Kruche życie. Historie życia i śmierci prosto z sali operacyjnej

Na pewno po lekturze tej książki jeszcze bardziej doceniam niedocenianą pracę pielęgniarek, na każdym oddziale. Wiem, że to "tylko (i aż) ludzie", mają lepsze i gorsze dni. Nie zmienia to faktu, że w przeważającej większości to osoby pełne empatii, życzliwości i zrozumienia. Nie podobał mi się jednak styl pisania autorki, bardzo chaotyczny, bez chronologii, innego "klucza" też nie znalazłam. Mimo to poruszyła mnie bardzo w wielu momentach.

Miałam duże przestoje w czytaniu tej książki, głównie dlatego, że miałam wrażenie, że "gdzieś już to czytałam" i faktycznie - okazało się, że obserwuję autorkę na mediach społecznościowych i czytam posty o przypadkach z którymi pracuje. No ale wróciłam i w końcu książkę skończyłam - nie jest to pozycja pisana lekko, do kawki na odprężenie, przynajmniej nie dla mnie. Bardzo informatywna, napakowana historiami z życia wziętymi, czytało się fajnie, ale powoli, bo musiałam czytać skupiona, żeby chłonąć jak najwięcej informacji. Taki vibe "luźno" napisanego podręcznika dla aspirujących patologów.

Książka o dość specyficznej tematyce. Czytałem na początku z zaciekawieniem, a później wszystko wydawało się podobne do siebie; dopiero po 2/3 objętości znów mnie zaciekawiła i przedstawiła znaną wszystkim sprawę z zupełnie innej perspektywy, o której wcześniej nawet nie pomyślałem. Dla urozmaicenia całkiem ciekawa lektura.

Chciałam sięgnąć po tę książkę od dłuższego czasu, uwielbiam latać i interesuje mnie lotnictwo. Spodziewałam się garści ciekawostek, ale dostałam przede wszystkim przemądrzałego autora. Niby chce czytelnikowi wyjaśnić pewne kwestie prostym językiem, ale wiele zagadnień bagatelizuje w dość pretensjonalny i nieprzyjemny sposób. Pojawiają się teksty w stylu: „o tym nie będę mówił”, „sami sobie sprawdźcie”, „szkoda strzępić pióra” czy „pisanie o tym byłoby nudne dla czytelnika, a jeszcze nudniejsze dla mnie”. Do tego książka jest bardzo amerykańska — i to czuć. Wiele przykładów nie ma przełożenia na europejskie realia, sporo jest też rozważań o tym, jak zdaniem autora coś powinno wyglądać, a niekoniecznie jak wygląda w rzeczywistości. No i niestety — od pierwszego wydania minęło już 13 lat, więc część treści zwyczajnie się zdezaktualizowała (np. gdy autor pisze o lotniskowym Wi-Fi jako okazji do wysłania maila do ukochanej albo zadzwonienia przez Skype’a).

