząc nie tylko ich miłość do tańca, ale również osobowość. Wstrząsająca lektura.

Artur Nowak w książce „Duchowni o duchownych” podejmuje temat, który przez lata pozostawał tabu w polskiej debacie publicznej. Autor z rozmachem wnika w kulisy życia duchownych, przybliżając czytelnikowi ich codzienne zmagania, wewnętrzne konflikty oraz moralne dylematy. W efekcie otrzymujemy odważną i głęboko poruszającą opowieść o ludzkiej stronie duchowieństwa, która daleko odbiega od idealizowanego wizerunku. Na pierwszy plan wysuwają się autentyczne relacje byłych księży, zakonników i diakonów. To właśnie one nadają książce niezwykłą wiarygodność. Nowak rozmawia z osobami, które, choć związane z Kościołem, postanowiły mówić otwarcie o trudach tej drogi. Wywiady z byłymi duchownymi pozwalają zajrzeć za zasłonę, która przez dekady ukrywała prawdziwe problemy polskiego duchowieństwa. Największą siłą książki jest szczerość i bezkompromisowość. Nowak nie unika trudnych tematów. Alkoholizm, depresja, konflikty wewnętrzne, hipokryzja, a także kwestie związane z homoseksualizmem i nadużyciami seksualnymi – wszystko to zostaje pokazane z punktu widzenia tych, którzy sami przez to przeszli. Ta odwaga w ukazywaniu niewygodnych faktów sprawia, że książka staje się nie tylko lekturą, ale również swoistym dokumentem społecznym, otwierającym oczy na realia życia duchownych. Styl Nowaka jest przystępny, ale zarazem niepozbawiony literackiego zacięcia. Autor potrafi zainteresować czytelnika, wprowadzając go w świat zamkniętych wspólnot zakonnych i hierarchii kościelnej. Każdy rozdział przyciąga uwagę, balansując między faktami a emocjami. Książka zmusza do refleksji nad kondycją współczesnego Kościoła w Polsce i jego wpływem na społeczeństwo. Pokazuje, jaką cenę płacą duchowni za wymagania stawiane przez instytucję, która często nie zapewnia im odpowiedniego wsparcia. Jednocześnie autor przypomina, że za każdym koloratką kryje się człowiek z jego słabościami, marzeniami i dramatami. „Duchowni o duchownych” to lektura, która może wywoływać skrajne emocje – od zaskoczenia, przez złość, po współczucie. Jest to książka zarówno dla wierzących, którzy chcą lepiej zrozumieć swoich duchowych przewodników, jak i dla tych, którzy krytycznie patrzą na instytucję Kościoła. To ważny głos w polskiej literaturze faktu, który zasługuje na szeroką uwagę.

Mocna. Przedstawione w niej historie wciągają – jedne bardziej, inne mniej – ale wszystkie łączą w sobie opisy medyczne, kardiochirurgię, kulisy systemu ochrony zdrowia i, co najważniejsze, zawierają ogromną dawkę empatii i człowieczeństwa. Można by się przyczepić, że czasem aż za bardzo przesiąknięta językiem medycyny. Ale na litość - przecież autorem jest wybitny kardiochirurg – to wręcz przywilej, że można liznąć tej specjalistycznej wiedzy z pierwszej ręki. „Kruche życie” to nie tylko opowieść o skomplikowanej maszynie, jaką jest ludzkie ciało, ale przede wszystkim spojrzenie kogoś, kto tysiące razy trzymał to kruche życie – dosłownie – w swoich własnych rękach.

Czy można zawierzyć komuś swoje zdrowie i życie? Czy bezgraniczna ufność, że szczęście i radość życia można znaleźć tylko będąc beauty nie jest zgubna?? Jak to jest nie przystawać do ideału piękna, który lansuje dzisiejszy świat? Czy można sobie pozwolić dzisiaj być nieidealną?? Przeczytałam ten cykl reportaży jednym tchem... Cykl o uleganiu konsumpcji i nurtowi, albo wręcz nowej "religii", w której bóstwa powtarzają jak mantrę: keep smile, keep fit, be activ, be happy... Wszystko się zgadza, ale są gdzieś granice. Ktoś próbuje nas "kupić", ograniczyć "oferując" wolność... To książka, która zmusza do refleksji, czy i jak poddaję, poddajemy się nowym trendom i co to ma wspólnego ze zdrowiem? Nie zakładam, że wszyscy, że to trend ogólny, ale przyznaję, że coś niedobrego się dzieje. Rzeczywiście, uratować może nas tylko wiedza. Ta książka skarbnicą wiedzy nie jest, ale wskazówką, że warto jej szukać, by nie zostać... naciągniętą.

