Piąty Święty Żywioł

"Nie byli bliźniakami, chociaż często było rozpoznać, który jest który, tak bardzo brakowało im osobowości." "Wysoki smagły muzyk zaszył się w muzykę jak dzikie zwierzę." "Skojarzyło jej się to z magicznymi sztuczkami Izraela. Banalny przedmiot zyskuje na wartości w chwili, kiedy jest skryty pod kapeluszem albo w różowej mgiełce szybkiego ruchu ręki. Jakże nas raduje jego powrót!" "Jej jedyną ambicją życiową było przeczytanie wszystkich istniejących książek." "Namiętność Lidii do czytania, rozwiązłe oddanie autorowi, było w niej najbardziej seksowne. Kiedy brała w objęcia książkę, stawała się całkowicie bezbronna wobec awansów autora. Przyjmowała każdą zniewagę, łykała każde kłamstwo i pozostawała wierna nawet w obliczu niewierności i zepsucia autora. Bez względu na moc żarówki nad głową pogrążała się w tekście bez reszty. Zawsze przejeżdżała swoją stację metra, nawet jeśli czytała na stojąco, wciśnięta pomiędzy innych pasażerów." "Mówisz jak bolszewik. Nie dlatego czytam. Śmiertelnie mnie nudzi literatura jako lekarstwo, literatura jako terapia, literatura jako polityka, literatura jako światło przewodnie ludzkości. Ani trochę mnie nie obchodzi, co pisarze mają do powiedzenia o tak zwanym świecie. Dlaczego mieliby wiedzieć lepiej ode mnie? Czy ktoś naprawdę wierzy, że pisarz z racji swojego zawodu jest uczciwy albo współczujący, albo chociaż inteligentny? Spójrz na życie większości pisarzy, najlepszych pisarzy, to są łajdacy i hipokryci. Zacznijmy od Świętego Lwa. Dlaczego jego pogląd na kwestie moralne ma być pouczający? A dowód na to stanowią czytelnicy. Czy z zasady są milsi niż nieczytający? Bardziej moralni? Mają bardziej udane życie?"

104/180/2023 #BraczBingo 2023: Książka w niebieskiej okładce Taki tytuł jak treść. Czyli dziwne i o wampirzycach... Ale czyta się przyjemnie, zgrabnie napisane, tylko ta tematyka jakaś taka niezbyt bardzo. Dla mnie, oczywiście. "A teraz spójrz na siebie - kontynuowała. - Włosy masz oklapnięte i matowe, szczupłość też ci nie pasuje, nos tylko bardziej wystaje ci z twarzy." "Jerne, słuchaj się babki. Jak chcesz zjeść coś naprawdę pożywnego, zamów sobie dostawcę pizzy."

Wspaniałe zwieńczenie cyklu. Po nieco słabszej drugiej części ten tom ponownie dostarcza świetnej zabawy i gwarantuje pomieszanie zmysłów. Morał płynący z tej trylogii jest w gruncie rzeczy prosty i nieskomplikowany: jedyną pewną rzeczą jest to, że nic nie jest pewne. A poza tym autorzy pisząc te książki musieli mieć dostęp do całkiem przyzwoitego zielska, bo wytworów ich wyobraźni normalnymi raczej nazwać nie można. To była bardzo udana podróż po ich świecie, tak innego od tego, który otacza nas na co dzień.

Szczerze mówiąc mam mieszane uczucia do tej książki,a z każdym rozdziałem coraz mniej ochoty do czytania.Bardzo beztroska..nieświadoma dziewczyna puszczona w wir rozpusty.Wygląda tez na to ze cały świat mlodzieży był rozpustny i wulgarny. jeśli ktoś tak jak ja przebrnął przez 120 sodomy de sade to myśle ze tą pozycje z łatwością przeczyta.