Monika Sławecka, scenarzystka i autorka książek, absolwentka filmoznawstwa na Uniwersytecie Łódzkim. Świat mafii, alkoholizm, hejt, porwania - to tematy, które poruszała ze swoimi rozmówcami w poprzednich książkach. „Balet, który niszczy” to kolejna, która powstała na podstawie zeznania byłych uczennic i uczniów polskich szkół baletowych. Pierwsza w Polsce państwowa szkoła baletowa powstała w 1950 roku w Gdańsku, dziś jest ich 5. O przyjęciu do szkoły decyduje egzamin, którego pozytywny wynik daje młodziutkim kandydatom poczucie wkraczania do elit i magicznego świata. Dzieci rozpoczynają naukę w IV klasie szkoły podstawowej i kończą ostatnią klasą liceum. Dziewięć lat wytężonej, ciężkiej pracy, o której zdecydowali się opowiedzieć Monice Sławeckiej. Są wśród nich tancerki, którym udało się ukończyć szkołę i osiągnąć sukces, ale są też takie, które nie wytrzymując panującej atmosfery i rygoru decydują się pożegnać ze szkołą. O tym, co kryje się za murami tych pięknych gmachów opowiadają między innymi Natalia Wojciechowska, baletnica z dużą ilością sukcesów na koncie, Natalia Lesz i Iza Miko. Jest tu też przerażająca historia Szymona Szpaka, niezwykle uzdolnionego tancerza, którego niestety, nigdy nie zobaczymy już na scenie. Wszyscy rozmówcy potwierdzają zgodnie - nauczyciele w szkołach baletowych nie pomagają w rozwijaniu dziecięcych pasji, nie są ich mentorami, nie wspierają w pokonywaniu trudności i lęków, nie budują wiary we własne możliwości. Opowiadają za to o zastraszaniu i psychicznym terrorze. O życiu w permanentnym stresie. Krzykliwych i obcesowych nauczycielach. O publicznym upadlaniu i karach fizycznych. O promowaniu skrajnie chudych ciał, czego skutkiem jest bulimia czy anoreksja. O zakazie picia wody pomimo intensywnego wysiłku, gdyż ta „wypycha brzuch”. Depresja, samookaleczanie się i podejmowanie prób samobójczych nie należą do rzadkości. Zdarzają się przypadki wykorzystywania seksualnego i maltretowania psychicznego. W szkołachq tępi się indywidualność. Nauczyciele strachem i agresją budują swój autorytet, a uległe im dzieci duszą w sobie bunt na złe traktowanie, przemoc czy wulgarny ton. Każdy dzień rozpoczyna się bólem brzucha i niepewnością, co się wydarzy. To hermetyczne środowisko i niekontrolowany przez nikogo system sprawiają, że niewiele osób ma świadomość terroru, jakiemu poddawane są w szkole dzieci. Co więcej - wielu rodziców nie zdaje sobie sprawy, co przeżywają zamykające się coraz bardziej w sobie ich pociechy. Poinformowany przez uczennicę o sposobach nauczania w szkole Rzecznik Praw Dziecka odpowiada, że szkoły artystyczne rządzą się swoimi prawami i w związku z tym nie jest w stanie nic zrobić. Większość uczniów nie dotrwa do końca. Wielu po opuszczeniu szkoły przechodzi długi proces terapeutyczny, który ma na celu pomóc im między innymi w pozbyciu się toksycznych myśli o sobie. Często jest to szpital psychiatryczny. Dorośli ludzie jeszcze wiele lat po opuszczeniu szkoły odczuwają traumę, co przekłada się między innymi na problemy w relacjach z innymi. Utracone poczucie własnej wartości nie zawsze udaje się odbudować. Książka dobitnie pokazuje, że system edukacji w szkołach baletowych wymaga zreformowania i nadzoru. Nacisk na przedmioty zawodowe powoduje, że nauka przedmiotów ogólnokształcących jest tam na wyjątkowo niskim poziomie. Brakuje lekarza, psychologa i dietetyka. „Choć wielu jest dobrych pedagogów, to jeden zły potrafi zepsuć całą pracę tych dobrych” - to słowa psychologa a zarazem ojca uczennicy poznańskiej szkoły baletowej, która nie wytrzymuje psychicznego terroru i po 3 latach odchodzi. Czy uda się wreszcie przerwać ten krąg zła, kryjący się za murami szkoły? Dlaczego tylu dorosłych, wiedząc o problemie nie może zrobić nic? Natalia Wojciechowska, uczennica Warszawskiej Szkoły Baletowej i inicjatorka akcji „Stop przemocy w szkołach baletowych” to chyba jedyna tancerka, która odważyła się publicznie opowiedzieć to, co dzieje się z uczniami za zamkniętymi drzwiami. Dzięki niej problem został nagłośniony, pomogła również w powstaniu niniejszej książki. Desperacja, z jaką uczniowie walczą w tych szkołach o realizację swoich marzeń budzi podziw, choć nie każdy wytrwa tam do końca. U tych, którzy nie wytrzymują i rezygnują, często miłość do baletu przeradza się w nienawiść. Zdumienie budzi fakt, że pomimo coraz większej wiedzy na temat przemocy istniejącej w szkołach baletowych nic się nie zmienia w nich do dnia dzisiejszego. Dorośli, biorący na siebie odpowiedzialność za młode pokolenie, zamiast rozwijać w dzieciach wrażliwość, empatię i pasję taneczną tłamszą je, niszcząc nie tylko ich miłość do tańca, ale również osobowość. Wstrząsająca lektura.