Tekst na tyle okładki skłania do przypuszczeń iż książka będzie skoncentrowana na szczegółach i specyfice zawodu grabarza albo/oraz basamisty. Niestety jest ona teologicznym wywodem autora. Caleb Wilde ma wiele ważnych i trafnych przemyśleń w kwestii śmierci jednakże nie koniecznie tego poszukiwali czytelnicy zachęceni okładką. jest tylko trochę szczegółów dotyczących tajników zawodu.

Daję 5/5 bo ta książka na to zasłużyła. Z początku byłam nastawiona wobec niej sceptycznie ze względu na to, że podchodzę do książek o tematyce medycznej z przymrużeniem oka, autorzy lubią koloryzować. W tym przypadku bardzo miło się zaskoczyłam. Prosty język spowodował, że nawet najbardziej skomplikowane terminy medyczne nie brzmiały jak łacińskie hieroglify, a historie przedstawione między wierszami wiele uczą. Dowiedziałam się dzięki tej pozycji wiele o medycynie sądowej. Polecam!

Wciągnęła mnie ta książka na tyle, że przeczytałam do końca. A wśród dziejszego natłoku literatury wydawanej praktycznie przez każdego coraz częściej staje się to ewenementem. Podoba mi się, że autor nie bał się przedstawić swojego punktu widzenia na chirurgię oraz swojego podejścia religijnego. Jako osoba niezwiązana z medycyną dowiedziałam się wielu ciekawych rzeczy, które pozwalają mi z innej perspektywy spojrzeć na leczenie, szpitalne życie oraz lekarzy.

Autorka na samym początku książki stawia pytanie "Kim jest polska pielęgniarka?". Okazuje się, że odpowiedź nie jest wcale taka prosta. Wszak ile osób tyle opinii. Ale czy w ogóle można jednoznacznie stwierdzić, kim są kobiety wykonujące ten niełatwy zawód? Każda z tych kobiet jest inna, dźwiga różny bagaż doświadczeń. Każda z nich ma inne podejście do swojej pracy. Jednak bez wątpienia wszystkie pielęgniarki każdego dnia mierzą się z problemami, z którymi żaden przeciętny człowiek nie ma do czynienia. Stają w oko w oko ze śmiercią. W tej książce znajdziemy wiele historii - zabawnych, smutnych i przerażających, ale co najważniejsze prawdziwych. Nadal Jednak będzie to tylko niewielki fragment świata, którego nigdy do końca nie poznamy. Dlatego warto sięgnąć po tą książkę, by choć trochę się w nim zagłębić i spróbować zrozumieć.

„25 gramów szczęścia. Historia kolczastego stworzenia, które skruszyło ludzkie serce” to jedna z tych opowieści, które udowadniają, że największe lekcje empatii i człowieczeństwa otrzymujemy często od najmniejszych mieszkańców naszej planety. Massimo Vacchetta, włoski weterynarz specjalizujący się w leczeniu bydła, w momencie życiowego zakrętu i wypalenia zawodowego spotyka stworzenie, które waży mniej niż kromka chleba – osieroconą samiczkę jeża, nazwaną później Niną. Ta książka to nie tylko zapis medycznej batalii o życie maleńkiego ssaka, ale przede wszystkim przejmujący dziennik duchowej przemiany. Vacchetta z ogromną szczerością opisuje, jak opieka nad Niną – karmienie jej pipetą co kilka godzin, masowanie brzuszka i dbanie o odpowiednią temperaturę – stała się dla niego formą autoterapii. Jeżynka, mimo swojej kruchości, staje się katalizatorem, który otwiera serce mężczyzny na piękno natury i kruchość wszelkiego istnienia. Autor z wielką czułością opisuje unikalną osobowość Niny, przełamując stereotyp jeża jako jedynie „kolczastej kulki”. Dzięki tej relacji Massimo zakłada „Centrum dla Jeży La Ninna”, poświęcając życie ratowaniu tych pożytecznych zwierząt. Książka jest pełna faktów na temat biologii jeży, ale podana jest w sposób literacki, niemal intymny. To opowieść o tym, jak troska o kogoś słabszego potrafi nadać sens ludzkiemu życiu i uleczyć dawne rany. To lektura obowiązkowa nie tylko dla miłośników zwierząt, ale dla każdego, kto czuje się zagubiony w pędzącym świecie. „25 gramów szczęścia” uczy uważności i przypomina, że każde życie – niezależnie od rozmiaru – jest bezcenne. To piękna, momentami wzruszająca do łez, ale ostatecznie niezwykle budująca historia o odnajdywaniu radości w najprostszych gestach. Po odłożeniu tej książki już nigdy nie spojrzysz na przydrożne zarośla w ten sam sposób.