Rzadko czytam belerystyke ale z racji bycia fanem Roberta Anotona Wilsona i wszystkich jego książek biograficzno-filozoficzno-ezoterycznych postanowiłem sięgnąć po jego trylogie Illuminatus, którą czesto wspomina w innych swoich pozycjach. Specjalne podziękowania dla żony która z okazji świąt zdobyła dla mnie całą trylogię, co nie jest już takie proste bo w necie na rynku wtórnym wisi dosłownie po kilka egzemplarzy.  Jak wspomniałem "oko w piramidzie" jest pierwszą częścią większej trylogii. Gdybym miał opisać ją jedynym słowem byloby to bez wątpienia: chaos. Gdybym miał dwoma napisałbym: totalny chaos. Widać od razu że autorytetem literackim autora (autorów?) był James Joyce. Ksiażka napisana jest w sposób całkowicie asynchroniczny, posiada kilku jak nie kilkunastu głównych bohaterów (w tym jeden z nich jest delfinem), dzieje się w kilkunastu różnych miejscach (w tym na Atlantydzie),opisywane wydarzenia mają miejsce na przestrzeni 1000 lat a narracja przeskakuje często z pierwszej na trzecioosobową. Na plus to, że chociaż tutaj mamy wyraźnie zarysowaną główną oś fabularną czyli starcie między mitycznymi Illuminatami, którzy dążą do przejęcia władzy nad światem a zakonem Dyskordian który ma za zadanie ich powstrzymać. Nie są to oczywiście jedyne grupy występujące w książce, tutaj jest absolutnie wszystko: wspomniani wyżej iluminaci, masoni, księża, sataniniści, anarchiści, kapitaliści, narkomani, przestępcy, protestujący studenci, poeci, płatni zabójcy i morświny. Bardzo ciekawym zabiegiem w tym całym literackim sosie jest całkowite wymieszanie autentycznych faktów historycznych (zamach na Kennedy'ego, powstanie niektorych grup, wydarzenia z USA, osoby historyczne) z totalnie odjechanymi teoriami spiskowymi wymyślonymi przez autorów. Przez całą książke nie idzie się połapać bez sprawdzania która część jest prawdziwa a która nie (w myśl zasady "wszystko jest prawdziwe, nic nie jest prawdziwe" Mimo że po pierwszych stronach spodziewałem się że będzie to niesamowita mordęga, ale książka wciąga i łyknąłem całość w 3 wieczory. Z chęcią sięgne po nastepną częśc, ktora już na mnie czeka

Bardzo mnie zdziwiło- już po przeczytaniu, że "Dyskretne symetrie" dorwałam w taniej książce za pięć złotych. Jeanette Winterson jest o wiele więcej warta, jej historie są nietuzinkowe i głębokie. Nie rozumiem jej niezrozumienia i uważam, że warto zajrzeć do świata jej bohaterów, choćby dla takich zdań: Czy niebezpieczeństwo piękna jest tak ogromne, że lepiej żyć bez niego? Czy może warto wpaść prosto w płomienie? Nie ma odkryć bez ryzyka, a podejmowane przez nas ryzyko świadczy o tym, co cenimy. W horrorze Hiroszimy i Nagasaki tkwi piękno Einsteinowskiego E=mc2.