Czy można zawierzyć komuś swoje zdrowie i życie? Czy bezgraniczna ufność, że szczęście i radość życia można znaleźć tylko będąc beauty nie jest zgubna?? Jak to jest nie przystawać do ideału piękna, który lansuje dzisiejszy świat? Czy można sobie pozwolić dzisiaj być nieidealną?? Przeczytałam ten cykl reportaży jednym tchem... Cykl o uleganiu konsumpcji i nurtowi, albo wręcz nowej "religii", w której bóstwa powtarzają jak mantrę: keep smile, keep fit, be activ, be happy... Wszystko się zgadza, ale są gdzieś granice. Ktoś próbuje nas "kupić", ograniczyć "oferując" wolność... To książka, która zmusza do refleksji, czy i jak poddaję, poddajemy się nowym trendom i co to ma wspólnego ze zdrowiem? Nie zakładam, że wszyscy, że to trend ogólny, ale przyznaję, że coś niedobrego się dzieje. Rzeczywiście, uratować może nas tylko wiedza. Ta książka skarbnicą wiedzy nie jest, ale wskazówką, że warto jej szukać, by nie zostać... naciągniętą.

Przeczytałem choć przyznać muszę, że się trochę męczyłem. Pewnie dlatego, że sprawy medyczne zupełnie mi nie leżą, i o ile zasadę działania serca mogę w ogólności zrozumieć to gdy w grę zaczynają wchodzić rozliczne detale z nim związane to gubię się kompletnie; gubię i nie potrafię odnaleźć. Tak właśnie było przy lekturze, terminy medyczne i sprawy związane biologią ludzkiego ciała zupełnie mnie pokonały. Ale aby pozostać obiektywnym przyznaję, że książka jest świetnie napisana, szczegółowo opisuje przełomowe momenty w kardiochirurgii oraz okoliczność z tym związane. Autor dysponował niespożytą energią by przedrzeć się przez bardzo bogatą bibliografię i stworzył niezwykle szczegółową książkę, gdzie szczegóły potrafiły stworzyć obraz większej całości. Ja z tego nie skorzystałem gdyż to zupełnie nie moja dziedzina, ale z całym przekonaniem polecam ją wszystkim miłośnikom ludzkiego ciała w jego medycznym wymiarze.

Otwiera oczy na problemy polskiej służby zdrowia. Absurd przepisów i nie dofinansowania, oraz braku opieki psychologicznej. A to wszystko odbija się na zdrowiu zarówno pacjentów, jak i pracowników służb publicznych. Świetny reportaż. Narracja autora wciąga i pozwala postawić się na miejscu bohaterów poszczególnych rozdziałów. Historie są ciekawe, różnorodne, ale jednocześnie tworzą spójny obraz tytułowej agonii.

Autorka porusza bardzo ważny temat, o którym wiele ludzi nie ma do dzisiaj pojęcia. Może ktoś czytał Dickensa, ale czy zastanawiał się, że tak było naprawdę? Ta książka to nie reportaż, ani praca naukowa, jest fabularyzowana, ale przytoczone są prawdziwe zapisy osób - dziec rewolucji przemysłowej - tych, którym udało się przetrwać, zdobyć wykształcenie, opisać swoje przeżycia.

Ciężko było mi zdobyć tę książkę, ale w końcu się udało. Oczekiwania miałam spore i niestety nie zostały w pełni spełnione. Uwielbiam literaturę o tematyce medycznej, więc i poprzeczka była wysoko zawieszona. Oczekiwałam pasjonującej lektury od której trudno mi się będzie oderwać a dostałam po prostu niezłą książkę i tyle. Czuję niedosyt, czegoś mi w niej zabrakło. Czytałam o wiele lepsze książki o tematyce medycznej. Na plus okładka, podział na tematyczne rozdziały w których omawiane są różne przypadki medyczne, merytoryczność, słowniczek pojęć, ilustracje, korekta, książka napisana jest w przystępny sposób. Na minus spoiler dotyczący powieści Agathy Christie (jednej z nich nie przeczytałam). Ode mnie naciągane 7/10.