„Zawód położna. Zapiski z dyżurów” to przejmująca, szczera i pozbawiona lukru relacja z pierwszej linii frontu brytyjskiej służby zdrowia. Autorka, która porzuciła karierę w mediach, by oddać się pracy na oddziale położniczym, oferuje czytelnikom wgląd w świat, który większość z nas zna jedynie z wyidealizowanych scen filmowych lub krótkich, pełnych emocji chwil własnego życia. To lektura, która rzuca wyzwanie romantycznym wyobrażeniom o narodzinach, zastępując je obrazem pełnym potu, krwi, ale i niezwykłej ludzkiej solidarności. Codzienność na krawędzi Największą siłą tej publikacji jest jej autentyzm. Hazard nie boi się pisać o mrocznych stronach swojego zawodu: o chronicznym braku personelu, wycieńczeniu psychicznym, biurokracji paraliżującej system i tragicznych przypadkach, które nie zawsze kończą się szczęśliwym rozwiązaniem. Każdy rozdział to inna pacjentka i inna historia – od nastoletnich matek, przez ofiary przemocy domowej, po kobiety, dla których macierzyństwo jest spełnieniem najskrytszych marzeń. Autorka z wielką wrażliwością portretuje różnorodność ludzkich losów, pokazując, że sala porodowa to soczewka, w której skupiają się wszystkie problemy współczesnego społeczeństwa. Położna jako rzemieślnik i powiernik Książka doskonale oddaje dualizm zawodu położnej. Z jednej strony to praca wymagająca żelaznej dyscypliny, ogromnej wiedzy medycznej i umiejętności podejmowania błyskawicznych decyzji w sytuacjach zagrożenia życia. Z drugiej – to misja polegająca na byciu emocjonalnym oparciem, „trzymaniu za rękę” i zapewnianiu poczucia bezpieczeństwa w najbardziej intymnym momencie egzystencji. Hazard pisze o swoich koleżankach po fachu z ogromnym szacunkiem, ukazując je jako ciche bohaterki, które mimo własnego zmęczenia potrafią wykrzesać z siebie pokłady empatii. Ocena 7/10 wynika z faktu, że choć książka jest niezwykle poruszająca i ważna, jej struktura bywa nieco powtarzalna. Kolejne opisy dyżurów, mimo unikalności poszczególnych przypadków, mogą z czasem wywoływać u czytelnika poczucie pewnej monotonii narracyjnej. Niemniej jednak, „Zawód położna” to pozycja obowiązkowa nie tylko dla kobiet w ciąży czy personelu medycznego, ale dla każdego, kto chce zrozumieć, jak wielkim cudem i wyzwaniem jest sprowadzenie nowego życia na świat. To hołd złożony kobiecości i profesjonalizmowi, który zostaje w pamięci na długo po zamknięciu ostatniej strony. Leah Hazard udowadnia, że za drzwiami oddziału położniczego dzieje się prawdziwa magia, choć często podszyta jest ona ogromnym trudem.

Otwiera oczy na problemy polskiej służby zdrowia. Absurd przepisów i nie dofinansowania, oraz braku opieki psychologicznej. A to wszystko odbija się na zdrowiu zarówno pacjentów, jak i pracowników służb publicznych. Świetny reportaż. Narracja autora wciąga i pozwala postawić się na miejscu bohaterów poszczególnych rozdziałów. Historie są ciekawe, różnorodne, ale jednocześnie tworzą spójny obraz tytułowej agonii.

„Skazane. Historie prawdziwe” to opowieści wyjęte spod skóry — niemal każda z bohaterek niesie na plecach ciężar, który przekracza pojedynczy błąd czy przestępstwo. Reportaż działa jak zimny prysznic, bo pokazuje, jak cienka bywa granica między „normalnym życiem” a upadkiem. Momentami bolesna, momentami pełna zrozumienia, książka obnaża systemowe zaniedbania, przemoc domową, biedę i splot tragicznych okoliczności, które potrafią popchnąć człowieka w otchłań. Świetnie napisana — intensywna, emocjonalna i uczciwie przedstawiona.