To chyba ta chwila, kiedy przebudziwszy się z intensywnie barwnego snu, nadal pozostaję pod przemożnym wpływem jego subtelnie przepływających prądów. Lektura powieści zakończona ale jej czar nie prysł. Z nabytą wiedzą stoję niczym współczesny Odyseusz po wędrówce w głębiny swojej jaźni. Próbuję zrozumieć coś istniejącego, niedostrzegalnego jednak wcześniej dla moich zmysłów sprzed emocjonalnych wypraw z Doris Lessing. Gdybym chciał spojrzeć zgodnie z chłodną percepcją naszych czasów, to zapewne dostrzegłbym paranoidalny przypadek, wciśnięty w ramy ścisłych rubryk nauki o ludzkiej psychice. Jednak wszystko co przeżyłem, znajduje się poza Czasem współczesnego świata. Ta mozaika ogromnych i ciągle zabudowywanych przestrzeni staje się dopełnieniem moich snów, bo przyznam się do tego, że część z nich już kiedyś wyśniłem. To nauka dla mnie, jak przestać definiować zdarzenia według utartych wzorców. "Przed zstąpieniem do piekieł" trzeba zdobywać dryfując, wykorzystując odpływy światła i przypływy cienia. Należy przyjąć, że nic nie jest tym, czym się wydaje. To szczególny stan wyobraźni, uruchamiany wtedy, kiedy twórczyni lub twórca literackiego dzieła nakłada warstwami swoje bogactwo, zdając sobie sprawę z pulsacji tej całej nowej materii, często wręcz czytelnika oślepiającej. Jednak chociaż w tym wypadku stajemy przed problemem lub dobrodziejstwem istnienia wielu form, to można się tu czuć rześko. W każdym razie przed moimi oczami rozpościerała się jedynie jasna przestrzeń. Oczywiście aby wysiłki zostały ukoronowane, to trzeba spojrzeć na to wszystko pod pewnym specyficznym kątem. Tak wspaniałych widoków nie wolno przecież wystawiać na łut szczęścia, wskazane jest wtedy chociaż minimalne wyostrzenie zmysłów. Bohater angielskiej pisarki znajduje się wciąż w drodze, spełnieniu jego największych oczekiwań towarzyszy ogromne uczucie napięcia. Nie spodziewałem się wielu wskazówek dotyczących sposobu, w jaki obydwaj mamy uniknąć niewyobrażalnie groźnego nurtu. Poszukujący celu Charles Watkins tęsknił za przyjaznym lądem a ja za jednocześnie kreślonymi przez Doris Lessing kilkoma liniami, kiedy to rozciągnięty na wszystkie strony Czas wymaga tworzenia pomostów, rozpiętych w sieci wymagających ogromnego zaangażowania zależności. Mam wrażenie, jakby antybohaterowie tej powieści karali za nadmierną wrażliwość i zabraniali dopatrywania się w każdym zdaniu innego znaczenia. A przecież w "Przed wstąpieniem do piekieł" wyraźnie wyczuwa się obecność czegoś, co kiedyś istniało a obecnie jest nie do odnalezienia. Tło dla mojego niezwykłego poruszenia stanowi przyroda i muszę przyznać, że nawet kiedy w powieści noblistki zapada mrok, to niezwykłe widoki nie giną. Jest w tym jakaś ożywcza substancja, napierająca na potrzebę dopasowania rytmu życia do odmiennych wzorców. Kiedy przez uchylone wrota tej powieści widzi się zawarte jeden w drugim odległe światy w skali mikro i makro, to aż nie chce się zamykać na te wszystkie wspaniałości oczu. Gdyby część akcji książki nie działa się w szpitalu, to pewnie miałbym wrażenie, że przez cały czas mam do czynienia z nieziemskimi istotami. A jednak w tej osadzonej w klimacie psychologicznego fantasy akcji powieści czai się jak najbardziej ludzka groźba, nieobliczalny wir wszelkiego stworzenia z konsekwencjami podyktowanymi przez błędy ludzkości. Przekonajcie się sami, jak płynny jest ten sen, z którym przyszło mi się zmierzyć.

Znaleziona na półce w wynajętym mieszkaniu. Niezwykła, przypomniała czasy dawnych odkryć związanych z serią Salamandry. Napoleon, kucharz i dziewczyna z Wenecji z błoną między palcami stóp. Czyżby trop prowadzący do "Procesu"... Emocje związane z Napoleonem, w Polsce nic niezwykłego, ale dla mnie topiący się tysiącami w kanale La Manche, zamarzający w Rosji. To, chwilami, antywojenny krzyk na miarę Remarka. Polecam lekturę.