Rozmowy autora z wieloma ludźmi na wiele "gorących" tematów. Wspólnym mianownikiem są rozmówcy: obecni i byli księża, zakonnicy, ich partnerki życiowe. Książka porusza bolesne sprawy, jednak w żaden sposób nie jest tzw. atakiem na kościół. Narracja wyważona, obiektywna. Wielu rozmówców jest wypalonych, świadomych swojej samotności w społeczeństwie i perspektyw na starość: dom samotnego księdza. W wielu wypadkach Bóg i cała religia jest fasadą na zewnątrz dla maluczkich, a kapłaństwo wygodnym sposobem na dostatnie życie, całe życie w obłudzie i zakłamaniu. A jednak sporo jest takich, którzy nie utracili żarliwości i wiary, ale widzą otaczającą ich rzeczywistość i nad tym boleją. Grozą napawają opisy formacji w seminarium: ujednolicanie różnych ludzi wg jednego wzorca postaw i myślenia, wdrażanie do ślepego posłuszeństwa wobec przełożonych - samodzielne myślenie i oceny nie są wskazane.

Artur Nowak w książce „Duchowni o duchownych” podejmuje temat, który przez lata pozostawał tabu w polskiej debacie publicznej. Autor z rozmachem wnika w kulisy życia duchownych, przybliżając czytelnikowi ich codzienne zmagania, wewnętrzne konflikty oraz moralne dylematy. W efekcie otrzymujemy odważną i głęboko poruszającą opowieść o ludzkiej stronie duchowieństwa, która daleko odbiega od idealizowanego wizerunku. Na pierwszy plan wysuwają się autentyczne relacje byłych księży, zakonników i diakonów. To właśnie one nadają książce niezwykłą wiarygodność. Nowak rozmawia z osobami, które, choć związane z Kościołem, postanowiły mówić otwarcie o trudach tej drogi. Wywiady z byłymi duchownymi pozwalają zajrzeć za zasłonę, która przez dekady ukrywała prawdziwe problemy polskiego duchowieństwa. Największą siłą książki jest szczerość i bezkompromisowość. Nowak nie unika trudnych tematów. Alkoholizm, depresja, konflikty wewnętrzne, hipokryzja, a także kwestie związane z homoseksualizmem i nadużyciami seksualnymi – wszystko to zostaje pokazane z punktu widzenia tych, którzy sami przez to przeszli. Ta odwaga w ukazywaniu niewygodnych faktów sprawia, że książka staje się nie tylko lekturą, ale również swoistym dokumentem społecznym, otwierającym oczy na realia życia duchownych. Styl Nowaka jest przystępny, ale zarazem niepozbawiony literackiego zacięcia. Autor potrafi zainteresować czytelnika, wprowadzając go w świat zamkniętych wspólnot zakonnych i hierarchii kościelnej. Każdy rozdział przyciąga uwagę, balansując między faktami a emocjami. Książka zmusza do refleksji nad kondycją współczesnego Kościoła w Polsce i jego wpływem na społeczeństwo. Pokazuje, jaką cenę płacą duchowni za wymagania stawiane przez instytucję, która często nie zapewnia im odpowiedniego wsparcia. Jednocześnie autor przypomina, że za każdym koloratką kryje się człowiek z jego słabościami, marzeniami i dramatami. „Duchowni o duchownych” to lektura, która może wywoływać skrajne emocje – od zaskoczenia, przez złość, po współczucie. Jest to książka zarówno dla wierzących, którzy chcą lepiej zrozumieć swoich duchowych przewodników, jak i dla tych, którzy krytycznie patrzą na instytucję Kościoła. To ważny głos w polskiej literaturze faktu, który zasługuje na szeroką uwagę.