Miałam duże przestoje w czytaniu tej książki, głównie dlatego, że miałam wrażenie, że "gdzieś już to czytałam" i faktycznie - okazało się, że obserwuję autorkę na mediach społecznościowych i czytam posty o przypadkach z którymi pracuje. No ale wróciłam i w końcu książkę skończyłam - nie jest to pozycja pisana lekko, do kawki na odprężenie, przynajmniej nie dla mnie. Bardzo informatywna, napakowana historiami z życia wziętymi, czytało się fajnie, ale powoli, bo musiałam czytać skupiona, żeby chłonąć jak najwięcej informacji. Taki vibe "luźno" napisanego podręcznika dla aspirujących patologów.

Książka o dość specyficznej tematyce. Czytałem na początku z zaciekawieniem, a później wszystko wydawało się podobne do siebie; dopiero po 2/3 objętości znów mnie zaciekawiła i przedstawiła znaną wszystkim sprawę z zupełnie innej perspektywy, o której wcześniej nawet nie pomyślałem. Dla urozmaicenia całkiem ciekawa lektura.

Książkę, pomimo medycznej tematyki, czyta się łatwo, z uwagą i ciężko się oderwać. Jeszcze tylko jeden rozdział 😉 nie ma dużo terminologii medycznej, co jest plusem. Niektóre historie wydają się wręcz nierealne, ale otwierają oczy na zdrowie i profilaktykę.

Zwierzęta towarzyszyły człowiekowi niemal od zawsze i chociaż wiele się zmienia, to nadal tak jest. Są też osoby, które kochają je ponad wszystko inne. Ktoś te zwierzaki musi leczyć, ale czy kiedykolwiek przyszłoby Ci do głowy, że weterynarzem można zostać trochę z przypadku? Jeśli szukasz lekko napisanej książki, ale z przemyconą wiedzą weterynaryjną. Jeśli lubisz historie o zwierzętach (a także ich ludziach) oraz opowieść z pracy weterynarzy to ta książka jest dla Ciebie. Sięgnąłam po nią kilka lat od premiery i uważam, że nie straciła na aktualności. A rzeczy w niej zawarte dotyczą lekarzy weterynarii pracujących na całym świecie. Autor wyjaśnia dlaczego ten zawód nie jest dla osób, które nie lubią ludzi. Tłumaczy dlaczego jest tak trudny, i że właściwie powinien nosić czarny fartuch. Chociaż książka do trudnych nie należy, to piszący ją weterynarz z wieloletnim stażem pracy nie boi się poruszać trudnych tematów. Nie ma tu raczej niczego nowego jeśli jesteś opiekunem zwierzaka od dawna, ale zdecydowanie jest to książka warta przeczytania. Ja na przykład dowiedziałam się z niej z czym wiążą się końcówki końcówki trudnych zabiegów "-ektomia", "-otomia", "-ostomia". Jakoś wcześniej sama nie wpadłam żeby rozróżniać je po zakończeniach 😉 A myślałam, że już nic mnie nie zaskoczy 🤷

Bardzo ciekawa książka, bardzo lubię takie (historia medycyny). Może to prawda, że to bardziej biografia Josepha Listera niż historia medycyny szerzej, ale nie przeszkadzało mi to, jest dobrze napisana i dobrze się czyta/słucha. Jakbym miał podzielić książki na dobrej jakości i kiepskiej, to ta jest raczej tej dobrej ;) Czasami trochę odpływałem myślami (ale to bardziej kwestia innych spraw w moim życiu niż tego, że książka nie dość wciąga ;) ). (czytana/słuchana: 10-11.03.2026) 5-/5 [7/10]

Temat in vitro nie dotyczy mnie bezpośrednio, niemniej jednak bacznie obserwuje jak wygląda sytuacja demograficzna w naszym kraju. A wygląda naprawdę dramatycznie. Mam dziecko urodzone w 2023 roku, w którym urodziło się rekordowo mało dzieci. Problem niepłodności dotyka wiele par, a będzie ich jeszcze więcej. Dzięki tej książce dowiedziałem się jak wygląda ten proces. Moim zdaniem mogłoby być więcej rozmów z rodzicami, którzy przeszli procedurę bo na ponad 250 stron książki było ich mało. Wypowiedź dominikanina to jedna wielka papka teoretycznie biblijna, ale merytorycznie nie powiedział nic co mogłoby obronić stanowisko kościoła. In vitro to cud, nie mam co do tego wątpliwości.