Książkę przeczytałem jakiś czas temu i nawet widziałem adaptację filmową /zupełnie przyzwoicie nakręconą/, książka bardzo dobra - ciekawa figura z narracją Morgiany, czytałem już kilka pozycji o legendzie arturiańskiej, wraz z historycznymi, ale w tej odmienne podejście do historii bardzo przypadło mi do gustu, oczywiście nawiązanie do nieszczęśliwej miłości przyjaciół króla, wojny, spiski - bardzo sumienne podejście do tematu tzw. pogaństwa, jedna z lepszych książek historyczno-fantasy jakie czytałem, trochę razi momentami mocny erotyzm w powieści, poza tym daję 8 i w końcu muszę sięgnąć po następne tomy, które leżą na półkach

"Czasami zdarzało jej się widzieć, w jaki sposób ktoś będzie umierał." Kto zakochał się w voodoo z Harry'ego Angela, ten polubi tą historię. I choć nie jest ona stricte o voodoo, to jest o jej karaibskiej odmianie: obeach ("system wierzeń praktykowanych wśród ludności murzyńskiej Karaibów, głównie Indii Zachodnich, charakteryzujący się wiarą we wróżby i magiczne obrządki"). Nie jest to też groza, choć mogłaby nią być z powodzeniem, gdyby autorka popłynęła z troszkę inną falą... Tu bardziej chodzi o przedstawienie kultury i wierzeń afro-karaibskich, z elementami tubylczego folkloru. Bardziej przypominało to przypowieść, niż horror, chociaż nawiedzenia przez duchy Najstarszych, żywcem obdzieranie ze skóry czy też zniewolenie dusz było dość creepy. Opowieść sama w sobie prosta, klimatyczna, choć nieco płaskawa i niewykorzystana do końca. Ale może taka miała być. Nie wszystko musi być horrorem. A mogłoby ;) Co do dystopii - jest ona tak nikłym tłem, że właściwie nie warto o tym wspominać. Nie zrobiłoby powieści żadnej różnicy, gdyby jej nie było. Polecam, czytało się dobrze, choć chwilami irytująco.

Namiętność którą odkryłam w tej książce kojarzy mi się z baśniami. Dla mnie jest egzotyczna, delikatna jak skrzydła ćmy i gładka jak jedwab. Autorka jest jak ślimak – w kilku opowiadaniach przedstawia Indie które zawsze nosi ze sobą. Elementem łączącym sceny są historie indyjskich emigrantów w Ameryce. Każda jest inna ale wszystkie oscylują wokół pragnień miłości, strachu przed samotnością i zagubienia w wielkim mieście. Autorka przyprawiła je trochę czarami. Najbardziej podobała mi się historia o ćmie. Tak jak trudno jest zmierzyć objętość waty cukrowej, tak samo trudno jest pisać o tych opowiadaniach. Muskają wyobraźnię, są efemeryczne.

Zapraszam na bloga: http://czepiamsieksiazek.pl/ i do lektury całości recenzji [...] Wątek miłosny nie jest w powieści nadrzędny, jednak dla mnie wysuwa się na pierwszy plan. Może taki mam rodzaj percepcji albo wrażliwości, że jeśli pojawia się gdzieś motyw nieszczęśliwego uczucia wszystko inne odbieram przez pryzmat tego właśnie niespełnienia. W powieści Péju młodzieńcze zauroczenie i fascynacja przeradzają się niejako w klątwę, prześladujące przez resztę życia przekleństwo. Uczucie Paula do Clary jest torturą, wykańcza go psychicznie. Mężczyzna przez większość życia szuka zapomnienia i ucieczki. Dwie kobiety życia Paula sportretował Péju na zasadzie bardzo wyrazistego kontrastu. Jeanne – z którą bohater zakłada rodzinę – jest delikatna, ciepła i czuła. To oddana żona, troskliwa matka, z zawodu położna. Clara, jej przeciwieństwo, to egocentryczka o mrocznym wnętrzu, meduza, energetyczny wampir. Twarda i zimna, bez wahania porzuciła dziecko, którego nie udało się wyskrobać. Bohater przez większość życia czuje się jak w potrzasku, labiryncie. Nie potrafi w pełni oddać się Jeannie. Widmo Clary wciąż go prześladuje, jej mrok go pociąga, a (nie)obecność zadręcza. Niby chce, żeby raz na zawsze zniknęła, ale też pragnie, aby się pojawiła i została na dobre. Wraz z jej odejściem życie Paula spowiła pustka. Ogromna czarna dziura, którą oszukuje się, że powoli zapełni. W interesujący sposób zilustrował pisarz akt twórczy. Paul i Clara – oboje w pewnym sensie zostali artystami. Rzeźbienie w wykonaniu głównego bohatera to uwolnienie prymitywnego instynktu niszczenia i kreacja zarazem. To z jednej strony zwierzęce walenie w kamień, kruszenie go i rozbijanie, które ma na celu zająć czymś ciało i umysł, żeby nie myśleć o Clarze. Z drugiej strony to tworzenie z pospolitego kamienia czegoś wartościowego i nieulotnego. Z kolei Clara jako fotograf jest niepokojąco bezwzględna. Przypomina monstrum z obrazu „Nocna mara” Füssliego. To demoniczna kobieta sukkub, która karmi się ludzkim strachem: „Podchodziła z aparatem. Czyhała na pierwszy koszmar, który pojawiał się wkrótce, i na następny […] Siadała na nim okrakiem […] Teraz ona go ostrzeliwała […] Klatka za klatką. Stawała się widmem wroga”. [...]