Bardzo dobra książka. Napisana z dużą dawką humoru, dokładnie tak jak poprzednia. Nie polecam dla ludzi których łatwo obrzydzić, ponieważ zawiera bardzo dużo tematów związanych z fekaliami, krwią i narządami intymnymi. Zdecydowanie pierwsza książka Kaya ''Będzie Bolało'' była lepsza, ale czar wspaniałego autora kiedyś musi prysnąć. Zdecydowanie mogę polecić tę lekturę wszystkim choć troszkę zainteresowanych medycyną.

Surowa i pozbawiona złudzeń spowiedź funkcjonariuszy Służby Więziennej, którzy codziennie stają oko w oko z najgorszymi przestępcami. Autor obnaża patologie i dokumentuje niewydolność systemu – od bicia osadzonych i przemytu, przez nielegalne interesy prowadzone zza murów, aż po romanse strażników z więźniami. To opowieść o pracy, która wciąga i brudzi każdego, kto przekroczy bramę zakładu karnego. Autor nie pudruje rzeczywistości, to sprawia, że reportaż jest niezwykle wiarygodny.

Daję 5/5 bo ta książka na to zasłużyła. Z początku byłam nastawiona wobec niej sceptycznie ze względu na to, że podchodzę do książek o tematyce medycznej z przymrużeniem oka, autorzy lubią koloryzować. W tym przypadku bardzo miło się zaskoczyłam. Prosty język spowodował, że nawet najbardziej skomplikowane terminy medyczne nie brzmiały jak łacińskie hieroglify, a historie przedstawione między wierszami wiele uczą. Dowiedziałam się dzięki tej pozycji wiele o medycynie sądowej. Polecam!

Polski podtytuł mocno wprowadza w błąd sugerując opowieść prowadzącą przed dżumę, HIV i ebolę (hasła te na pewno mocno przyciągają uwagę odbiorców) podczas gdy książka dotyczy w głównej mierze cholery. Nie jest to jednak jej wada, ponieważ sama w sobie jest bardzo ciekawa i zwraca uwagę na wiele kwestii w kontekście zdrowia. Po skończeniu czytania zostawia nas z wieloma historiami, argumentami i wiedzą.

Wreszcie sięgnąłem po książkę, która dla wielu osób jest kultowa. Dla mnie już też. Wyłącznie fakty naukowe i treść kipiąca humorem to mieszanka, z powodu której nie mogłem się oderwać od lektury. Książka jest też po prostu ciekawa i na pewno zainteresuje każdego, kto lubi tematykę popularnonaukową.

Ta książka wstrząsa swoją autentycznością i nie daje czytelnikowi chwili wytchnienia. Opisy życia w ukryciu pokazują walkę nie tylko z wrogiem, lecz również z bólem, głodem i bezsilnością. Różnorodność relacji sprawia, że każda historia brzmi inaczej, ale wszystkie łączy rozpaczliwa determinacja, by przetrwać. To lektura wymagająca, lecz potrzebna, bo pozwala zrozumieć tragedię z perspektywy pojedynczych ludzi.

Znamy to nazwisko. Z medycyny, filmow, książek. Używamy go, nie wiedząc, co w narracji III Rzeszy znaczyło. Jak Hans Asperger stanowił wraz ze swoimi mistrzami i kolegami medykami naukowe podwaliny eliminacji słabych, bezbronnych, „społecznie nieużytecznych” dzieci. Dlaczego i jak wykreowano operację T4 i cały program sterylizacji i eutanazji osób nie pasujących do wizji społeczeństwa nazistowskich Niemiec. Historia wciąga, zasysa, topi w najgorszym rozumieniu słowa „człowieczeństwo”. Ta lektura wstrząsa i boli.

Różne kraje, różne problemy, różne opowieści, ale łączy je jedno - jeden uniwersalny Kościół. Czyta się z zaintrygowaniem, autor z powodzeniem pokazuje jak zróżnicowaną mozaiką jest Kościół katolicki i jakie wyzwania przed nim stoją, które z polskiej perspektywy mogą wydawać się abstrakcyjne a są realnymi tematami do zaadresowania.