Dałem tak wysoką ocenę tylko dlatego, że to tzw. "szacowny klasyk", satyra społeczna; faktycznie główny pomysł okazał się bardzo nośny (diabeł wędruje z bohaterem po Madrycie i pokazuje mu mieszczańskie życie, umożliwiając wnikanie do domów mieszczuchów) i masa autorów go wykorzystywała (choćby Magdalena Samozwaniec w odcinkowym utworze "Wędrówki z Asmodeuszem" z dawnego, pamiętnego i nieodżałowanego Przekroju). Niestety, prawda jest taka, że powieść strasznie się zestarzała, jest mało ciekawa (jak Balzac za przeproszeniem, czy inny Eugeniusz Sue), nudnawa i co gorsza źle skonstruowana, generalnie kojarzy się z chaotyczną operetką. Jako redaktor tego wydania (1998, nakładem innej, nowej Alfy - poprzednie były przed wojną, ostatnie w 1949 roku) starałem się poprawić i ujednolicić tekst przekładu Boya, tekst pewnie identyczny we wszystkich dotychczasowych wydaniach, gdyż było ono paskudnie niechlujne i do tej pory pozbawione redakcji.

Brutalna inicjacja dziecka w świat dorosłych. Bardzo ekspresywna, momentami wulgarna i brutalna opowieść, której morał wciąż staram się zrozumieć. Trudno stwierdzić, czy główni bohaterowie rzeczywiście wyzwolili się z rąk apodyktycznego wuja i czy w końcu mogą być wolni i szczęśliwi.

Książka szczególna nie tylko ze względu na subtelność i wyrazistość erotyki zarazem, ale i ze względu na odwagę bawienia się fantazjami. Jej bohaterki są zmysłowe, świadome swoich potrzeb albo badające je po omacku. Są odważne i poszukujące. Anais kreśli miniaturowe portrety psychologiczne swoich bohaterek smakujących życie, w czasach, gdy w polskiej literaturze kobiety występowały w rolach głównie tradycyjnych. Warto jednak przypomnieć, że w tym samym czasie Nałkowska domagała się pełni praw seksualnych dla kobiet: prawa do radości w związku z mężczyzną, spełnienia nie tylko w roli matki. Anais Nin ma trwałe miejsce w historii literatury.

Jest trudno obiektywnie ocenić mi tę książkę, bo przyznaje oczekiwałem powieści z fabułą, a zderzyłem się z bardzo poetycką, filozoficzną przeplataną erotyzmem, bezpruderyjnością, surowością, rewolucjonizmem książką -jak przystało jednak na artystę. Nie jestem osobą nadwrażliwą na takie pisane słowo, wręcz nawet uważam, aby książka podobała się, musi wywoływać emocje, wszak nic co ludzkie nie jest mi obce. Piękni przegrani taką literaturą jest, ale nie dla wszystkich. Przede wszystkim nie z powodu tej bezpruderyjności, ale z powodu języka jakim zostala napisana. Bardzo dużo w niej przemyśleń filozoficznych, alegorii. Jeśli ktoś zdecyduje się zmierzyć z taką formą, proponuję najpierw sięgnąć po informacje, np. Kto to była Katarzyna Tekakwitha, zrozumieć jej kult. Będzie troche prościej. Bohaterowie bardzo utożsamiają się z jej postacią, ale nie w sposób sakralny, a przeżyciowy, erotyczny, społeczny. Książka trudna. Mimo, iż nadal czuje niedosyt i brak pełnego zrozumienia, aby tak było chyba trzeba wiele razy po nią sięgać. W każdym razie wywarła u mnie jakieś emocje, refleksje i będę ją na pewno pamiętał. Daje ocenę w połowie przechajac deczko szalę o jeden, na 6.

XVIII wiek, Włochy. Poruszająca opowieść, która oddaje klimat i realia tamtych czasów. Poznajemy losy Tonio Treschi, który wbrew własnej woli zostaje kastratem. Pomimo, że dysponuje nadzwyczajnym głosem, który początkowo jest jego wybawieniem, w przyszłości staje się dramatem i cierpieniem. Przerażające fakty o okrutnym zabiegu, który miał na celu zatrzymać młodzieńczy głos, aby go nie utracić w okresie dojrzewania. Kastraci byli uwielbiani i podziwiani przez publiczność, ale za jaką cenę? Czy warto przeczytać tę książkę? Zdecydowanie tak! Nigdy nie zdawałam sobie sprawy z tego na jakie poświęcenie musieli się decydować chłopcy, aby zyskać sławę jako śpiewacy operowi w tamtej epoce. Książka jest pełna opisów i „mocnych” scen. Mam na myśli także zagłębienie tematu zabiegu od strony medycznej. Nie uchodzi wątpliwości, że autorka musiała mocno studiować tematy historyczne, aby idealnie odtworzyć środowisko kastratów. Uprzedzam, że ta książka nie jest dla każdego. Niemniej jednak, powieść wciąga od samego początku i trzyma kurczowo do samego końca.

Książka, która zostawiła we mnie dosyć dużo przemyśleń. Niekoniecznie pozytywnych, ale nie odbierajcie tego jako wada. Po prostu ciężko tryskać humorem np. po rozdziale ze smokiem. Dla osób, które lubią sobie pofilozofować myślę, że to naprawdę świetna pozycja. Sama postać Grendela wprawia w dość mocny dysonans, bo nie da się mu przypiąć jednoznacznej łatki zły/dobry, potwór/ofiara. Grendel po prostu nie radzi sobie z otaczającym go światem i sam ze sobą. To czyni go zaskakująco ludzkim jak na potwora 😉 Przyznaję, że poemat "Beowulf" nie był mi wcześniej znany, więc mogłem nie wyłapać wielu nawiązań. To słowo kojarzyło mi się jedynie z nazwą gry, w którą nawet nie grałem, więc byłem kompletnym ignorantem w tym temacie. Jeśli czyta to inny "ignorant" - nie zniechęcaj się, naprawdę warto dać szansę powieści Gardnera. Jeśli miałbym się czegoś koniecznie czepiać to dwie kwestie: - troszkę nie podobało mi się zakończenie, ale nie będę tutaj spoilerować. Po prostu miałem inne oczekiwania. Taki to już los czytelnika heh - miejscami język utrudniał mi czerpać przyjemność z czytania. Z tego powodu dosyć długo zajęło mi skończenie książki. 1/3 przeczytałem szybko, lecz później się zawiesiłem. Dopiero lot samolotem mnie zmotywował do dokończenia. Natomiast jak widać po mojej ocenie, nie była to aż taka męczarnia jak mogło zabrzmieć.

"Po stworzeniu świata Bóg zaczął się nudzić...", dlatego też od czasu do czasu postanawia się rozerwać. Wciela się zatem w ludzką postać i zaprasza do intelektualnej gry niektóre ze swoich stworzeń. Tym razem pada na Iwana, który według Boga jest interesującym i godnym przeciwnikiem. Interesująca forma, jednym z chwytów jest przeplatanie się narracji pierwszo i trzecioosobowej. Dla mnie zbyt dużo filozofii.